Жоһор сұлтаны Әбу Бакр ибн Теменггунг Ибраһимнің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жохор сұлтаны (ж. 1886–1895)

Сұлтан Сэр Абу Бакар Аль Халил Ибрахим Шах ибн Әлмәрхүм Теменггонг Сери Махаража Тун Даэнг Ибрахим Аль Айдар (Жауи: المرحوم سلطان سر أبو بكر الخليل إبراهيم شاه ابن المرحوم تمڠڬوڠ تون داءيڠ إبراهيم سري مهاراج جوهر; 3 ақпан 1833 – 4 маусым 1895) – Жохордың Теменггонгы. Ол қазіргі Жохордың 1-ші сұлтаны, Жохордың 21-ші сұлтаны және Теменггонг әулетінен шыққан Жохордың бірінші махаражасы болды. Тарихшылардың көптегені Жохордың 19 ғасырдағы дамуын Әбу Бакардың басшылығымен байланыстырғандықтан, ол «Қазіргі Жохордың әкесі» деп танымал болды. Ол саясат жүргізіп, этникалық қытай кәсіпкерлеріне көмек көрсетіп, 1840 жылдары Оңтүстік Қытайдан келген қытай көшпендері құрған мемлекеттік ауыл шаруашылығы экономикасының дамуын ынталандырды. Сондай-ақ ол Жохордың инфрақұрылымын, әкімшілік жүйесін, әскери және азаматтық қызметін дамытуға жетекшілік етті, олардың барлығы Батыс үлгілеріне сәйкес жасалған.

Алғашқы жылдар

Ван Абу Бакар 1833 жылдың 3 ақпанында Сингапурдың Телук Белангадағы Истана Ламада дүниеге келді. Ол Теменггонг Даң Ибрагимнің үлкен ұлы, Теменггонг Абдул Рахманның әкесінен тараған ұрпағы, ал ол өз кезегінде Жохордың Бендахара әулетінің бірінші сұлтаны Сұлтан Абдул Жалил Шах IV-тің анасынан тараған ұрпағы. Әбу Бакар балалық шағын Телук Блангадағы әкесінің ауылында өткізді; жас кезінде жергілікті мұғалімдер оған Ислам және Адат (дәстүрлі малай заңдары) туралы білім берді. Содан кейін ол миссионерлік мектептің директоры, пастор Бенджамин Пич Кеасберри басқарған Телук Бланга малай мектебіне жіберілді. Миссионерлік ұстаздардың жетекшілігімен Әбу Бакар ағылшын джентльменінің мінез-құлқын дамытып, туған малай тілімен қатар ағылшын тілін еркін сөйлей білді. 1851 жылы Теменггонг Әбу Бакарды, он сегіз жасар жігітті, Жохордың егемендік құқығын талап етуге талпынып жүрген Сұлтан Әлиге қарсы келіссөздер жүргізуге көмектесу үшін жіберді. Теменггонг қартайған сайын мемлекеттік басқару міндеттерін біртіндеп Әбу Бакарға жүктеді. Осы кезеңде бірнеше британдық офицерлер Әбу Бакардың тамаша дипломатиялық қабілеттерін жоғары бағалады, бұл туралы Сингапурдың аға заң кеңесшісі Уильям Напиердің күнделіктерінде жазылған. Напиер Әбу Бакармен бірге Линга сұлтандығынан қуылған Махмуд Музаффар Шахтың анасы Тенгку Техті Жохорға алып келді, оның ұлы Пахангқа егемендік құқығын талап етуді бастағаннан кейін. Келесі жылы Паханг азаматтық соғысы басталғанда Әбу Бакар Тун Мутахирмен достық қарым-қатынас орнатты және оның соғыс күш-жігеріне қолдау көрсетті. 1860 жылы Пахангқа сапары барысында Әбу Бакар Мутахирдің қызына үйленді, ал келесі жылы, 1861 жылы, Мутахирмен достық, одақ және өзара қолдау туралы шартқа қол қойды. Теміржол Ибрагим бұл уақытқа дейін ұзаққа созылған аурудан зардап шегіп, қатты қызудың салдарынан 1862 жылдың 31 қаңтарында қайтыс болды.

Теменггонг болған жылдары (1862-1868)

Әбу Бакар әкесі қайтыс болғаннан кейін үш күн ішінде Жохордың Теменггонг лауазымына ие болды және резиденциясын Тайерсалға көшірді. Ол билікке келген кезде Жохор биліктен шеттетілген Сұлтан Махмуд Музаффар Шахтың саяси қатеріне тап болды. Сұлтан Жохор мен Пахангқа қатысты өзінің егемендік талаптарын алға тартты және Сиамның қолдауымен Теренггану сұлтандығын құлатуды көздеді. Махмуд Музаффар Шах Бендахараның жартылай ағасы және қарсыласы Тун Ахмадпен одақ құрды. Бұл одақ Абу Бакарды Пахангтағы Тун Користің құлауы оның Жохордағы саяси беделіне қауіп төндіреді деп алаңдатты. Әбу Бакар 1862 жылғы маусымда Тун Кориспен достық келісімге қол қойды және 1862 жылғы тамызда соғыс басталғанда Тун Кориске көмек көрсету үшін Пахангқа шағын әскери күш жіберді. Билік құрған алғашқы екі жылында Абу Бакар Даң Ибрахим бастаған кангчу жүйесін кеңейтті. Ол Жохорда өзен бойында плантациялар құрған Капитан Цинаға (қытай басшыларына) батыс үлгісіндегі келісімшарттар (малай тілінде Сурат Сунгай, сөзбе-сөз "өзен құжаттары") жасады. Алғашқы қытай басшылары 1850 жылдары Жохорға қоныстанғанда, өкілеттік хаттар (Сурат Куаса) берілді. Әбу Бакар тез арада Капитан Цинамен жақсы қарым-қатынас орнатты; осы мақсаттар үшін теочев диалектісінде (Капитан Цинаның көпшілігі сөйлейтін тіл) сөйлейтін және қытай тілін оқи алатын малай әкімшісі жұмысқа алынды. Ол сондай-ақ, "Истана-Бесар" құрылысын қадағалау үшін Тоисаннан келген қытай мердігері Вонг Ах Фуктың қызметін пайдаланды. Қытайдың түрлі диалектілік топтары 1850 және 1860 жылдары коммерциялық мүдделер үшін бәсекелесе бастады. Бұл қақтығыстарға әкелді. Әбу Бакар мен Жохордағы Капитан Цина (олар негізінен Чаочжоудан көшіп келгендер) теочев емес шығу тегіндегі қытай кәсіпкерлерін ассимиляциялауға тырысты. Әбу Бакар сол кезде Сингапурда құпия қоғам ретінде қаралатын Нге Эн Конгсидің Жохорлық бөлімшесін ресми түрде мойындады және қолдады. Жохор гембиер мен бұрыш плантацияларынан түскен үлкен табысқа ие болғандықтан, Капитан Цина мемлекетке қосқан үлесі үшін Әбу Бакар Капитан Цинаға жомарт сыйлықтар берді. Оның игілігін алғандардың арасында ұзақ жылдардан бері отбасылық дос болған Тан Хиок Ни болды, оған мемлекеттік кеңесте орын берілді. Плантациялар мемлекеттік басқаруға салыстырмалы түрде тәуелсіз жұмыс істеді, ал Әбу Бакар экономикалық дағдарыс жағдайында плантацияларға қауіп төндіретінінен алаңдады. 1864 жылы Сингапурда қаржы дағдарысы басталғаннан кейін Әбу Бакар бұл плантациялар бойынша жаңа ережелерді енгізді, өйткені олардың көпшілігі Сингапурдан келген қытай кәсіпкерлеріне тиесілі болды. Капитан Цина мен Сингапур сауда палатасы жаңа ережелерге қатты алаңдады және Әбу Бакарды Жохорға сауда монополиясын орнатуға тырысқандықтан айыптады. Британ үкіметі Әбу Бакарды ережелерді кері қайтаруға мәжбүр етті, ол 1866 жылғы қаңтарда осылай істеді. Сонымен қатар, Капитан Цина да Әбу Бакармен жаңа келісімдерді жасау кезінде елеулі қиындықтарға тап болды. Бұл дағдарыс 1866 жылы Әбу Бакар жүкті тіркеу үшін бес жаңа портты белгілегеннен кейін ғана шешілді, ал британдықтар Әбу Бакарға деген наразылықтарын жұмсартты. Әбу Бакардың Муар билеушісі Сұлтан Әлимен қарым-қатынасы шиеленіскен. Әбу Бакар әкесінің орнын бастан кейін, ол Сұлтан Әлиге Жохордың Сегаматқа билігін растайтын хат жіберді, ол Сұлтан Әли саяси ықпал етуге үміттенген еді. Бұған қоса, 1860 жылы үнділік несие берушіден үлкен сомаға қарыз алған Сұлтан Әли Әбу Бакардың ашу-ызасын тудырды. Қарызын өтеуге қиындықтар туғанда, Сұлтан Әли Әбу Бакардан Әлидің ай сайынғы зейнетақысын несие берушіге төлеуді өтінді; бірақ ол өзіне де, несие берушіге де төлемді кезекпен сұрады. 1866 жылы несие беруші британ үкіметіне шағым түсірген кезде, Сұлтан Әли өзінің қалған қарызын өтеу үшін Әбу Бакардан қарыз алуға тырысты. Осы үнемі туындаған ашу-ызаға байланысты Әбу Бакар губернаторды Әбу Бакар мен губернатордың келісімі бойынша Сұлтан Әлидің зейнетақысын тоқтату туралы келісімге қол қоюға көндірді. Әбу Бакар 1863 жылы Жохордың ислам кодексіне өзгерістер енгізді, Теренггану сұлтаны өз мемлекетінің исламдық сот жүйесін шариғат заңдарына сәйкес келтіру үшін қайта қарады. Әбу Бакар өзгерістері еуропалық идеяларға көбірек сай келеді деп үміттенетінін хатта жазды. Ол 1864 жылы Танжунг Путериде ағылшын мектебін құрды. Екі жылдан кейін Әбу Бакар әкімшілік орталығын Танжунг Путериге көшірді және оны ресми түрде Жохор Бахру деп атады. Жаңа әкімшілік құрылды, ол еуропалық үлгідегі және дәстүрлі малай үкіметінің кейбір элементтерін негізге алды. Ол өзінің жақын туыстарын және Телук Бланга малай мектебіндегі сыныптастарын бюрократияға тартты, сондай-ақ екі қытай басшысын қамтитын кеңесшілер кеңесін құрды. 1870 жылдардың басында, Straits губернаторы сэр Гарри Орд (1868 жылы Махараджа атанған) Әбу Бакарды "бар түбектің және іргелес штаттардың барлық патшаларының арасында өркениетті елдердің практикасына сәйкес билейтін жалғыз патша" деп сипаттады.

Abu Bakar assumed office as the Temenggong of Johor within three days of his father's demise and moved his residence to Tyersall. At the time of his succession, Johor was facing a political threat from the deposed Sultan, Mahmud Muzaffar Shah. The Sultan was pursuing his sovereignty claims over Johor and Pahang and aimed to overthrow the Sultan of Terengganu with the backing of Siam. Mahmud Muzaffar Shah established an alliance with Tun Ahmad, half brother and rival of the Bendahara Tun Koris. The alliance caused Abu Bakar concern that the fall of Tun Koris in Pahang would threaten his own political position in Johor. Abu Bakar signed a treaty of friendship with Tun Koris in June 1862, and sent a small expeditionary force to Pahang to support Tun Koris when war broke out in August 1862. During the first two years of his reign, Abu Bakar expanded the kangchu system pioneered by Daeng Ibrahim. He issued Western style contracts (termed as Surat Sungai in Malay, literally "River Documents") to the Kapitan Cina (Chinese leaders) who had established riverside plantations along in Johor. Letters of authority (Surat Kuasa) were issued when the first Chinese leaders began settling in Johor during the 1850s. Abu Bakar quickly established goodwill relations with the Kapitan Cina; a Malay administrator who could speak the Teochew dialect (the language spoken by most Kapitan Cina) and read Chinese was employed for these purposes. He also employed the service of a Chinese contractor from Toisan, Wong Ah Fook, to oversee the construction of Istana Besar. Various Chinese dialect groups began to compete for commercial interests in the 1850s and 1860s. This led to communal violence. Abu Bakar and the Kapitan Cina in Johor (who were mainly migrants from Chaozhou) tried to assimilate Chinese entrepreneurs of non Teochew origin. Abu Bakar gave official recognition and support for the Johor branch of the Ngee Ann Kongsi, which was seen as a secret society in Singapore at that time. As Johor prospered from the large revenues generated from the gambier and pepper plantations managed by the Kapitan Cina, Abu Bakar gave generous provisions to the Kapitan Cina in recognition for their contributions to the state; among his beneficiaries was a long time family friend, Tan Hiok Nee, who was given a seat in the state council. The plantations operated relatively independently of the state government, and Abu Bakar was worried by the possible danger to the plantations in the event of an economic crisis. Shortly after a financial crisis broke out in Singapore in 1864, Abu Bakar imposed new regulations on these plantations, as many of them were owned by Chinese businessmen from Singapore. The Kapitan Cina and the Singapore Chamber of Commerce were particularly disturbed by the new regulations, and accused Abu Bakar of attempting to impose a trade monopoly over Johor. The British government pressured Abu Bakar to retract the regulations, which he did in January 1866. In addition, the Kapitan Cina also faced considerable difficulties in securing new agreements with Abu Bakar. The crisis was only resolved in 1866 after Abu Bakar designated five new ports for the registration of cargo, and the British softened their animosity against Abu Bakar. Abu Bakar's relationship with the ruler of Muar, Sultan Ali was strained. Soon after Abu Bakar succeeded his father, he sent a letter to Sultan Ali asserting Johor's sovereignty over Segamat, which Sultan Ali had hoped to exert political influence over. In addition, Sultan Ali, who had borrowed a large sum from an Indian moneylender in 1860, became a source of irritation for Abu Bakar. Facing difficulties in repaying his debt, Sultan Ali asked Abu Bakar to pay Ali's monthly pension to the moneylender; but he alternated asking for payment to himself and to the moneylender. In 1866, when the moneylender lodged a complaint with the British government, Sultan Ali tried to borrow from Abu Bakar to repay his outstanding debts. As a result of these constant irritations, Abu Bakar persuaded the Straits Governor to sign an agreement to terminate Sultan Ali's pension at the agreement of Abu Bakar and Governor. Abu Bakar made revisions to Johor's Islamic code in 1863, after the Sultan of Terengganu revised his state's Islamic judicial system to be more closely aligned with Sharia law. In a letter to the Straits Governor, Abu Bakar expressed hope that his revisions would suit more comfortably with European ideas. He founded an English school in Tanjung Puteri in 1864. Two years later, Abu Bakar moved the administrative headquarters to Tanjung Puteri, and officially renamed it as Johor Bahru. A new administration was set up, which was modelled after European styles and certain elements of a traditional Malay government. He recruited some of his close relatives and his classmates from the Teluk Blanga Malay school into the bureaucracy, and also set up an advisory council which included two Chinese leaders. In the early 1870s, Straits Governor Sir Harry Ord said of Abu Bakar (who became a Maharaja in 1868) that he was the "only Raja in the whole peninsula or adjoining states who rules in accordance with the practice of civilized nations."

Махараджалық жылдары (1868-1885)

1866 жылы Англияға жасаған мемлекеттік сапарында Әбу Бәкірді Джохордың «махаражасы» деп атады, бұл оған малайлық Теменггонг атағы Батыс әлеміне белгісіз екенін түсінуге мүмкіндік берді. Ол басқа атауды өзгертуді ойлады, соның салдарынан өзінің туысы Унгу Хаджи Мұхаммед пен Дато Бентара Дато Джаафарды Риауда тұратын Буги тарихшысы Раджа Али Хаджимен кездесуге жіберді. Раджа Али Әбу Бәкірдің мақсатына қолдау көрсетті, олар бірлесіп тексеру жүргізгеннен кейін, Джохор істерін нақты басқарғандар – Бендахара әулетінің сұлтандары емес, бұрынғы лауазым иелері екеніне келісті. Сонымен қатар, Әбу Бәкірдің танылуға ұмтылуына қатысты мәселелер де екінші орынға қойылды, өйткені ол өзінің әкесінің әкесі арқылы Бендахара әулетінің бірінші сұлтаны Сұлтан Абдул Жалил Шах IV-ке тегін анықтай алды. Лингга сұлтаны Әбу Бәкірдің Джохордың махаражасы ретінде ресми танылуына келісім берді. Әбу Бәкір Маңғыстау елді мекендерінің губернаторынан атауын өзгертуге келісім алды. Ол 1868 жылдың 30 маусымында Джохордың махаражасы болып жарияланды. Махараджа болып жарияланғаннан кейін көп ұзамай Әбу Бәкір Джохор-Бахру мен Гунунг Пулай арасында ағаштан жасалған темір жол салу жоспарын жасады, себебі кейбір еуропалықтар демалыс орны мен сауықтыру орталығы құру туралы ұсыныс жасаған еді. Темір жол құрылысы 1869 жылдың шілдесінде басталды және бірінші кезеңі 1874 жылы аяқталды, ол Скудай мен Джохор-Бахру арасында салынды. Құрылыс жобасы кейіннен Скудай бөлігіндегі ағаш жолдарға термит шабуылдары және қаржы жетіспеушілігі салдарынан локомотивтің рельстен шығып кетуіне байланысты апаттан кейін тоқтатылды. 1870 жылдардың ортасында, Стрейтс губернаторы Уильям Джервоис, британдықтар Сунгай Уджонгтағы діни қақтығыстарды басуда сәтсіз болғаннан кейін Махаража Әбу Бәкірді Негери Сембилан басшыларының үстінен билеуші етіп тағайындауды ойлады. Әбу Бәкірдің сенімді адамы Тунку Антах Шри-Менанти конфедерациясының (аймақтағы бірнеше кіші мемлекеттерден құралған) Ям Туан болып тағайындалды, ал Әбу Бәкір 1878 жылы Негери Сембиланның (Сунгай Уджонгтан басқа) кеңесшісі болды. Әбу Бәкірдің экспансионистік амбициялары болғанына сендіріледі, бұл оның 1857 және 1864 жылдар арасындағы Паханг азаматтық соғысына қатысуымен көрсетілді. Кейінгі губернатор Фредерик Велд малай мемлекеттеріне британдықтардың күшті бақылауын қалап, Әбу Бәкірдің ықпалынан шаршады. Басшылар Жохордың Негери Сембиланға ықпал етуіне құлшынбады, сондықтан 1881 жылы Велд Шри-Менанти конфедерациясының басшыларын Әбу Бәкірмен емес, Сингапурмен тікелей жұмыс істеуге көндірді. Британдық офицерлер де 1883 және 1887 жылдары істерді қадағалауға тағайындалды және оларға британдық резиденцияның өкілеттігіне ұқсас өкілеттіктер берілді. 1877 жылы Сұлтан Әли қайтыс болғаннан кейін Муардың Раджа Теменггонг және оның ауыл басшылары Сұлтан Әлидің екі ұлы арасындағы мұрагерлік даудан кейін Муарды Джохормен біріктіруге дауыс берді. Сұлтан Әлидің үлкен ұлы Тенгку Алам басшылардың қалауларының заңдылығын даулап, Муарға қатысты мұрагерлік құқықтарын мәлімдеді. Тенгку Алам Муарды қайтарып алу үшін 1879 жылы Джементаха азаматтық соғысын бастады, бірақ Махараджаның әскерлері оны тез жеңді. 1880 жылдары Әбу Бәкір қытай басшыларын Муарда жаңа гембиер және бұрыш плантацияларын құруға белсенді түрде шақырды. Осы арада Велд Әбу Бәкірдің саяси ықпалын бақылауға алу үшін күш-жігерін жалғастырды және Джохор мен Сингапур арасындағы қарым-қатынас күрделене түсті. Әбу Бәкір британдықтар тағайындаған мемлекеттік адвокаттардың кеңестерін қабылдауға асықпады және жеке адвокаттарына көбірек жүгінді. Велд Жохорда резидент орналастыру ниетін білдірді, бұл Әбу Бәкірді 1884 жылдың тамыз айында Англияға барып, британдық отарлау кеңсесімен жаңа шарттар туралы келіссөздер жүргізуге итермеледі. Колониалды кеңсесінің көмекші хатшысы Роберт Мид, Әбу Бәкірдің Джохордағы британдық резиденттің болмауы туралы өтінішіне келісті, бірақ Әбу Бәкір Жохордағы британдық кеңесшіге қағидаттық түрде келісім берді (бірақ 1914 жылға дейін ешкім тағайындалмады). Келісім жасалды, және Әбу Бәкірге ішкі істерді басқаруға келісім берілді, ал британдықтар мемлекетке қатысты сыртқы істерді басқарады.

During a state visit to England in 1866, Abu Bakar was commonly addressed as the "Maharaja" of Johor and led him to realise that the Malay title of Temenggong was hardly known to the Western World. He contemplated a change of another title, which led him to send his cousin, Ungku Haji Muhammad and the Dato Bentara, Dato Jaafar to meet the Bugis historian, Raja Ali Haji who was residing in Riau. Raja Ali supported Abu Bakar's cause, after they did a cross examination and concluded that the past office holders had wielded actual control over the affairs of Johor, rather than the Sultans of the Bendahara dynasty. In addition, questions pertaining to Abu Bakar's pursuits to clamour for recognition were also sidelined as he was able to trace his ancestry to the first Sultan of the Bendahara dynasty, Sultan Abdul Jalil Shah IV by his patrilineal ancestors. The Sultan of Lingga, gave his approval for a formal recognition of Abu Bakar as the Maharaja of Johor, after Ungku Haji and Dato Jaafar travelled to Lingga and presented their claims. Abu Bakar also secured approval from the Governor of the Straits Settlements for his change in title, and was officially proclaimed as the Maharaja of Johor on 30 June 1868. Shortly after his proclamation as Maharaja, Abu Bakar laid plans for the construction of a wooden railway between Johor Bahru and Gunung Pulai after some Europeans had raised proposals to set up a retreat and sanatorium. Construction of the railway started in July 1869 and construction of the first phase was completed in 1874, which ran between Skudai and Johor Bahru. The construction project was later halted after an accident which saw a locomotive falling off the tracks as a result of termite attacks on the wooden tracks within the Skudai portion and a shortage of funds. In the mid 1870s, the Straits Governor, William Jervois contemplated on placing Maharaja Abu Bakar as the overlord of the chiefs in Negeri Sembilan after the British failed to quell the sectarian violence in Sungai Ujong. Abu Bakar's client, Tunku Antah was placed as the Yam Tuan of the Sri Menanti confederacy (comprising several small states within the region), and Abu Bakar was made the adviser of Negeri Sembilan (except Sungai Ujong) in 1878. Abu Bakar was believed to have nursed expansionist ambitions, which was suggested by his involvement in the Pahang Civil War between 1857 and 1864. A later governor, Frederick Weld, aspired for stronger British control over the Malay states and was weary of Abu Bakar's influence. The chiefs were lukewarm to the prospect of Johor's sphere of influence over Negeri Sembilan, and in 1881 Weld convinced the chiefs within the Sri Menanti confederacy to deal directly with Singapore rather than with Abu Bakar. British officers were also appointed to oversee the affairs in 1883 and 1887, and were gradually given the powers similar to that of a British resident. After Sultan Ali's death in 1877, the Raja Temenggong of Muar and its village chieftains voted in favour of a merger of Muar with Johor following a succession dispute between two of Sultan Ali's sons. Sultan Ali's oldest son, Tengku Alam, disputed the legitimacy of the chieftains' wishes and staked his hereditary claims over Muar. Tengku Alam instigated the 1879 Jementah Civil War in a bid to reclaim Muar, but was quickly crushed by the Maharaja's forces. During the 1880s, Abu Bakar actively encouraged the Chinese leaders to set up new gambier and pepper plantations in Muar. Meanwhile, Weld's continued efforts to keep Abu Bakar's political influence in check and relations between Johor and Singapore became increasingly strained. Abu Bakar was reportedly said to be increasingly reluctant to accept advice from the British appointed state lawyers, and increasingly turned to his private lawyers which he had employed. Weld voiced his intent to place a Resident in Johor, which prompted Abu Bakar to make a trip to England in August 1884 to negotiate new terms with the British Colonial Office. The Assistant Under Secretary of the Colonial Office, Robert Meade, conceded to Abu Bakar's request for an absence of a British Resident in Johor, although Abu Bakar gave an in principle acceptance for a British adviser in Johor (though none was appointed until 1914). An agreement was drawn up, and Abu Bakar was promised control over internal affairs in exchange for British control over foreign affairs pertaining to the state.

Сұлтандық жылдары (18851895)

Паханг Бендахарасы Ван Ахмад 1881 жылы сұлтан болып жарияланды. Абу Бакар Велдтің күшейе берген саяси қысымына тойып, "сұлтан" атағына қарағанда "махараджа" атағына қарағанда артық моральдық билік берілетінін ескерді. 1885 жылы Абу Бакар Жохорға оралғаннан кейін британ үлгісіндегі мемлекеттік пошта және сот жүйесін, сондай-ақ Жохор әскери күштерін (JMF) құрды. Абу Бакар Лондонда мемлекеттік мүдделерді бақылау үшін арналған мемлекеттік кеңесшілер кеңесін де құрды. Колониялық кеңседен зейнеткерлікке шыққан бірнеше офицерлер, оның ішінде Уильям Филдинг және Сесил Смит, Абу Бакардың жеке тапсырысымен кеңес басқаруын қадағалауға тағайындалды. Абу Бакарды британдықтардың Жохор сұлтаны ретінде ресми мойындауы Жохордағы малайлар арасында сын тудырды. Жохордағы малайлар арасында кеңінен таралған пантун Абу Бакардың тегін сынап, үлкен танымаллыққа ие болды. Көптеген малайлар Абу Бакарды жоғары билеуші ретінде қабылдауға асықпады, өйткені олар Абу Бакардың Теменггонг саяси шығу тегіне және бугистер мұрасына күмәнданды. Сонымен қатар, оның батыс мәдениетімен байланысы консервативті малайларға ұнамады. 1886 жылдың 13 ақпанында Абу Бакар "махараджа" орнына "сұлтан" атағын қабылдағанын ресми түрде жариялады. Сол жылы 31 шілдеде Абу Бакар алғашқы мемлекеттік наградаларды – Даржа Керабат Янг Амат Дихурмати (ағылшын тілінде "Жохордың ең құрметті отбасылық ордені") және Сери Падука Махкота Жохор (Жохордың Тажы ордені) орнатып, енгізді. Абу Бакар Жохор-Бахрудың дамуын қадағалау үшін қытай мердігері және ұзақ жылдардан бергі танысы Вонг Ах Фуктың қызметін пайдаланды. Жохор мұрағаты көрсеткендей, Вонг сол кездегі ең ірі құрылыс мердігері болған және 1887 мен 1895 жылдар аралығында кемінде жиырма мемлекеттік жобаға қатысқан. Бұдан өзге, Вонг Абу Бакардың басшылығымен мемлекеттік мешіт пен бірнеше сарайларды, оның ішінде Тиерсалл сарайын салуға келісімшарт жасады. Вонгтың мемлекетке қосқан үлесіне алғыс айту ретінде Абу Бакар 1892 жылы Жохор-Бахрудың орталық бөлігіндегі жер учаскесін оған сыйлады. Содан кейін Вонг өзіне берілген жерде Кампонг Ах Фук ауылын және Джалан Вонг Ах Фук жолын салуды қадағалады. Абу Бакар 1895 жылдың 14 сәуірінде Абдул Рахман Андак жасаған Жохор мемлекеттік конституциясын (малай тілінде: Undang undang Tubuh Negeri Johor) жариялады. Көптеген адамдар штаттың конституциясын Жохорды басқарудың негізін қалаудағы маңызды қадам деп қарады. Денсаулығы нашарлап, өліміне қатысты алаңдаушылықтары болғандықтан, Абу Бакар Малай штаттарындағы британдық саяси ықпалдың күшеюіне қарсы тұрып, мемлекеттің тәуелсіздігін сақтау мақсатында мемлекеттік конституцияны жариялаған деген болжам бар.

The Bendahara of Pahang, Wan Ahmad, was proclaimed Sultan in 1881. Abu Bakar, who was weary of the increasingly hostile political environment imposed by Weld, considered the importance of the superior moral authority that was accorded to a "Sultan" than to a "Maharaja". In 1885, Abu Bakar instituted the creation of a state postal and judiciary system modelled along British lines, as well as a military force, the Johor Military Forces (JMF, ) upon his return to Johor. Abu Bakar also founded the state advisory board in London, which was intended to oversee state interests in London. Several retired officers from the Colonial Office, including William Fielding and Cecil Smith were personally appointed by Abu Bakar to oversee the board's administration. The formal recognition of Abu Bakar by the British as the Sultan of Johor quickly drew criticisms among the Malays in Johor. A pantun circulated among the Malays in Johor, which poked jibes at Abu Bakar's background, became very popular. Many Malays were coy on accepting Abu Bakar as their paramount ruler, as they were sceptical of Abu Bakar's Temenggong political origins and Buginese heritage. Furthermore, his affinity with Western culture did not go down well with the culturally conservative Malays. A proclamation ceremony was held on 13 February 1886, whereby Abu Bakar made an official announcement on his adoption of the title "Sultan" in place of "Maharaja". In the same year on 31 July, Abu Bakar instituted the first state decorations, Darjah Kerabat Yang Amat Dihormati (also translated into English as "The Most Esteemed Family Order of Johor") and the Seri Paduka Mahkota Johor (Order of the Crown of Johor). Abu Bakar employed the service of a Chinese contractor and long time acquaintance, Wong Ah Fook, to oversee the development of Johor Bahru. The Johor Archives showed that Wong was the largest building contractor at that time and had been involved in at least twenty public works projects between 1887 and 1895. In addition, Wong was contracted to oversee the construction of the state mosque and several palaces including Istana Tyersall under the direction of Abu Bakar. As a gratitude to Wong's contributions to the state, Abu Bakar granted him a plot of land in the heart of Johor Bahru in 1892. Wong then oversaw the construction of a village, Kampong Ah Fook, as well as a road, Jalan Wong Ah Fook on the land that he was granted. Abu Bakar promulgated the Johor State Establishment Constitution (Malay: Undang undang Tubuh Negeri Johor), drafted by Abdul Rahman Andak, on 14 April 1895. The state's constitution was seen as a turning point by many as a step in laying the groundwork for the administration of Johor. It was suggested that Abu Bakar, who was fearful of his possible imminent death in light of his failing health, promogulated the state constitution with the intent of preserving the state's independence in the light of growing British political influence in the Malay states.

Ұлыбритания

Әбу Бакар Теменггонг қызметін атқарып жүрген кезінде өзінің тұңғыш мемлекеттік сапарын жасады. 1866 жылы ол Дато Жаафармен бірге Англияға сапар шекті және ағылшын корольдік отбасының мүшелерімен, әсіресе Виктория патшайымы мен Уэльс ханзадасы, принц Эдвардпен кездесті. Патшайым Әбу Бакарды Үндістан жұлдызы орденінің (KCSI) кавалер-командоры атағымен марапаттады, ол оны өте жоғары бағалады. Бұл сапар Әбу Бакар мен Дато Жаафарға Англия туралы есімдестер қалдырды және Әбу Бакарды Джохорды британ үлгісінде дамытуға ынталандырды. Әсіресе, Виктория патшайымы Әбу Бакардың жақын досы болды, әсіресе оның өмірінің соңғы жылдарында. 1891 жылдың ақпан айында Англияға жасаған сапары барысында Әбу Бакарды патшайым жеке қабылдады және оны Виндзор сарайында тамаққа шақырды, сондай-ақ қабылдады. Виктория патшайымы Әбу Бакарды өте жоғары бағалады және 1891 жылдың наурыз айында оған жазған хатында өзін «шынайы дос» деп атады. Деректерге сәйкес, Виктория патшайымы 1887 жылы өзінің Алтын мерейтойында Әбу Бакар жіберген күміс Альберт ескерткішіне жоғары баға берген. 1878 жылдың тамызында Англияға екінші сапары кезінде Әбу Бакар Оңтүстік Кенсингтоннан полковник Ансонға Париж, Вена және Италиядағы еуропалық патшалық отбасыларын көру ниетін жазды. Ол Париж мен Венаға барып, тіпті Жохорға қайтқанға дейін Лихтенштейннің ханзадасы Генрихтың жылы күтіміне ие болды. Үш жылдан кейін ол Пруссияға сапар шекті, онда оған Корольдік Пруссиялық Таж ордені табысталды. 1891 және 1893 жылдары ол жеке дәрігерімен бірге екі еуропалық турне жасады, оның барысында император Франциск Иосиф, король Умберто, папа Лео XIII және сұлтан Абдул Хамид II-мен кездесті. Оған Италия Кресінің командирі, Осман империясының (Түркия) императорлық ордені және Саксен-Кобург және Гота Кресінің командирі ордендері табысталды. 1881 жылы Әбу Бакар голланд билігінде болған Яваға да барды. Сол жылы ол әлемді аралап жүрген кезінде Калакава патшасын қабылдады және Гавайидің Калакава I орденінің Ұлы кресімен марапатталды. және Мемлекеттік хатшы Мұхаммед Саллех. 1892 жылдың 10 желтоқсанында Сингапурдегі Тайерсаллде Қытай императоры Гуансю, Сингапурдағы бас консул арқылы, Жохордағы қытай халқына жасаған әділдігі үшін оған Бірінші дәрежелі Бірінші санаттағы Екі Дракон орденін табыстады, бұл оқиға көптеген қытай бизнесмендерінің (towkays) куәлігінде болды.

Abu Bakar made his inaugural state visit while he was still a Temenggong. He toured England in 1866 with Dato' Jaafar, and met with members of the English royalty, notably Queen Victoria and the Prince of Wales, Prince Edward. The Queen conferred Abu Bakar with the Knight Commander of the Order of the Star of India (KCSI), which he valued highly. The trip reportedly gave both Abu Bakar and Dato' Jaafar lasting memories of England, and inspired Abu Bakar to develop Johor along British lines. In particular, Queen Victoria became a close friend of Abu Bakar especially during his later years. During a visit to England in February 1891, Abu Bakar was personally received by the Queen, and was invited to dine and stay with the Queen at Windsor Castle. Queen Victoria held Abu Bakar in very high esteem, which she had signed herself off as an "affectionate friend" in a letter to Abu Bakar in March 1891. Reportedly, Queen Victoria was quoted to have highly valued the silver model Albert Memorial which Abu Bakar sent to her during her Golden Jubilee in 1887. During his second visit to England in August 1878, Abu Bakar wrote to Colonel Anson from South Kensington of his wishes to visit European royalties in Paris, Vienna and Italy. He managed to visit Paris and Vienna, and was even given a warm reception by Prince Henry of Liechtenstein before returning to Johor. Three years later, he visited Prussia, where he was conferred the Royal Prussian Order of the Crown. He made two separate European tours in 1891 and 1893 with a personal physician by his side, during which he met Emperor Francis Joseph, King Umberto, Pope Leo XIII and Sultan Abdul Hamid II, and was conferred the awards of Commander of the Cross of Italy, Imperial Order of the Osmans (Turkey) and the Commander of the Cross of Saxe Coburg and Gotha. In 1881, Abu Bakar also visited Java, which was under Dutch rule. In the same year, he received the visiting King Kalākaua during his tour around the world and was conferred the Grand Cross of the Order of Kalakaua I of Hawaii. and State Secretary, Muhammad Salleh. In 10 December 1892 at Istana Tyersall, Tyersall, Singapore, the Emperor of China, Guangxu, conveyed by the Consul General in Singapore, bestowed upon him the First Class of the First Grade Order of the Double Dragon for his just treatment of the Chinese in Johor, witnessed by a gathering of Chinese towkays (businesspeople).

Отбасы

Әбу Бәкер 1857 жылы Пахангта болған кезде алғашқы әйелі Энгку Чикке үйленді. Әбу Бәкер Энгку Чикпен туыс болған; Энгку Чик – Тун Користің әпкесі, ол сондай-ақ Әбу Бәкердің қайын інісі болған. Әбу Бәкердің Энгку Чикпен Тунку Бесар Путри есімді қызы болды. Оның екінші әйелі Сесилия Катерина Лангеден Тунку Ибрагим есімді ұлы және Тунку Мариам есімді қызы болды. Ланге Абу Бәкермен Сингапурда кездесіп, 1870 жылы Абу Бәкерге үйленгеннен кейін «Зубайда» деген мұсылман есімін қабылдады. 1885 жылы Әбу Бәкер кантондық Вонг Ах Гев есімді қытай әйеліне үйленді, олардан Тунку Азиза есімді қызы дүниеге келді. Вонг Абу Бәкермен некелескен кезде «Фатима» деген мұсылман есімін алды және 1886 жылдың шілдесінде сұлтанша атанды. Әбу Бәкер Вонгты өте құрметтеді, ол Әбу Бәкердің мемлекеттік істерге қатысты сенімді серігіне айналды. Вонг, Абу Бәкердің құрылыс шебері Вонг Ах Фукпен жақын дос болды, себебі олардың тегі мен диалектісі ортақ болды. Вонг 1891 жылы қайтыс болды. 1893 жылдың қыркүйегінде Осман империясына жасаған мемлекеттік сапары барысында Әбу Бәкер төртінші әйелі, черкес тегінен шыққан Хадиджа Ханумға үйленді. (Хадижаның қарындасы Ругая Әбу Бәкердің ағасының әйелі болды, кейін Джохордың бірінші Menteri Besar, Дато Джаафардың әйелі атанды). Хадижадан келесі ақпанда Тунку Фатима есімді қызы дүниеге келді, ол кейіннен Джохор сұлтаншасы болды.

Өлім

1895 жылдың мамыр айының басында Әбу Бәкір өзінің ұлы және мұрагері Түнку Ибрагиммен (кейін Сұлтан Ибрагим атанған) бірге Лондонға сапар шекті. Сапарының мақсаты – өзінің билігіне қолдау табу және оны мойындату еді. Ол бұл кезде қатты ауырып, бүйрегінің қабынуынан ұзақ уақыт бойы күйреніп, Брайт сырқатымен (бүйрек ауруының бір түрі) ауырып жатқан еді. Мамыр айының басында сапарға шыққанда денсаулығы нашарлап, кемеге дөңгелек креслода көтерілуге мәжбүр болды. 10 мамырда Лондонға жетіп, Бейли қонақ үйіне орналасты, бірақ соңғы күндерін төсекте өткізді. Денсаулығына байланысты көп қонақ қабылдамады, алайда Коннотт пен Стратхерн герцогы, Артур ханзадасы екі рет оны аралады. Виктория патшайымы оның ауруы туралы хабарды естіген соң, жеке дәрігері Дуглас Пауэллді оның ем-домдық қажеттіліктерімен айналысуға жіберді. Оның денесі Пенангтан ағылшын әскери кемесімен Жохорға жеткізілді. Әбу Бәкірге мемлекеттік салтанатты жерлеу рәсімі өткізіліп, 1895 жылдың 7 қыркүйегінде Макам Махмудяхтағы корольдік мазарда жерленді. Оның ұлы Түнку Ибрагим 1895 жылдың қараша айында Жохор сұлтаны болып тағайындалды.

Мұра

Әбу Бакар жиі "Қазіргі Жохордың негізін қалаушы" деп есептеледі. Көрші мемлекеттердің малай билеушілері маңызды шешімдер қабылдауға келгенде, Әбу Бакарды кеңес беру үшін шақыратын. Атап айтқанда, 1887 жылы ол Пахан сұлтаны Ван Ахматтың жақын серігі болды, және Әбу Бакар Сұлтан Ахматты резидент емес, британдық кеңесшіні қабылдауға көндірді. Сол кездегі отаршылдық үкімет малай мемлекеттеріне бақылауды күшейтуге тырысып, британдық резиденттерді енгізуге белсенді әрекеттенді. Әбу Бакар 1866 жылы Еуропаға сапар шеккен алғашқы малай билеушісі болды. Ол ағылшын тілдес адамдармен оңай араласып, еуропалықтармен жақсы қарым-қатынас құрды. Британдық губернатор сэр Гарри Орд Ұлыбританияның Мемлекеттік хатшысына жазған хатында Әбу Бакарды "дәстүрі мен мінез-құлқы бойынша ағылшын джентльмені" деп сипаттады. Әбу Бакардың сыншылары да болды, әсіресе оның батыстық талғамдарын сынаған консервативті малай ғалымдары. Әбу Бакардың билік кезінде салынған көптеген мемлекеттік ғимараттар британдық Виктория және мавр сәулет өнерінің үлгісімен салынды. Әбу Бакар осы мемлекеттік ғимараттардың құрылысын қатаң бақылап, олардың іргетасын өзі қоюға жиі шақырылды. Кейбір ғимараттар Әбу Бакардың құрметіне аталды, соның ішінде 1892-1900 жылдар аралығында салынған Сұлтан Әбу Бакар атындағы мешіт.