Соловецкий монастырь: Беломорская крепость и история

Кіріспе

Соловецкий монастыры – солтүстік Ресейдегі Ақ теңіздегі Соловецкий аралдарында орналасқан бекінілген монастырь. 1926-1939 жылдарға дейін Кеңес одағының түрмесі мен еңбек лагеріне айналғанға дейін ол Солтүстік Ресейдегі ең ірі христиан бекіністерінің бірі болды және ГУЛАГ жүйесі лагерлерінің үлгісі ретінде қызмет етті. Монастырь бірнеше маңызды өзгерістер мен әскери қоршауларға тап болды. Оның ең маңызды құрылыстары 16 ғасырға дейін салынған, осы уақытта Филипп Колычев оның игумені (әкесімен салыстырылады) болған.

Тарих

Соловецкий монастыры 1436 жылы монах Зосима құрды; алайда 1429 жылдан 1436 жылға дейін аралда тұрған Кирилло-Белозерск монастырының монахтары Герман мен Савватий монастырдың негізін қалаушылар саналады. Зосима кейін монастырдың алғашқы игумены болды. 1450 жылы Новгородтың посаднигінің әйелі Марфа Борецкая монастырға Кеме және Суммадағы жерлерін сыйға тартқаннан кейін, монастырь стратегиялық тұрғыдан Ақ теңіз жағалауында орналасқан жерлерін тез кеңейтті. 15-16 ғасырларда монастырь саудасын дамытып, Ақ теңіз аймағының экономикалық және саяси орталығына айналды. Оған тұз заводтары (1660 жылдары 54-і болды), аң аулау, балық аулау, слюда өндірісі, темір зауыттары, інжу-маржан өндірісі және тағы да басқалары кірді. Монастырдың архимандриттері патша мен патриарх тағайындаған. 17 ғасырда Соловецкий монастырында 350-ге жуық монах, 600-700 қызметші, шеберлер мен шаруалар болды. 1650 және 1660 жылдары монастырь Ресей православие шіркеуіндегі Расколдың (схизманың) ескі сенімділерінің бекінісіне айналды. 1668-1676 жылдардағы Соловецкий монастырының көтерілісі патриарх Никонның шіркеу реформасына қарсы болды және феодалдық сипатқа ие болды. 1765 жылы монастырь ставропегиялық мәртебе алды (грек тіліндегі stauros – «кросс», pegio – «бекіту» деген мағынаны білдіреді), яғни тікелей Синодқа бағынды. Сумской және Кемский бекіністерімен бірге Соловецкий монастыры ондаған зеңбіректермен және күшті гарнизонмен маңызды шекаралық бекініс қызметін атқарды. 16-17 ғасырларда монастырь Ливон орденінің және шведтердің шабуылдарын бірнеше рет тойтарды (1571, 1582 және 1611 жылдары). Қырым соғысы кезінде Соловецкий монастырына үш британдық кеме шабуыл жасады. 1854 жылдың 6-7 шілдесінде тоғыз сағаттан астам бомбалаудан кейін кемелер ештеңесіз кетіп қалды. 16-19 ғасырларда монастырь автократия мен ресми православиеге қарсы шыққандарға жер аудару орны және Ресейдің солтүстігінде христиандықты тарату орталығы болды. Монастырьда қолжазбалар мен кітаптардан тұратын үлкен кітапхана болды. Монастырь бағында лама Агван Доржиев монахтарға сыйлаған тибеттік жабайы гүлдер сияқты экзотикалық өсімдіктер де өсті. Большевик революциясы мен Азамат соғысынан кейін Кеңес үкіметі монастырды жабып, көптеген ғимараттарды Соловки түрме лагеріне айналдырды, ол 1920-1930 жылдардағы ГУЛАГ-тың алғашқы мәжбүрлі еңбек лагерлерінің бірі болды. «Совет түрме жүйесінің алғашқы жылдары Соловецкий арнайы түрме лагерінде (СЛОН) көптеген түрмедегі жазушылар отырды». Лагерьдегі негізгі жұмыс ағаш кесу болды, ал айналасындағы орманның көп бөлігі кесілгеннен кейін лагерь жабылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын аралда теңіз кадеттері мектебі ашылды. Коммунизм құлағаннан кейін монастырдың шағын бауырластығы қызметін қайта бастады және қазір онға жуық монахқа ие. Монастырь да жақында күрделі жөндеуден өтті, бірақ қайта құру жұмыстары жалғасуда. Соловецкий монастыры тарихи және сәулет мұражайы болып табылады. Бұл ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілген алғашқы ресейлік нысандардың бірі.

The Solovetsky Monastery was founded in 1436 by the monk Zosima; however, monks Herman and Savvatiy from the Kirillo Belozersky Monastery lived on the island from 1429 to 1436, and are considered to be co founders of the monastery. Zosima later became the first hegumen of the monastery. After Marfa Boretskaya, wife of the posadnik of Novgorod, donated her lands at Kem and Summa to the monastery in 1450, the monastery quickly enlarged its holdings, which was situated strategically on the shores of the White Sea. In the 15th and 16th centuries, the monastery extended its commercial activities, becoming an economic and political center of the White Sea region. This included saltworks (in the 1660s, it owned 54 of them), trapping, fishing, mica works, ironworks, pearl works, among others. Archmandrites of the monastery were appointed by the tsar himself and the patriarch. By the 17th century, the Solovetsky Monastery had about 350 monks, 600–700 servants, artisans and peasants. In the 1650s and 1660s, the monastery was one of the strongholds of the Old Believers of the Raskol (schism) in the Russian Orthodox Church. The Solovetsky Monastery Uprising of 1668–1676 was aimed at Patriarch Nikon's ecclesiastic reform and took on an anti feudal nature. In 1765, the monastery became stauropegic (from the Greek stauros meaning "cross" and pegio meaning "to affirm"), i. e. it was subordinated directly to the Synod. Together with the Sumskoy and Kemsky stockades, the Solovetsky Monastery served as an important frontier fortress with dozens of cannons and a strong garrison. In the 16th to 17th centuries, the monastery succeeded a number of times in repelling the attacks of the Livonian Order and the Swedes (in 1571, 1582 and 1611). During the Crimean War, the Solovetsky Monastery was attacked by three British ships. After nine hours of shelling on the 6 and 7 July 1854 the vessels left with nothing. Between the 16th and the early 20th centuries, the monastery was also a place of exile for the opponents of autocracy and official Orthodoxy and a center of Christianization in the north of Russia. The monastery also had a large library of manuscripts and books. The monastery garden also had some exotic flora, such as the Tibetan wild roses presented to the monks by Agvan Dorzhiev, a Lama. After the Bolshevik Revolution and Russian Civil War, the Soviet authorities closed down the monastery and incorporated many of the buildings into Solovki prison camp, one of the earliest forced labor camps of the gulag during the 1920s and 1930s. "In the earliest years of the Soviet prison system, the Solovetsky Special Prison Camp (SLON) was home to a large group of . imprisoned writers." The camp main activity was logging, and when most of the surrounding area had been deforested, the camp was closed. Before the Second World War, a naval cadet school was opened on the island. A small brotherhood of monks has re established activities in the monastery after the collapse of communism, and it currently houses about ten monks. The monastery has also recently been extensively repaired, but remains under reconstruction. The Solovetsky Monastery is also an historical and architectural museum. It was one of the first Russian sites to have been inscribed in the UNESCO World Heritage List.

Орналасу

Соловецкий монастыры Соловецкий аралындағы Сәулет шығанағының жағалауында орналасқан. Монастырды 8–11 метр биіктігі мен 4–6 метр қалыңдығы бар мықты қабырға қоршап тұр. Қабырғада 7 қақпа мен 8 мұнара бар (1584–1594 жылдары Трифон есімді сәулетші салған), олар негізінен бірнеше тонна салмақтағы алып тастардан тұрғызылған. Монастырь аумағында діни ғимараттар да бар, олардың басты құрылыстары шатырлы және аркалы өткелдермен байланысқан. Бұл ғимараттар өз кезегінде көптеген шаруашылық ғимараттармен және тұрғын үйлермен қоршалған, соның ішінде 500 м² ауданы бар асхана, Успенский соборы (1552–1557 жылдары салынған), Преображенский соборы (1556–1564), Жариялау шіркеуі (1596–1601), тас бөлмелер (1615), су диірмені (17 ғасырдың басында), қоңырау мұнарасы (1777) және Николай шіркеуі (1834) кіреді.

БАҚ-тағы көріністер

Call of Duty: Black Ops Cold War-да монастырь соңғы миссия орны ретінде көрінеді.