Жан Баптист Жозеф Гобел: Француз дін және саяхатшысының тағдыры
Jean-Baptiste-Joseph Gobel
Жан Батист Жозеф Гобель – француз католик ділбасы, революционер (1727-1794). Өмірі, білімі, мансабы және Француз революциясы кезіндегі өлімі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз католик дін қызметкері және саясаткері (1727–1794)
French Catholic cleric and politician (1727–1794)
Жан Батист Жозеф Гобель (1 қыркүйек 1727 – 13 сәуір 1794) – француз католик дін қызметкері және революция кезеңінің саясаткері. Ол Террор дәуірінде өлім жазасына кесілді.
Jean Baptiste Joseph Gobel (; 1 September 1727 – 13 April 1794) was a French Catholic cleric and politician of the Revolution. He was executed during the Reign of Terror.
Өмірбаян
Гобель Альзас аймағындағы Тан қаласында, Альзас егемендік кеңесінің адвокаты және Тан иелігінің салық инспекторының отбасында дүниеге келді. Поррентрюйдегі бастауыш білімінде үлкен жетістіктерге қол жеткізгеннен кейін, ол Колмардағы иезуиттер колледжінде, содан кейін 1743 жылы Римдегі неміс колледжінде теологияны оқып бітірді.
Gobel was born in the town of Thann in Alsace to a lawyer to the Sovereign Council of Alsace and tax collector for the Seigneury of Thann. After outstanding success in his early schooling in Porrentruy, he studied at the Jesuit college in Colmar, then theology in the German College in Rome, from which he graduated in 1743.
Қызмет жолы
Гобель 1750 жылы католик діни қызметкері болып тағайындалды, содан кейін Базельдің князь-епископы Симон Николаус Юзеб фон Монтжойе Хирсингеннің Поррентрюйде орналасқан кафедралық бөлімінің мүшесі болды. 1771 жылы ол француз территориясында орналасқан епархияның көмекші епискобы болып тағайындалды, сондай-ақ Лидданың титулды епископы ретінде Әулие Тақпен бекітілді. 1776 жылдың 3 наурызында келесі князь-епископ Фридрих Людвиг Франц фон Ванген-цу-Герольдсекке мінездеме берді. Ол өзінің қаражатынан артық шығындалғаны анықталды, сондықтан 1782 жылы Ванген-цу-Герольдсектің мұрагері Франц Иосиф Сигизмунд фон Роггенбах оны қызметінен босатып жіберді. Осыдан кейін ол "реформаторлық" идеяларды қолдауға кірісті. Оның саяси өмірі 1789 жылы Хунинг баулыстығының дін қызметкерлері оны Эстаттар Генералына депутат етіп сайлағанда басталды. Оның өміріндегі шешуші сәт – Гобельдің дін қызметкерлерінің азаматтық конституциясына ант беруі (1791 жылдың 3 қаңтары), ол 1790 жылдың 5 мамырында осы конституцияны қолдайтынын жариялаған еді. Бұл құжат дін қызметкерлерін сайлау жиналыстарына тағайындау құқығын берді. Ант бергеннен кейін Гобель соншалықты танымал болды, ол бірнеше епархияда конституциялық епископ болып сайланды. Ол Париж архиепископтығын таңдады және қызметке кіруге дейін туындаған қиындықтарға қарамастан, 17 наурыз 1791 жылы қызметке кірісіп, 27 наурызда Шарль Морис де Талейранды қоса алған сегіз епископтың қатысуымен мінездеме алды. Алайда, Рим Папасы оны осы лауазымның заңды иесі ретінде мойындаған жоқ және сол кезеңдегі Париж архиепискобы ретінде канондық архиепископ Антуан Элеонора Леон Ле Клерк де Жюньені заңды деп санайды.
Gobel was ordained a Catholic priest in 1750 and then became a member of the cathedral chapter of the Prince Bishop of Basel, Simon Nikolaus Euseb von Montjoye Hirsingen, based in Porrentruy, In 1771 he was appointed the auxiliary bishop of the diocese for the section that was situated in French territory, being named by the Holy See as a titular bishop in partibus of Lydda. He consecrated the next Prince Bishop, Friedrich Ludwig Franz von Wangen zu Geroldseck, on 3 March 1776. Found to have been living beyond his means, he was relieved of his duties by Wangen zu Geroldseck's successor, Franz Joseph Sigismund von Roggenbach, in 1782. After this he began to espouse "reformist" ideas. His political life began when he was elected deputy to the Estates General of 1789 by the clergy of the Bailiwick of Huningue. The turning point of his life was Gobel's action in taking the oath of the Civil Constitution of the Clergy (3 January 1791), in favour of which he had declared himself since 5 May 1790. The document gave the appointment of priests to the electoral assemblies, and, after taking the oath, Gobel had become so popular that he was elected constitutional bishop in several dioceses. He chose the Archbishopric of Paris, and in spite of the difficulties which he had to encounter before he could enter into possession, he took up office on 17 March 1791 and was consecrated on 27 March by eight bishops, including Charles Maurice de Talleyrand. which has never recognized him as a legitimate holder of the office, and continues to hold the canonical archbishop, Antoine Eléonore Léon Le Clerc de Juigné, as the legitimate Archbishop of Paris during that period.
Саясат
1792 жылғы 8 қарашада Гобель Париж әкімшісі болып тағайындалды. Оның дін қызметкерлеріне қарсылық білдіруі, көбінесе, саясаткерлердің қолдауын алу үшін сақтықпен жасалған тактика болды: ол, басқалармен қатар, дін қызметкерлерінің бойдақ болуына қарсы екенін жариялады. II жылдың 17 брумері (1793 жылғы 7 қараша) күні ол Поррентруйдағы азаматтық комиссар ретіндегі қызметі үшін Ұлттық конвенция алдында тұрды және танымал эпизодта епископтық лауазымынан бас тартты, бұл халыққа деген махаббаты мен олардың тілектерін құрметтеуінің нәтижесі екенін мәлімдеді. Бұл түннің алдында Коммунадан Хеберт, Шомет және Клутс басқарыған делегация одан сенімінен ресми түрде бас тартуын немесе халық тарапынан өлім жазасына кесілуін талап етті. Жак Геберттің ізбасарлары, олар сол кезде христианға қарсы саясатын жүргізіп жатқанда, Гобельді өз өкілі деп жариялады. Түрмеге тасталған Гобель қатты өкініш сезіміне тап болды. Ол жасаған қатесін түзету үшін бар күшін жұмсады; өзінің мойынұсау хатын аббат Лотрингерге жіберіп, құжатқа Париж епископы емес, Лидда епископы ретінде қол қойды. Ол аббаттан соңғы сәттерінде оған көмектесуін, гильотинаға бара жатқанда Консьержерияға келуін және "ab omni vinculo excommunicationis" есімін ұмытпай, оған кешірім беру рәсімін оқуын өтінді. Гобельдің мойынұсауын аббат Эмери және аббат Гастон де Самбуси де куәландырды. Барлық күдіктілер 13 сәуір күні таңертең өлім жазасына кесіліп, сол күні түстен кейін гильотинаға тартылды.
On 8 November 1792, Gobel was appointed administrator of Paris. His public display of anti clericalism was most likely a careful tactic to ensure the sympathy of politicians: among other things, he declared himself opposed to clerical celibacy. On the 17th Brumaire in the year II (7 November 1793), he came before the bar of the National Convention for his activities as civil commissioner in Porrentruy, and, in a famous scene, resigned his episcopal functions, proclaiming that he did so for love of the people, and through respect for their wishes. The previous night, a delegation from the Commune led by Hébert, Chaumette and Cloots had demanded that he publicly renounce his faith or be put to death by the people. The followers of Jacques Hébert, who were then pursuing their anti Christian policy, claimed Gobel as their representative. Gobel, on being thrown into prison, suffered the agonies of acute remorse. He hastened to do all in his power to repair his misconduct; he sent his written confession to the Abbé Lothringer, and signed the document, not as bishop of Paris, but of Lydda. He entreated the Abbé to give him the benefit of his ministrations in his last moments, to come to the Conciergerie at the time when he was leaving it for the guillotine, and to pronounce over him the form of absolution, not forgetting the clause "ab omni vinculo excommunicationis". Gobel's penitence was likewise attested by the Abbé Emery and the Abbé Gaston de Sambucy. All of the alleged conspirators were sentenced to death on the morning of 13 April and guillotined that same afternoon.
Жалпы сілтемелер
Франсуа Виктор Альфонс Олард, "La Culte de la raison" "Француз революциясы" журналында (1891). Этьен Шаравей, Париж сайлау жиналысы (Париж, 1890). Х. Монин, "Революция кезеңінде ән және шіркеу" (Париж, 1892). Жан Морис Турне, Париж тарихының библиографиясы, III том (1900), "Гобель епископаты".
François Victor Alphonse Aulard, "La Culte de la raison" in the review La Révolution Française (1891). Étienne Charavay, Assemble electorale de Paris (Paris, 1890). H. Monin, La Chanson et l'Eglise sous la Révolution (Paris, 1892). "Episcopat de Gobel" in vol. iii. (1900) of Jean Maurice Tourneux, Bibliographie de l'histoire de Paris pendant la Rév. Fr.