Кіріспе
Ливерпуль ақындары – Англияның Ливерпуль қаласынан шыққан, 1950-ші жылдардағы Бит поэзиясының ықпалына түскен 1960-шы жылдардағы бірнеше белгілі ақындар. Олардың туындылары тілдің тікелейлігімен, қарапайымдылығымен, тікелей орындауға ыңғайлылығымен және заманауи тақырыптар мен сілтемелерге назар аударуымен ерекшеленеді. Көбінесе оларда юмор кездеседі, бірақ адамның барлық тәжірибесі мен сезімдері толыққанды көрсетіледі.
Ақындар
Бұл белгімен ең көп байланысты ақындар – Адриан Анри, Роджер Макгоу және Брайан Паттен. Олар 1967 жылы Эдвард Люси Смит редакциялаған, Гинзбергтің алғы сөзімен және Дональд Кэрролл баспасынан шыққан «Ливерпуль сахнасы» атты кітапта жарияланды. Сассекс округінде дүниеге келгеніне қарамастан, Адриан Митчелл Ливерпуль ақындарының көптеген ой-пікірлерін бөлісіп, сын тұрғысынан талқылауларда олармен жиі байланыстырылады. Осы ағымға жақын ақындардың арасында лондондық Пит Браун (Cream тобына әндер жазған), Пит Морган және Алан Джексон (екеуі де 1960-шы жылдардағы Эдинбург поэзиялық ортасымен байланысты), Том Пикард және Барри Максуини (екеуі де Ньюкасл қаласынан), Спайк Хокинс, Джим Беннетт, Хезер Холден, Майк Эванс, Пит Рош және Генри Грэм бар. Ақындар көбінесе жұмысшы отбасылардан шыққан және университеттерге емес, көркемсурет колледждеріне оқуға түскен. Поп-музыкаға берілгендік зор болды, оның құндылықтары мен тиімділігі поэзияның кең көрерменге таралуына ықпал етті. Өлең оқу шаралары көбінесе пабтар мен клубтарда өткізілді.
Мерси саңылауы
"Мерси дыбысы" антологиясы 1967 жылы "Пингвин" баспасында жарық көрді, онда Адриан Анри, Роджер Макгоу және Брайан Паттеннің өлеңдері жинақталған. Одан бері ол басылып келеді және 500 000 данадан астам сатылды. Бұл антология үш ақынға "үлкен даңқ пен сыншылардың жоғары бағасын" әкелді және кеңінен әсер етті. 2002 жылы олар Ливерпуль қаласының құрметті азаматы атағымен марапатталды.
Қақпақ
Ең танымал топ – The Scaffold (1963–1974), құрамында Джон Горман, Майк Маккартни (Пол Маккартнидің інісі) және Роджер Макго болды. Бастапқыда Адриан Анри де топ мүшесі болған, сол кезде олар The Liverpool, One Fat Lady, All Electric Show деп аталған. ("Бір семіз әйел" – бұл бингода 8 санын білдіретін сөз, ал олар көбінесе Ливерпульдің 8-ші ауданында тұрған.) 1968 жылдың қаңтар айында «Thank U Very Much» (Ливерпуль акцентімен орындалған) хит-парадта 4-орынға жетті. Бір жыл өткен соң «Lily the Pink» 1-орынды иеленді. Ринго Старрдың бас барабаны пайдаланылды; сондай-ақ, Cream тобынан Джек Брюс, The Hollies тобынан Грэм Нэш және кейіннен Элтон Джон атымен танылған Рег Дуайт та қатысты. Екі хит те көңілді әрі қызық ішімдік әндерінің рухында жазылған.
Гримдер
Гриммс (1971–1976) гастрольдік және жазбалар жасау тобы, құрамы үнемі өзгеріп отыратын, Адриан Анри, Брайан Паттен, Роджер Макго, Джон Горман, Майк МакГир (Маккартни), Джордж "Зут" Мони, Нил Иннес, Вивиан Стэншалл, Майкл Джайлс, Кейт Роббинс, Джон Меггинсон, Энди Робертс, Дэвид Ричардс, Питер "Олли" Халсалл, Норман Смедлс, Брайан Джонс, Ричи Рутледж, Валери Мюви, Джерри Конвей, Пит Тэттерс және Тимми Дональд (сондай-ақ тағы көптеген музыканттар) кірді.
үшін
С.Н. Радхика Лакшми "Ливерпуль ақындарының поэзияға қатысты көзқарасы басқа ақындардан өзгеше, себебі олар үнемі нақты жағдайларды түсінуге тырысатын, шынайы адамдар сияқты көрінеді" деп атап өтеді. Ол әрі жалғастырады: Француз символист ақындары Бодлер мен Рембо сияқты, "Ливерпуль ақындары" да өлеңнің тудыратын әсері, өлеңнің өзінен маңызды деп санайды; өлеңді ақынның хабарын жеткізетін "агент" ретінде қарастыру керек, "зат" ретінде емес. "Ливерпуль ақындарының" поэзиясының ерекшелігі – олардың көптеген өлеңдерінде кездесетін сарказм, ирония және өткір зиялылық. Олар тілдің тікелейлігімен, стильдің қарапайымдығымен және (Роберт Фрост сияқты) күрделі идеяларды қарапайым тілмен шеберлікпен жеткізуімен де белгілі. Адриан Анриді Люси Смит "топтың теоретиктерінің бірі" деп сипаттап, оның Т.С. Элиоттың "тайпаның тілін тазарту" қағидасын ұстанғанын және оның тайпасына мотоциклдерге мамандардан бастап кеңесші гинекологтарға, Beatles жанкүйерлерінен жарнамашылар мен тыңшыларға дейін барлығы кіретінін айтты. Оның қорытындысы: Гутенбергтен кейінгі кеңейіп келе жатқан коммуникациялардың бүкіл галактикасы ақынның тақырыбына айналуы мүмкін, бірақ көптеген ақындар оның салдарына қарсы тұрудан қорқады.
Like the French Symbolists, Baudelaire and Rimbaud, 'The Liverpool poets' believe that the effect that a poem produces is more important than the poem itself; a poem should be considered as an 'agent' (that conveys the poet's message), rather than as an 'object'. The poetry of 'The Liverpool poets' is also characterized by the undercurrent of sarcasm, irony and pungent wit, which runs through many of their poems. They are also noted for their directness of expression, simplicity of style, and, (in the manner of Robert Frost), their deft handling of complicated ideas in uncomplicated language. Adrian Henri was described by Lucie Smith as "the theoretician of the group" and asserted the need to be in touch with contemporary life, following T. S. Eliot's dictum "to purify the dialect of the tribe" and pointing out that his tribe included everyone from motor bike specialists through consultant gynaecologists and Beatles fans to admen and peeping toms. His conclusion was:
the whole post Gutenberg galaxy of expanding communications can become the subject matter of the poet, it's just that most poets are afraid to face up to the consequences of it."
Қарсы
Ливерпуль ақындарының Ұлыбританияда «поп поэзиясының» алға басушылары ретінде пайда болуы әдеби ортаның наразылығын тудырды. Иан Гамильтон былай деді:
Біз қарсы тұрған көп нәрсе болды: «Топ» болды, «поп поэзиясы» болды, «Ливерпуль сахнасы» болды. Ал «Топтың» бас ұйымдастырушысы Люси Смит «Ливерпуль сахнасы» атты кітапты шығарып, сол адамдарды мақтап жөнелткенде біз: «Садықсыз қызметкер. Мұндайды жемқор, мүмкіндік іздеуші, мансапқор адамдардан күтуге болады». Сондықтан біз оларға қарсы шықтық. Талантты қадағалауға келсек, біз қолдауымызды бердік, сол кездегі таланттарды өркендеттік. Аль Альварес «жаппай оқылымдар мен поэзия және джаз концерттері үшін арналған жұмсақ, әлсіз өлеңдерге деген құмарлық» туралы жазды, оны поп-лирикамен байланыстырып, «дәстүрлі форманың шаршаған логикасы» деді, «ақын өзінің жауапкершілігінен бас тартады» деп сынады және «ол ұсынатын нәрсе поэзия емес» деген қорытындыға келді. Бұл сын 1917 жылғы 31 маусымда «Таймс» әдеби қосымшасында Ф. Далтон жасаған «Дж. Альфред Пруфрокқа арналған махаббат әні» туралы пікірге ерекше ұқсас: «Мырза Элиоттың ойына осы нәрселер келгені, тіпті өзіне де ең маңыздысы емес. Олардың поэзиямен ешқандай қатысы жоқ».
A lot was going on that we were in opposition to: there was the Group; there was pop poetry; there was the Liverpool Scene. And when Lucie Smith, arch organiser of the Group, went off and edited a book called The Liverpool Scene, praising those people to the skies we thought: 'Treasonable clerk. This is the sort of thing you'd expect from these corrupt, opportunistic, careerist type figures.' So we went at them. As for nurturing talent, the talent that was around we nurtured. Al Alvarez wrote about "the fashion for the diluted near verse designed for mass readings and poetry and jazz concerts", linking it with pop lyrics as "the logic of a traditional form at its weariest", scolding "the poet resigns his responsibilities" and concluding, "what he offers is not poetry", a criticism remarkably similar to that made by F. Dalton in The Times Literary Supplement, on 31 June 1917 about "The Love Song of J. Alfred Prufrock": "The fact that these things occurred to the mind of Mr. Eliot is surely of the very smallest importance to anyone, even to himself. They certainly have no relation to poetry ".
Мұра
Алан Близдейл: «Генри, Паттен және Макгоның поэзиясы маған 35 жылдан бері есте қалды. Оның әдемілігі – қарапайымдылығында». Роджер Макго 2019 жылғы сұхбатында: «Мерсисайдтағы жас ақындар мені өздерінің бірі деп, олармен жақсы қарым-қатынаста болатын ақын деп қараса деймін» деді.