Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1870–1949)
British politician (1870–1949)
Уолтер Рансиман, Доксфордтың 1-ші виконты (19 қараша 1870 – 14 қараша 1949) Ұлыбританиядағы көрнекті либерал және кейіннен ұлттық либерал саясаткері болды. Оның 1938 жылғы Чехословакияға жасаған дипломатиялық миссиясы Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін нацистік Германияны бағындыру саясатын іске асыруда маңызды рөл атқарды.
Walter Runciman, 1st Viscount Runciman of Doxford, (19 November 1870 – 14 November 1949) was a prominent Liberal and later National Liberal politician in the United Kingdom. His 1938 diplomatic mission to Czechoslovakia was key to the enactment of the British policy of appeasement of Nazi Germany preceding the Second World War.
Өмірбаян
Рансиман – кеме тасымалының ірі кәсіпкері, 1-ші барон Рансиман Уолтер Рансиманның ұлы. Ол Оңтүстік Шилдс жоғары мектебінде және Кембридж университетінің Троица колледжінде оқыды, 1892 жылы тарих бойынша магистр дәрежесін алды.
Runciman was the son of the shipping magnate Walter Runciman, 1st Baron Runciman. He was educated at South Shields High School and Trinity College, Cambridge, where he graduated with an MA degree in history in 1892.
1899-1913 жылдар
Рансиман 1898 жылы Грейвсенд округінде өткен қосымша сайлауда сәтті бола алмады, бірақ 1899 жылы Олдхэм округі үшін өткен екі орындық сайлауда консерватор кандидаттар Джеймс Моудсли мен Уинстон Черчилльді жеңіп, парламент мүшесі (депутат) болып сайланды. Жеңіске жеткен соң Рансиман Черчилльге: "Уайымдамаңыз, ел біз екеуіміз туралы соңғы рет естігені емес деп ойлаймын" деген сөздерді айтқан деседі. Келесі жылы, 1900 жылғы жалпы сайлауда Черчилль қайтадан Рансиманға қарсы шығып, оны жеңді. Ол Либералдық партия қатарында қадам-қадаммен жоғарылады. Прогрессивті, орталықтандырылған реформатор болған ол 1905 жылы сэр Генри Кэмпбелл-Баннерменнің Жергілікті басқару жөніндегі парламенттік хатшысы болып тағайындалды, ол қызметті 1907 жылға дейін атқарды. Рансиманның Кэмпбелл-Баннерменнің кабинетіндегі достары – Сидней Бакстон, Чарльз Хобхаус және Джон Морли, барлығы да солшыл бағыттағы саясаткерлер еді. Одан кейін ол 1908 жылға дейін Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы болып қызмет етті. Соңғы жылдың сәуір айында ол Жеке кеңеске ант берді және жаңа премьер-министр Х. Х. Асквиттің бірінші кабинетіне, Білім беру жөніндегі кеңес президенті лауазымына тағайындалды, ол лауазымды үш жыл бойы сақтап қалды. Рансиман Ирландиядағы жерді сатып алуға қаржы жұмсауды қолдады, бірақ бұл саясаттың өте қымбатқа түсетіні анық болды. Ол Реджинальд МакКеннаны да қамтитын, мемлекеттік қаржының салауаттылығына сенетін шағын топтың мүшесі болды; олар Ирландияның Бас хатшысының немқұрайлы басқаруын көрген еді. Рансиман, МакКенна және Лорд Холдейн премьер-министр Х. Х. Асквитті 1910 жылғы халық бюджетін қабылдамауға көндірді, бұл бюджеттің авторы – Қаржы министрі Дэвид Ллойд Джордж еді. Бюджет жер иелері аристократиясы мен жоғарғы таптан салық жинау арқылы әлеуметтік бағдарламаларды қаржыландыруды көздеген. Ол содан кейін Ауыл шаруашылығы жөніндегі кеңес президенті лауазымын тағы үш жыл атқарды. Рансиман Герман империясымен соғыс жасамады және олармен келісімге қол жеткізуді жақтады, бірақ кабинеттегілер сияқты, ол сыртқы саясатқа көп әсер ете алмады.
Runciman unsuccessfully contested Gravesend in a by election in 1898, but was elected as a member of parliament (MP) in a two member by election for Oldham in 1899, defeating the Conservative candidates, James Mawdsley and Winston Churchill. After winning, Runciman is reported to have commented to Churchill: "Don't worry, I don't think this is the last the country has heard of either of us." The following year in the 1900 general election Churchill stood against Runciman again and defeated him. and steadily rose through the ranks of the Liberal Party. A progressive, centrist reformer, he was appointed Parliamentary Secretary to the Local Government Board by Sir Henry Campbell Bannerman in 1905, a post he held until 1907. Runciman's friends in Campbell Bannerman's cabinet were Sydney Buxton, Charles Hobhouse and John Morley, all on the left. He then served as Financial Secretary to the Treasury until 1908. In April of the latter year he was sworn of the Privy Council and appointed to his first Cabinet post, President of the Board of Education, by the new prime minister, H. H. Asquith, which position he retained for three years. Runciman approved of financing the purchase of land in Ireland, but the policy was becoming prohibitively expensive. He was one of the small group, that included Reginald McKenna, who believed in sound public finances; they had witnessed the lax administration of the Chief Secretary for Ireland. Runciman, along with McKenna and Lord Haldane, pressured Prime Minister H. H. Asquith to reject Chancellor of the Exchequer David Lloyd George's 1910 People's Budget raising taxes on the landed aristocracy and upper class to pay for welfare programs. He then served another three years as President of the Board of Agriculture. Runciman did not want war with the German Empire and favoured an understanding with her, but like others in the Cabinet was not able to exert much influence over foreign policy.
Басқа да саясат
Рансиман Марго Асквиттің жеке досы және министрлікте жоғары бағаланған әріптесі болды. Ол 1912 жылғы Халдейн миссиясын қолдады, бұл миссияға осы көзқарастағы Либералдық лига мүшелері басым болған, тазартылған кабинетте өтті. Ол және оның жақтастары ұзақ мерзімде бейбітшілік орнатылады деп сенді, себебі Императорлық неміс теңіз флоты Рейх үшін ұстап тұруға тым қымбат болатын «зиярат» еді. Рансиман сондай-ақ англо-германдық теңіз қарулану жарысын күшейтуге қарсы болған Маккеннаның тамақтану тобының мүшесі болды және 1914 жылғы қаңтарда Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилльдің теңіз күштеріне қатысты жоғары шығындарға қарсы шықты. Сол қанаттағы кабинет мүшелері Адмиралтейство шығындарын нақтырақ қысқартуды қалады, бірақ адмиралдар бұған қарсы болды. Рансиман 13 маусымда Ллойд Джорджтың «Соғыс кеңесіне» қосылды, ол негізінен Ллойд Джорджты Маркони ісіне қатысы бар екенінен ақтап алу мақсатында құрылған болатын. Рансиман канцлер ретінде Ллойд Джорджты сауда көлемін арттыруға ынталандыру үшін көп еңбек етті. Рансиман саяси диалогты, социализмді және Ирландиядағы Джеймс Ларкиннің қозғалысын қолдады, ал кабинет бұл қозғалыстың қылмыстық сипатын жоюға асықты. Рансиман Ларн қару-жарақ контрабандасына қарсы күресу үшін қаруды тәркілеуге келіскендердің бірі болды. 25 қарашада кабинет Ирландияға қару-жарақ жеткізуге тыйым салды. Рансиман сонымен қатар ауылдық аймақтардағы мәселелерді шешуге, мысалы, ауыл шаруашылығы жұмысшыларының жалақысын арттыруға және тұрғын үймен қамтамасыз етуге мүміндік танытты.
Runciman was a personal friend of Margot Asquith, and a highly valued colleague in Cabinet. He supported the Haldane Mission of 1912, in a purged cabinet dominated by like minded Liberal Leaguers. He and his allies believed that there would be peace in the long run, as the Imperial German Navy was 'a luxury' too expensive for the Reich to maintain. Runciman was also in the McKenna dining group that opposed escalation of the Anglo German naval arms race, and in January 1914 opposed First Lord of the Admiralty Winston Churchill's high naval estimates. The left wing cabinet members desired specificity to Admiralty reductions, but the admirals themselves opposed them. Runciman joined Lloyd George's "Council of War" on 13 June, which was mainly designed to exculpate Lloyd George of any involvement in the Marconi scandal. Runciman had done much to encourage Lloyd George as Chancellor in increasing levels of trade. Runciman encouraged political dialogue, socialism, and James Larkin's movement in Ireland, which the cabinet swiftly sought to decriminalise. Runciman was one of those who agreed to fight the Larne gun running incident by seizure of weapons. The cabinet banned all arms shipments to Ireland on 25 November. Runciman was also sympathetic to addressing issues concerning rural areas, such as improved wages for agricultural labourers and the provision of housing.
Тоталды соғысқа қарсы
1914 жылы Ұлыбританияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуымен, Сауда кеңесінің президенті Джон Бернс отставкаға кетті және 2 тамыз жексенбісінде Рансиман оның орнына тағайындалды. Сауда кеңесі 1914 жылдың қазан айында Гамбургте неміс кемелерінің шоғырланғанын хабарлады; 15 қазанда британдық порттарға рекордтық 187 кеме кірді, яғни соғыс бизнеске пайдалы болып көрінді. Ол бельгиялық босқындарға азық-түлік беруді бекітті. 1915 жылдың 12 қаңтарында ол АҚШ үкіметіне Ирландияға барлық мыс импортын тоқтату туралы меморандум жіберуге келісті. Рансиман Ллойд Джорджтың кәсіби одақтардың жалақы дауларына белсенді араласу ұсынысын толық қолдады, себебі "адамдар жалғандамай, шаршап қалған". Бұл мәлімдеме зауыттарда әйелдерді жаппай жұмысқа алуға дейін жасалды. Рансиман қару-жарақ зауыттарын ұлттық соғыс қажеттіліктері үшін "басқаруға" заң жобасын ұсынды. Маккенна мен Хобхауздың арасында отырып, ол 15% кепілді дивиденд пен тозуды ескере отырып, өнеркәсіптік келісім туралы жариялады. Олар неміс меншігіндегі бояу өнеркәсібін британдықтардың меншігіне көшіру және көмір экспортын тоқтату мәселелерін талқылады. Рансиман кешкі ас дастарқанында Китченерді британдық экспедициялық корпусының (БЭК) басшысынан сэр Джон Френчті шеттетуге ынталандырды. Олар сондай-ақ Асквиттің отставкасы туралы да сөз қозғады, себебі оның әйелі Хилда Рансиман премьер-министрді "аспик ішіндегі ми" деп атаған еді. Рансиман шетелдіктерді ұстауға қарсы болды, бірақ олар көптеп тұтқындалды.
In 1914, on the British entry into World War I, the President of the Board of Trade, John Burns, resigned and on Sunday 2 August Runciman was appointed to succeed him. The Board of Trade reported in October 1914 a build up of German shipping at Hamburg; a record 187 ships entered British ports on 15 October, meaning the war seemed to be good for business. He approved food for Belgian refugees. On 12 January 1915, he agreed to send a memo to the US government to ban all copper imports to Ireland. Runciman was wholly sympathetic to Lloyd George's proposal to actively intervene in union wage disputes since "men were not malingering, but worn out ". The statement preceded the mass employment of women in factories. Runciman proposed a bill "commandeering" the armaments factories for the national war effort. Sitting between McKenna and Hobhouse, he announced an industrial agreement to pay a guaranteed 15% dividend, plus depreciation. They discussed bringing German owned dye industries into British ownership and a prohibition of coal exports. Runciman encouraged Kitchener at dinner to remove Sir John French from command of the British Expeditionary Force (BEF). They also discussed Asquith's removal since his wife, Hilda Runciman, had called the Prime Minister "brains in aspic". Runciman was against any suggestion of internment of aliens, yet they were nonetheless confined in large numbers.
1929-1940 жылдар
1929 жылғы жалпы сайлауда либералдар консерваторлар мен лейбористер арасындағы билік тепе-теңдігін сақтап қалды. Рансиман әйелі Хилда өткен жылы өткен қосымша сайлауда жеңіп алған Сент-Айвс округін иеленді. Сент-Айвс үшін либералдық агент капитан Сидни Август Велден Рансиманның сәтті сайлануына зор үлес қосты. Рансимандар Ұлыбритания Парламентіне бір уақытта отырған алғашқы әйел-еркек жұбайлар болды. Либералдар көп ұзамай Ұлы депрессияға қалай жауап беру керектігі, Рамзи Макдональдтың лейбористік үкіметін қолдауды жалғастыру мәселесі және тіпті партияның негізгі бағыты бойынша күрт бөлініске ұшырады. 1931 жылы еңбек үкіметінің орнына барлық партиялық Ұлттық үкімет келгенде, даудың себебі жойылғандай болды. Алайда, Ұлттық үкіметтің қорғау тарифін енгізу үшін мандат алу мақсатында жалпы сайлау шақыру ұсынысы Рансиман және көптеген басқа либералдар үшін қабылдауға келмейтін нәрсе болды. Либералдар ресми түрде үкіметтен кетумен қауіптенді, бірақ сэр Джон Саймон басқаратын топ Либералды Ұлттықтар ретінде пайда болды, олар негізінен Ллойд Джорджтың басшылығына қарсы болған және Ұлттық үкіметті қолдауға дайын болғандардан құралды. Ұлттық үкіметтегі әр партия өз манифесі бойынша науқан жүргізуге келісім жасалды. 1931 жылғы жалпы сайлауда Ұлттық үкімет үлкен көпшілік дауысқа ие болғаннан кейін, Министрлер кабинеті қайта құрылды. Тарифтер бойынша шешім қабылдайтын негізгі кабинет комитетінің тепе-теңдігін сақтау маңызды деп есептелді, сондықтан Рансиман тағы да Сауда кеңесінің президенті болып тағайындалды, ол протекционистік Қаржы министрі Невилл Чемберленге қарсы салмақ ретінде қызмет етеді деген сенімде болды. Алайда, басқа Либералды Ұлттықтар сияқты, Рансиман да тарифтер принципін қабылдады, ол 1931 жылдың қарашасында Тарифтік кеңес ұсынған сауда балансының пайдасына 10%-ға түзетілді. 1932 жылдың соңында ресми либералдар (Самуэлиттер) министрлік лауазымдарынан кеткенде, Рансиман олармен бірге отставкаға кете жаздады. 1933 жылы ресми либералдар Ұлттық үкіметке қолдау көрсетуді тоқтатты, бірақ Рансиман 1934 жылға дейін парламенттік емес Ұлттық либералдық федерацияның президенті болғандықтан, лауазымында қалды. Ол Аргентинамен Рока-Рансиман шартын жасады (Атақты онжылдықтың оқиғаларының бірі), Аргентинаның сиыр етін импорттауды шектеуден сақтау үшін бастама көтерді. 1934 жылы сөйлеген сөзінде Рансиман Ұлттық үкіметтің жұмысын қорғады, қала және елді мекендерді жоспарлау туралы заң, "кез келген елде бұрын-соңды жасалмаған ең ірі шабуылдар" және жақын арада қабылданатын жұмыссыздыққа байланысты сақтандыру туралы заң жобасы сияқты шараларды атап өтті. Рансиман 1937 жылдың мамырына дейін Сауда кеңесінің президенті қызметін атқарды, содан кейін Стенли Болдуин зейнеткерлікке шықты және оның орнына келген Невилл Чемберлен Рансиманға Лорд Приви-Мөрдің пайдасыз лауазымын ұсынды, бірақ Рансиман одан бас тартты. 1937 жылдың маусымында ол Нортумберленд графтығындағы Доксфорд виконты Рансиман болып жұртына көтерілді. Төрт жыл бұрын оның әкесі барон Рансиман болып тағайындалған, сондықтан "Доксфорд" атағы оның әкесінің атағынан ерекшеленді. Бұл әке мен ұлдың бір уақытта Лордтар палатасында отыруының сирек кездесетін жағдайы болды, мұнда ұл жоғары атаққа ие болды. Бірнеше айдан кейін әкесі қайтыс болды, ол барондық атақты және әкесінің кеме жөнелтпесі бизнесін мұра етті.
In the 1929 general election, the Liberals emerged holding the balance of power between the Conservatives and Labour. Runciman took the seat of St Ives, which his wife Hilda had won in a by election the previous year. Capt. Sydney Augustus Velden, Liberal Agent for St. Ives was instrumental in Runciman's successful election. The Runcimans were the first man and wife to sit concurrently in the Parliament of the United Kingdom. The Liberals soon found themselves heavily divided over how to respond to the Great Depression, whether or not to continue supporting the Labour government of Ramsay MacDonald and even over the basic direction of the party. In 1931, the cause of the strife was seemingly removed when the Labour government was succeeded by an all party National Government. Further division emerged, however, when it was proposed that the National Government call a general election to seek a mandate to introduce protective tariffs, a policy that was anathema to Runciman and many other Liberals. Officially, the Liberals threatened to withdraw from the government, but a group led by Sir John Simon emerged as the Liberal Nationals, mainly composed of those who had been opposed to Lloyd George's leadership and who were prepared to continue to support the National Government. A compromise was worked out whereby each party in the National Government campaigned on its own manifesto. After the National Government won a massive majority in the 1931 general election, the Cabinet was reconstructed. It was felt prudent to balance the key Cabinet committee that would take the decisions on tariffs; and so Runciman was appointed President of the Board of Trade once more, in the belief that he would serve as a counterbalance to the protectionist Chancellor of the Exchequer Neville Chamberlain. However, like the other Liberal Nationals, Runciman came to accept the principle of tariffs, amended in November 1931 to 10% in favour of a balance of trade recommended by a Tariff Board. When in late 1932 the official Liberals (the Samuelites) resigned their ministerial posts, Runciman very nearly resigned with them. In 1933 the official Liberals withdrew completely their support for the National Government but Runciman remained in office, despite hoding the presidency of the extra Parliamentary National Liberal Federation until 1934. He concluded the Roca Runciman Treaty with Argentina (one of the events of the Infamous Decade), initiated by that country to avoid the curtailment of Argentine beef imports. In a 1934 speech Runciman defended the record of the National Government, citing measures such as a town and country planning country act, “the opening of the greatest crusades against slums ever attempted in any country,” and an upcoming unemployment insurance bill. Runciman remained as President of the Board of Trade until May 1937 when Stanley Baldwin retired and his successor, Neville Chamberlain, only offered Runciman the sinecure position of Lord Privy Seal, an offer Runciman declined. In June 1937 he was raised to the peerage as Viscount Runciman of Doxford, of Doxford in the County of Northumberland. Four years earlier his father had been created Baron Runciman and "of Doxford" was consequently used to differentiate from his father's title. This was a rare case of a father and son sitting in the House of Lords at the same time, with the son holding a superior title. A few months later his father died, and he inherited both the barony and his father's shipping business.
Чехословакияға іссапар
Рунсиман 1938 жылдың тамызының басында қоғамдық өмірге оралды, сол кезде премьер-министр Невилл Чемберлен оны Чехословакия үкіметі мен Судет немістері партиясы (SdP) арасындағы дауды реттеу үшін Чехословакияға миссиямен жіберді. Рунсиманға беймәлім болғандай, Судет аймағына автономия талап еткен SdP, нацистік Германияның нұсқауларын орындап, бұл мәселе бойынша келісімге келмеді, сондықтан делдалдық әрекеттер сәтсіз аяқталды. Орталық және Шығыс Еуропадағы халықаралық шиеленіс күшейгендіктен, Рунсиман 1938 жылдың 16 қыркүйегінде Лондонға қайтарылды. Миссияның жарияланған нәтижесі, Рунсиман есебі деп аталды, делдал 1938 жылдың 21 қыркүйегінде Невилл Чемберлен мен Чехословакия президенті Эдвард Бенешке жолданған хаттар түрінде жарияланды. Есепте SdP, Чехословакия үкіметімен келіссөздерді тоқтатуға жауапты деп танылды, бірақ үкімет ұсынған түзетулер SdP-ның «шамалы талаптарына» жауап берді. Рунсиман Чехословакия билігінің әрекеттерін «белсенді қысым көрсету емес, әрине, «террорлық» емес, бірақ тәжірибесіздікпен, түсініксіздікпен, ұсақ-түйекке таласумен және кемсітушілікпен сипатталады» деп есептеді. Судет немістерінің экономикалық және саяси кемсітушілікке қатысты көптеген шағымдары, оның пікірінше, «көбінесе негізді» және «үмітсіздік» сезімін тудырды, бірақ «нацистік Германияның күшеюі оларға жаңа үміт сыйлады». Сондықтан Рунсиман «олардың туыстарынан көмек сұрауы және соңында Рейхке қосылуға деген ниеті – жағдайдың табиғи нәтижесі» деп санады. Осыдан ол «осы шекаралық аудандар бірден Чехословакиядан Германияға берілуі керек» деген қорытындыға келді. Чемберлен 1938 жылдың 30 қыркүйегінде Мюнхен конференциясында Чехословакияның шекаралық аймақтарын нацистік Германияға беруге келісті. Архивтік мәліметтерге сәйкес, Рунсиман есебіндегі ұсынымдар Чемберленнің аумақтық беру саясатын негіздеу үшін дайындалған соңғы кезеңде өзгертілген. Рунсиманның Чехословакиядағы демалыс уақытын өткізуі де қырқыс дауға себеп болды. Ол осы уақытты көбінесе, бірақ толық емес, Чехословакия үкіметіне қарсы тұратын әлеуметтік және саяси ортада Судет неміс аристократиясын қолдаған SdP мүшелерінің ауылдық иеліктерінде өткізді. 1938 жылдың қазан айында Мюнхен келісімінен кейін Чемберлен кабинетін қайта құрастырып, Рунсиманды Кеңес Лорды қызметіне тағайындады. Ол 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін осы лауазымда қалды.
Runciman returned to public life in early August 1938, when Prime Minister Neville Chamberlain sent him on a mission to Czechoslovakia to mediate in a dispute between the Government of Czechoslovakia and the Sudeten German Party (SdP), which represented most of the ethnic Germans of the border regions, which were known as the Sudetenland. Unknown to Runciman, the SdP, which ostensibly called for autonomy for the Sudetenland, followed instructions from Nazi Germany not to reach any agreement on the matter, and thus the attempts at mediation failed. With international tension rising in Central and Eastern Europe, Runciman was recalled to London on 16 September 1938. The published outcome of the mission, known as the Runciman Report, was issued by the mediator on 21 September 1938 in the form of letters addressed to Neville Chamberlain and Edvard Beneš, the President of Czechoslovakia. The report held the SdP responsible for breaking off negotiations with the Czechoslovak government although the revised government proposals met "almost all the requirements" of the SdP. Runciman considered the actions of the Czechoslovak authorities to be "not actively oppressive, and certainly not 'terroristic'" but "marked by tactlessness, lack of understanding, petty intolerance and discrimination". The multiple complaints of economic and political discrimination voiced by the Sudeten Germans were, he believed, "in the main justified" and gave rise to a feeling of "hopelessness", but "the rise of Nazi Germany gave them new hope". Runciman, therefore, considered "their turning for help towards their kinsmen and their eventual desire to join the Reich as a natural development in the circumstances". This led him to conclude "that these frontier districts should at once be transferred from Czechoslovakia to Germany". Chamberlain agreed to the transfer of the border regions of Czechoslovakia to Nazi Germany at the Munich Conference on 30 September 1938. Archival evidence suggests that the recommendations of the Runciman Report were amended at a late stage of the drafting to provide justification for Chamberlain's policy of territorial transfer. Further controversy arose from Runciman's use of his weekend leisure time in Czechoslovakia. That was spent mostly but not entirely on the country estates of members of the SdP supporting Sudeten German aristocracy in a social and political environment hostile to the Czechoslovak government. In October 1938, after the Munich Agreement, Chamberlain reshuffled his Cabinet and appointed Runciman as Lord President of the Council. He held that post until the outbreak of the Second World War in September 1939.
Отбасы
Доксфордтың лорды Рансиман 1898 жылы Джеймс Кокран Стивенсонның қызы Хилдаға үйленді. Олардың екі ұлы мен үш қызы болды. Олардың қызы Маргарет Фейрвезер (Дуглас Фейрвезерге тұрмысқа шыққан, ол 1942 жылы Air Movements Flight құрамын құрды, кейін Маргарет оған қосылды) Spitfire ұшағын алғаш рет ұшқан әйел болды және Паулин Гоуэр таңдаған алғашқы сегіз әйел ұшқыш қатарына кірді. Маргарет 1944 жылы Proctor ұшағымен жерге қонғанда қаза тапты. Олардың екінші ұлы, құрметті Сэр Стивен Рансиман тарихшы болды. Доксфордтың лорды Рансиман 1949 жылғы қарашада 78 жасында қайтыс болды, ал виконт титулын оның үлкен ұлы Лесли мұраға алды. Леди Рансиман 1956 жылы 87 жасында қайтыс болды.
Lord Runciman of Doxford married Hilda, daughter of James Cochran Stevenson, in 1898. They had two sons and three daughters. Their daughter Margaret Fairweather (married Douglas Fairweather who established the Air Movements Flight in 1942, later joined by Margaret) was the first woman to fly a Spitfire and was one of the original eight female pilots selected by Pauline Gower to join the Air Transport Auxiliary. Margaret was killed in 1944 whilst landing a Proctor. Their second son, the Honourable Sir Steven Runciman, was a historian. Lord Runciman of Doxford died in November 1949, aged 78, and was succeeded in the viscountcy by his eldest son, Leslie. Lady Runciman died in 1956, aged 87.