Кёльн архиепископының тарихы: Анно II өмірі мен қызметі
Anno II
Анно II – Кёльн архиепископы (1056-1075), қасиетті католик шешені. Рим императоры Генрих IV регенті болды. Өмірі, білімі, саяси қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анно II (шамамен 1010 – 4 желтоқсан 1075) – 1056 жылдан өмірінің соңына дейін Кельн архиепискобы болды. 1063 жылдан 1065 жылға дейін ол ересек емеске тоқсан жасар Генрих IV үшін Киелі Рим империясының регенті ретінде қызмет етті. Анно католик шіркеуінде әулие ретінде құрметтеледі.
Archbishop of Cologne from 1056 to 1075
Anno II (c. 1010 – 4 December 1075) was Archbishop of Cologne from 1056 until his death. From 1063 to 1065 he acted as regent of the Holy Roman Empire for the minor Emperor Henry IV. Anno is venerated as a saint of the Catholic Church.
Өмір
Ол Швабиядағы Альтстеуслингенде (Эхингенге жақын) эдельфрей Штуслинген әулетінен туды және Бамбергте білім алды, кейіннен собор мектебінің меңгерушісі болды. 1046 жылы ол салиан императоры Генрих III-нің капелланы болды және 1051 және 1052 жылдары Венгрия королі Андрашқа қарсы жорықтарға қатысты. Император 1054 жылы оны Гослардағы жаңа собордың провосты және екі жылдан кейін Кельн архиепискобы етіп тағайындады. Императорлық сарайдағы ықпалды позициясының арқасында Анно басқа тағайындамаларға да әсер ете алды. Анноның туысы Бурхард 1059 жылы Халберштадт епископы болды, ал 1063 жылы оның інісі Вернер Магдебург архиепискобы атанды. Оның Мальмедидегі гүлденген монастырды тартып алуға тырысуы, Ставелот-Мальмеди императорлық аббаттығының билігіне қарсы шығуы көп дау тудырды және сәтсіз аяқталды. Екінші жағынан, ол итальяндық Фруттуария аббаттығының үлгісімен Майклсберг бенедиктин аббаттығын құрды, ол тез арада Германиядағы Клюни реформаларының орталығына айналды. 1056 жылы император Генрих III қайтыс болғаннан кейін, архиепископ алты жасар Генрих IV тақ мұрагерінің кәмелетке толмаған кезінде империя үкіметінде маңызды рөл атқарды. Ол 1062 жылғы сәуірде Кайзерсверт төңкерісінде Генрихтің тұлғасын ұстап алып, анасы императрица Агнес билігінен айырған партияның жетекшісі болды. Агнес, бастапқыда Папа Виктор II-нің қолдауымен, өзінің жақтастары деп санайтын князьдерге кеңінен жер беріп, сенімді адамы Аугсбург епискобы Генрих II-ні регент етіп тағайындау арқылы бірнеше неміс князьдерін өзіне қарсы қойды. Императорлық регалияны өзіне бағындырғаннан кейін, Анно қысқа мерзімге империядағы басты билікті жүзеге асыра алды, бірақ көп ұзамай оны Бремен архиепискобы Адальберт және Майнц архиепискобы Зигфридпен бөлісуге мәжбүр болды, Генрихтің білімін бақылауды және магистр атағын өзінде сақтап қалды. Италия империясының архиканцлері осы кезеңде Кельн архиепископтығының құрамына кіретін лауазым саналды, және осы себепті Анно 1061 жылдан бері қайнап жатқан папалық дауды шешуге елеулі үлес қосты: оның туысы Халберштадт епискобы Бурхардтың бағалауына сүйене отырып, ол 1064 жылғы мамырда Мантуада өткен синодта Александр II-ні толыққанды папа деп жариялады және императрица Агнес қолдайтын Антипапа II Гонорийға қарсы оның танылуын қамтамасыз ету үшін басқа да шаралар қабылдады. Ол Англия королі Вильгельм Бастирмен одақтасып, императорға қарсы әрекет еткені туралы хабарлар тарады. Осы айыптамадан ақталғаннан кейін Анно қоғамдық істерге қатыспады және 1075 жылдың 4 желтоқсанында Зигбург аббаттығында қайтыс болды, онда жерленді.
He was born to the edelfrei Steusslingen family at Altsteußlingen (near Ehingen) in Swabia, and was educated in Bamberg, where he subsequently became head of the cathedral school. In 1046 he became chaplain to the Salian emperor Henry III, and accompanied him on his campaigns against King Andrew I of Hungary in 1051 and 1052. The emperor appointed him provost at the newly erected Cathedral of Goslar in 1054 and Archbishop of Cologne two years later. Due to his dominant position at the imperial court, Anno was able to influence other appointments. Anno's nephew, Burchard, was made Bishop of Halberstadt in 1059, and in 1063, his brother, Werner, became Archbishop of Magdeburg. His plans to seize the prosperous monastery in Malmedy, challenging the authority of the Imperial abbey of Stavelot Malmedy, caused much controversy and ultimately failed. On the other hand, he founded the Benedictine abbey of Michaelsberg, modelled on the Italian Abbey of Fruttuaria, which soon evolved to a centre of the Cluniac Reforms in Germany. After the death of Emperor Henry III in 1056, the archbishop took a prominent part in the government of the empire during the minority of the six year old heir to the throne, Henry IV. He was the leader of the party which in April 1062 seized the person of Henry in the Coup of Kaiserswerth, and deprived his mother, Empress Agnes, of power. Agnes, initially with the support of Pope Victor II, had stirred up several German princes against her rule by assigning extended fiefs to presumed supporters and by appointing her confidant Bishop Henry II of Augsburg regent. After he also had secured the Imperial regalia for himself, Anno for a short time was able to exercise the chief authority in the Empire, but he was soon obliged to share this with his fellow conspirators, Archbishop Adalbert of Bremen and Archbishop Siegfried of Mainz, retaining for himself the supervision of Henry's education and the title of magister. The office of archchancellor of the Imperial Kingdom of Italy was at this period regarded as an appanage of the Archbishopric of Cologne, and this was probably the reason why Anno had a considerable share in settling a papal dispute brewing since 1061: relying on an assessment by his nephew Bishop Burchard of Halberstadt, he declared Alexander II to be the rightful pope at a synod held at Mantua in May 1064, and took other steps to secure his recognition against Empress Agnes' candidate Antipope Honorius II. It was reported he had allied himself with William the Conqueror, King of England, against the emperor. Having cleared himself of this charge, Anno took no further part in public business and died in Siegburg Abbey on 4 December 1075, where he was buried.
Құрмет
Оны 1183 жылы Рим папасы Люций III қасиетті деп жариялады. Ол монастырлардың негізін қалаушы немесе бірлесіп негізін қалаушы (Михаелсберг, Графшафт, Сент-Мария ад Градус, Сент-Джордж, Саальфельд және Аффлигем) болды, сонымен қатар шіркеулер салды, дін қызметкерлерінің бойдақ болуын қолдады және көптеген монастырларда қатаң тәртіп енгізді. Ол зор энергия мен қабілетке ие болған адам еді, оның Александр II-ні мойындауы Генрих IV және Германия үшін ең маңызды жайт болды. Ол - подаграмен ауыратын адамдардың қадірлісі. Анно туралы екі маңызды әдеби шығарма жазылған: латын тіліндегі Vita Annonis Minor және орта неміс тіліндегі Annolied.
He was canonised in 1183 by Pope Lucius III. He was a founder or co founder of monasteries (Michaelsberg, Grafschaft, St. Maria ad Gradus, St. George, Saalfeld and Affligem) and a builder of churches, advocated clerical celibacy and introduced a strict discipline in a number of monasteries. He was a man of great energy and ability, whose action in recognizing Alexander II was of the utmost consequence for Henry IV and for Germany. He is the patron of gout sufferers. Anno was the subject of two important literary works, the Latin Vita Annonis Minor, and the Middle High German Annolied.