Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1991 жылғы Том Дичиллоның америкалық фильмі.
1991 American film by Tom DiCillo
Қысқаша мазмұны
Джонни Суид – Рикки Нельсон сияқты рок-н-ролл жұлдызы болуға ұмтылған, мінезі күшті және үлкен шашы бар жас жігіт. Ол өзіне керекті барлық стильдік заттары бар деп санайды, тек қара жұмсақ аяқ киімі жоқ. Бір түні, қара жұмсақ аяқ киімдер ол тұрған телефон будкасының үстіне түсіп, күтпеген жерден пайда болады. Ұзақ өтпей Джонни Дарлеттпен танысады, ол онымен жақын болады. Дарлетттің қызғанышпен және қарумен қорқытып зорлық көрсеткен жігіті болғанына қарамастан, Джонни Дарлеттті күнде көреді. Мұңайған Джонни үй жалдау ақысын төлеу үшін гитарын ломбардқа береді, ал Дарлетт түсініксіз жағдайда жоғалып кетеді. Джоннидің досы Дек оған гитарын ломбардтан қайтарып алуға ақша береді, сосын олар бірге музыкалық топ құрады. Дарлетттің кеткеніне қатты ренжіген және күйзелген Джонни Нью-Йорк көшелерінде мақсатсыз серуендейді, сонда ол Джонниден ақылды Ивоннамен танысады. Ивонна оған қара жұмсақ аяқ киімнен гөрі өмірде әлдеқайда маңызды нәрселер бар екенін түсіндіреді.
Johnny Suede is a young man with an attitude and an immense pompadour, who aspires to be a rock n' roll star like his idol Ricky Nelson. He believes he has all the stylistic accoutrements sans a pair of black suede shoes. One night a pair of black suede shoes mysteriously appear, landing on top of the telephone booth he was using. Shortly there afterwards, Johnny meets Darlette, a sultry bohemian with whom he sleeps. Despite Darlette's jealous and abusive gun toting boyfriend, Johnny see Darlette daily. The destitute Johnny is forced to pawn his guitar to pay his rent while Darlette mysteriously vanishes. Johnny's friend Deke lends him the money to get his guitar back from the pawnshop, and the duo form a band. Sad and depressed about Darlette's desertion, Johnny wanders around New York aimlessly until he meets Yvonne, a woman more intelligent than Johnny. Yvonne teaches him that there are things in life much more important than a pair of black suede shoes.
Өндіріс
1985 жылы Нью-Йоркте актерлік шеберлік сабақтарын алып жүргенде, Том ДиЧилло жергілікті панк қозғалысымен және Элвис Костелло, The Stray Cats және The Clash сияқты артистердің бастауымен қайта жанданған роккабиллиге әсерленді. Жеке тәжірибелерін монологтарға айналдырып, ол сырттай 1950-ші жылдардың салқындығымен жасырылған, ақымақтық деңгейіне жеткен осалдығы бар кейіпкер жасады. ДиЧилло алдымен бір сағаттық жеке көрсетілімді дайындады, содан кейін ғана сценарийдің бірінші нұсқасын жазды. Сегіз айдан соң төртінші нұсқасын аяқтады. Досы Джим Джармуштан жағымды пікір алғаннан кейін, ДиЧилло неміс телеарнасы ZDF-ге жүгінді, олар оған сексен мың доллар бөлді. Қосымша қаржыны Ұлттық өнер кеңесінен жиырма бес мың доллар, сондай-ақ Panavision жабдығы және сценарийге Сандэнс зертханасынан көмек түрінде алды.
Around 1985, while taking acting classes in New York City, Tom DiCillo was impressed with the local punk movement and the resurgence of rockabilly led by acts like Elvis Costello, The Stray Cats and The Clash. Spinning personal experiences into monologues, he created a character whose vulnerability is obscured by a superficial fifties era cool, exaggerated to the point of foolishness. DiCillo first wove what he had into a one hour one man show, before setting the first draft of the screenplay to paper. Eight months later he had completed the fourth draft. Having received positive feedback from his friend Jim Jarmusch, DiCillo approached German television, ZDF, who gave him eighty thousand dollars. Additional funding came from the National Endowment for the Arts for twenty five thousand dollars, as well as a Panavision package and help with the script from the Sundance Lab.
Кастинг
Алдын ала өндіріс, ерте кастинг және Джонниді іздеу дереу басталды. 1989 жылдың тамызында Нью-Йоркте қанағаттандырарлық актер таппаған ДиЧильо және оның кастинг директоры Марсия Шульман Лос-Анджелеске сапар шекті, онда Брэд Питт соңғы екі үміткердің бірі болды. ДиЧильо еске алады: "[Оның] өтінішінде көп мәлімет болған жоқ. Анығында, тек екі жұмысы болды: ол канадалық телесериалда ойнады және өзінің жалғыз кинолық тәжірибесі деп санаған "Телма мен Луиза" фильмін түсіріп бітірген еді. Бұл фильм туралы әлі ешкім естімеген, себебі ол әлі монтаждалмаған еді". Питт Джонни Суид рөліне лайықты екеніне ДиЧильо көз жеткізген соң, Оңтүстік Африкалық продюсерге актерді бекітуге мәжбүр етті. Бірақ Оңтүстік Африканың келісім шарты бітісімен, продюсер орнына Рут Вальдбургер келді. Фильмді 1990 жылдың қараша-желтоқсан айларында 30 күн ішінде Бруклиндегі Уильямсбургте түсірді.
Pre production, early casting and the search for Johnny quickly followed. By August 1989, having not found what they were looking for in New York, DiCillo and his casting director, Marcia Shulman, went to Los Angeles, where Brad Pitt was the second to last guy seen. DiCillo recalls, "[He] didn’t have much on his resume. In fact he only had two things; he’d done a small Canadian TV series and he’d just finished shooting what he’d listed as his only real film credit — something called Thelma and Louise that no one had heard about because it hadn’t even been edited yet." Convinced Pitt was Johnny Suede, DiCillo forced the casting on his South African producer, who was shortly thereafter replaced by Ruth Waldburger when the South African's option expired. The film was ultimately shot in Williamsburg, Brooklyn, in 30 days, from November to December 1990.
Шығару және қабылдау
Фильм Швейцариядағы Локарно халықаралық кинофестивалінде бақ сынасты, онда Мирамакс компаниясынан Марк Туск оны көріп, Питт киножұлдызға айналатынына көз жеткізіп, Харви Вайнштейнді әлі көрмеген фильмнің құқықтарын сатып алуға бұрынғыдан-жаңағы болмаған қадам жасауға ынталандырды.
The film was entered into competition at the Locarno International Film Festival in Switzerland, where it was seen by Mark Tusk from Miramax who, convinced Pitt would become a film star, urged Harvey Weinstein to make the unprecedented step of purchasing the rights to a film he had not yet seen.
Үй медиасы
2009 жылғы Anchor Bay шығарған осы фильмге ДиСиллоның аудио түсіндірмесі қосылған.
The 2009 Anchor Bay release of this film includes an audio commentary track from DiCillo.