Кіріспе
Bodø әуе станциясы (; Bodø hovedflystasjon) – Норвегияның Нордланд графтығындағы Бодё қаласында орналасқан Норвегия Корольдік әуе күштерінің (RNoAF) әскери әуе базасы. Бұл жерде 331 және 332 эскадрильяларының General Dynamics F-16 Fighting Falcon истребительдері және 330 эскадрильясының Westland Sea King іздеу-құтқару (SAR) тікұшақтары дислокацияланған. Әуе қорғанысы NASAMS және RBS 70 жүйелері арқылы қамтамасыз етіледі, ал батальон Бодинде орналасқан. Әуе стансасында 1000-ға жуық адам жұмыс істейді, оның 450-і – мерзімі өткен әскершілер. Әуе стансасындағы операциялар 132-ші әуе қанаты ретінде ұйымдастырылған, оған Рейтан жеріндегі Норвегияның Бірлескен штабы және Банак станциялық тобындағы Sea King тікұшақтарының бөлімшесі кіреді. Bodø Солтүстік Норвегияның басты әуе станциясы болып табылады және оның ұшу-қону жолағын Bodø әуежайымен бөліседі. Алғашқы әуеайлақ 1940 жылдың мамыр айында Екінші дүниежүзілік соғыстың Норвегия кампаниясы кезінде одақтас күштер құрған қарапайым ағаштан жасалған ұшу-қону жолағы болды. Луфтваффе бұл әуеайлақты тез бомбалады және сол жерде жаңа әуежай салуды шешті. 1945 жылға дейін неміс әскерлерінің қолданысында болды, содан кейін Норвегия Корольдік әуе күштеріне берілді. 1950 жылы Солтүстік Атлантика шарты ұйымының (НАТО) стандарттарына сәйкес жаңарту жұмыстары басталды, ал 1955 жылдан бері Бодода истребительдер дислокацияланған. Бұрынғыда F-84 Thunderjet, F-86 Sabre және F-104 Starfighter ұшақтары дислокацияланған. F-35 Lightning II жеткізілгеннен кейін әуе станциясы жабылатын болады, тек SAR бөлімшесі ғана қалады.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Бодоға қоныс тепкен алғашқы әскери ұшақ 1922 жылғы шілдеде Норвегия Корольдік Әскери-теңіз күштеріне қарасты Ханса Бранденбург ұшағы болды. 1930 жылдардың ортасынан бастап Бододан Оңтүстік Норвегияға тұрақты гидроұшақ рейстері іске қосылды. Trøndelag-тан екі әскери Tiger Moth ұшағы Bodø аймағында ұшақтарды қондыруға ыңғайлы жер іздеу үшін жіберілді және Rønvikjordene-ге қонды. 1935 жылдан бастап аймаққа қосымша ұшақтар жіберілді. 1939 жылы Нордландта әуежайлар салу жоспары жасалды, онда Бардуфосс қаласындағы негізгі әуе станциясы және Ронвик қоса алғанда тағы бес кішігірім әуежай қарастырылды. 1940 жылғы сәуірде Норвегияда Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде құрылыс әлі басталмаған еді. Ол кезде Германия да, Ұлыбритания да Бодода әуежай бар деп сенді. Норвегия кампаниясы кезінде неміс әскерлері Нарвикке оқшауланды, ал одақтастар әлі басылмаған Бодо аймағында әуежай салуға шешім қабылдады, бұл неміс әскерлеріне қарсы шабуылдар жасауға және Бардуфосс әуе станциясымен бірлесіп флангадан шабуыл жасауға мүмкіндік беретін еді. Мамыр айында Хернес қаласында он екі күн ішінде торф пен желілерден жасалған қысқа ұшу-қону жолағы салынды. Құрылыс кезінде неміс ұшақтары жоғарыдан ұшып өтіп, жолаққа қонуды жаттықтырды. 21 мамырдан бастап Корольдік Әуе күштерінің 263 эскадрильясының он алты Gloster Gladiator ұшағы және 46 эскадрильясының сегіз Hawker Hurricane ұшағы Бодода орналасты. Ұшақтар 26 мамырда Солтдалендегі неміс ұшақтарына шабуылдар жасады және Рогнандағы одақтас әскерлерін эвакуациялады. Келесі күні он неміс Junkers Ju 87 ұшағы, төрт Messerschmitt Bf 110 ілесіп, әуежайды бомбалады. Кешке қарай Люфтваффе әуежайдың қалған бөлігін ғана емес, қаланы да бомбалады. Неміс күштері 1 маусымда Бодоны басып алды және бірден жаңа ұшу-қону жолағын дайындауға кірісті. Тамыз айында ұшу-қону жолағының құрылысы аяқталды, ал 1941 жылғы сәуірде ұшу-қону жолағы және басқа да ғимараттармен бірге жұмыс толығымен аяқталды. Әуежайдың қажеттілігі одақтастардың шабуылдарына тойтарыс беру және Кеңес Одағына жоспарланған шабуылға күштер жеткізу болды. Бастапқыда Бодода истребительдер мен барлау ұшақтары орналасты, бірақ кейін бомбалаушылар да келді. 1942 жылғы қаңтардан сәуірге дейін Люфтваффе Bodø-ға он бес Messerschmitt Bf 109 ұшағынан тұратын Jagdgeschwader 5 эскадрильясының 7-ші бөлімін жіберді. Бодоға негізінен Ju 87 ұшақтарынан құралған жаңа эскадрильялар орналастырылды. Алайда одақтастар шабуыл жасамады, сондықтан ұшақтар Мурманск майданына жіберілді. Соғыс кезінде Вермахт "Festung Bodø" құрылысын жүргізді, ол әскер, теңіз күштері және әуе күштерінің нысандарынан тұрды, соның ішінде ағаш ұшу-қону жолағын ауыстыру үшін бетонды ұшу-қону жолағын салу жұмыстарын бастады. 1944 жылдың күзінен бастап Бодо қайтадан ұшақтардың көбеюін қабылдады, өйткені Германия Финляндия капитуляциясынан кейін өз флотын солтүстікке қарай жылжытты. Әуежайда қырыққа дейін истребитель және басқа да ұшақтар орналасты. 1945 жылғы 8 мамырда Германия капитуляциялағанда әуежайда отыз ұшақ болды.
Қайта құру
Германия капитуляциялағаннан кейін әуежай Норвегия Қарулы Күштерінің басқаруына өтті. Бастапқыда әуежайды немістер басқарған, бірақ операциялар тез арада норвегиялықтарға жүктелді. RAF арқылы бірнеше Fiesler Storch ұшақтарынан басқасының барлығы жойылды. Әуе күштері әуежайды қолдануды жалғастыруды шешті және оны пайдалану үшін отыз адамды орналастырды. Көбінесе Бардуфосс пен Вэрнес әуе станциялары арасындағы ұшақтар үшін тоқтау орны ретінде қолданылды. Осы кезеңде әуежайда офицерлер асханасы, екі казарма, үш ангар, өрт сөндіру станциясы, әуе қозғалысын басқару ғимараты және бірнеше кішігірім ғимараттар болды. Соғыстан кейін әскери келісім бойынша Бардуфосс Солтүстік Норвегияның негізгі әуе станциясы болуы керек еді, ал Бодёде ешқандай ұшақ орналастырылмады. Әуе күштері Солтүстік Норвегиядағы екінші әуе станциясының стратегиялық артықшылығын көрді, бірақ Бодё әуежайын жаңартуға ең көп қызығушылық азаматтық қажеттіліктер танытты. 1949 жылы Әуе күштері ішіндегі ішкі жазбаларда Солтүстік Норвегиядағы Әуе күштерінің басқару орталығын Бодёға көшіру мүмкіндігі талқыланды. 1948 жылы Чехословакиядағы төңкеріс, Берлин блокадасы және Финляндияға кеңестік қысымның күшеюі сияқты оқиғалардан кейін Норвегия үкіметі әскери шығындарды арттырды, ал Норвегия келесі жылы НАТО-ның негізін қалаушы мүшесі болды. Осылайша Норвегия өзінің әскери стратегиясын одақтас күштер келгенге дейін елді ұстауға бағыттады. Солтүстік Норвегия осы стратегияның маңызды бөлігіне айналды, өйткені НАТО-ның Норвегия-Кеңес Одағы шекарасындағы солтүстік фланкі болды, және Норвегия солтүстікте екі истребитель эскадрильясы мен бір барлау эскадрильясын орналастыруды жоспарлады. 1950 жылы Қорғаныс министрлігі Бодё әуежайының ұшу-қону жолағын кеңейту үшін 3,7 миллион норвегиялық крон бөлді. Әуежайдың қалған бөлігі 1951 жылдың 30 шілдесінде аяқталған бас жоспар бойынша жобаланды. Азаматтық сектор қала жағында, ұшу-қону жолағының солтүстігіне орналастырылды, ал әскери сектор оңтүстікке орналастырылды. Әскерилер ұшу-қону жолағының оңтүстігіндегі бүкіл жарым аралды иемденді. 1951 жылдан бастап қаржыландыру одан әрі арттырылды, өйткені ол одақтың ортақ инфрақұрылымына аванс ретінде қарастырылды, нәтижесінде Бодё үшін тағы 5,5 миллион норвегиялық крон бөлді. Келесі жылы үкімет F 84 Thunderjet ұшағын сатып алуға шешім қабылдады, бұл орнатылған ұшу-қону жолағынан ұзынырақ жолақты қажет етті. Азаматтық көлік 1952 жылдың 12 мамырында басталды. 13-25 қыркүйек аралығында "Main Brace" жаттығуы кезінде ұшақтардың алғашқы тобы орналастырылды, бірақ базаның құрылысы аяқталған жоқ. Парламент 1952 жылы Бодё Солтүстік Норвегияның негізгі әуе станциясы болатынын және Солтүстік Норвегияның Әуе күштері басқаруы 1953 жылдың 1 шілдесінде Бардуфосстан көшірілетінін шешті. Бодёде орналасқан алғашқы ұшақ 1954 жылдың мамыр айында Bell 47 болды, ал шілде айынан бастап екі жаңа de Havilland Canada DHC 3 Otter ұшағы келді. Бодё 1955 жылы эскадрильяларды қабылдауға дайын болды және бұрын Сола әуе станциясында орналасқан F 84G 331 және 334 эскадрильяларына бөлінді. 334-ші эскадрилья шілде айының ортасында Бодёға көшті, ал 331-ші эскадрилья тамыз айының соңында көшті. 1955 жылы Бодёде жерден басқарылатын жүйе орнатылды. Әуе стансасының құрылысымен қатар, әуе қорғанысы батареялары тоғыз жерде салынды, соның ішінде Скипшолмен, Гейтваген, Ландбруссколен, Эрнесскаген және Бестеморсенгадағы батареялар. Олардың көпшілігі Германиядан қалған нысандарды жаңарту болды. Әуе қорғанысы 1953 жылы аяқталды. 1958 жылы ол Әуе күштерінің құрамына кірді, және L70 батареялары орнатылды. Бодиндегі базаның құрылысы 1954 жылдың шілдесінде аяқталды. 1959 жылдан бастап әуе қорғанысын нығайту үшін Бодинде M24 Chaffee танктері орналастырылды. Әскерге шақырылған экипаж бен олардың отбасылары үшін қалада құрастырылған төрт пәтерлік үйлер арқылы тұрғын үймен қамтамасыз етілді. Кейіннен, тұрғын үй кооперативтері арқылы қосымша тұрғын үйлер салынды. 1950 жылдардың соңында Солтүстік Норвегияда радар станцияларының желісі салынды. Бұл станциялар 1956 жылдан бастап Хернесте орналасқан, және аймақтағы екі басқару және хабарлау орталықтарының бірі болды.
After the war, there was military agreement that Bardufoss should be the main air station for Northern Norway, and Bodø would not station any aircraft. The Air Force saw the strategic advantage of a second air station in Northern Norway, although it was at first the civilian needs for an airport that were most interested in an upgrade of Bodø. By 1949, internal notes within the Air Force were discussing the possibilities of moving the command center for the Air Force in Northern Norway to Bodø. During 1948, following incidents such as the Czechoslovak coup d'état of 1948, the Berlin Blockade and increased Soviet pressure on Finland, the Norwegian government increased military spending, and Norway became a founding member of NATO the following year. Norway thus shifted its military strategy towards holding the country until allied forces could be dispatched. Northern Norway became a central part of this strategy because of NATO's north flank in the Norway–Soviet Union border, and Norway planned to have two fighter squadrons and one reconnaissance squadron in the north. The Ministry of Defense awarded NOK 3.7 million in 1950 to expand Bodø's runway to , with construction starting in October. The rest of the air station was designed through a main plan which was completed on 30 July 1951. The civilian sector was placed north of the runway, on the town side, while the military sector was placed south. The military expropriated the entire peninsula south of the runway. Funding was increased further from 1951, as it was considered as an advance on common alliance infrastructure, resulting in a further NOK 5.5 million for Bodø. The following year the government decided to acquire the F 84 Thunderjet, which required a longer runway than was being installed. Civilian traffic commenced on 12 May 1952. The first detachment of aircraft were stationed during the exercise Main Brace from 13 to 25 September, before the base was completed. Parliament decided in 1952 that Bodø would become the main air station for Northern Norway and that Air Force Command for Northern Norway would move from Bardufoss on 1 July 1953. The first aircraft to be stationed at Bodø was a Bell 47 in May 1954, and two new de Havilland Canada DHC 3 Otters from July. Bodø was found ready to host squadrons in 1955, and was allocated the 331 and 334 Squadrons of F 84Gs previously based at Sola Air Station. The 334 moved to Bodø in mid July, while 331 moved in late August. A ground controlled approach system was installed at Bodø in 1955. Parallel to the construction of the air station, air defense batteries were built at nine locations, including batteries at Skipsholmen, Geitvågen, Landbruksskolen, Hernesskagen and Bestemorsenga. Several of these were upgrades of existing German installations. The air defense was completed in 1953. It became part of the Air Force in 1958, and L70 batteries were installed. Construction of a base at Bodin was completed in July 1954, From 1959, a troop of M24 Chaffee tanks were stationed at Bodin to strengthen the air defense. Housing for enlisted crew and their families was secured through prefabricated fourplexes which were built in town. Later, additional housing was constructed, in part through housing cooperatives. A network of radar stations was built throughout Northern Norway in the late 1950s. These were from 1956 headquartered at Hernes, which included one of two command and reporting centers for the region.
Қырғи қабақ соғыс
F 84-шілердің орнына 1958 жылдың ортасында және соңында F 86 Sabre ұшақтары келді. 1958 және 1959 жылдары екі рет ұшу-қону жолағы ұзартылып, сол кезеңдерде ұшақтар Бардуфосс және Андоя әуе станцияларында орналасты. 1959 жылы Skattøra-дан екі Bell 47, екі Sikorsky H 19 және бес Otter-ден тұратын қолдау тобы көшірілді. 1960 жылдың 20 тамызынан бастап 334 эскадрилья F 86F-ті F 86K-мен алмастырды, ол радармен жабдықталған және барлауға арналған. Бодода қосымша истребительдер қажет болғандықтан, қыркүйек айында Гардермоен әуе станциясынан F 86K 339 эскадрильясы келді. Осы өзгерістерден кейін әуе станциясы қайта жаңартылып, ұшақтардың санын арттыру үшін кеңейтілді. НАТО мен Кеңес Одағы арасында соғыс болған жағдайда, Бододағы истребительдер НАТО-ның ядролық соққы жоспарын қолдауға тиіс еді, ол бойынша АҚШ Стратегиялық әуе күштерінің (SAC) бомбалаушы ұшақтары Советтік Солтүстік флотының базасына ядролық оқ-дәрілер тастауға тиіс болды. Норвегиялық ұшқыштар ядролық бомбаларды тастау тәсілдерін үйренді, бірақ соғыс жоспарларында оларды радар және байланыс нысаналарын конвенциялық бомбалармен барлау және дәлдікпен бомбалау үшін пайдалану көзделген. Континентаралық баллистикалық зымырандар пайда болғаннан кейін, 1959 жылдан бастап SAC-тің Бодоға деген қызығушылығы төмендеді. Норвегия 1955 жылы АҚШ пен Ұлыбританияның барлау ұшулары Бодо және басқа солтүстік әуежайларынан жүзеге асыруға болады деп келісті, егер олар кеңестік әуе кеңістігін бұзбаса. Советтік аумақ үстінен жоғары биіктікте барлау үшін қолданылатын американдық U 2 ұшағы алғаш рет 1958 жылы Бододан ұшты. 1960 жылдың 1 мамырында U 2 ұшағы атып түсірілді, ол Бодоға бағытталған еді, бұл Норвегияның Совет Одағымен және АҚШ-пен қарым-қатынасына теріс әсер етті. Соның салдарынан Совет Одағының бірінші хатшысы Никита Хрущев Бодо әуе станциясын стратегиялық нысана деп сақтап, оны бомбалаумен қорқытты. Бұл Норвегияны ядролық қарумен мақсат ету туралы алғашқы кеңестік қауіп болды. SAC-ке Бододан байланыс қызметкерлерін шығаруға отыз күн берілді және одақтастарға 24-ші шығыс бойламынан шығысқа қарайғы халықаралық әуе кеңістігінде Норвегия әуежайларын пайдалануға тыйым салынды. Қорғаныс министрі Гудмунд Харлем 1961 жылдың 18 ақпанында, негізінен полковник Вильгельм Эвангты Бододағы бақылаудың болмауы және АҚШ барлау миссияларына кең рұқсат беруі салдарынан отставкаға кетті. Эванг өз тарапынан миссиялардың сипаты туралы Орталық барлау агенттігінен (ЦРУ) алынған қате ақпаратқа байланысты рұқсат берді. 339 эскадрилья 1963 жылы таратылды. 7 тамызда Бодоға алғашқы он үш F 104 Starfighter жеткізілді. Ұшып көтерілген кезде пайда болатын шудың артуы қалада шудың күшеюіне әкеп соқты және тұрғындардың алаңдаушылығын тудырды. "Сейберлер" тосқауылдау үшін пайдаланылғандықтан, "Жұлдызды жауынгерлер" бастапқыда бомбалаушы-истребительдер ретінде пайдаланылды. Бодо 1960 жылдары екі мақсатты стратегиялық рөл атқарды. Норвегия тарапынан ол әуе кеңістігін бақылау және Норвегия әуе кеңістігіндегі совет ұшақтарын тосу үшін пайдаланылды. "Сейберлердің" шектеулі ұшу қашықтығы болғандықтан, олар көбінесе Банак әуе станциясында орналастырылды. НАТО үшін Бодо жаттығулар мен соғыс жағдайында күшейту үшін маңызды орын болды. 719 эскадрильясы 1966 жылдың 1 қаңтарында құрылды және бұрын 7193 қолдау тобы деп аталған төрт тікұшақ пен бес Otter ұшағынан тұрды. Жаңадан құрылған эскадрилья 1966 жылдың соңында алғашқы Bell UH 1 тікұшағын және 1967 жылдың ортасында алғашқы de Havilland Canada DHC 6 Twin Otter ұшағын алды. 1967 жылдан бастап "Сейберлер" F 5 Freedom Fighters ұшақтарымен ауыстырылды. Бұл рөлдердің ауысуын білдірді, нәтижесінде "Жұлдызды жауынгерлер" тосқауылдаушы ұшақтар рөлін алды, ал радиолокациялық және озық навигациялық жабдықтары жоқ "Азаттық күрескерлері" бомбалаушы-истребительдер рөлін атқарды. 1960 жылдардың соңында халықаралық жаттығулар мен эскадрильялар алмасу жиіледі, Бодода жыл сайынғы жаттығулар өтті. Нидерланд Корольдік әуе күштерінің 314 эскадрильясы НАТО-ның солтүстік фланғын қорғау үшін Еуропадағы Мобильді күштердің құрамында жыл сайын келіп тұратын. Көптеген жаттығулар күз және қыс айларында өтті және әуе станциясы үшін одақтас күштерді қабылдау және аймақты икемді пайдалануды жаттығу үшін маңызды болды. Бұлардың ішінде 1964 жылдан бастап әр төрт жылда бір рет Атлантикадағы Құрлық және десанттық командалық жұмысы, Еуропадағы Жоғары бас қолбасшының жылдық Express жаттығуы, 1970 жылдан бастап әр төрт жылда бір рет Northern Wedding және 1975 жылдан бастап әр екі жылда бір рет Ocean Safari жаттығулары бар. Әділет министрлігі 1960 жылдардың соңында іздеу-құтқару қызметін құру процесін бастады. Парламент 1970 жылы он Westland Sea Kings ұшағын тапсырыс беру туралы шешім қабылдады. 330 эскадрильясы 1973 жылдың 25 сәуірінде қайта құрылды және Бодода орналасты. Сола, Эрланд және Банакта үш бөлімше құрылды. Бұл жағалаудың кез келген бөлігіне 90 минут ішінде жетуге мүмкіндік берді. 1970 жылдардан бастап НАТО ядролық соғыс үшін жердегі ұшақтарды қорғау туралы көбірек алаңдады және 1973-1975 жылдар арасында он алты жер асты ангары салынды. Операцияларды рационализациялау және истребительдер паркін жаңарту мақсатында Норвегия Корольдік Канадалық әуе күштерінен жиырма екі қолданылған CF 104 Starfighter ұшағын алды. Бұл ұшақтар Бододағы F 104 ұшақтарымен үйлесімділікті пайдалану үшін 334 эскадрильясында орналастырылды. F 104-тен айырмашылығы, CF 104 бомбалаушы-истребитель ретінде салынған, бірақ Норвегия қызметіне кірмес бұрын радар орнатылды. Ұшақтың негізгі міндеті теңіздік нысаналарды бомбалау болды. Ірі жаттығулар кезінде 334 эскадрильясы әдетте Бардуфоссқа көшіп орналасты. Бодо 1974 жылдың мамырында Норвегия Қарулы күштері мен АҚШ Әуе күштері арасындағы келісімге сәйкес тоғызыншы бірлескен операциялық база (COB) болды. Бұл оқ-дәрілердің, бөлшектердің және жабдықтардың тұрақты сақталуын, сондай-ақ АҚШ Әуе күштерімен тығыз ұйымдық ынтымақтастықты қамтыды. Кеңес Одағы 1970 жылдарда Кола түбегіндегі әскери қатысуын үнемі арттырып, Норвегия мен НАТО Бодоны күшейтуге қызығушылық танытты. Норвегия 1975 жылы F 16 Fighting Falcon ұшағын сатып алуды шешті, оның төрт эскадрильясының екеуі Бодода орналастырылды. Алғашқы F 16 1982 жылдың ақпанында Бодоға жеткізілді және соңғы CF 104 1983 жылдың 22 сәуірінде қызметтен шығарылды. Бодо 1980 жылдардың басында ұшқыштардың жетіспеушілігіне тап болды, 1984 жылы ұшақтардан гөрі ұшқыштар аз болды. Бұл техникалық қызметкерлердің жетіспеушілігімен теңдестірілді. COB ретіндегі орналасу 1985 жылы аяқталды. Әуе күштері 1970 жылдары Roland II әуе қорғаныс жүйесіне жаңартуды жоспарлаған, бірақ 1985-1987 жылдар арасында алты I Hawk батареясын орнатуды шешті. 1980 жылдарда U 2 және SR 71 Blackbird ұшақтары Бодоны резервтік әуежай ретінде пайдаланды.
Кейінгі тарих
Солтүстік фланқта одақтастардың күші артып келе жатқандықтан, Бодо 1989 жылдың соңында басталатын, НАТО қаржыландыратын ірі жаңартуға дайындалды. Құны 670 млн NOK-қа жететін жаңартуға жаңа жер асты ангарлары, жаңа рулдеу жолдары, параллель рулдеу жолын кеңейту, тұрақ алаңдары, ұшу-қону жолағының солтүстігіне жаңа параллель рулдеу жолы, сондай-ақ әуежай батысындағы теңізді толтыру кірді. Бұдан өзге, 43 жер асты ангары мен жаңа өрт сөндіру стансасы да салынды. Жаңарту жұмыстары 1993 жылы аяқталды және негізінен НАТО қаржысымен жүзеге асырылды. 1990 жылдан бастап 719 эскадрильясы өз тікұшақтарын Bell 412 тікұшақтарымен алмастырды. Бірақ, олар кейіннен 330 эскадрильяға көшірілді, ал 719 эскадрильясы тек Twin Otter тікұшақтарын пайдаланатын болды. 1992 жылдың 25 қазанынан бастап жолаушылар тасымалы қайта ұйымдастырылды, нәтижесінде әскери чартерлік рейстер тоқтатылып, әскерилер кестелік рейстерге билеттер сатып алуға көшті. Осы қайта ұйымдастыру аясында әскери әуе терминалы жабылып, қызмет азаматтық терминалға көшірілді. 1996 және 1997 жылдары «Хоук» жүйесі Норвегиялық бейімделген жер-әуе зымыран кешенімен (NASAMS) алмастырылды. 2008 жылы F-35 Lightning II ұшақтарын сатып алу туралы шешім қабылданғаннан кейін, Норвегия Қарулы күштері әуе базасы инфрақұрылымын талдады. Әскерилер F-35 үшін базалар санын бірге дейін азайтуды жоспарлады, ал Бардуфосс, Бодо, Эвенес және Орланд негізгі үміткерлер ретінде қарастырылды. Эвенестегі ілгерідегі базасы бар Орланд, Норвегияның орталық бөлігінде орналасқандығы және F-16 эскадрильясының болуына байланысты таңдалды. F-35 ұшақтарының шу деңгейінің артуы Бодоны бағалау кезінде маңызды мәселе болды, себебі әуе станциясының қалаға жақын орналасуы шудың ластануын одан да арттыруы мүмкін еді. Бұл жағдайда ұшу-қону жолағын оңтүстік-батысқа қарай жылжыту қажет болып, үлкен шығындарға соқтырар еді. Сонымен қатар, Бодода тиісті оқу полигондары болмады және ол ұзақ мерзімді перспективада (40 жыл) жеткілікті икемділік бермейтін еді. Осы себептерге байланысты Бодо негізгі әуе станциясы жабылатын болады, бірақ 330 эскадрильясының бөлімшесі қала береді.
Операциялар
330 эскадрилья Бодо қаласында үш Westland Sea King Mk 43B тікұшағымен құрастырылған. Олар Норвегияның әуе медициналық жәрдем қызметінің бөлігі болып табылады, бұл қызмет төрт аймақтық денсаулық сақтау органымен ұйымдастырылған. Медициналық қызметкерлер Nordland Hospital Trust тарапынан ұсынылады, ал қалған қызметкерлер әскерилер. 2009 жылы отряд 367 миссия орындады және 840 сағат ұшты. Sea King тікұшақтарының басты міндеті – іздеу және құтқару (SAR) операциялары, олардың жұмыс аймағы солтүстікке Тромс орталығына дейін, оңтүстікке Нордланд аймағына дейін созылады. SAR операциялары кезінде эскадрилья Бодо қаласының орталығында орналасқан Солтүстік Норвегияның Бірлескен Құтқаруды Үйлестіру Орталығының басқаруында жұмыс істейді. Отрядтың қосымша міндеті – әуедегі медициналық жәрдем көрсету, ол Нордланд Орталық Ауруханасының басқаруымен жүзеге асырылады.
Азаматтық сектор
Норвегияның авиация мұражайы Бодё әуежайы аумағында орналасқан. Бодё қаласында сондай-ақ Норвегияның азаматтық авиация басқармасы мен Бодё әуе қозғалысын басқару орталығы да бар.