Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұсынылған истребитель ұшағы
Proposed US Navy fighter jet
Дуглас F6D Missileer – 1959 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қажеттілігіне жауап ретінде Дуглас Aircraft Company компаниясы жобалаған, авиатасымалдағыштарда орналасқан флоттық қорғаныс истребитель ұшағы. Ол Әскери-теңіз күштерінің авиатасымалдағыштарынан салыстырмалы түрде алыс қашықтықта ұзақ уақыт бойы күтуге және қуатты радары мен ұзақ қашықтықтағы зымырандарымен 100 миль (161 км) қашықтықтағы жау ұшақтарымен күресуге арналған. Дұшман көзбен көрінетін қашықтыққа жетпес бұрын атылғандықтан, ұшақтың тікелей айқасқа түсу қабілеті шектеулі болды және ол субсонылық жылдамдықпен ғана ұшатын. "Миссилердің" зымырандарын атып жібергеннен кейін өзін-өзі қорғалай алу мүмкіндігіне күмән туғанда жобаның маңыздылығына күдік келтіріліп, одан бас тартуға әкелді. Кейбір "Миссилер" жүйелері, негізінен қозғалтқыштар, радарлар және зымырандар жоба тоқтатылғаннан кейін де дамуын жалғастырды, кейін General Dynamics–Grumman F 111B және табысты Grumman F 14 Tomcat ұшақтарында пайда болды.
The Douglas F6D Missileer was a proposed carrier based fleet defense fighter designed by Douglas Aircraft Company in response to a 1959 United States Navy requirement. It was designed to be able to loiter for extended periods at a relatively long distance from the Navy's aircraft carriers, engaging hostile aircraft 100 mile (161 km) away with its powerful radar and long range missiles. Since the enemy would be fired on long before they reached visual range, the aircraft had little dogfighting capability and was strictly subsonic. When doubts were expressed about the Missileer's ability to defend itself after firing its missiles, the value of the project was questioned, leading to its cancellation. Some of the Missileer's systems, primarily the engines, radar, and missiles, continued development in spite of the cancellation, eventually emerging on the ill fated General Dynamics–Grumman F 111B and successful Grumman F 14 Tomcat years later.
Өмірбаян
1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдары әскери әуе жоспарлаушылар болашақтағы әуе шайқасының негізгі бөлігі алыс қашықтықтағы зымырандармен жүзеге асырылатынына көз жеткізді. Бұл жаңа талаптарды ұшқыштардың дизайнына енгізуді қажет етті. Ұшқыштардың радар және отты басқару жүйелері арқылы күресуі күтілді, тіпті қарсыласын көре бермейтін деңгейге жеткізілді. Осы себепті, назар "басын төмен ұстап" шайқасқа аударылды, ал айналаға толық көру маңызсыз деп есептелді. Радар жүйелерінің күрделілігі ұшқыштардың бір мезгілде ұшақ пен радарды басқара алмайтынын көрсетті, сондықтан екінші экипаж мүшесі – "радарды ұстау офицері" немесе "RIO" кеңінен қолданыла бастады. Әскери-теңіз күштері үшін басты қауіп – олардың әуе кемелеріне қарсы жоғары жылдамдықты ұшақтардың шабуылы, соның ішінде ядролық оқтұмсықтармен жабдықталған ұзын қашықтықтың кемеге қарсы зымырандары болды. Олар алты сағатқа дейін ауада қалуға қабілетті ұшақты, алдын ала ескертуді қамтамасыз ету үшін арнайы радарлық ұшақпен бірге қолдануды жоспарлады. Ұшақтың ұзақ уақыт ауада қалуын қамтамасыз ету үшін үлкен мөлшерде отын тасымалдау қажет болды, демек, ұшақ өте ірі болды. Бұл күрделі радар арнайы операторларды қажет етті, нәтижесінде үш адамнан тұратын экипаж құрылды. Сонымен қатар, ұшқыш пен оның серігі бір орталық радар экранына назар аударуы үшін, жабдықтардың дубликациясын болдырмау және әртүрлі экрандарға қарап тұрғанда туындауы мүмкін қате коммуникацияны азайту үшін олардың қатарласып отыруы қарастырылды. Тікелей қақтығыс болмайтындықтан, ұшақ тек дыбыс асты жылдамдықпен ұшуға арналған және айналаға толық көруді қажет етпеді, бұл Grumman A-6 Intruder ұшағына ұқсас кабина орналасуын ұсынды. Бұл процесс 1958 жылдың желтоқсанында ресми түрде басталды, ол кезде Bendix компаниясына AAM-N-10 Eagle зымыран жүйесін әзірлеуге келісімшарт берілді. Жүгіртуден кейін Eagle зымыраны үлкен қатты отын бустерімен 3.5 Мах жылдамдыққа дейін үдетілді, содан кейін ұшу кезеңінен кейін ұзақ күйіп тұратын қозғалтқыш жылдамдықты 4.5 Мах-қа дейін біртіндеп арттырды. Сонымен қатар, Westinghouse компаниясы ұшақ үшін AN/APQ-81 радарының әзірленуіне келісімшарт ұтты. Douglas Aircraft ұшақтың өзіне келісімшартты жеңіп алды, North American Aviation және McDonnell Aircraft ұсынған жобалардан басымдық берді. Ол ұшақтың алдыңғы бөлігінде орналасқан үлкен кабинамен ерекшеленді, төменде үлкен радар және авионика бөлімі орналасқан, ал терезелер тек алдыңғы бөлікте болды. Екі қозғалтқыш тік қанаттардың астында, ұшақтың бүйініне орнатылды, ал фюзеляж бен құйрық бөлігі өте қарапайым болды. F-111B әуеден әуеге шайқасқа қабілетсіздігі мен әуе кемелерінде пайдаланудағы қиындықтарға тап болғанда, оның жүйелері F-14 Tomcat ұшағына орнатылды. "Миссилер" жобасының маңызды үлесі тек оның жүйелері ғана емес, сонымен қатар оның қозғалтқыштары болды. TF30 қозғалтқышы F-111 және F-14 ұшақтарында қолданылды, ал турбовентиляторлық қозғалтқыштар қазір әскери авиацияда кеңінен қолданылады. Алайда, TF30 АҚШ Әскери-әуе күштері мен Австралия Корольдік Әскери-әуе күштері қолданатын F-111 және FB-111 ұшақтарының жердегі истребитель-бомбардировщиктерінің жұмыс параметрлеріне жақсы сәйкес келсе де, жоғары шабуыл бұрыштарында компрессорлық тоқтауларға бейімділігі жоғары болды және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің F-14A Tomcat әуедегі басымдықты қамтамасыз етуге бағытталған ұшағы үшін жеткіліксіз қуат көзі болып шықты. F-14B және F-14D ұшақтарының кейінгі нұсқалары проблемалық TF30 қозғалтқыштарын екі General Electric F110 турбовентиляторлық қозғалтқыштарымен алмастырды.
Through the later part of the 1950s and into the 1960s, military air planners increasingly believed that future air combat would be carried out almost entirely by long range missile fire. This changed the basic requirements for a fighter design considerably. The pilots would be expected to fight primarily through their radar and fire control systems, hopefully never even seeing their opponent. Because of this, the emphasis was on "head down" combat and an all round view was considered unimportant. Radar systems were so complex that a pilot could not be expected to operate both the aircraft and the radar, so a second crewman, the "radar intercept officer", or "RIO", became a common fixture. In the case of the Navy, the primary threat to their air operations would be high speed aircraft attacking their aircraft carriers, potentially with long range anti ship missiles that were assumed to have nuclear warheads. They envisioned a large aircraft with loiter times on the order of six hours, supported by a dedicated radar aircraft providing early warning. In order to get the loiter times they wanted, the aircraft had to carry a large fuel load and was thus very large. The complex radar required dedicated operators, which resulted in a three man crew. Additionally, they specified a side by side layout so both the pilot and co pilot could concentrate on a single, centered radar display, avoiding duplication of equipment and helping reduce communications errors that could occur if they were looking at different screens. Since dogfighting was out of the question, the aircraft was strictly subsonic and did not require all round visibility, suggesting a cockpit layout similar to the Grumman A 6 Intruder. The process formally started in December 1958 when Bendix was awarded a contract to develop the AAM N 10 Eagle missile system After launch, the Eagle was boosted to Mach 3.5 by a large solid propellant rocket booster, and then after a glide period, a long burning sustainer motor slowly increased speed to Mach 4.5. At the same time, Westinghouse won the contract to develop the AN/APQ 81 radar for the aircraft. Douglas Aircraft won the contract for the aircraft itself, being selected over designs from North American Aviation and McDonnell Aircraft. It featured a large cockpit area well forward on the aircraft, above the large radar and avionics section in a somewhat bulbous arrangement with windows on the front area only. The two engines were mounted on the side of the aircraft under the straight wings, and the rest of the fuselage and tail section were very simple. When the F 111B ran into intractable problems in terms of aircraft performance as an air to air fighter and operational difficulties as a sea based aircraft aboard aircraft carriers, the same systems were instead fitted to the F 14 Tomcat. The Missileer's lasting contribution was not only its systems, but its engines. The TF30, with an afterburner, was used on both the F 111 and F 14, and turbofans are now commonplace in military jets. But while the TF30 was well suited to the land based fighter bomber performance parameters of the F 111s and FB 111s operated by the U. S. Air Force and the Royal Australian Air Force, it was highly susceptible to compressor stalls in high angle of attack flight regimes and proved to be a marginal powerplant for the U. S. Navy's air superiority fighter oriented F 14A Tomcat. Later versions of the F 14, the F 14B and F 14D, would replace the problematic TF30s with two General Electric F110 afterburning turbofan engines.
Дизайн
F6D 1 шамамен салмақтайтын. Ол екі Pratt & Whitney TF30 P2 жанар жағылмайтын турбовентиляторлық қозғалтқышпен жабдықталар еді, бұл қозғалтқыштар сол кездегі кең таралған турбореактивтік қозғалтқыштарға қарағанда отынды тиімдірек пайдаланар еді. Оның субсонылық жылдамдық сипаттамалары болған, конвенциялық құрылысымен, тік қанаттарымен және қозғалтқыштары қанат тамырына орналасқан қондырғыларда, ол компанияның бұрынғы F3D Skyknight-тің үлкендеу нұсқасына ұқсайтын. "Миссилер" радары Westinghouse AN/APQ 81 импульстік доплерлік жүйесі болуы керек еді, оның іске қосылу қашықтығы 138 миль (222 км) және "сканерлеу кезінде нысананы ұстау" мүмкіндігі болған.
The F6D 1 would have weighed approximately It would have been powered by two Pratt & Whitney TF30 P2 non afterburning turbofan engines which were more fuel efficient than the turbojets common at the time. It would have had subsonic performance, Of conventional design with straight wings, and the engines in pods at the root, it resembled a larger version of the company's earlier F3D Skyknight. The Missileer's radar was to be the Westinghouse AN/APQ 81 pulse Doppler set, with a range of 138 mile (222 km) and "track while scan" capability.