Британдық лайнер «Алькантара» тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Британдық мұхит кемесі

RMS Alcantara – 1926 жылы Белфастта салынған Royal Mail Lines компаниясының мұхит кемесі. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаруланған сауда крейсері, кейіннен әскер тасымалдау кемесі ретінде қызмет етті. 1948 жылы бейбіт мақсаттағы қызметке оралды және 1958 жылы құрастырылып жаратылды.

Өмірбаян

Бірінші дүниежүзілік соғыста Корольдік пошта бу пакет компаниясы жау әрекеті салдарынан бірнеше кемесінен айырылды, оның ішінде оның үш "А сериясы" жолаушылар лайнері: , және . 1918 жылғы қару тоқтатудан кейін RMSP жоғалған жүк кемелерін ауыстыруға басымдық берді, Оңтүстік Америкадан Ұлыбританияға мұздатылған ет саудасының өсуіне қатысу үшін жаңа тоңазытылған жүк кемелерін пайдаланды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы шығындарды өтеуге арналған жаңа сауда кемелеріне жоғары сұраныс кеме жасау бағасын жоғары деңгейде ұстады, сондықтан RMSP төрағасы лорд Кильсант бірнеше жылға жаңа жолаушылар лайнерлерін тапсырыс беруді кейінге шегерді. Алайда, 1921 жылы Парламент төмен пайыздық мөлшерлемемен несиелер мен қайтаруға мемлекеттік кепілдіктер ұсынатын бес сауданы жеңілдету туралы заңның біріншісін қабылдады. 1924 жылы Кильсант осы заңнан пайдаланып, Харланд пен Вольф компаниясынан Белфаст қаласынан жылдамдығы жолаушылар лайнерінің жұбын тапсырыс берді.

Дизельді моторлы кеме ретінде

Харланд және Вольф жаңа "Астурияны" 1925 жылғы 7 шілдеде суға түсірді және 1926 жылғы ақпанда аяқтады. Оның бауырласы "Алькантара" 1926 жылғы 23 қыркүйекте суға қосылып, 1927 жылғы ақпанда аяқталды. Соңғысына RMSP-дің бұрынғы "Алькантара" кемесінің есімі берілген. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста қарулы сауда крейсері болған және 1916 жылы ол және неміс қарулы сауда крейсері бір-бірін батып кеткен кезде жоғалған. Жаңа "Алькантара" Ұлыбританияның ресми нөмірі 148151 және KVQC кодты әріптерімен тіркелді. 1934 жылы төрт әріпті теңіз шақыру белгілері енгізілген кезде, "Астурияға" GLQR шақыру белгісі берілді. Екі жаңа кемеде де Harland and Wolff компаниясы Burmeister & Wain үлгісімен салынған, сегіз цилиндрлі, төрт тактілі, қос әрекетті дизельдік қозғалтқыштар орнатылды. Қозғалтқыштар әр кемеге 10 000 ат күші немесе 7500 а.к. қуат берді, сол кезде олар әлемдегі ең үлкен моторлы кемелер болған. Алайда, олардың круиздік жылдамдығы тек 15,5 кемел тобы (км/сағ) болды, бұл Еуропа порттары мен Оңтүстік Американың шығыс жағалауы арасындағы бағытта жүрген бәсекелес кемелерге қарағанда төмен еді. Бұл 1924 жылы RMSP төрағасының лауазымына қоса, Harland and Wolff компаниясының төрағасы болған Лорд Кильсант үшін ұят болды. Салыстырмалы түрде, Compagnie de Navigation Sud Atlantique бағытта екі лайнерді пайдаланды: "Lutetia" (1913) және "Massilia" (1920), олар кішірек және ескірек болғанмен, бірнеше күнге жылдам өтуді ұсына алатын. 1927 жылы Hamburg Süd өзінің бәсекелестігін күшейтіп, француз кемелерінің жылдамдығына теңесетін және Еуропа мен Оңтүстік Америка арасындағы бағыттағы ең үлкен кемеге айналған лайнерді енгізді.

Бу турбиналарымен қуаттандыру

1931 жылы «Корольдік пошта ісі» Лорд Килсанттың түрмеге қамалуына әкелді, ал 1932 жылы компания лорд Эссендон төрағалығымен жаңа орган – «Royal Mail Lines» ретінде қайта құрылды. Ол неміс, итальян және француз бәсекелестерінің Оңтүстік Америкаға кемелермен жүзіп, «RMSP»-ге қарағанда шамамен бес күнге тез жетіп отырғанын мәлімдеді. Жаңа «RML» компаниясы дереу «Астурия» мен «Алкантара» кемелерінің жылдамдығын қалай арттыру керектігін қарастырды. Эссендон шетелдік бәсекелестердің 22 түйінде шығынға ұшырағанын, бірақ «Астурия» мен «Алкантара» кемелерінің жылдамдығын арттырудың әртүрлі мүмкіндіктерін бағалау қажет екенін тоғыстырды. Эссендон сондай-ақ шетелдік бәсекелестерді Оңтүстік Америка бағытында жылдамдық шегін 19 түйінге келтіруге келісуге шақырды, осылайша барлық компаниялар отынды үнемдеп, шығындарын өтеуге тырысады. Сол кезде теңіз дизель қуаты дамудың салыстырмалы түрде ерте кезеңінде болды, сондықтан «RML» екі кеменің жылдамдығын қажетті деңгейге дейін арттыруға қабілетсіз деп санады. Сондықтан Лорд Эссендон бу турбиналарын және қозғалтқыш жүйесі үшін екі нұсқаны ұсынды: дәстүрлі айналымды беріліс немесе АҚШ-та пайда болған және АҚШ, Ұлыбритания және Франция мұхиттық кемелерінде сәтті қолданылған жаңа турбоэлектрлік беріліс. Қай беріліс таңдалмасын, «Астурия» мен «Алкантара» кемелерін қайта жабдықтау құны шамамен 500 000 фунт стерлингке бағаланды. Лорд Эссендон сондай-ақ «RML» директорларын «Астурия» мен «Алкантарамен» маршрутты бөлісу үшін ұқсас жылдамдықтағы үшінші кемеге тапсырыс беруге шақырды. Сол кездегі Ұлы депрессияны ескере отырып, «RML» кеңесі жаңа кеме туралы идеяны қабылдамады. Бастапқыда ол тек бір кемені қайта жабдықтауға дайын болды және екіншісін ескірген «А» сериялы лайнердің орнына круиздік бағытқа қайта тағайындауды ұсынды. Алайда, 1933 жылдың мамырында кеңес «Астурия» мен «Алкантара» екеуін де қайта жабдықтауға, сонымен қатар олардың мұрттарын ұзартуға және жайлылығын жақсартуға келісті. «RML» бұл жұмысты «Harland and Wolff» компаниясына тапсырды, бірақ келісімшартта кемелердің кем дегенде , жылдамдыққа жететіні және нақты жылдамдық арттыру осы көрсеткіштен төмен болған жағдайда, айыппұл қарастырылуы керек екені айтылды. Сол жылы Лорд Эссендон «RML» бәсекелестерін Оңтүстік Америка бағытында 19 түйін жылдамдық шегін қабылдауға көндірді. «Harland and Wolff» әр кемеге су түтікшелі үш қазандықты орнатты, олар 435 фунт/квадрат дюйм қысыммен қыздырылған буды алты турбинаға жеткізді, олар екі пернелік біліктерді бір редукторлы беріліс арқылы қозғалтты. Ұлттық физикалық зертхана кеме жасаушыларға жаңа аэродинамикалық бөлімді, марганец қоладан жасалған үш қалақты пернелерді жобалауға көмектесті; рульдер де оңтайландырылды. Жаңа механизмдер әр кеменің номиналды қуатын 25%-ға арттырып, жылдамдығын шамамен арттырды. «Астурия» бірінші болып қайта жабдықталды, 1934 жылдың мамырында Белфастқа барып, қазан айында қызметке оралды. «Астурия» Саутгемптоннан Рио-де-Жанейроға және кері сапарды сәтті аяқтағаннан кейін ғана «RMSP» «Алкантараны» қараша айында Белфастағы «Harland and Wolff» компаниясына жіберді. Ол 1935 жылдың мамырында қызметке оралды. Әр кемеде екі түтік болды, ал алдыңғысы – әдемі түтік. Құрылысы бойынша түтіктер төмен болды, бұл 1920-30 жылдардағы кейбір моторлы кемелерде сәнге айналған. 1934 жылы кемелерді қайта жабдықтау кезінде әрбір түтіктің биіктігі арттырылды.

In 1931 the Royal Mail Case resulted in the jailing of Lord Kylsant, and in 1932 the company was reconstituted as a new body, Royal Mail Lines, chaired by Lord Essendon. He claimed that German, Italian, and French competitors were running ships to South America at , giving a passage about five days quicker than RMSP. The new RML company immediately considered how to raise the speed of Asturias and Alcantara. Essendon concluded that foreign competitors were losing money at 22 knots, but a range of options to raise the speed of Asturias and Alcantara to should be evaluated. Essendon also proposed inviting foreign competitors to agree on a 19 knot speed limit on the South American route, so that all companies could economise on fuel and attempt to cover their costs. At that time marine diesel power was at a relatively early stage of development, and RML considered it unable to increase the two ships' speed to the required level. Lord Essendon therefore recommended steam turbines, and two options for the drive system: either conventional reduction gearing, or the newer turbo electric transmission that had been pioneered in the USA and successfully applied to US, UK and French ocean liners. Whichever transmission was chosen, the cost of re engining Asturias and Alcantara was estimated at about £500,000. Lord Essendon also urged RML directors to order a third ship of similar speed to share the route with Asturias and Alcantara. Given the Great Depression at the time, the RML board rejected the idea of a new ship. At first it was prepared to have only one ship re engined, and proposed reassigning the other to cruising to replace the ageing A series liner However, in May 1933 the board consented to have both Asturias and Alcantara re engined, and at the same time to lengthen their bows and improve the accommodation. RML awarded the work to Harland and Wolff, but with a condition in the contract that the ships must achieve at least , and a graduated penalty clause in case the actual speed increase should fall short of that figure. In the same year, Lord Essendon succeeded in getting RML's competitors to accept a 19 knot speed limit on the South American route. Harland and Wolff fitted each ship with three water tube boilers supplying superheated steam at 435 lbf/in2 to a set of six turbines that drove her twin propeller shafts by single reduction gearing. The National Physical Laboratory helped the shipyard to design new aerofoil section manganese bronze three bladed propellers; the rudders were also streamlined. The new machinery succeeded in increasing each ship's nominal horsepower by 25% and increased their speed to about
Asturias was converted first, going to Belfast in May 1934 and returning to service in October. Only after Asturias had successfully completed a voyage from Southampton to Rio de Janeiro and back did RMSP send Alcantara to Harland and Wolff at Belfast in November. She returned to service in May 1935. Each ship had two funnels, of which the forward one was a dummy. As built the funnels were low, which was a fashion for some 1920s and '30s motor ships. When the ships were re engined in 1934 each funnel was increased in height.

Екінші дүниежүзілік соғыс қызметі

1939 жылы Адмиралтейство «Алькантара» мен «Астурияны» реквизициялады және әрбір кемені қаруланған сауда крейсеріне айналдырды. Әр кемедегі бастиннің және алдыңғы жалған түтіні ұшаққа қарсы зеңбіректердің атыс шегін кеңейту үшін алынып тасталды. «Алькантара» одан әрі жөндеу үшін Мальтаға жіберілді, бірақ жолда «Cunard» кемесімен ірі соқтығысқа ұшырады. Соның салдарынан «Алькантара» корпусын жөндеу үшін Александрияға бағытталды. «Алькантарадан» әкелінген төсек-орындар Мальтаға жіберілді, Адмиралтейство үйіне орнатылып, бомбадан зардап шеккен азаматтар мен теңізшілерге пайдаланылды. 1940 жылдың 28 шілдесінде «Алькантара» Оңтүстік Атлантикада неміс көмекші крейсері «Тормен» кездесті. «Алькантара» бу турбиналарын пайдаланып, 4 сағат бойы «Торды» қуды, ал оның 6 дюймдік негізгі зеңбіректерінен атылған екі снаряд неміс кемесіне тиді. Бірақ «Тордан» атылған үш снаряд «Алькантараға» тиді, соның бірі машина бөлімін су басты. Бұл «Алькантараны» жылдамдығын төмендетуге мәжбүр етті, осылайша «Тор» қашып кетті. 1943 жылы «Алькантара» әскер тасымалдау кемесіне айналдырылды.

Соңғы жылдар және артефактілер

Алкантара соғыс аяқталғаннан кейін де әскер тасымалдау кемесі ретінде қызмет етті және 1948 жылдың қазан айына дейін азаматтық қызметке оралмады. Астурия эмигранттарды тасымалдау үшін Ұлыбритания үкіметінің қызметінде қалды, ал Алкантара Саутгемптон мен Оңтүстік Америка арасындағы бағытын жалғастырды. 1958 жылдың сәуір айында ол қызметтен алынып, «Кайшо Мару» деп аталған жапондық кемелерді бөлшектеушілерге сатылды, оны Жапонияға апарып, сол жылы бөлшектеді. Қосалқы кемеге түрлендіру кезінде вестибюльдегі магони ағашынан жасалған панельдер алынып, соғыстан кейін қайта орнату үшін сақталды. Бірақ, ақырында панельдер қайта пайдаланылмады және Мальтадағы Жаббар қаласындағы Әруақтар шіркеуіне сатылды, онда олар 1951 жылғы титулдық картинаның тағы ретінде қолданылды. Панельдер қазір Жаббар қасиетті орындағы мұражайда сақталуда.