Кіріспе

Ливерпуль ақындары – Англияның Ливерпуль қаласынан шыққан, 1950-ші жылдардағы Бит поэзиясының ықпалына түскен 1960-шы жылдардағы бірнеше белгілі ақындар. Олардың туындылары тілдің тікелейлігімен, қарапайымдылығымен, тікелей орындауға ыңғайлылығымен және заманауи тақырыптар мен сілтемелерге назар аударуымен ерекшеленеді. Көбінесе оларда юмор кездеседі, бірақ адамның барлық тәжірибесі мен сезімдері толыққанды көрсетіледі.

Ақындар

Бұл белгімен ең көп байланысты ақындар – Адриан Анри, Роджер Макгоу және Брайан Паттен. Олар 1967 жылы Эдвард Люси Смит редакциялаған, Гинзбергтің алғы сөзімен және Дональд Кэрролл баспасынан шыққан «Ливерпуль сахнасы» атты кітапта жарияланды. Сассекс округінде дүниеге келгеніне қарамастан, Адриан Митчелл Ливерпуль ақындарының көптеген ой-пікірлерін бөлісіп, сын тұрғысынан талқылауларда олармен жиі байланыстырылады. Осы ағымға жақын ақындардың арасында лондондық Пит Браун (Cream тобына әндер жазған), Пит Морган және Алан Джексон (екеуі де 1960-шы жылдардағы Эдинбург поэзиялық ортасымен байланысты), Том Пикард және Барри Максуини (екеуі де Ньюкасл қаласынан), Спайк Хокинс, Джим Беннетт, Хезер Холден, Майк Эванс, Пит Рош және Генри Грэм бар. Ақындар көбінесе жұмысшы отбасылардан шыққан және университеттерге емес, көркемсурет колледждеріне оқуға түскен. Поп-музыкаға берілгендік зор болды, оның құндылықтары мен тиімділігі поэзияның кең көрерменге таралуына ықпал етті. Өлең оқу шаралары көбінесе пабтар мен клубтарда өткізілді.

Мерси саңылауы

"Мерси дыбысы" антологиясы 1967 жылы "Пингвин" баспасында жарық көрді, онда Адриан Анри, Роджер Макгоу және Брайан Паттеннің өлеңдері жинақталған. Одан бері ол басылып келеді және 500 000 данадан астам сатылды. Бұл антология үш ақынға "үлкен даңқ пен сыншылардың жоғары бағасын" әкелді және кеңінен әсер етті. 2002 жылы олар Ливерпуль қаласының құрметті азаматы атағымен марапатталды.

Қақпақ

Ең танымал топ – The Scaffold (1963–1974), құрамында Джон Горман, Майк Маккартни (Пол Маккартнидің інісі) және Роджер Макго болды. Бастапқыда Адриан Анри де топ мүшесі болған, сол кезде олар The Liverpool, One Fat Lady, All Electric Show деп аталған. ("Бір семіз әйел" – бұл бингода 8 санын білдіретін сөз, ал олар көбінесе Ливерпульдің 8-ші ауданында тұрған.) 1968 жылдың қаңтар айында «Thank U Very Much» (Ливерпуль акцентімен орындалған) хит-парадта 4-орынға жетті. Бір жыл өткен соң «Lily the Pink» 1-орынды иеленді. Ринго Старрдың бас барабаны пайдаланылды; сондай-ақ, Cream тобынан Джек Брюс, The Hollies тобынан Грэм Нэш және кейіннен Элтон Джон атымен танылған Рег Дуайт та қатысты. Екі хит те көңілді әрі қызық ішімдік әндерінің рухында жазылған.

Гримдер

Гриммс (1971–1976) гастрольдік және жазбалар жасау тобы, құрамы үнемі өзгеріп отыратын, Адриан Анри, Брайан Паттен, Роджер Макго, Джон Горман, Майк МакГир (Маккартни), Джордж "Зут" Мони, Нил Иннес, Вивиан Стэншалл, Майкл Джайлс, Кейт Роббинс, Джон Меггинсон, Энди Робертс, Дэвид Ричардс, Питер "Олли" Халсалл, Норман Смедлс, Брайан Джонс, Ричи Рутледж, Валери Мюви, Джерри Конвей, Пит Тэттерс және Тимми Дональд (сондай-ақ тағы көптеген музыканттар) кірді.

үшін

С.Н. Радхика Лакшми "Ливерпуль ақындарының поэзияға қатысты көзқарасы басқа ақындардан өзгеше, себебі олар үнемі нақты жағдайларды түсінуге тырысатын, шынайы адамдар сияқты көрінеді" деп атап өтеді. Ол әрі жалғастырады: Француз символист ақындары Бодлер мен Рембо сияқты, "Ливерпуль ақындары" да өлеңнің тудыратын әсері, өлеңнің өзінен маңызды деп санайды; өлеңді ақынның хабарын жеткізетін "агент" ретінде қарастыру керек, "зат" ретінде емес. "Ливерпуль ақындарының" поэзиясының ерекшелігі – олардың көптеген өлеңдерінде кездесетін сарказм, ирония және өткір зиялылық. Олар тілдің тікелейлігімен, стильдің қарапайымдығымен және (Роберт Фрост сияқты) күрделі идеяларды қарапайым тілмен шеберлікпен жеткізуімен де белгілі. Адриан Анриді Люси Смит "топтың теоретиктерінің бірі" деп сипаттап, оның Т.С. Элиоттың "тайпаның тілін тазарту" қағидасын ұстанғанын және оның тайпасына мотоциклдерге мамандардан бастап кеңесші гинекологтарға, Beatles жанкүйерлерінен жарнамашылар мен тыңшыларға дейін барлығы кіретінін айтты. Оның қорытындысы: Гутенбергтен кейінгі кеңейіп келе жатқан коммуникациялардың бүкіл галактикасы ақынның тақырыбына айналуы мүмкін, бірақ көптеген ақындар оның салдарына қарсы тұрудан қорқады.

Қарсы

Ливерпуль ақындарының Ұлыбританияда «поп поэзиясының» алға басушылары ретінде пайда болуы әдеби ортаның наразылығын тудырды. Иан Гамильтон былай деді:
Біз қарсы тұрған көп нәрсе болды: «Топ» болды, «поп поэзиясы» болды, «Ливерпуль сахнасы» болды. Ал «Топтың» бас ұйымдастырушысы Люси Смит «Ливерпуль сахнасы» атты кітапты шығарып, сол адамдарды мақтап жөнелткенде біз: «Садықсыз қызметкер. Мұндайды жемқор, мүмкіндік іздеуші, мансапқор адамдардан күтуге болады». Сондықтан біз оларға қарсы шықтық. Талантты қадағалауға келсек, біз қолдауымызды бердік, сол кездегі таланттарды өркендеттік. Аль Альварес «жаппай оқылымдар мен поэзия және джаз концерттері үшін арналған жұмсақ, әлсіз өлеңдерге деген құмарлық» туралы жазды, оны поп-лирикамен байланыстырып, «дәстүрлі форманың шаршаған логикасы» деді, «ақын өзінің жауапкершілігінен бас тартады» деп сынады және «ол ұсынатын нәрсе поэзия емес» деген қорытындыға келді. Бұл сын 1917 жылғы 31 маусымда «Таймс» әдеби қосымшасында Ф. Далтон жасаған «Дж. Альфред Пруфрокқа арналған махаббат әні» туралы пікірге ерекше ұқсас: «Мырза Элиоттың ойына осы нәрселер келгені, тіпті өзіне де ең маңыздысы емес. Олардың поэзиямен ешқандай қатысы жоқ».

Мұра

Алан Близдейл: «Генри, Паттен және Макгоның поэзиясы маған 35 жылдан бері есте қалды. Оның әдемілігі – қарапайымдылығында». Роджер Макго 2019 жылғы сұхбатында: «Мерсисайдтағы жас ақындар мені өздерінің бірі деп, олармен жақсы қарым-қатынаста болатын ақын деп қараса деймін» деді.