Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропалық комиссияның Брюссельдегі орны (Бельгия)
Seat of the European Commission in Brussels, Belgium
Берлемонт ғимараты (bɛʁlɛmɔ̃) – Брюссель, Бельгияда орналасқан, Еуропалық комиссияның бас штабына ие ғимарат. Бұл ғимарат Роберт Шуман айналымында, 200, rue de la Loi / Wetstraat мекенжайында, «Еуропалық аудан» деп белгілі аймақта орналасқан. Берлемонт архитектурасының ерекше пішіні Еуропалық комиссияның ресми нышанында қолданылады. Ғимарат Берлемонт әйелдерінің монастырының құрметіне аталған.
The Berlaymont building (bɛʁlɛmɔ̃) is an office building in Brussels, Belgium, which houses the headquarters of the European Commission, the executive branch of the European Union (EU). The structure is located on the Robert Schuman Roundabout at 200, rue de la Loi/Wetstraat, in what is known as the "European Quarter". The unique form of the Berlaymont's architecture is used in the European Commission's official emblem. The building is named after the Convent of the Ladies of Berlaymont.
Қолданылуы
Құрылысынан бері Еуропалық комиссия орналасқан бұл ғимарат Еуропаның Брюссельдегі бейнесінің символына айналды және Еуропалық Одақтың атқарушы билігін білдіретін сөз тіркесіне айналды. Комиссияның өзі шамамен 60 ғимаратқа тараған, бірақ Берлемонт Комиссияның бас кеңсесі болып табылады, Еуропалық комиссияның төрағасы мен комиссарлар алқасы осы жерде орналасқан. Берлемонтта келесі Бас дирекциялар (департаменттер) да орналасқан: Адам ресурстары және қауіпсіздік (АД), Еуропалық саяси стратегия орталығы, бұрын Еуропалық саясат кеңесшілері бюросы (BEPA) деп аталған, Коммуникация (COMM), Брюссель инфрақұрылым және логистика басқармасы (OIB), Бас хатшылық (SG) және Құқықтық қызмет (SJ). Төраға кеңсесі, Комиссия және кеңес отырыстар залы 13-ші қабатта, "Hebdo" отырыстар залымен және La Convivialité мейрамханасымен бірге орналасқан. Урсула фон дер Ляйен Берлемонтта тұратын Комиссия төрағасының алғашқысы. Ол 13-ші қабаттағы кеңсесіне жақын кішкентай жеке кеңісте ұйықтайды.
The building has housed the European Commission since its construction, and has become a symbol of the European presence in Brussels and a metonym for the EU's executive power. The Commission itself is spread over some 60 odd buildings, but the Berlaymont is the Commission's headquarters, being the seat of the President of the European Commission and its College of Commissioners. The following Directorates General (departments) are also based in the Berlaymont: Human Resources and Security (HR), European Political Strategy Centre, formerly known as Bureau of European Policy Advisers (BEPA), Communication (COMM), Brussels Office of Infrastructure and Logistics (OIB), Secretariat General (SG) and the Legal Service (SJ). The office of the president, the Commission, and the boardroom, are on the 13th floor, together with the meeting room of the "Hebdo", as well as the restaurant La Convivialité. Ursula von der Leyen is the first Commission's president to actually reside in the Berlaymont. She sleeps in a small private area next to her main office on the 13th floor.
Өмірбаян
Еуропалық мемлекеттік қызметкерлердің саны 1958 жылы Брюссельге келгеннен бері жылдам өсіп келе жатқандықтан, Еуропалық комиссия қала бойынша көбірек кеңсе кеңістігіне мұқтаж болды. 1965 жылға қарай Комиссияның өзі ғана 3200 қызметкері 8 түрлі тары ғимаратқа шашырап орналасқан болатын. Олар келген кезде ірі кеңселердің жетіспеуінен туған жағдай қиынға айналды және Комиссия өз қызметкерлерін Роберт Шуман айналымының маңындағы бірнеше жалға алынған ғимараттарда шоғырландыруға тырысты. Бельгия үкіметі мәселенің мәнін түсініп, Комиссияның қалуын қамтамасыз етуге ниеттенгендіктен, барлық қызметкерлерді орналастыруға жеткілікті ауқымды беделді әкімшілік кешен салуды ұсынды. Президент Уолтер Холлштейн институттардың қайда орналасатыны мәселесі талқыланып жатқандықтан, ұзақ мерзімді міндеттемелерге баруға мүдделі болғанымен, сақтық танытты. Дегенмен, кеңсе кеңістігіне деген қажеттілік өте зор болды. Бельгия үкіметінің ұсынысы үшін жеткілікті жер қажет болды, ол Леопольд кварталында (олар қазірдің өзінде орналасқан) және оңтүстік және шығыстағы мемлекеттік қызметкерлердің үйлеріне жақын орналасуы тиіс еді. Таңдалған жерді 300 жылдық тарихы бар Берлемонт әйелдері монастыры алып жатқан. Монастырь мен мектеп қала орталығынан тыс, Уотерлоодағы үлкен және тыныш жерге көшірілді. Бельгия мемлекеті жаңа мектепті аяқтап, инфрақұрылымын салғаннан кейін, Берлемонт ханымдары 1963 жылдың қараша айында Бельгия үкіметіне көп жылдар бойы құрылыс салушыларға сату үшін қысым көрсеткен жерді тапсырды. Қажетті шараларды ұйымдастыру үшін Бельгияның сыртқы істер министрі Пьер Виньи Комиссияның консультативтік Берлемонт тобын ұсынды, онда Комиссия, Бельгияның қоғамдық жұмыстар министрлігі, мердігерлер және сәулетшілер жоспарларды әзірлей алатын еді. Алайда, Бельгия мемлекеті Комиссияға ғана емес, сонымен қатар Комиссия кеткен жағдайда оның мемлекеттік қызметкерлері де пайдалана алатын ғимаратты қалаған. Сондықтан олар Etterbeek-те "Еуропалық қала" салу жобасына қарағанда орталық кеңсе ғимаратына басымдық берді. Жоспарлар олардың нақты тілектерін толыққанды қанағаттандырмағандықтан, Комиссия жалға алу төлемақысын төмендетуге қол жеткізді.
With the number of European civil servants rapidly growing since their arrival in Brussels in 1958, the European Commission required more and more office space across the city. By 1965, the Commission alone had 3,200 staff scattered across 8 different cramped buildings. The situation, which started as soon as they arrived due to the lack of large office blocks, became critical and the Commission tried to concentrate its staff in a number of rented buildings around the Robert Schuman Roundabout. The Belgian Government, becoming aware of the problem and keen to ensure that the Commission stayed, offered to build a prestigious administration complex large enough to house the entire staff. President Walter Hallstein was interested but cautious about making long term commitments while the issue of where the institutions were based was still being discussed. However, the need for office space was overwhelming. The Belgian Government's proposal required sufficient land, which would preferably be in the Leopold Quarter (where they were already based) and near the homes of the civil servants to the south and east. The land chosen was then occupied by the Convent of the Ladies of Berlaymont, a 300 year old convent that managed a girls' boarding school. The convent and school moved to a larger and quieter site out of the city centre in Waterloo. Once the Belgian State finished their new school and built infrastructure to it, the Ladies of Berlaymont handed over the site, which they had been under pressure to sell to developers for years, to the Belgian Government in November 1963. To organise what was needed, the Belgian Foreign Minister Pierre Wigny suggested a Commission consultative Berlaymont, where the Commission, the Belgian Public Works Ministry, the contractors and the architects could draw up the plans. However, the Belgian State desired a building not just tailored to the Commission, but something that could be used by its own civil servants were the Commission to leave. This was also why they favoured a central office building rather than the project for the construction of a "European city" in Etterbeek. Due to the plans not meeting their exact desires, the Commission gained a lower rent.
Құрылыс
Жұмыс жоспарланғандай, әр қанаты аяқталғаннан кейін қызметкерлер көшіп кіре алатын болды, ал ғимараттың қалған бөлігі құрылыс жұмыстары аяқталғанша салына берді. Солтүстік және шығыс қанаттары бірінші кезекте аяқталуға тиіс еді (1961 жылдың тамызында деп жоспарланған, бірақ бұл болжам асыра оптимистік болып шықты). Оңтүстік қанатын салу көбірек уақыт алды, себебі қыздар мектебін қоса, бірнеше ғимаратты бұру қажет болды, ал Берлемонт әйелдері 1963 жылға дейін көше алмады. Бельгия үкіметі бюджеттік шектеулердің салдарынан ешқандай мерзімді сақтай алмайтынын түсінген соң, сыртқы қаржыландыру көзіне жүгінді – Office de sécurité sociale d'Outre mer (OSSOM). Жер OSSOM-нің меншігінде болар еді, ал ғимаратты Бельгия үкіметі салып, жалға беретін болып, жалға төлемақы OSSOM бюджетіне жарна ретінде есептелді. Ақырында, ол 1985 жылы үстеме төлемдер арқылы сатып алынды, ол Комиссияға жалға берілді. OSSOM құрылыс келісімшартын кәсіпкерлердің бірлестігіне – Enterprises François et Fils, Compagnie belge des Chemins de fer et d'entreprises, Compagnie industrielle de travaux және Armand Blaton компанияларына тапсырды. Ашық конкурс өткізілмегені үшін Бельгияның есептік палатасы сынға алды. 1963 жылы алғашқы қанат (солтүстік-шығыс) құрылыс кезеңіне кірді және 1965 жылдың соңына дейін аяқталуы жоспарланған. Осы қанатқа бетон құю жұмысы 1964 жылдың қарашасында аяқталды. Теміржол компанияларының жақын жердегі теміржол желісінің астынан өтетін жол салуға кешіккеніне байланысты аяқтау мерзімі 1966 жылдың басынан бір жылға ықшамдатылды, бұл жер қабатына кіруге кедергі келтірді. Қанат 1967 жылдың 1 ақпанында аяқталды, үш айдан кейін алғашқы мемлекеттік қызметкерлер көшіп келді. Үш айлық кешігу жалға алу шарттары бойынша келіспеушіліктерге байланысты болды. Бельгия мемлекеті жұмыс аяқталғаннан бастап бүкіл ғимаратты Комиссияға жалға беруге міндетті болды, бірақ басқа мүше мемлекеттер құны тым жоғары деп есептеді және басқа мүмкіндіктерді қарастырғысы келді, соның нәтижесінде тек аяқталған бір қанатты ғана жалға алды. Жалға алу шарты 1967 жылдың 1 мамырында күшіне енді және 545 366 еуроға бағаланды (барлық ғимарат 4,82 миллион еуро тұрады, құрылыс шығындарын ескере отырып, 2,48 миллион еуроға төмендетілді). Ғимарат сол жылдың қыркүйек айының басында толықтай пайдалануға берілді.
Work was planned so that as soon as each wing was complete, staff could move in while the rest of the building was still under construction. The north and east wings were to be completed first (estimated for August 1961, though that proved optimistic). The south wing would take longer given the need to demolish more buildings including the girls' school, with the Ladies of Berlaymont unable to vacate until 1963. The Belgian Government, realising that budgetary constraints meant it could not meet any of the deadlines, resorted to outside funding from the Office de sécurité sociale d'Outre mer (OSSOM). OSSOM would own the land but the building would be constructed and rented by the Belgian Government with rent deducted from its contribution to OSSOM's budget. Eventually, it would buy it in 1985 through regular instalments, while it was being sublet to the Commission. OSSOM awarded the construction contract to an association of entrepreneurs, Enterprises François et Fils with Compagnie belge des Chemins de fer et d'entreprises, Compagnie industrielle de travaux and Armand Blaton. The lack of a public tender was criticised by the Belgian Audit Office. In 1963, the first wing (north east) entered its active phase and was scheduled to be finished by the end of 1965. Concreting on that wing was finished in November 1964. Completion was pushed back from the start of 1966 by a year due to the rail companies failing to vault the nearby railway line that prevented access to the ground floor. The wing was completed on 1 February 1967, with the first civil servants moving in three months later. The three month gap was due to disagreements about the conditions of the lease. The Belgian State was to lease the whole building to the Commission starting from when the work was finished, but the other member states found the cost excessive and wanted to explore other options, gaining a lease for the one and only completed wing instead. The lease came into effect on 1 May 1967 and cost €545,366 (the whole building would be €4.82 million, a reduction of €2.48 million taking into account construction costs). The building was only fully occupied at the beginning of September of that year.
Кеңейту
Алайда жобаның басынан-ақ Комиссияның Берлемонттың сыйымдылығынан асып кететіні анық болды. Шарль Зұлқарнайын ғимараты Комиссияның пайдалануына берілді. Сонымен қатар, Rue Archimède/Archimedesstraat көшесіндегі ғимарат Комиссияға Шуман айналымы маңындағы осы ғимараттарға шоғырлануға және сыртқы кеңсе кешенін босатуға мүмкіндік беретін еді. Бұл шығындар Кеңестің жоспарды мақұлдауына кедері келтірді, себебі жалға төлемақы тым жоғары болды. Комиссия сонымен қатар Кеңес пен Парламентпен бірге пайдаланған Берлемонттың барлық аумағын толығымен иеленгісі келді. Көпшілік Комиссияны Берлемонтпен байланыстырады және олардың бүкіл ғимаратты алып отыруы – мақтаныш мәселесі саналды. Мұндай жағдай оларға көбірек орын берер еді, және егер олар бұрынғыдай Жойеуз Энтре ғимаратымен біріктірсе, жеткілікті кеңістік болар еді, ал Шарль Зұлқарнайын ғимаратын Кеңес толығымен иеленуге мүмкіндік алатын еді. Бұл олардың бір ғимаратта жұмыс істемей, бірақ жақсы байланыс ұстауларына мүмкіндік берер еді. Ақырында Кеңес келісімге келді, бірақ айналымдағы басқа ғимаратқа көшті.
However, from the start of the project, it was clear that the Commission would expand beyond the capacity of the Berlaymont. The Charlemagne building became available for the Commission. Furthermore, there was a building on the Rue Archimède/Archimedesstraat, this would allow the Commission to concentrate itself in these buildings around the Schuman Roundabout and vacate the outer office complex. The cost of this deterred the Council from approving the plan, seeing the rent being driven too high. The Commission also wanted to occupy the whole of the Berlaymont, which it shared with the Council and Parliament. The general public most associated the Commission with the Berlaymont and it was seen as a matter of pride that they occupy the entire building. Doing so would give them more room, and if they occupied it with the Joyeuse Entrée building, which they had before, they would have enough space, and the Charlemagne building could be occupied entirely by the Council. This would mean they could communicate well but not have to work in the same building. The Council eventually agreed but moved into a different building on the roundabout.
Жаңарту
Ғимаратты қайта жаңарту 1985 жылы Бельгия мемлекеті Берлемонтты ОССОМ-нан сатып алғаннан кейін оның жауапкершілігіне жүктелді, бірақ бюджеттік шектеулерге байланысты жұмыстарды кейінге шегерді. Комиссия шағымданды, ал Бельгия ғимаратты оларға жеңілдетілген бағамен сатуды ұсынды (жалдау ақысы қазірдің өзінде жартысына тең еді), бірақ тұрақты орналасқан жер туралы саяси мәселе шешілмегендіктен Комиссия оны сатып ала алмады. 1990 жылы ғимараттан қабыршақтанған асбест табылды, содан кейін жөндеу маңызды мәселеге айналды. Мемлекеттік қызметкерлердің кәсіподақтары қысым көрсетті, бұл мәселе ескірген жағдайлар мен жаңа мүше мемлекеттердің көптеп келуіне төтеп беруге қабілетсіздікке байланысты толық жөндеуге себеп болды. Берлемонтты бұзу мүмкін болмады, өйткені оның іргетасы жергілікті жол және метро желілерін тұрақтандырды, ал ғимаратты бұрғанда олар қауіпке ұшырар еді. Дегенмен, Бельгия үкіметінің бюджеттік шектеулеріне байланысты толық жөндеу бюджетін анықтау қиын болды. Сондықтан, басқару және жөндеу компаниясы түрінде жеке сектордың қаржы институттарын тарту туралы шешім қабылданды: SA Berlaymont 2000 (Бельгия мемлекеті негізгі акционері болып қалды). Berlaymont 2000 Бельгия мемлекетіне (кепіл ретінде де әрекет етеді) 74,3 миллион евро төлейді және жұмыстарға 160 миллион евро бөледі, ал оның орнына ғимаратты ұзақ мерзімге жалға алады. Бұл тиімді инвестиция деп есептеліп, Berlaymont 2000 компаниясына Citilease (Citybank-тің еншілес компаниясы), CGER және BACOB қосылды. Олар қаржыландыруды бастады, Комиссияның жалдау ақысы шығындарды жабу үшін едәуір өсті. Жоба 1994 жылы басталып, бес жылға созылуы жоспарланған еді. 1991 жылдың соңында Комиссарлар мен олардың кабинеттері жылдам аяқталған Брейдель ғимаратына көшіп, басқа бөлімдер қаланың және аймақтың басқа ғимараттарына – Аудергем, Эвере және Эттербекке көшірілді. Барлығы 11 ғимарат Бельгия мемлекетіне жылына 14,8 миллион евроға түсті. Комиссия Берлемонт бос тұрғанда жалдау ақысын төлей берді. Алайда, жобада кешігулер пайда болды, бұл Бельгияның беделін түсірді, өйткені жұмыс тәртібін анықтау қиын болды және Berlaymont 2000 1996 жылы міндетін алғанға дейін алдын ала зерттеулер кейінге шегерілді. Комиссия ұсынылған жоспарлар Берлемонтты жаңа қажеттіліктеріне жеткілікті түрде бейімдей алмайтынына күмәнданып, тоқтап қалды. Ақырында, жоспарлар Комиссияға қабылдануына және Берлемонтқа оралуына, сондай-ақ 1997 жылы сатып алу опциясы бар ұзақ мерзімді жалға алу шартына қол қоюына жеткілікті түрде өзгертілді. Асбестті жою жұмыстары ғимараттан шыққаннан кейін үш жарым жыл өткен соң, 1995 жылдың жазында басталды. Жұмыс 1997 жылдың ақпанында аяқталуы күтілді, бірақ тиімсіз ұйымдастыру бірінен соң бірі кешігуге әкелді: ауаның ластануы және стандарттарды бұзу туралы қауесеттер, электр қуатының істен шығуы және экраннан тыс асбест жұмысты тоқтатты. Жұмысты аяқтау үшін көбірек уақыт және капитал қажет болды. Сыртқы басқару енгізілді және асбестті жою 1999 жылы аяқталды. Жөндеу жұмыстары 1999 жылдың 1 маусымында басталды, ғимаратты толық жаңғырту, жақсы табиғи жарық ағыны және құрылыс 2001 жылдың соңына дейін аяқталады деп күтілді. Алайда, Berlaymont 2000 және ғимараттың астында темір жол желісін салудағы SNCB/NMBS қосалқы мердігерлері тағы да кешіктірді. Аяқталу мерзімі жыл сайын жылжи берді және 2004 жылдың ортасына жетті. Көптеген кешігулер мен сот дауларына қарамастан, ғимарат 2004 жылдың 1 шілдесінен бастап Комиссияға кезең-кезеңмен тапсырылды, мемлекеттік қызметкерлер Баррозу Комиссиясының басталуына дейін, кабинеттерімен бірге және барлығы 2700 мемлекеттік қызметкермен бірге оралды. Жөндеу жұмыстары барлығы 13 жылға созылды, бұл құрылысқа қарағанда бес жылға артық. 1998 жылдың желтоқсанындағы тапсыру мерзімі бес рет кейінге шегерілді, ал нашар жоспарлау және келіспеушіліктерге байланысты Бельгия мемлекетіне тиген шығын, бағалаулар бойынша, 824 миллион евроға жетті.
Renovation of the building became the responsibility of the Belgian State when it bought the Berlaymont from OSSOM in 1985, but put off any work due to budgetary constraints. The Commission complained and Belgium offered to sell the building to them at a reduced rate (the rent was already half), but as the political question of a permanent seat had not been decided, the Commission was not in a position to buy. Renovation suddenly became an important issue when flaked asbestos was found in the building in 1990. The civil servants' trade unions put on the pressure and the issue was used as a pretext for a full renovation as the facilities had become outdated and were not able to cope with the influx of new member states. Demolition was not an option as the foundations anchored the local road and metro networks, which would be put in danger if the Berlaymont were to be knocked down. However it was hard to establish a full renovation budget due to budgetary constraints of the Belgian Government. Hence, it was decided to bring in private sector financial institutions in the form of a management and renovation company: SA Berlaymont 2000 (in which the Belgian State remained a major shareholder). Berlaymont 2000 would pay €74.3 million to the Belgian State (also acting as a guarantor) and provide €160 million for the work, and in exchange it would gain a long lease on the building. Seeing it as a profitable investment, the following companies joined Berlaymont 2000: Citilease (affiliate of Citybank), CGER and BACOB. They began to provide finance and the Commission's rent went up considerably to cover costs. The project was scheduled to start in 1994 and to take five years. At the end of 1991, the Commissioners and their cabinets moved to the rapidly completed Breydel building and other departments moved out to buildings across the quarter and the wider capital: Auderghem, Evere and Etterbeek: in total, 11 buildings costing €14.8 million a year to the Belgian State in return the Commission kept paying the Berlaymont rent while it was vacated. However, the project began to face setbacks, which tarnished Belgium's image, as it failed to decide working arrangements, and which put back preliminary studies until Berlaymont 2000 took over in 1996 and set up a team to carry out the necessary studies. The Commission then stalled, doubting that the proposed plans would sufficiently adapt the Berlaymont to its new needs. Eventually, the plans were adapted enough for the Commission not only to accept them and return to the Berlaymont but to pay the renovation costs, signing a long lease in 1997 with an option to purchase. Work on removing the asbestos began in the summer of 1995, three and a half years after the building was vacated. Work was expected to finish in February 1997, but inefficient organisation led to delay after delay: rumours about air pollution and violation of standards, electricity failures and asbestos outside the screen brought work to a halt. Longer time frames and more capital were demanded to complete the work. Outside management was brought in with asbestos removal being completed in 1999. Renovation work started on 1 June 1999 with work on full modernisation of the building, including better natural light flows, and construction was expected to be finished by the end of 2001 according to optimistic forecasts. However, once more there were further delays from the subcontractors, Berlaymont 2000 and SNCB/NMBS, which was constructing a railway link below the building. The completion date was pushed back each year until it reached mid 2004. Despite further considerable delays and legal battles, the building was handed over to the Commission in stages, starting from 1 July 2004, with civil servants moving back just before the start of the Barroso Commission, with their related cabinets and a total of 2,700 civil servants. In total, renovation took 13 years, five years longer than it took to build. The December 1998 handover date was delayed five times and the bill to the Belgian State for the poor planning and disagreements amounted, by some estimates, to €824 million.
Өрт
2009 жылдың 18 мамырында шамамен сағат 11:00 GMT-де Берлемонт ғимараты баспасөз бөлмесінде болған өрт салдарынан эвакуацияланды. Ешқандай жарақат алғандар туралы хабарлама түспеді. Ғимаратта гаражdan басқа жерде өрт сөндіру жүйесі қарастырылмаған.
On 18 May 2009, at approximately 11:00 GMT, the Berlaymont building was evacuated following a fire that started in the press room. There were no reported casualties. The building does not have a fire sprinkler system except in the garage.
Сәулет
Ғимарат уақытша "Centre Administratif Europe" деп аталды және Люсьен Де Вестель, Жан Гилсонмен (Альфа тобы), Андре және Жан Полакпен бірлесіп, инженер Йорис Шмидттің ұсынысымен жобаланды. Ол тікелей Париждегі ЮНЕСКО хатшылығының 1958 жылғы ғимаратынан (Марсель Брюер, Пьер Луиджи Нерви және Бернард Зерфусс жобалаған) шабыттанды. Бұл жоба сол кездегі жаңашылдық болды және Брюссельдегі бір журналдың ынталы пікіріне ие болды: "Бұл жобалау идеясы 20-ғасырдың инновациялық рухын және батылдығын көрсетеді және 1958 жылғы көрменің таңғажайып инженерлік құрылысын еске салады". Ғимараттың төрт қанаты бар, олар орталық ядродан шатыр тәрізді кеңейеді, мөлшері әртүрлі. Ол әр қанаттың астындағы қазықтарға орнатылған, бетоннан жасалған тар тіреуге сүйенеді, ол өз кезегінде шыны қасбеттің қаңқасын құрайтын болат арқалықтарды ұстайды. Бірақ жоғарғы, 13-ші қабат тікелей жоғарғы арқалықтармен тіреліп тұр, төменгі деңгейді тек ядродан басқа еркін тұрғызып, толығымен оларға ілінген. Дизайн жарық пен ашықтық сезімін беруге арналған. Монотондылықтан сақтау үшін мүсіндер мен фрескалар сияқты сәндік элементтер қосылған. Кешен бастапқыда 3000 мемлекеттік қызметкерді және төрт деңгейлі жер асты паркингісінде 1600 автомобильді орналастыруға арналған. Негіздері тереңге сіңген. Төменгі деңгейлердің саны (жол туннельдері мен метромен байланысты) Синквантенар маңындағы биіктік шектеуімен байланысты болды (көріністі бұзбау үшін). Жоғары қабаттарда Комиссияның тағы тоғыз отырыс залы орналасқан. Сыртқы кеңістіктер қоғамдық бақтар мен террасаларға айналдырылды. Қасбет жылжымалы шыны экрандары бар перделік қабырғамен ауыстырылды, ол ауа райына бейімделіп, жарықты кіргізіп, қысқа сәулелерді азайтады. Олар сондай-ақ шуды азайтатын кедергі ретінде де қызмет етеді, Rue de la Loi-дан келетін шуды басады. Терезелер ашылғанда энергияның ысырабын болдырмау үшін кондиционер өшіріледі. Қазіргі таңда кеңейтілген кеңселердің жылытуы автоматты түрде немесе жеке реттеледі. Бөлме бос болғанда жылыту автоматты түрде өшіріледі. Ғимаратта 18 қабат бар, жалпы ауданы, 42 лифт және 12 эскалатормен байланыстырылған. Мұнарада 3000 шенеунікке арналған кеңселер мен кездесу бөлмелері орналасқан. Жер астында мейрамхана, 900 орындық кафетерий, телестудия, конференц-залдар, қоймалар, скандинавиялық сауна, 1100-ден астам автомобильге арналған тұрақ және басқа да қызметтер бар. Архитекторлар Пьер Лаллеман, Стивен Беккерс және Вильфрид Ван Кампенхоут 1991–2004 жылдар аралығында жаңарту жұмыстарын жүргізді.
The building, under the provisional name Centre Administratif Europe, was designed by Lucien De Vestel, in association with Jean Gilson (Groupe Alpha), André and Jean Polak and with the recommendations of the engineer Joris Schmidt. It was directly inspired by the 1958 secretariat building of UNESCO in Paris (which was designed by Marcel Breuer, Pier Luigi Nervi and Bernard Zehrfuss). The technical design was ground breaking at the time and generated an enthusiastic response from a Brussels journal: "This design concept reflects both the 20th century innovative spirit and sheer audacity and brings to mind the astonishing civil engineering arrow at the 1958 exhibition." The building has a cruciform design with four wings of unequal size spanning from a central core. It was built on piles located beneath each wing, supporting a narrow ridge of concrete, which in turn supported steel beams forming the frame of the glass façade covering the prefabricated floors. The top, 13th, floor however was supported directly by the upper beams, suspended entirely by them making the lower level free standing except for the core. The design is intended to convey a feeling of light and transparency. It includes decorative details such as sculptures and frescos to prevent it from becoming monotonous. The complex was initially designed to house 3,000 civil servants and 1,600 cars in a four level underground car park under the whole complex. Foundations run deep. The number of lower levels (which link to the road tunnels and metro) was due to the height restriction around the Cinquantenaire (so as not to spoil the view) It included 17 flexible conference rooms that could be used by the European Parliament and Council of Ministers. There were a further nine Commission meeting rooms on the upper floors. Free space outside was converted into public gardens and terraces. The façade was replaced with a curtain wall with mobile glass screens that adapt to weather conditions and reduce glare while still allowing light in. They also act as a sound barrier, reducing noise from the Rue de la Loi. The windows cut off the air conditioning when opened to prevent energy being wasted. Offices, which are now larger, can have their heating adjusted automatically or individually. The heating is turned off automatically when the room is unoccupied. The building now has of floor space on 18 levels, connected by 42 lifts and 12 escalators. Offices for 3,000 officials and meeting rooms are in the tower. A restaurant, a 900 seat cafeteria, a TV studio, conference rooms, storage rooms, a Nordic sauna, car parking for over 1,100 vehicles and various services occupy the basement. Architects Pierre Lallemand, Steven Beckers and Wilfried Van Campenhout carried out the 1991–2004 renovation.