Кіріспе

Дидье Джулия (18 ақпан 1934 жылы туған) – француз саясаткері және философы. 2007 жылы ол Франция Ұлттық Ассамблеясында Сена және Марна департаментінен «Халықтық қозғалыс үшін одақ» (UMP) партиясынан өкіл болды, бұл лауазымды 1967 жылдан бері атқарып келеді. Ол негізінен 2003 жылы АҚШ-тың Иракқа басып кіргенінен кейін Иракта ұсталған француз азаматтарын босату операцияларына қатысқандығымен танымал. Дидье Джулия – әдебиет ғылымдарының докторы, философия бойынша агреже, университет профессоры. Ол голлистік саяси топтың мүшесі, UMP партиясының мүшесі. 1967 жылдан бері Фонтенбло округінен депутат болып сайланып келеді. 1998 жылы Иль-де-Франс аймағының өңірлік кеңесінде «Ұлттық фронт» партиясының дауыстарын қабылдауды қолдады. Ол Сыртқы істер комитетінің мүшесі. Саддам Хусейн үкіметінің, әсіресе Тарик Азиздің жақын досы болған ол, 2003 жылы АҚШ пен одақтастарының Иракқа басып кіргеніне дейін Ұлттық Ассамблеядағы Иракты қолдайтын лоббиге жетекшілік етті. Ол сондай-ақ Сауд Арабиясымен, Камерунмен, АҚШ-пен, Иранмен, Палестинамен, Сириямен, Замбиямен достық қарым-қатынасты дамытуға бағытталған ұйымдардың мүшесі. Дидье Джулия – Франция Ұлттық Ассамблеясының ең ұзақ қызмет еткен депутаты, Жан Тибери мен Жан-Пьер Суассонмен (екеуі де 1968 жылдан бері) бірге 11 рет сайланып, 1967 жылдан бері 45 жылдан астам уақыт Ассамблеяда жұмыс істеді. 2011 жылы ол 2012 жылғы заң шығарушы сайлауда өзінің мандатына қайта кандидат болмайтынын мәлімдеді.

Ирактағы тұтқындар ісі

2002 жылдың 14-17 қыркүйегінде аймақтағы жағдайдың ушығуына байланысты, ол UMP депутатының тағы екі өкілі – Тьерри Мариани мен Эрик Диардпен бірге Иракқа сапар шекті. Бұл сапар президент Жак Ширак пен Сыртқы істер министрі Доминик де Вильпенді ашуландырды, олар оларды “пидс никлены” (білімі жетпейтін және өзімшілдікке бой алғандарды еске алатын, қарапайым сөздермен айтылатын қынжырлы сөз) деп атады. Үшеуі 2003 жылдың наурыз айында, соғыс басталуға азық қалғанда, тағы да Иракқа барды. 2004 жылдың 30 қыркүйегінде, француз дипломатиясы Ирактағы Ислам армиясы тарапынан ұсталған екі журналист – Жорж Малбруно мен Кристиан Чесноның босатылуын қамтамасыз етуге тырысқанда, ол Дамаскқа келді. Үш күннен кейін ол, өзінің бүкіл әлемдегі байланыстарының арқасында (көбінесе бұрынғы баасшылар және Кот-д’Ивуар президенті Лоран Гбагбо, соның ішінде Кот-д’Ивуар президенттік ұшағы көмек көрсетті) тұтқындарды босатуға қол жеткізгенін мәлімдеді. Кейін ол, соңғы сәтте сәтсіздікке ұшырағанын айтып, 4 қазан күні Францияға оралды, онда баспасөз және саяси орта оны және оның командасын тағы да “пидс никлены” деп атады. Үкімет Юлияның әрекеттерін “жеке бастама” деп сипаттап, одан алшақтауға тырысты, бірақ бастапқыда Юлияның Сирияға кіруіне көмектесу арқылы қолдау көрсеткен болатын. Тұтқындардың бірінің жұмыс берушісі – “Фигаро” газеті оларды “қауіпті әуесқойлар” деп сипаттады, ал үкімет “нашар алданғандық” туралы айтты. Дидье Джулия Europe 1 және TF1 телеарналарында француз дипломатиясының толығымен жоғалып кеткенін мәлімдеп, оның сәтсіздігі үшін оны күнәлі деп тағайындады. Осы оқиға “Жулия ісі” деп аталды, нәтижесінде Филипп Бретт пен Филипп Эвано тұтқындалды. Дидье Джулиямен бірге олар “шетелдік күштермен сөз байласу” айып тағылып сотқа тартылды. Кейбір сарапшылар бұл қудалау үкіметтің бұл мәселе бойынша парламенттік тергеуді болдырмау үшін жасаған ақылды қадамы болуы мүмкін екенін атап өтті, себебі Парламент регламенті сот тергеуі жүріп жатқан істі тергеуге тыйым салады; сот ісі ешқандай нәтиже бермейді және жағдайды ұятқа қалдыратын ақпараттар жарияланбайды. (Le Canard Enchaîné)

21 желтоқсанда тұтқындар DGSE арқылы босатылды, ол барлық мәселені шешкенін мәлімдеді. Келесі күні Жорж Малбруно Францияға келді және Джулия мен оның достарын “алдамшылар” және “өтірікшілер” деп атады, олардың өмірін қауіпке тіккендерін айтты. Дидье Джулия сыртқы істер министрі Мишель Барньені Ирактан төрт сағаттық ұшу кезінде тұтқындарға әсер еткені үшін айыптады. Барнье TF1 телеарнасында Джулияны UMP-ден шығару мүмкіндігі туралы сұраққа жауап беріп, бұл “ең төменгі шек” болар дейді. 2005 жылдың 1 наурызында Иракта 2005 жылдың 5 қаңтарында тұтқынға алынған француз журналисі Флоренс Оубенастың бейнежазбасы табылды. Оубенас “Мырза Джулиядан” оны құтқаруды сұрайды. Дидье Джулия өзіне және достарына қатысты санкциялар алынса, үкіметке қызмет етуге дайын екенін мәлімдеді. Француз сыртқы істер министрі бұл мәселені тиісті қызметтер қарастыратынын және Джулияға қатысты тергеу жалғасатынын айтты (Флоренс Оубенас 11 маусымда босатылды).