Ең биік тұрған екінші тірегі жоқ қызыл түтін. 1972 ж. салынған, бір кезде Канададағы ең биігі болған. Газ тұтынуды 50%-ға азайтады, эмиссияны 85%-ға төмендетті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Екінші ең биік жеке тұрған түтін.
Second tallest freestanding chimney
Күкірт диоксидінің шығарындыларын 85 пайызға төмендетумен қатар, түтіннің жойылуы кешеннің табиғи газ тұтынуын екі есеге азайтуы күтілуде. Дауыл басталғанда алты жұмысшы құрылыс платформасының үстінде болды, барлығы да аман қалды. Түтін 1972 жылы толыққанды жұмыс істеуге кірісті. 1987 жылы Екібастұз ЖЭО-2 түтіні салынып біткенге дейін ол әлемдегі ең биік түтін болды. 1972–1975 жылдар аралығында ол Канададағы ең биік жеке тұрған құрылыс еді. Супертүтін салынар алдында қалдық газдар жергілікті экологиялық зиянға себеп болды. Мыс кенішіндегі қорыту зауытында 1928–1929 және 1936 жылдары салынған екі 152 метрлік түтін сияқты әлемдегі ең биік түтіндер болған. Дегенмен, олар жеткіліксіз болып шықты, ал 20 ғасырдың басында ашық кокс алаңдары мен отын үшін ағаш кесу салдарынан туа біткен өсімдіктің толық жойылуына әкелді. Геологтарды ерекше қызықтыратын нәрсе – қазір ашыққа шыққан тас тіктептер, олар ондаған жылдар бойы қорыту алаңдарынан тараған ластанудан, содан кейін қышқыл жаңбырдан қара түске боялған, бір кездегі қызғылт сұр граниттің үш дюймға дейін сіңіп кірген. Супертүтін Садбери қаласынан күкірт газдарын және қорыту процесінің басқа да қосалқы өнімдерін тарату үшін салынған. Ол газдарды жоғары көтеріп, желдің бағытымен қаладан тысқары қашып кеткендей етіп жасады. Нәтижесінде, бұл газдар Инко зауытының айналасындағы Үлкен Садбери ауданындағы атмосферада анықталады. 1970 және 1980 жылдары күкірт диоксидінің тұманы қашықтан көрінетін бүкіл көкжиекке жайылған тұрақты, мөлдір емес, бұлт тәрізді құрылымды құрады. Кейде тұман қалаға құлап түсетін. Супертүтін құрылысынан кейін экологиялық жаңарту жобасы жүргізілді, ол қолданыстағы ландшафттарды және Рамси көлі сияқты таңдалған су объектілерін қалпына келтіруді қамтыды. Үлкен Садбери аймағында үш миллионнан астам жаңа ағаш отырғызылған, аймақты қайта жасылдандырудың амбициялық жоспары іске асырылды. 1992 жылы Инко мен қала Біріккен Ұлттар Ұйымынан қоршаған ортаны жаңарту бағдарламаларын іске асырғаны үшін марапат алды. 2014 жылдың 3 қарашасында Vale компаниясы 1 миллиард долларлық шығарындыларды 85 пайызға төмендету жобасы түтіннің қажеттілігін жойғандықтан, түтінді пайдалануды тоқтату туралы шешім қабылдауы мүмкін екенін хабарлады. Егер оны басқа мақсатта пайдалану мүмкін болмаса, Vale компаниясы супертүтінді бұзып, оның орнына әлдеқайда кішкентай түтін орнатады. 2017 жылы Vale компаниясы екі кішкентай, энергия тиімділігі жоғары түтін салынысымен Супертүтінді пайдаланудан шығару жоспарларын жариялады. 2020 жылдың 28 шілдесінде Vale компаниясы бұл жаңалықты жаңартып, Copper Cliff Complex-тегі түтіннің қызметтен шығарылғанын мәлімдеді. Жаңа түтін қосылыстары сынақтан өткізілгенде түтін шамамен екі ай бойы "жедел дайындық" режимінде қалады, бірақ кейін жылдар өте үйінді бұзылады.
In addition to further reducing sulphur dioxide emissions by 85 per cent, the decommissioning of the stack is expected to cut the complex's natural gas consumption in half. Six workers were on top of the construction platform when the storm hit, and all survived. The stack entered into full operation in 1972. From the date of its completion until the Ekibastuz GRES 2 chimney was constructed in 1987, it was the world's tallest smokestack. Between the years 1972–75 it was the tallest freestanding structure in Canada. Prior to the construction of the Superstack, the waste gases contributed to severe local ecological damage. The Copper Cliff smelter was already home to some of the world's tallest stacks, including two 500 feet (152 m) chimneys constructed in 1928 29 and 1936. However, these proved to be insufficient and compounded by open coke beds in the early to mid 20th century and logging for fuel, an inevitable near total loss of native vegetation occurred. Of particular interest to geologists are the now exposed rocky outcrops, which have been permanently stained charcoal black, first by the pollution wafting over the decades from the roasting yards, then by the acid rain in a layer which penetrates up to three inches into the once pink grey granite. The Superstack was built to disperse sulphur gases and other byproducts of the smelting process away from the city of Sudbury. It did this by placing the gases high in the air, where they normally blew right past the city on the prevailing winds. As a result, these gases can be detected in the atmosphere around Greater Sudbury in a radius of the Inco plant. During the 1970s and 80s, the sulphur dioxide plume formed a permanent, opaque, cloud like formation running across the entire horizon as seen from a distance. Periodic inversions would cause the plume to fall into the city. Construction of the Superstack was followed by an environmental reclamation project which has included rehabilitation of existing landscapes and selected water bodies such as Lake Ramsey. An ambitious regreening plan has seen over three million new trees planted within the Greater Sudbury area. In 1992, Inco and the city were given an award by the United Nations in honour of their environmental rehabilitation programmes. On November 3, 2014, Vale announced that they may decide to stop using the stack, following a $1 billion project to reduce emissions by 85% that negates the need for the stack. If no other use for it is found, Vale may decommission the superstack, demolish it, and replace it with a much smaller chimney. In 2017, Vale announced plans to decommission the Superstack upon the construction of two smaller, more energy efficient stacks. On July 28, 2020, Vale updated that news, stating that the stack at its Copper Cliff Complex had been taken out of service. It would remain on "hot standby" for about two months while the replacement flue connections were tested but the stack would then be demolished over the years.
Шығарындылар
Суперқұбыр қаланың жер бетіндегі ластану деңгейін төмендеткенмен, күкірт диоксиді мен азот диоксиді газдары әлдеқайда үлкен аумаққа таратылды. Көлдің қышқылдануының жалғыз көзі болмаса да, тіпті өнеркәсіптік дамыған Огайо алқабы да солтүстік Онтариоға дейінгі көлдердің экологиялық мәселесіне үлес қосыпты. 1980 жылдардың соңына дейін жиналған деректерді зерттеулер қышқыл жаңбырдың шамамен 7000 көлдің биологиясына әсер еткенін көрсетті. Vale компаниясының Inco компаниясын сатып алуына дейін, Inco компаниясы 1990 жылдардың басында ірі құрылыс жұмыстарын жүргізіп, қалдық газдарды Суперқұбырға құюдан бұрын күрт тазартты. Бұл жаңартулар 1994 жылы аяқталды және содан бері шығарындылар едәуір азайды. Орнату алдындағы бұлтқа қарағанда, қазіргі бұлт тез тарап, тіпті құбыр орналасқан жерде де көрінеді. Шығарындыларды азайту және жылу тиімділігін арттыру деңгейі табиғи тартымдылықтың газдарды құбырға тарту үшін жеткіліксіз болғандықтан, индуцияланған тартымдылық желдеткіштерін пайдалану және/немесе түтін газын табиғи газ жағыштарымен қайта қыздыру қажет болды. SO2 шығарындыларынан басқа, Inco-ның Суперқұбыры атмосфераға мырыш, никель және қорғасынның өте жоғары мөлшерін шығарды. 1998 жылы Inco Copper Cliff компаниясы 238 500 тонна никель-мыс қорытпасын өндіргенде 146,7 тонна қорғасын шығарды. Бұл АҚШ-тың EPA-ның 238 500 тонна қорғасын өндіретін қорғасын қорыту зауытына рұқсат етілгенге қарағанда 150 есе көп. Inco Суперқұбырынан қорғасынның шамадан тыс шығарылуының нәтижесінде Copper Cliff айманындағы топырақ сынақтарындағы қорғасын деңгейі кішкентай балаларға зиян келтіруге жеткілікті екені анықталды.
While the Superstack lowered the ground level pollution in the city, it has dispersed sulphur dioxide, and nitrogen dioxide gases over a much larger area. Though not the single source of lake acidification, it appears even the heavily industrialized Ohio Valley has contributed to the ecological problem of lakes as far north as northern Ontario. Research from data gleaned up to the late 1980s demonstrated acid rain to have affected the biology of some 7,000 lakes. Prior to Vale's purchase of Inco, a major construction effort by Inco in the early 1990s dramatically scrubbed waste gases before pumping them up the Superstack. These upgrades were completed in 1994 and emissions from then on have been much reduced. By comparison to the plume prior to installation, the plume now disperses quite rapidly and is often see through even at the stack site. Emissions reductions and increases in thermal efficiency have reached the point where natural draught is no longer sufficient to draw flue gas up the stack, necessitating the use of induced draught fans and/or reheating of the flue gas using natural gas burners. As well as SO2 emissions, Inco's Superstack has had very high arsenic, nickel and lead emissions to the atmosphere. In 1998, Inco emitted 146.7 tonnes of lead from Copper Cliff while producing 238,500 tonnes of nickel copper matte. This is 150 times more lead emission than would be permitted by a US EPA regulated lead smelter producing 238,500 tonnes of lead. As a result of the excessive lead emissions from the Inco Superstack, the surrounding community of Copper Cliff was found to have levels of lead in soil tests at a level sufficient to cause harm to young children.