Канадалық әлеуметтік қайта құру лигасы: 1932-1942 жылдардағы тарихы

Кіріспе

Канадалық социалистік топ

Әлеуметтік қайта құру лигасы (LSR) – 1932 жылы ресми түрде құрылған канадалық социалистердің үйірмесі. Бұл топ әлеуметтік және экономикалық реформаларға, сондай-ақ саяси білім беруге ұмтылды. LSR-дің құрылуына Ұлы депрессия, Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы, өнеркәсіптің дамуы және қалалардың өсуі себеп болды. Лига "рационалдық морализмді" Канададағы қайғы-қасіреттерді болдырмау үшін пайдалануға болатын идеология деп есептеді. Лига осы күрделі кезеңде Канаданың мемлекеттік саясатын реформалауға ықпал ететін тәуелсіз, қосымша күш ретінде жұмыс істеуді мақсат тұтты. Интеллектуалдар мен саясаткерлермен бірлесе жұмыс істеп, лига орталықтандырылған әлеуметтік қамсыздандыру және ұлттық көмек жүйелерін құруға көмектесті. LSR 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ресми түрде таратылды.

Шығуы мен идеологиясы

1920 жылдардың соңында Канада экономикасы гүлденіп, әлсіздік белгілері көрінбеді, бірақ 1930 жылдары Ұлы депрессия Канаданы қамтыды, жаппай жұмыссыздық тудырды, және бұл LSR-ді әрекет етуге итермеледі. LSR Депрессияның түбінде еркін капитализм мен басқарудың тәртіпсіздігі жатқанына және «еркін» нарық мүлдем еркін емес екеніне сенді. Саясаткерлер бизнеспен тығыз байланыста жұмыс істеді, процентсіз несиелер алды, тарифтерді әзірледі және еңбек дауларын реттеді; бір сөзбен айтқанда, нарықты манипуляциялады. Саяси бизнесмендердің шағын тобы мемлекеттік саясатты және экономикалық дамуды бақылап, қаржы мен билікті жеке қолдарға шоғырландырды. Жаппай жұмыссыздық Депрессияның ерекше белгісі болды және қаржылық теңсіздікті айқын көрсетті. LSR-дың пікірінше, Канаданың алдындағы мәселе экономикалық депрессия емес, сыбайласқан саяси экономика еді. Олардың пайдакүнем саясаткерлер деп санаған адамдармен бетпе-бет келгенде, ерлер мен әйелдердің бір тобы бұған төзбеуге бірлігін білдірді. Бұл топтың мүшелері арасында үш маңызды фактор анық көрінді: діни наным, соғыс және қалалану ортасында қалыптасу, және университет ортасындағы интеллектуалды даму. Осы қасиеттер топтың идеалдарын анықтады. Қазіргі жүйеге сенімсіздік білдірген лига жаңа жүйені насияттауға кірісті. Осы және барлық депрессияларды жеңудің жолы – жоспарлы экономика және Канаданың корольдік достастығынан социалистік достастыққа айналуы еді. Осы трансформацияға жету үшін лига зерттеулер жүргізуді және нәтижелерін халыққа білім беру және мемлекеттік саясатқа қолдануды жоспарлады. Алайда, LSR жүйенің ғана емес, бұрылып кеткенін де сенгендіктен, лига өзінің негізін саясаттан тыс жерде құруды жоспарлады. Халыққа білім беру кітаптар мен лекциялар арқылы жүзеге асырылатын болса, саясатқа ықпал ету сарапшы зиялылардың институционалдығы арқылы қол жеткізілетін еді. Саясаткерлер лиганың саяси емес ұйымына зерттеу жүргізуге және саясат ұсынуға жүгінетін еді. Осылайша, лига партиялықтарды азайтып, үкімет саясатына кең ауқымда ықпал етуді үміттенеді. Дегенмен, LSR идеалдары оларды бір саяси партиямен, атап айтқанда, ашық түрде социалистік Кооперативтік Ұлттар Достастығымен (CCF) тығыз жұмыс істеуге итерді.

The Canadian economy had boomed during the late 1920s and showed no sign of weakness, but during the 1930s the Great Depression swept across Canada and provoked mass unemployment, and this incited the LSR into action. The LSR believed that the roots of the Depression were laissez faire capitalism and governance and that the "free" market was anything but. Politicians worked closely with businesses, securing interest free loans, developing tariffs, and managing labor disputes; in short: manipulating markets. A small group of political businessmen controlled public policy and economic development and guided the centralization of finance and power into private hands. Widespread unemployment marked the Depression and served to underscore financial inequity. In the eyes of the LSR, the problem facing Canada was not an economic depression, it was a corrupt political economy. Faced with what they believed to be profiteering politicians, a group of men and women were united in their resolve that this could not stand. Three key influences stood out among the members of this group: religious affiliation, maturation in an environment of war and urbanization, and intellectual cultivation in the university environment. These characteristics defined the group's ideals. Believing the existing system was not practicable, the league set about promoting a new system. The solution to ending this and all depressions would be a planned economy, and the transformation of Canada from a royal commonwealth into a socialist commonwealth. To achieve this transformation, the league planned to perform research, and apply the results toward public education and public policy. However, because the LSR believed that the system was not only corrupt but corruptive, the league planned to lay its foundations beyond politics. Public education would take the form of books and lectures, and influence over policy would be achieved through the institutionalization of expert intellectuals. Politicians would call upon the league's extra political organization to perform research, and recommend policy. In this way, the league hoped to minimize partisanship, and influence government policy writ large. Even so, the ideals of the LSR found them working closest with one political party, in particular, the avowedly socialist Co operative Commonwealth Federation (CCF).

Саяси экономика және Ұлы депрессия

Ұлы депрессия ұзаққа созылған жаппай жұмыссыздыққа алып келді, ал осы жұмыссыздықтың канадалықтарға тигізген әсері LSR-ді әрекет етуге итермеледі. Ұлттық жұмыссыздық 1933 жылдың бірінші жартысында 32 пайызға жетті; бірақ 32 пайыз – орташа көрсеткіш қана еді, кейбір қалаларда жұмыссыздық деңгейі 50 пайызға жуықтап кетті. LSR мүшелері жұмыссыздықтың салдарымен сыныптарда, шіркеулерде және кеңселерде бетпе-бет кездесті; «Қайда болса да үмітсіздік. Мақсаты жоқ ел. Еңбек етуге дайын, білімді халық бекерге, күңкеңдеп жатыр». LSR үшін депрессия – бұл еркін нарық философиясының қатал салдары болды. Бұл философия 1840 жылғы Одақ Актісінен бері тарады, ол аристократияға басымдық берген билік құрылымдарынан бизнеске басымдық берген құрылымдарға өтуді бастады. Одақ құрылғаннан кейін көп ұзамай жауапты үкімет құрылды және ықпал губернатордан министрлерге ауыстырылды. Бұрын губернаторға тиесілі болған билік министрлер арасында бөлістірілді. Министрлердің халыққа жауап беруін қамтамасыз ететін тиімді әкімшілік құрылымдар құрылмады, ал министрлер капиталистермен жақын қарым-қатынас орнатты. Еркін нарық басқаруы еркін нарықты капиталдандырудың серігіне айналды. Мүдделердің қақтығысын реттейтін заңнама болған жоқ, саясаткерлер бизнеспен ашық түрде жұмыс істеді. Бір бұрынғы премьер-министр «Менің саясатым – теміржол» деп мәлімдегенде, бизнес пен саясаттың одағын айқын көрсетті. Канаданың саяси экономикасының даму тарихы LSR талдауының орталық бөлігі болды, және олар кейіннен «Монополиялар – біздің экономикалық жүйеміздегі бақытсыз жағдай емес, олар – біздің экономикалық жүйеміз» деп атап өтті. Бұрынғы экономикалық құбылулар федералды жұмыссыздық бағдарламаларының қажеттілігін тудырмады, саясат пен дәстүр көмектің жергілікті мәселе екенін көрсететін, өйткені дәстүрлі түрде ол жергілікті деңгейде шешілетін. 1867 жылғы Британ Солтүстік Америка Актісіне (BNA) сәйкес, үкіметке көптеген кірістерді жинау құқығы берілді, ал провинциялар әлеуметтік көмек, білім беру және денсаулық сақтау үшін жауапты болды. Алайда, BNA қабылданғалы бері 60 жыл өтті, және бұл басқа экономика болды. Ұлттық саясат далалық аймақтардың халқын күрт арттырды, ал депрессия басталғанда, әсіресе далалық аймақтар әлеуметтік көмек көрсетуге шамасы келмеді, және басқа провинциялармен бірге федералды көмек сұрады. Федералды саясаткерлер еркін нарықтың өзін-өзі теңгерте алады деп сенді және көмек көрсетуден бас тартты. Либералдық премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кинг ұлттық бюджетті қауіпке ұшыратады деп, көмек көрсетуге тырыспауды жөн көрді. Консервативтік премьер-министр Ричард Бедфорд Беннетт провинциялар ысырапшылдыққа жол бермей, шығындарды қысқаруы керек деп мәлімдеді. Лаиссе-феер идеологиясы либералдар мен консерваторлардың саясатының негізін құрады. Провинциялар наразылық білдірді, Оттавамен қарым-қатынас шиеленісті болды, және осылайша капитализмнің дағдарысы федерализмнің дағдарысын тудырды. «Осымен [саяси экономика] кәсіпкер мен ескі партия саясаткері салған ақаулы екендігінің дәлелі болды. Қазіргі заманғы күрделі өркениетті қалай дұрыс басқару керектігін білмейтін адамдар оны осылай жүргізіп келген көрінеді».

The Great Depression resulted in a protracted period of mass unemployment, and it was the impact unemployment had on Canadians that motivated the LSR into action. National unemployment peaked in the first half of 1933 at 32 percent; but 32 percent was only the average, in some towns unemployment reached nearly 50 percent. The LSR were roused, as they faced the ravages of unemployment in their classrooms, churches, and offices; "Everywhere hopelessness. A country without a purpose An industrious and intelligent people going to waste in idleness and despair." For the LSR, the Depression was the inexorable result of laissez faire philosophy. This philosophy had spread since the Act of Union in 1840, which began a transition from power structures that favored aristocracy to structures that favored business. The responsible government arrived shortly after the union and shifted influence from the governor to ministers. Powers that had previously been focused on the governor, became divided among ministers. No meaningful administrative structures were implemented to ensure that ministers remained responsive to the public, and ministers aligned themselves with capitalists. Free market governance became the consort of free market capitalization. Legislation regulating conflicts of interest did not exist, and politicians worked openly with business. One former prime minister made the marriage of business with politics strikingly clear when he stated "my politics are railroads." The developmental history of Canada's political economy was central in the analysis of the LSR, and they later observed that "[m]onopolies are not an unlucky accident in our economic system, they are our economic system." Previous economic fluctuations had not created the need for federal unemployment programs, and policy and tradition dictated that assistance was a local issue, because traditionally it had been locally tractable. Under the British North America Act of 1867 (BNA), the government received most revenue collection powers, and provinces became responsible for social relief, education, and health care. However, 60 years had passed since the BNA, and this was a different economy. The National Policy dramatically increased prairie populations, and when Depression hit, the prairies, in particular, could not manage social relief, and, along with other provinces, asked for federal aid. Federal politicians believed free markets would rebalance themselves, and refused assistance. Liberal Prime Minister William Lyon Mackenzie King refused to attempt relief, claiming it would endanger the national budget. Conservative Prime Minister Richard Bedford Bennett declared that provinces should reduce wasteful spending. Laissez faire ideology underpinned the policies of Liberals and Conservatives alike. Provinces became disgruntled, relationships with Ottawa became strained, and so it was that the crisis of capitalism triggered a crisis of federalism. "Here was the proof that the [political economy] built by the businessman and the old party politician was defective. The men who had presided over the construction of a complex modern civilization apparently did not know how to keep it running smoothly."

Морализм, интеллектуализм және элиталық: ЛСР негіздері

1930 жылдың қараша айында Торонто университетінің тарихшысы Фрэнк Андерхилл ұйымдастырған "радикалды көзқарастағы [профессорлар]" тобы саяси экономика мәселелерін талқылады. Сол кезде Монреальде заң ғалымы Ф.Р. Скотт осы мәселелерді зерттейтін кітап дайындап жатқан еді. 1931 жылдың тамызында екеуі кездесіп, ұқсас талдау жасағанын анықтады: тұрақсыздық пен дағдарыс капиталистік саяси экономиканың нәтижесі болды, ал кез келген тұрақты шешім демократиялық социализмде жатыр. Андерхилл британдық Фабиандық қоғам үлгісінде, Канаданың ерекшеліктеріне бейімделген зерттеу ұйымын құруды ұсынды. Ұйымның идеялары екі жолмен таратылатын болады: жергілікті қауымдастықтар мен әдебиеттер арқылы тікелей халық санасына, сондай-ақ саясаткерлер зерттеу жүргізу және саясат ұсыну үшін жүгіне алатын интеллектуалды элиталар институты арқылы тікелей үкіметке. Скотт келісті. Андерхилл сондай-ақ, жақын арада социалистік саяси партия құрылатынына сенді және "жаңа партияға тұжырымды платформа ұсына алатын зиялылар тобы болуы керек" деді. Олар реформашылардың ішінде түзету шараларын әзірлеуге қажетті білімге ие болды. Нәтижесінде, қағидалы және элиталық саяси реформашылдық туды, бірақ бұл реформашылдық тек рационалистік негізде туындаған жоқ. Бұл ғалымдарды интеллектуалдық және рухани бірлікке ұмтылыс жетеледі. Олар жоғары біліммен ғана емес, сонымен қатар жоғары мақсатқа сеніммен қаруланған еді. Моральдық құндылықтар топ үшін маңызды болды және олар өмір бойы діни байланыстар арқылы қалыптасты. Мүшелердің барлығы ересек болғаннан кейін дінге адал болмаса да, көпшілігі жас кезінен діннің ықпалында өсті. Лиганың жетекші мүшелері туралы ішінара зерттеу келесілерді көрсетті: Фрэнк Андерхилл: Флавелл ғалымы, пресвитериан дінінде тәрбиеленген; Ф.Р. Скотт: Родс ғалымы, архидиаконның ұлы; Юджин Форси: Родс ғалымы, методист пасторының ұлы; Эрик А. Хавелок: беделді экономист, христиан социалисі; Дэвид Льюис: Родс ғалымы, секулярлық яһуди, бірақ Әлеуметтік Евангелия мен яһуди Еңбек қозғалысының күшті ықпалында болды. Оның алғашқы мүшелерінің қатарында Жан Паларди мен Жори Смит, екеуі де Монреальден шыққандар бар. LSR-дің негізін қалаушы мүшелері арасында үш маңызды ортақтық анықталды. Дін өшпес моральдық принциптерді сіңірді; соғыс және қалалану азап пен реформа туралы ойларға жетеледі, ал әлеуметтік ғылымдардағы заманауи білім рационалды талдауға және детерминистік көзқарасқа бейімділік тудырды. Скотт пен Андерхиллдің топтары манифест жобаларын алмасып, прагматизм мен радикализм арасындағы тепе-теңдікті табуға тырысты. Олардың мақсаты – барлық канадалықтарды Канаданың саяси экономикасын сыни тұрғыдан қарауға шақыру еді. Топ радикализмнен қорқуы мүмкін мүшелерді алаңдатпау үшін, өз саясатын ең жақсы түсіндіретін "социализм" деген сөзді қосудан бас тартты. Жобалар көп айлар бойы алмасылды, содан кейін 1932 жылдың 23 ақпанына Торонтода кездесу ұйымдастырылды. Жиынға 75 ер және әйел қатысты, манифест бекітілді және атау таңдау мәселесі талқыланды. Монреаль тобы "Экономикалық демократия лигасы" деген атауды ұсынды, бірақ жеңімпаз атау Торонтолықтардан келді, ал рәсімдер аяқталғанда Әлеуметтік қайта құру лигасы құрылды.

In November 1930, the problems of political economy were the focus of discussion for a group of "radically minded [professors]", organized by the University of Toronto historian Frank Underhill. At the same time in Montreal, the legal scholar F. R. Scott was preparing a book examining the same problems. In August 1931, the two men met and discovered they had developed a similar analysis; instability and depression were born of a capitalistic political economy, and any permanent solution would be born of democratic socialism. Underhill proposed the formation of a research organization, styled after the British Fabians, modified to suit Canada. The organization's ideas would be spread in two ways; directly into the public mind through local associations and literature, and directly into government through an institution of intellectual elites that politicians could requisition to perform research and recommend policy. Scott agreed. Underhill also believed a socialist political party would shortly appear, and that there "should be a group of intellectuals that could provide the new party with a coherent platform." that amongst all reformists, they alone possessed the expertise necessary to develop corrective policies. The result was a highly principled and elitist political reformism, however, this reformism was not solely rationalistic in origin. The twin inclinations of intellectual solidarity and moral solidarity motivated these academics. They were endowed not only with higher education, but also a belief in a higher purpose. Moralism was important to the group and had been engendered through lifelong religious association. Though not all members remained religious in adulthood, most had been influenced by religion since their youth. A partial survey of the league's leading members reveals the following; Frank Underhill: Flavelle scholar, raised a Presbyterian; F. R. Scott: Rhodes scholar, son of an archdeacon; Eugene Forsey: Rhodes scholar, son of a Methodist clergyman; Eric A. Havelock: respected economist, Christian Socialist; David Lewis: Rhodes scholar, a secular Jew, but deeply influenced by the Social Gospel and the Jewish Labour Movement. Artists who were among its early members included Jean Palardy and Jori Smith, both of Montreal. Three important commonalities stood out among the LSR's founding members. Religion imbued an indelible morality; war and urbanization prompted sober reflection on suffering and reform, and modern education in the social sciences produced a propensity for rational analysis and a deterministic bent. Scott and Underhill's groups exchanged drafts for a manifesto, attempting to strike a balance between pragmatism and radicalism. Their goal was to motivate all Canadians to critically examine Canada's political economy, and because the group did not want radicalism scaring potential members away, they opted to avoid the inclusion of the one word that best explained their politics: socialism. Drafts were exchanged for many months, and eventually, a meeting was scheduled in Toronto, for February 23, 1932. Seventy five men and women attended the meeting, ratified the manifesto, and discussed the selection of a name. The Montreal group suggested the "League for Economic Democracy", however, the winning moniker came from the Torontonians, and when proceedings concluded the League for Social Reconstruction was born.

Әлеуметтік жоспарлау: КҚК және Корольдік комиссия

Кейін 1932 жылы социалистік партия Андерхиллдің болжамы CCF ретінде іске асты. CCF социал-демократтар болды және мемлекеттік теория бойынша LSR-мен ұқсас идеяларды ұстанды, сондықтан CCF парламентке өту үшін LSR-дің ең қолайлы мүмкіндігі болды. CCF тағы бір себеппен ең қолайлы нұсқа болды: LSR-дің құрметті президенті Дж. С. Вудсворт CCF-тің де басшысы еді. LSR саяси жүйеден тыс құрылғандықтан, лига мен CCF арасындағы қарым-қатынасты білім берудің мақсаттарына сәйкес қалай құру мәселесі туды, және LSR саяси партияның органы болған жағдайда олар қалатыны белгісіз болды. Вудсворт LSR мүшелері үшін серіктестікке қатысуға ниет білдіргендерге шешім ұсынды: CCF клубтары. Клуб мүшелігі серіктестік әкелді, сондықтан LSR мүшелері LSR-ге мүшеліктен тәуелсіз CCF-ке мүше бола алды. Осылайша LSR тәуелсіз зерттеу ұйымы ретінде дамуға мүмкіндік алды. Олардың идеяларын насихаттау және жетілдіру үшін лига бүкіл елдегі зиялылар мен саясаткерлермен саяси экономика мәселелерін талқылады. LSR Депрессия ұлттық сипатта болғандықтан, оның шешімі де ұлттық болуы керек деп сенді және зиялы қауымдастықта қолдау тапты. Әлеуметтік реформаға қызығушылық танытқан зиялылар ұлттық реформаны қарастыра бастады. LSR мен зиялы элита арасындағы ортақ түсініктер іс-қимыл бағдарламасын ұсынды. Зиялылар канадалықтарды үкіметтің араласушы рөл атқаруы керек деп сендіру қажеттігін сезінді; қаржылық және әлеуметтік саясат ұлттық деңгейде жүзеге асырылуы керек, ал тұрақтылық жоғарыдан төменге қарай қамтамасыз етілуі керек. Алайда, мұндай келісімге қол жеткізу BNA шеңберінде мүмкін емес еді, сондықтан конституцияға өзгеріс енгізу қажет болды. 1930 жылдардың ортасына қарай көптеген заманауи зиялылар үкіметте жұмыс істеді, ал саяси органдар парламенттен тыс зиялылардан кеңес алуды бастады. 1935 жылы Доминион мен провинциялық қатынастар жөніндегі ұлттық конференцияға қосымша саяси зиялылар шақырылды, бірақ конференцияның басты мақсаты провинцияларға федералдық қаражат ағынын тоқтату болды, бұл зиялылардың күткені емес еді. Конференциядан кейін қабылданған бастамалар тиімсіз болды және қозғалыс Доминион мен провинциялық қатынастар жөніндегі Корольдік комиссияға айналды. Комиссия қазіргі заманғы әлеуметтік ғалымдардың бақылауына алынды, оның ішінде LSR мүшесі Фрэнк Скотт та болды, және оған экономиканы және федерацияны нығайту бойынша ұсынымдар беру тапсырылды. 1940 жылы Комиссия Депрессияның себебі Канада Доминионының анықтамасындағы мәселелерде екенін хабарлады; BNA бидай, ағаш және балық экономикасы аясында дамыды және Канаданың аралас индустриялық экономикасын қолдауға қабілетсіз болды. Өнеркәсіптік өсім экономикалық қызметтің күрделілігін арттырды, бірақ саяси жүйе оған сәйкес дамуға қол жеткізе алмады. Депрессияны шешу үшін федералды және провинциялық үкіметтердің салық салу өкілеттіктері мен қаржылық жауапкершіліктері қайта қаралуы керек еді. Үкімет барлық жұмыссыздыққа байланысты төлемдерді бақылауға, барлық провинциялық қарыздарды қабылдауға, барлық табыс салығын жинауға және мұқтаж провинцияларға теңестіру төлемдерін жасауға тиіс болды. 1941 жылы премьер-министрлер премьер-министрмен кездесіп, ұсынымдарды талқылады. Соғыс Еуропада қайнап тұрғандықтан, премьер-министрлер Комиссияның ұсыныстарын қабылдады. Соғыстан кейін премьер-министр Кинг үкіметтің жаңа өкілеттіктерін сақтауға ниеттенді және провинциялармен жеке келісімге келіп, Комиссияның ұсыныстарын тұрақты саясатқа айналдырды. Барлық саясаткерлер Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін туындаған экономикалық және әлеуметтік проблемаларды жеңілдетуге ұмтылып, орталық жоспарлау шараларын қабылдауға келісті. Комиссия туралы ой жүгіртіп, тарихшы Даг Оурам баяндаманың "көпшілік тыңдаулардың нәтижесі емес, 1930 жылдардағы зиялылар желісінің нәтижесі екенін" атап өтті. Есептің өзі деректерді ортақтастыру құралына айналды, ол оны жазған зиялылардың тұжырымдарын қолдады және оқырмандарды орталықтандырудың жақтаушыларына айналдыруға бағытталды. LSR идеялары үкіметте табысты әлеуметтік жоспарлау шараларын енгізуде маңызды рөл атқарды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс жақындаған сайын социализмге деген қызығушылық азайды және LSR таралуға жақын қалды. CCF-мен байланысты қызметтер кеңейген кезде, лига 1942 жылы таратылды. 1940 жылдардың ортасында LSR-дің екі мүшесі CCF-де маңызды лауазымдарға ие болды: Фрэнк Скотт Ұлттық төраға болды, ал профессор Джордж М. А. Груб Онтарио CCF президенті болды.

Later in 1932, the socialist party Underhill predicted materialized as the CCF. The CCF were social democrats and held the same ideas as the LSR regarding state theory, and hence the CCF was the LSR's best option for access to parliament. The CCF was also the best option for another reason: J. S. Woodsworth, honorary president of the LSR, was also the leader of the CCF. Because the LSR had been established outside the political system, the question was how to structure the relationship between the league and the CCF on the stated goal of education, and it was not clear they would stay if the LSR became the organ of a political party. Woodsworth proposed a solution for members of the LSR who desired affiliation; CCF Clubs. Club membership brought affiliation, and LSR members could thus affiliate with the CCF independently of affiliation with the LSR. The LSR was thus able to move forward as an independent research organization. To promote and improve their ideas, the league discussed political economy with intellectuals and politicians across the nation. The LSR believed that because the Depression was national, its solution would be national as well, and they found sympathetic analyses amongst the intellectual community. Intellectuals concerned with social reform began to contemplate national reform. Common ground between the LSR and intellectual elites provided a program for action. Intellectuals felt that they needed to convince Canadians that government should assume an interventionist role; financial and social policies should be implemented at the national level, and stability would flow top downwards. Such an arrangement was not however possible under the BNA, and accordingly, the constitution would require modification. By the mid 1930s, many modern intellectuals found work in government, and political bodies began to seek advice from extra parliamentary intellectuals. In 1935, extra political intellectual elites were included in a national conference on Dominion provincial relations, however, the conference's primary purpose was to stop the flow of federal money to provinces, which was not what intellectuals had in mind. The initiatives put into place after the conference proved unproductive, and the movement was transmuted into the Royal Commission on Dominion Provincial Relations. The Commission was placed under the control of modern social scientists, including LSR member Frank Scott, and was instructed to provide recommendations for securing the economy and the federation. In 1940, the Commission reported that the Depression resulted from problems in the definition of the Canadian Dominion; the BNA had developed in the context of a wheat timber fish economy, and could not support Canada's mixed industrializing economy. Industrial growth had increased the complication of economic activity, but the political system had not made corresponding advancements. To solve the Depression, the taxation powers and fiscal responsibilities of the federal and provincial governments required readjustment. The government should control all unemployment insurance programs, assume all provincial debts, collect all income taxes, and make equalization payments to needy provinces. Premiers met the Prime Minister in 1941 to discuss the recommendations, and with war raging in Europe, the Premiers agreed to the Commission's proposals. After the war, Prime Minister King was eager to preserve the government's new powers, and a separate agreement was reached with the provinces, making the Commission's recommendations into a permanent policy. Politicians of all stripes were eager to mitigate against the economic and social problems experienced after World War One, and acceded to the implementation of central planning measures. Reflecting on the Commission, historian Doug Owram noted that the report "was not so much the product of the public hearings as of the intellectual network of the 1930s Indeed, the results of the study had been conceived even before its appointment." The report itself became a vehicle for sharing data in such a fashion that it supported the conclusions of the intellectuals who wrote it, with an eye towards converting its readers into advocates of centralization. The ideas of the LSR proved instrumental in introducing successful social planning measures into government, however disenchantment with socialism had grown as World War Two approached, and the LSR itself was reduced to the point of dissolution. With CCF related activities expanding, the league finally disbanded in 1942. In the mid 1940s two members of the LSR held prominent positions within the CCF: Frank Scott became the National Chairman, and Professor George M. A. Grube became the president of the Ontario CCF.

Жарияланымдар

LSR өз көзқарастарын New Commonwealth журналы арқылы білдірді (бұрын Farmer's Sun, Грехам Спри сатып алғанға дейін Онтарио Біріккен фермерлерінің басылымы болған). Топ екі кітабы арқылы – «Канада үшін әлеуметтік жоспарлау» (1935) және «Демократияға социализм қажет» (1938) – Канаданың саяси және интеллектуалдық саласына үлес қосты. LSR 1936 жылы Canadian Forum журналын банкроттықтан құтқарып, оны сатып алып, жариялауын жалғастырды. Осы басылымдар арқылы әлеуметтік және экономикалық өзгерістер саясаты насихатталды.