Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливерпульдегі доктар мен ғимараттар кешені, Англия
Complex of docks and buildings in Liverpool, England
Корольдік Альберт доктары – Ливерпульдегі док ғимараттары мен қоймалар кешені. Джесси Хартли және Филип Хардвик жобалаған бұл кешен 1846 жылы ашылды және Ұлыбританияда құйма темір, кірпіш және тас қолданылып, ағаш конструкциясыз салынған алғашқы құрылыс болды. Осының нәтижесінде әлемдегі алғашқы өртке қауіпсіз қойма жүйесі құрылды. 2018 жылға дейін бұл док Альберт док деп аталды, содан кейін оған патшалық жарғы беріліп, атына «Корольдік» деген құрметті атауы қосылды. Салынысымен бірге док өте революциялық дизайнға ие болды, себебі кемелер тікелей қоймалардан немесе қоймаларға жүк тиеліп-түсірілді. Ашылғаннан кейін екі жыл өткен соң, әлемдегі алғашқы гидравликалық крандар орнатылды. Ашық, бірақ қауіптілігі жоғары дизайнының арқасында док бренди, мақта, шай, жібек, темекі, азу тісі және қант сияқты құнды жүктерді сақтауға танымал орынға айналды. Оның жетілген дизайнына қарамастан, кеме жүргізу технологиясының жылдам дамуы салдарынан 50 жыл ішінде үлкен және кең доктар қажет болды, бірақ Альберт док жүк сақтау үшін маңызды орын болып қала берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде док Британдық Атлантика флотының кемелері үшін база ретінде пайдаланылған Адмиралтействоға берілді. Кешен Ливерпульге жасалған әуе шабуылдары кезінде, әсіресе 1941 жылғы мамыр айындағы шабуылда зардап шекті. Соғыстан кейін иелерінің қаржылық қиындықтары мен қаладағы доктардың жалпы құлдырауы Альберт доктың болашағын күмәнді етті. Ғимараттарды қайта пайдалану үшін көптеген жоспарлар жасалды, бірақ ешқайсысы іске аспады және 1972 жылы док жабылды. Шамамен он жыл бойын тоқырап тұрғаннан кейін, 1981 жылы Мерсисайд даму корпорациясы құрылғанда док қайта жаңғырту жұмыстары басталды, ал Альберт док 1984 жылы ресми түрде қайта ашылды. Бүгінде Корольдік Альберт док қаланың маңызды туристік орталықтарының бірі және Лондоннан басқа Ұлыбританиядағы ең көп келушілерді тартатын көп мақсатты орын. Док кешені мен қоймалар Ұлыбританиядағы I санаттағы ғимараттардың ең ірі жиынтығын құрайды.
The Royal Albert Dock is a complex of dock buildings and warehouses in Liverpool, England. Designed by Jesse Hartley and Philip Hardwick, it was opened in 1846, and was the first structure in Britain to be built from cast iron, brick and stone, with no structural wood. As a result, it was the first non combustible warehouse system in the world. It was known simply as the Albert Dock until 2018, when it was granted a royal charter and had the honorific "Royal" added to its name. At the time of its construction the dock was considered to be revolutionary in its design because ships were loaded and unloaded directly from or to the warehouses. Two years after it opened it was modified to feature the world's first hydraulic cranes. Due to its open yet secure design, the dock became a popular store for valuable cargoes such as brandy, cotton, tea, silk, tobacco, ivory and sugar. However, despite its advanced design, the rapid development of shipping technology meant that, within 50 years, larger and more open docks were required, although the Albert Dock remained a valuable store for cargo. During the Second World War, the dock was requisitioned by the Admiralty serving as a base for ships of the British Atlantic Fleet. The complex was damaged during air raids on Liverpool, notably during the May Blitz of 1941. In the aftermath of the war, the financial problems of the owners and the general decline of docking in the city meant that the future of the Albert Dock was uncertain. Numerous plans were developed for the re use of the buildings but none came to fruition and in 1972 the dock was finally closed. Having lain derelict for nearly ten years, the redevelopment of the dock began in 1981, when the Merseyside Development Corporation was set up, with the Albert Dock being officially re opened in 1984. Today the Royal Albert Dock is a major tourist attraction in the city and the most visited multi use attraction in the United Kingdom, outside London. The docking complex and warehouses also comprise the largest single collection of Grade I listed buildings anywhere in the UK.
Ұлы бастауы және ерте тарихы
Альберт доктың тарихы 1837 жылы Джесси Хартли біріктірілген док пен қойма жүйесіне арналған жоспарларды әзірлеуді бастаған кезде басталды. Дегенмен, бұл идея жаңа емес еді, 1803 жылғы қойма заңына сәйкес, осы даму түріне рұқсат беру үшін заң қабылданды, ал бұл тұжырым алғаш рет 1828 жылы ашылған Лондондағы Сент-Катарине догының құрылысында қолданылды. Құрылыс жобасының бір бөлігі ретінде Хартли кез келген конструкцияның отқа төзімділігін сынап көруге мүдделі болды. Ол 18 фут (5 м) х 10 фут (3 м) өлшемдес макет құрылысын жасап, оны ағаш және шайырмен толтырып, отқа қойды. Бірнеше конструкциялық жобаны сынағаннан кейін, ол шойын, кірпіш, құмтас және граниттің үйлесімін таңдады. Док салынуы үшін таңдалған жер шығысында Солтхаус догымен, солтүстігінде Каннинг догына кіретін арнамен және оңтүстігінде Дьюк догымен шектесетін жер болды. Жер учаскесін тазалау қажет болды, 59 жалдамалы жұмысшы шығарылды және паб, бірнеше үйлер және Док Трастилерінің кемежайы сияқты көптеген ғимараттар бұзылды. Бұл жерді тазартқаннан кейін, Альберт догына кіру жолдарын салу үшін Солтхаус және Каннинг догтары құрғатылды, ал жүздеген «теңізшілер» док алабын қазып, жаңа өзен қабырғасын тұрғызуға жұмылдырылды. Док бассейні 1845 жылдың ақпанына дейін аяқталды, бұл алғашқы кемелерге Альберт догына кіруге мүмкіндік берді, бірақ қоймалар әлі салынып жатқандықтан, бұл кемелердің тек «тұруына» мүмкіндік берді. Док кешенін 1846 жылы королева Викторияның күйеуі және оның құрметіне аталған Альберт ханзада ресми түрде ашты. Бұл оқиға Ливерпуль тарихында Корольдік отбасының мүшесі қалаға мемлекеттік сапармен келген алғашқы жағдай болды, нәтижесінде бұл оқиға кең ауқымды мерекелермен атап өтілді. Патшалық сапарға мыңдаған адам келді, ал The Pictorial Times газеті ханзада Альберттің қабылдануын атап өтті:
The history of the Albert Dock dates back to 1837, when Jesse Hartley first began the development of plans for a combined dock and warehouse system. However, this idea was not new, and as far back as the 1803 Warehousing Act, legislation had been passed to allow this form of development to occur, whilst the concept was first actually used in the construction of St Katharine's Dock in London, which was opened in 1828. As part of the development process, Hartley was eager to test the fire resistance of any particular design by constructing an 18 feet (5 m) by 10 feet (3 m) dummy structure, filling it with timber and tar, and setting it alight. After testing several structural designs he settled on the combination of cast iron, brick, sandstone and granite. The site chosen for the dock to be built on was an area of land bordered by Salthouse Dock to the east, the entrance channel to Canning Dock to the north and by Duke's Dock to the south. The land earmarked for the site had to be cleared, with 59 tenants being evicted and numerous premises demolished including a pub, several houses and the Dock Trustee's Dockyard. Upon the clearance of this land both the Salthouse and Canning docks were drained to allow entrance passages into the Albert Dock to be constructed, whilst hundreds of "navvies" were employed to dig out the dock basin and construct the new river wall. The dock basin was completed by February 1845, allowing the first ships to enter the Albert Dock, although with the warehouses still under construction this was merely to allow these boats to "lay up". The dock complex was officially opened in 1846 by Albert, Prince Consort, husband of Queen Victoria and the man in honour of whom it was named. This event marked the first occasion in Liverpool's history in which a member of the Royal Family had made a state visit to the city and as a result the occasion was marked with a major celebrations. Many thousands of people turned out for the Royal visit with the newspaper The Pictorial Times noting the reception Prince Albert received:
Оның қабылдауы өте ынталы болды; шеру жолы бойында балкондар орнатылды, ал олар мен үйлердің терезелері қуаныш пен шаттыққа толы адамдармен толтырылды. Тулар мен баннерлердің жарқын көрнісі болды. Барлық бизнес тоқтатылды. Қалада 200 мыңнан астам шетелдік бар, ал барлық тұрғындар көшеде. Әр нәрсе қуаныш пен сәнділікке толы. (The Pictorial Times, 1846). Ханзада қала арқылы салтанатты шеруге қатысты, оның ішінде патшалық үндеу жасалған қалалық әкімшілік ғимаратына сапар жасады, содан кейін Мерси өзенінің Чешир жағына және содан кейін Альберт догына қарай пароммен аттанды. Шеру маршрутының бұл бөлігі де көптеген көрермендермен толтырылды, ал The Pictorial Times газеті ханзаданың Альберт догына кіруін былай сипаттады:
His reception was most enthusiastic; balconies were erected along the line of procession, and these and the windows of houses were filled with gay and animated parties. There was a most brilliant display of flags, banners & c. [sic]. All business is suspended. There are 200,000 strangers in town, and all the inhabitants are in the streets. All is gaiety and splendour. (The Pictorial Times, 1846). The Prince was taken on a processional tour through the city, including a visit to the town hall where the royal address was made, before departing aboard the ferry across to the Cheshire side of the Mersey and then northwards towards the Albert Dock. Again this stage of the procession route was laden with onlookers with The Pictorial Times describing the Prince's entrance into the Albert Dock:
<blockquote>Өзеннің Чешир жағынан «Фея» Ливерпуль жағына өтіп, жиналған мыңдаған адамдардың құттықтауы мен артиллерияның дауысымен доктардың бойымен қайтып келді. Көрініс шынымен де таңғажайып болды, доктардағы барлық кемелер көңілді түстермен безендірілді, ал өзен адамдармен толы қайықтарға толы болды. Сағат 14:30-да «Фея» докқа кірді, онда қала элитасының екі мыңнан астам әйелдері мен ерлері жиналды, олар ынталы түрде құттықтады, ханзада оларға жауап берді және толған жұртты қуанту үшін док айналасында жүзіп өтті. (The Pictorial Times, 1846).</blockquote>
<blockquote>From the Cheshire side of the river the Fairy crossed to the Liverpool side, and returned along the line of docks amidst the cheers of assembled thousands and the roar of artillery. The sight was really magnificent, all the ships in the docks were decked out in gayest colours and the river was crowded with boats filled with people. At half past two the fairy entered the dock, where were assembled two thousand ladies and gentlemen, the elite of the town; they cheered enthusiastically, which his Royal Highness returned, and in order to gratify the crowd sailed round the dock. (The Pictorial Times, 1846).
Екінші дүниежүзілік соғыста тағдырдың өзгеруі мен рөлі
Альберт доктың жабық құрылымы және қоймалардан жүктерді тікелей тиеу-түсіру мүмкіндігі, осы кешенді Ливерпульдегі басқа доктардан қауіптірек етті. Осының нәтижесінде, ол бренди, мақта, шай, жібек, темекі, азу тісі және қант сияқты құнды жүктерді сақтауға арналған танымал орынға айналды. Табиғи жарыққа толуы және жақсы желдетілуі арқасында, қымыз немесе қант сияқты табиғи өнімдер ұзақ сақталып, жаңалығын жоғалтпады. Док құрылысы аяқталғалы 20 жыл өткен соң, қалаға үлкен өркендеу әкелсе де, Альберт док қиындықтарға тап бола бастады. 1000 тоннаға дейін жүк көтеретін желкенді кемелерге арналған құрылыс жасалғанмен, 20 ғасырдың басында Ливерпуль портына кіретін кемелердің барлық 7% ғана желкенді кемелерді құрады. 1920 жылдарға қарай доктағы барлық коммерциялық кеме қатынасы тоқтатылды, бірақ оның қоймалары баржа, автомобиль немесе теміржол арқылы тасымалданатын жүктерді сақтау үшін қолданыла берді. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Альберт док Әскери-теңіз министрлігіне берілді және Ұлыбритания Атлантика флотының базасы ретінде пайдаланылды. Бұл су асты кемелері, шағын әскери кемелер және десанттық қайықтарды қамтыды. Соғыс жылдары док бірнеше рет неміс бомбаларына ұшырады. Оның ішінде 1940 жылы доктағы кемелерге зақым келтірген бомбалау шабуылы да болды. Ал 1941 жылғы мамыр айындағы бомбалау кезінде оңтүстік-батыс бөлігіне ауыр зақым келтірілді.
The enclosed design of the Albert Dock and the direct loading and unloading of goods from warehouses, meant that the complex was more secure than other docks within Liverpool. As a result, it became a popular store for valuable cargoes including brandy, cotton, tea, silk, tobacco, ivory, and sugar. Their openness to natural light and well ventilated stores, meant natural goods such as hemp or sugar could be kept fresher longer. Despite the great prosperity the dock afforded the city, within 20 years of its construction the Albert Dock was beginning to struggle. Designed and constructed to handle sailing ships of up to 1,000 tonnes, by the start of the 20th century only 7% of ships into the Port of Liverpool were sailing vessels. By the 1920s, virtually all commercial shipping activity had ceased at the dock, although its warehouses did remain in use for the storage of goods transported by barge, road or rail. The onset of the Second World War, in 1939, saw the Albert Dock requisitioned by the Admiralty and used as base for the British Atlantic fleet. This included submarines, small warships, and landing craft docking. During the war, the dock was struck on several occasions by German bombs. This included one bombing raid in 1940 that damaged ships within the dock. More destructively, during the May Blitz of 1941, bombing caused extensive damage to the south west stack.
Соғыстан кейінгі тарих және құлдырау
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталған кезде Альберт догының болашағы күңгірт көрінді. Док иелері, Мерси доктары мен порты басқармасы (MDHB), қаржылық дағдарыста болды және "егер бұзылмаса, жөндемеңіз, егер бұзылса, тіпті жөндемейміз" деген көзқараспен соғыс кезіндегі бомбалық зақымдануды жөндеуден бас тартты. Сонымен қатар, Еуропаға қарай геосаяси бағдардың өзгеруі және контейнер тасымалының пайда болуы Ливерпуль қаласындағы барлық док жүйесіне кері әсер етті, себебі Ұлыбританияның басқа жерлерінде жаңа, күшті порттар пайда болды. Дегенмен, 1952 жылы доктардың сәулеттік және технологиялық құндылығы мойндалды, сол кезде Альберт догына І санаттағы ескерткіш мәртебесі берілді. Кеңес мұндай жомарт жобаға рұқсат беруге құлықсыздық танытты және оған үлкен халық қарсылығы болды (кем дегенде, Квентин Хьюздің еңбектерінен шабыттанған), сондықтан Олдхэм Эстейтс жоспарды қысқартуға мәжбүр болды. 1970 жылы олар "Аквариус Сити" деп аталатын жаңа көзқараспен оралды, оның орталық бөлігі 44 қабатты көкжай болды. Бірақ бұл жоспар да іске аспады, және ол жарияланғаннан кейін көп ұзамай MDHB-нің қаржылық қиындықтары күрт өршіді, Олдхэм Эстейтс авансын қайтарып алды және жоба толығымен сәтсіз аяқталды. Альберт догының дамуы оның салыну кезінде Ливерпульдің гүлденуін бейнелегендей, соғыстан кейінгі оның құлдырауы жергілікті экономиканың жалпы құлдырауын көрсетеді. 1970 жылдардың басында Альберт догын және жалпы оңтүстік доктар жүйесін қайта дамыту жоспарлары көбейді. Бұл жоспарлардың кейбіреулері өте радикалды болды, соның ішінде Ливерпуль қалалық кеңесі док алабын қоқыс полигоны ретінде пайдалануды ұсынды. Бірақ Мерси доктары мен порты компаниясы (MDHC), бұрынғы Мерси доктары мен порты басқармасының жаңаруы, док алабын құммен толтырып, оны дамытуға жарамды жер ретінде сату арқылы көбірек пайда табуға болатынын сезінді. Альберт догына қатысты бірнеше жоспардың ішінде Ливерпуль политехникалық институтының (қазіргі Ливерпуль Джон Мурс университеті) жаңа үйі болу идеясы көбірек назар аударды. Үкімет тіпті 3 миллион фунт стерлинг көлемінде қаржыландыруға дайын болды, бірақ көптеген басқа жоспарлар сияқты, бұл да сәтсіз аяқталды. 1974 жылы Мерсисайд округі кеңесінің (MCC) құрылуы Альберт догын қайта дамытуға жаңа үміттер сыйлады, MCC оның дамуына жоғары басымдық берді. Олар көп ұзамай MDHC-мен келіссөздерге кірісіп, 1979 жылы оңтүстік доктарды басқаруды өздеріне алу туралы келісімге келді. Осы қадамға қарамастан, MDHC (док иелері), Ливерпуль қалалық кеңесі (жергілікті жоспарлау органы) және Мерсисайд округі кеңесі (қазіргі уақытта доктарды қайта дамытуға жауапты топ) арасындағы саяси тартыстар кез келген даму жоспарларын тежеді.
By the time the Second World War had finished the Albert Dock's future looked bleak. The owners of the dock, the Mersey Docks and Harbour Board (MDHB), were in financial crisis and chose not to repair any of the wartime bomb damage, adopting an attitude of "if it's not broke don't fix it, and if it is broke we still won't fix it". At the same time a change in geopolitical orientation towards Europe, coupled with the advent of containerisation, meant the whole docking system in the city of Liverpool suffered as newer, stronger ports emerged elsewhere in the UK. Nonetheless the architectural and technological value of the docks was recognised in 1952 when the Albert Dock was granted Grade I listed building status. With the council reluctant to allow such a grandiose development to occur and with the huge public opposition to it (inspired at least in part by the work of Quentin Hughes), Oldham Estates were forced into scaling down the plan and so in 1970 returned with a new vision known as "Aquarius City", which had as its centrepiece a 44 storey skyscraper. Once again the plan failed to develop and no sooner had it been announced, than the MDHB's financial problems reached crisis point, Oldham Estates withdrew their deposit and the whole scheme fell through. In many senses just as the Albert Dock's development had symbolised the prosperity in the Liverpool at the time of its construction, its subsequent decline after the Second World War symbolised the collapse of the local economy as a whole. Throughout the early 1970s plans continued to emerge for the redevelopment of the Albert Dock site and the whole of the south docks system in general. Many of these plans were quite extreme including Liverpool City Council's suggestion to use the dock basin as a landfill site. The Mersey Docks and Harbour Company (MDHC), the reincarnation of the now defunct Mersey Docks and Harbour Board, however felt it could get more money by filling in the dock basin with sand and selling it as developable land and not derelict land. One plan for the Albert Dock that was taken more seriously was the idea that it become the new home of Liverpool Polytechnic (now Liverpool John Moores University). The government was even willing to provide £3m in funding but like so many other plans this too fell by the wayside. The creation of Merseyside County Council (MCC) in 1974 brought new hope that the Albert Dock could be redeveloped, with the MCC placing a high priority on its development. They soon entered negotiations with the MDHC and in 1979 eventually negotiated a deal to take over the running of the south docks. Despite this seeming step forward political wrangling between the MDHC (the dock owners), Liverpool City Council (the local planning authority) and Merseyside County Council (the group now responsible for redeveloping the docks) continued to hinder any development plans.
МДК және Альберт доктың қалпына келтіруі
1981 жылы Мерсисайд даму корпорациясының (MDC) құрылуы сол кездегі консервативтік үкімет бастаған жаңа бастаманың бір бөлігі болды. Бұл бастама Ливерпульдің оңтүстік доктерінің бір бөлігін қайта жаңғыртуға бағытталған, аймақта инфрақұрылым құру үшін мемлекеттік инвестицияны пайдалану арқылы, ал бұл өз кезегінде жеке сектор инвестициясын тартуға мүмкіндік беретін еді. Осылайша, MDC тікелей қайта жаңғырту бағдарламаларына жауапты болмады, бірақ даму процесін басқаратын жетекші күш ретінде әрекет етті. Құрылғаннан кейін ол бірден аймақ үшін бастапқы стратегияны жасады, онда қалпына келтірілуге болатын ғимараттарды қалпына келтіруге, ал қалғандарын бұзуға, док жүйесінде су режимін қалпына келтіруге (соның ішінде 40 футқа дейін (12 м) шөгіндіні алып тастауға) және жалпы экологиялық ландшафтты жақсартуға басымдық берілді. Стратегияның аясында екі маңызды жоба іске қосылды: Оттерспулдағы Халықаралық бақ фестивалі үшін жаңа орынды дамыту және Альберт докын қайта жаңғырту. 1983 жылдың қыркүйегінде Arrowcroft plc және MDC арасында келісімге қол қойылды, нәтижесінде Albert Dock Company құрылды, ол енді Альберт докын қайта жаңғырту процесін бастауға мүмкіндік алды. Қайта жаңғыртудың бірінші кезектерінің бірі – Брансуик док қақпалары ашық қалғаннан кейін тез нашарлаған док жүйесін қалпына келтіру болды. Док алабынан ластанған шөгінділер алынып тасталды, док қақпалары ауыстырылды, көпірлер жөнделді, ал док қабырғалары күрделі жөндеуден өтті. Альберт док компаниясы Tarmac Construction компаниясына док мұражайының үлкен қоймаларын жаңартуды және соғыс кезінде болған бомбалық шабуылдардың салдарынан келген зақымдарды жөндеуді тапсырды. MDC жүргізген құрылымдық сараптамалар кірпіш пен іргетастың жақсы жағдайда екенін көрсетті, ал шамамен 150 жыл бұрын салынған ғимараттың осындай жақсы күйде сақталуы Хартлидің еңбектерінің жоғары сапалы құрылыс стандартына куәлік етеді. Ұзын кемелер жарысының және Халықаралық бақ фестивалінің сәтті өтуіне байланысты Arrowcroft Альберт докын жаңартуды жалғастырды. Эдвард павильонын жөндеу жұмысы аяқталғаннан кейін компания Британия және Атлантика павильондарын (бұрынғы оңтүстік және оңтүстік-шығыс бөлімдері) салуға кірісті, соңғысы екінші дүниежүзілік соғыс кезінде болған бомбалық шабуылдардың салдарынан күрделі құрылымдық жөндеуді қажет етті. 1986 жылы Мерсисайд теңіз мұражайы 1984 жылы кейбір экспонаттарды осы ғимаратқа көшіргеннен кейін Альберт докқа толық көшуді аяқтады. Мерсисайд округі кеңесімен құрылған мұражай бұрын пилоттау ғимаратында және жақын жердегі құтқару қоймасында орналасқан болатын. Альберт док 1988 жылы ресми түрде қайта ашылды, оны Уэльс принці, Альберт докын алғаш ашқан принц Альберттің шөптесінің ұлы ашты. Бұл жаңа аяқталған Tate Liverpool ашылуымен бірге өтті, ол «Солтүстіктің Tate» деп аталды және сол кезде Лондоннан тыс жалғыз Tate галереясы болды. Ливерпульде Tate галереясын орналастыру қала үшін үлкен жетістік деп есептелді, себебі ол Англияның солтүстігіндегі қазіргі заманғы өнердің ұлттық коллекциясына ие болды. 1988 жылы ITV-дің жаңа таңертеңгілік телешоуы This Morning, Ричард пен Джуди жүргізген, Альберт док ішіндегі студиядан хабар таратуды бастады. Шоу аясында ауа райы туралы хабар беруші Фред Талбот Британ аралдарының жүзу картасын пайдаланды. Екі жылдан кейін, 1990 жылы, The Beatles Story мұражайы ашылды, ол Ұлыбританиядағы жалғыз Beatles тақырыбындағы келушілерді қызықтыратын орын болды, бұл Альберт докқа тағы бір қызығушылық тудырды. Соңында, 2003 жылы, Альберт докын жаңарту басталғаннан кейін 22 жыл өткен соң, соңғы бос орын жаңа Premier Lodge қонақ үйінің Британия павильонында ашылуымен пайдалануға берілді.
The creation of the Merseyside Development Corporation (MDC) in 1981 was part of a new initiative launched by the then Conservative government that earmarked the regeneration of some of Liverpool's south docks, by using public sector investment to create infrastructure within an area that could then in turn be used to attract private sector investment. Thus the MDC was not directly responsible for regeneration programmes but rather acted as a spearhead, guiding the development process. Upon its formation it immediately created an initial strategy for the area placing a high priority on restoring those buildings that could be restored & demolishing the rest, restoring a water regime within the dock system (including the removal of up to 40 feet (12 m) of silt) and general environmental landscaping. As part of the strategy two flagship schemes were set up: the redevelopment of a site in Otterspool for the International Garden Festival and the regeneration of the Albert Dock. In September 1983 a deal was signed between Arrowcroft plc and the MDC leading to the creation of the Albert Dock Company, which could now start the process of regenerating the Albert Dock. One of the first priorities of the regeneration was the restoration of the dock system, which had deteriorated rapidly since the Brunswick Dock gates had been left open. Contaminated silt was removed from the dock basin, dock gates were replaced & bridges restored, whilst the dock walls were repaired. The Albert Dock company appointed Tarmac Construction to renovate the dock's vast warehouses and repair war time bomb damage. Structural surveys carried out by the MDC found the brickwork and foundations to be in very good condition and it was considered a testament to the strict build quality of Hartley's design that a building almost 150 years old was still in such good condition. Spurred by the success of the tall ships race and the International Garden Festival, Arrowcroft pushed on with the Albert Dock's renovation. With the Edward Pavilion refurbishment a success soon the company started on the Britannia and Atlantic pavilions (formerly the south and south east stacks), the latter of which required major structural repairs because of bomb damage it received during World War II. In 1986 the Merseyside Maritime Museum completed its move into the Albert Dock, having moved some exhibitions into the building in 1984. The museum, developed by Merseyside County Council had previously been located in the pilotage building and a salvage shed nearby. The Albert Dock was officially re opened in 1988 by The Prince of Wales, the great great great grandson of Prince Albert, the man who had originally opened the docks. It was timed to coincide with the opening of the newly finished Tate Liverpool, which was dubbed the 'Tate of the north' and at the time the only one outside London. The decision to locate a Tate gallery in Liverpool was seen as a major success for the city, as it made Liverpool home to the National Collection of modern art in the North of England. In 1988, ITV's new morning television show This Morning, hosted by Richard and Judy, began broadcasting from a studio inside the Albert Dock. As part of the show, weather presenter Fred Talbot used a floating map of the British Isles to report the forecast. Two years later, in 1990, The Beatles Story museum opened, the only Beatles themed visitor attraction in Britain, providing yet another draw to the Albert Dock. Finally in 2003, some 22 years after the renovation of the Albert Dock started, the last remaining undeveloped space was brought into use with the opening of a new Premier Lodge hotel in the Britannia Pavilion.
Құрылыс жобалау және құрылысы
Кұрылысы кезінде Корольдік Альберт догы заманауи док жүйесі деп есептелді. Ғимараттың дизайны қазіргі қолданыстағы құрылыс техникаларын сол кезде радикалды шешімдер деп саналған жаңашылықтармен үйлестіреді. Қоймалар үлкен жүк көтергіш қабырғалармен сүйеніп тұр, олардың қалыңдығы негізде 1 метрден басталып, төртінші қабатқа қарай азаяды. Архитектураның ең жетілген ерекшеліктерінің бірі – құрылыс кезінде бұрын естілмеген, керілген қабықшалы шатырларды қолдану. Ірі темір арқалар тігілген және мырышталған ұнтақ темір пластиналармен кесіліседі, бұл жоғарыдағы шатырды қолдауға арналған, тік қараған қайық корпусына ұқсас пішін құрайды. Қоймалардың едендері үлкен темір бағаналармен демеліп тұр, ал аралықтар «өте икемді» деп есептелді, себебі ғимараттың құрылымдық тұрақтылығына зиян келтірмей жаңа терезелер, баспалдақтар мен лифт шахталарын қосуға болады. Бұл жоғары технологиялық құрылыс жерден көрінетін нәрседен әлдеқайда күрделі. Құрылыстар ағаштан жасалмаған, бірақ олардың негізінде 13 729 ағаш қазық бар, оларды тізбектей қойса 77 километрге (48 миль) дейін созылады. Мұндай мықты негіз қажет болды, өйткені құрылыс алаңы Мерси өзенінен қайта жаратылды. Мерсидің тасқын суларының лайлы топырағының «жылдам құм» сипатын ескере отырып, қазықтар максималды тұрақтылықты қамтамасыз ету үшін қажет болды. Док сол жерге салынғаннан кейін солтүстік және батыс бөлімдері (қазіргі Мерсисайд теңіз мұражайы мен колоннадалары) әрбір толқынмен көтеріліп, төмендейді. Олардың биіктігі 5 метр, ал айналымы шамамен 4 метр. Хартлидің құйма темірді пайдалану шешімі экономикалық болды, себебі сол кезде ол граниттен арзан болды. Дегенмен, салынған үлкен док қабырғаларының көлемі Альберт догының құрылысына көп мөлшерде гранит қажет етті, сондықтан докқа сенім білдіргендер Шотландиядағы Кирккудбрайтширде өз қазбаларын ашуға мәжбүр болды. Альберт догы Лондондан тыс Ұлыбританиядағы ең көп келушілерді тартатын көп мақсатты орын болып табылады, жыл сайын төрт миллионнан астам адам келеді. Док айналасындағы бес қойма – A, B, C, D және E – I санаттағы ескерткіштер тізіміне енген. Бұрынғы док кеңсесі де I санаттағы ескерткіштер тізіміне қосылған. Док маңындағы басқа ғимараттар II санаттағы ескерткіштер тізіміне жатады: бұрынғы гидравликалық сорғы станциясы және Пирхедке қарай доктан шығатын айналмалы көпір. 1980 жылдары докты жаңғыртудан кейін жаңадан құрылған жайларда бөлшек саудагерлерді тартуға бағытталған саясат қабылданды. Алайда, қаладағы басқа ірі сауда орталықтарымен көп жылдар бойы бәсекелесе алмағандықтан, 2007 жылы Albert Dock Company Ltd барлар мен мейрамханаларды тартуға көшуді жариялады. 2008 жылдың мәліметтері бойынша, Альберт догындағы барлар мен мейрамханалардың қатарында Maray, Panam Bar & Restaurant, Revolution Bar және Whats Cooking? бар.
When it was constructed the Royal Albert Dock was considered a state of the art docking system. The building's design complements many existing construction techniques with, what were considered at the time, radical solutions. The warehouses are supported by large load bearing walls that range from being 3 feet (1 m) thick at the base to on the fourth level. One of the most advanced architectural features is the use of stressed skin roofing, which at the time of construction was virtually unheard of. Huge iron trusses are crossed with rivetted and galvanised wrought iron plates, creating a shape similar to an upturned boat hull that acts to support the roof above. The floors in the warehouses are supported by large iron columns and the spaces between were considered 'highly flexible', as new windows, stairwells and lift shafts could be added without risk to the building's structural integrity. The advanced design stretches far beyond what can be seen from the ground. The structures are free from wood, but their foundations contain 13,729 piles of timber, which would stretch for 48 mile (77 km) in length if laid end to end. Such heavily supportive foundations were needed because the construction land was reclaimed from the River Mersey to build on. Given the 'quicksand' nature of the Mersey's tidal silt the piles were needed to provide maximum stability. The resultant effect of the dock being constructed where it was is that the north and west stacks (now Merseyside Maritime Museum and Colonnades) rise and fall with every tide. At 15 feet (5 m) high and almost 13 feet (4 m) in circumference, the columns are based upon the Greek Doric style of architecture. Hartley's decision to use cast iron was an economic one as at the time it was cheaper than granite. Nonetheless, because of the huge dock walls that were built, the Albert Dock's construction required so much granite that the dock trustee's had to open their own mine in Kirkcudbrightshire in Scotland. the Albert Dock is also the most visited multi use attraction in the United Kingdom outside London, with in excess of four million visitors per year. All the five warehouses around the dock, referred to as A, B, C, D and E, are Grade I listed buildings. Also listed Grade I is the former dock traffic office. Other buildings around the dock are listed Grade II; they are the former hydraulic pumping station, and the swing bridge leading from the dock towards the Pierhead. In the aftermath of the dock's regeneration in the 1980s a policy had been adopted to try to attract retailers into the newly created premises within. However, after many years of struggling to compete with other major shopping areas in the city, the Albert Dock Company Ltd announced in 2007 a shift into attracting more bars and restaurants. As of 2008, bars and restaurants resident in the Albert Dock include Maray, Panam Bar & Restaurant, Revolution Bar, and Whats Cooking?