Орегон штатының Портленд қаласының орман паркі

Кіріспе

Портленд қаласының орталығының батысындағы қоғамдық қалалық саябақ, Орегон штаты.

112-ден астам құс түрі мен 62 сүтқоректі түрі саябаққа және оның әртүрлі ағаштары мен көлеңке сүйетін өсімдіктеріне жиі келеді. Орманға жыл сайын шамамен 100 дюйм жаңбыр жауады. Вилламет өзенінің көптеген шағын салалары орман арқылы солтүстік-шығысқа қарай ағып, парк шетіндегі 30-шы АҚШ тас жолының астындағы құбырлар мен су өткізгіштерге құяды. Олардың бірі - Балч-Крик, онда тротут балықтары қоныстанған, ал екіншісі - Миллер-Крик теңізден өтетін түрлерді, соның ішінде лососьты да қолдайды. Саябаққа қауіп төндіретін факторлар: шамадан тыс пайдалану, қалалық көлік, жақын жердегі құрылыс, инвазивті флора және күтіп ұстауға қаражаттың жетіспеуі. Саябақта кейде ауыр қылмыстар, ал жиірек ұсақ қылмыстар болады.

Геология және география

Форст Парктің негізі Колумбия өзенінің базальт тобының Гранде-Ронде мүшелерінен пайдалған қатты лавадан тұрады. Шамамен 16 миллион жыл бұрын орта миоцен дәуірінде Колумбия өзені қазіргі арнасынан оңтүстікке қарай жазық дала арқылы ағып өткен. Шығыс Орегон және Вашингтон штаттарындағы тік сызықты жарықтардан шыққан лава ағындары осы арна арқылы, кейін Уилламет аңғарына айналған жерге құйылып, тараған. Бұл ағындардың кейбіреуі Тынық мұхитына жеткен, 16,5 және 15,6 миллион жыл аралығында қайталап, шамамен 60 000 шаршы мильді (155 399 км²) жапқан. Туалатин тауларында (Батыс төбелерде) сегіз бөлек Гранде-Ронде базальт ағыны картаға түсірілген, олар Форст Паркінің ең тік беткейлерінің астында жатыр және Балч Крик каньоны мен Солтүстік-Батыс Корнелл жолы бойында көрінетін бағаналы тау жыныстарын құрайды. Кейін Батыс төбелер желмен әкелінген сазды шөгінділермен жабылған, олар суға толып, тұрақсыз болады. Өзен жағалауларының тұрақсыздығы мен саздың жиналуы жиі кездеседі, сонымен қатар жер көшкіндері жоғарырақ орналасқан жерлерде қала құрылысын дамытуға кедергі келтіреді. Парктің ұзындығы шамамен 13 шақырым, Портленд қаласының орталық бөлігіне жақын ені 2 шақырымнан кем, ал солтүстік-батыс жағында шамамен 3 шақырымға жетеді. Табиғи жағдайда орман негізінен үш ағаш түрінен тұрады: Дуглас шыршасы, батыс гемологы және батыс қызыл кедрі. Сондай-ақ, онда қара шырша, қара шырша, қызыл шырша, үлкен жапырақты кеспеағаш, мадрона және батыс тис сияқты ағаштар да кездеседі. 1850 жылға дейін бұл жерде болған орманның көп бөлігі 1940 жылға қарай жойылды. Орманның қайта өсу сатысы соңғы рет қашан кесілгеніне немесе өртелгеніне байланысты. 1990 жылдардың ортасында парктегі жалпы өсімдіктердің шамамен 1%-ы орманның екі-бес жыл бұрын тазартылған бөліктеріндегі шөптерден, көк шөптен, қарағайдан және от шөптен құралған. Тағы 2%-ы бұталық сатыға жеткен, жасы үштен отызға дейін, ал кішкентай ағаштарда димберри, лосось және блэкберри сияқты өсімдіктер басым. Парктің шамамен 20%-ын биік аллер мен кеспеағаштар және кішкентай қылқан жапырақты ағаштардан тұратын 10-30 жылдық орман алқаптары құрайды. Үлкен аумақтарда шынайы ағаштар мен кеспеағаштардан биік өскен ормандар орналасқан. Форст Паркінің шамамен 50%-ын осы аумақтар құрайды, олар 30-дан 80 жылға дейін жасайды және онда Дуглас шыршалары басым бола бастайды. Парктің тағы 25%-ы 80 жылдан 250 жылға дейінгі орта жастағы қылқан жапырақты ағаштар басым орманды қамтиды. Бұл аймақтарда 100 жылға жуық өмір сүретін қызыл адырлар құрып барады. Үлкен ағаштардың астында көлеңкеге төзімді батыс қызыл кедрі, батыс гемологы, үлкен шырша және Орегон жүзімі, жүзім кеспегі және салал сияқты кішкентай өсімдіктер өседі. Орманның соңғы сатысы, ескі өсуіне, 250 жылдан кейін жетеді және көптеген құрғақ ағаштар, құлаған және өлген ағаштар мен құлаған бұтақтарды қамтиды. Ағаш кесу және өрт 1940 жылға қарай Форст Паркіндегі ескі өсімдіктерді "дегенге дейін" азайтты, ал орманның көп бөлігі әлі де осы сатыға жетпеді. Жапсырмалар Маклей Паркіне жақын және батысқа қарай Германтаун жолы мен Ньютон жолы маңында кездеседі. Форст Паркіндегі ең үлкен ағаш – Балч Крик маңындағы бұрынғы қоғамдық дәретхананың қалдықтары жанындағы Дуглас шыршасы. Оның биіктігі 74 метр, ал діңінің айналасы 6 метр. Бұл жерде өсетін жабайы гүлдердің арасында Хукердің әсем қоңыраулары, ваниль жапырағы, мәңгі жасыл қызғылт түсті қызғылт түсті және триллиум гүлдері бар. Инвазивті түрлерге ағылшындық плющ, еуропалық сортаң, клематис, таңғы даңқ және Гималай қара жидесі жатады. No Ivy League сияқты азаматтар тобы және Forest Park Conservancy үйірткелерді жою, жолдарды күтіп ұстау және жергілікті түрлерді отырғызу жобаларына қатысады.

Solidified lava from Grande Ronde members of the Columbia River Basalt Group underlie Forest Park. About 16 million years ago during the Middle Miocene, the Columbia River ran through a lowland south of its modern channel. Eruptions from linear vents in eastern Oregon and Washington flowed down this channel through what later became the Willamette Valley. These flows, some of which reached the Pacific Ocean, recurred at intervals between 16.5 and 15.6 million years ago and covered almost 60000 square miles (155,399 km2). About eight separate Grande Ronde Basalt flows have been mapped in the Tualatin Mountains (West Hills), where they underlie the steepest slopes of Forest Park and form the columned rocks visible along Balch Creek Canyon and Northwest Cornell Road. The West Hills were later covered by wind deposited silts that become unstable when saturated with water. Stream bank instability and siltation are common, and landslides deter urban development at higher elevations. Roughly 8 mile (13 km) long, the park is less than 1 mile (2 km) wide near downtown Portland and about 2 mile (3 km) wide at its northwestern end. In its natural state, the forest consists mainly of three tree species: Douglas fir, western hemlock, and western red cedar. It also includes smaller numbers of grand fir, black cottonwood, red alder, bigleaf maple, madrone, and western yew. Much of the forest that existed there before 1850 was gone by 1940. The stage of regrowth in the forest depends on when it was last logged or burned. In the mid 1990s, about 1% of the total vegetation in the park consisted of grasses, bracken, thistle, and fireweed in sections of the forest cleared two to five years earlier. Another 2% had reached the shrub stage, between three and thirty years old, with small trees dominated by such plants as thimbleberry, salmonberry, and blackberry. Forest areas 10 to 30 years old that contained tall alder and maple trees and smaller conifers accounted for about 20% of the park. Larger areas were occupied by forests in which conifers had grown taller than the alders and maples. About 50% of Forest Park consists of these areas, which are between 30 and 80 years old and in which Douglas firs have begun to dominate. Another 25% of the park contains forests dominated by middle aged conifers, 80 to 250 years old. In these areas, red alders, which live for about 100 years, have begun to die, and the Douglas firs, which can live for 750 years, attain heights up to about 240 feet (73 m). Under the big trees are shade tolerant trees such as western red cedar, western hemlock, and grand fir and smaller plants such as Oregon grape, vine maple, and salal. The last forest stage, old growth, is reached after 250 years and includes many snags, downed and dead trees, and fallen logs. Timber cutting and fires reduced old growth in Forest Park to "almost nothing" by 1940, and most of the forest has not yet attained this stage. Patches exist near Macleay Park and further west near Germantown Road and Newton Road. The largest tree in Forest Park is a Douglas fir near the Stone House, the remains of a former public restroom near Balch Creek. It is 242 feet (74 m) high, and the trunk is 18.6 feet (6 m) in circumference. Among the prominent wildflowers are Hooker's fairy bells, vanilla leaf, evergreen violet, and trillium. Invasive species include English ivy, European holly, clematis, morning glory, and Himalayan blackberry. Citizen groups such as the No Ivy League. and The Forest Park Conservancy engage in projects to remove ivy, maintain trails, and plant native species.

Жабайы табиғат

Орман паркіндегі жануарлар дүниесіне жақын жердегі біртінді мекендеу ортақтары зор әсер етеді, осы арқылы парк Туалатин өзені аңғары, Орегон жағалауы, Уилламет өзені, Сауви аралы, Колумбия өзені және Вашингтон штатының Ванкувер қаласынан келген құстар мен жануарларға қолжетімді болады. Орман паркіне іргелес Балч-Крик шатқалында Портленд Аудубон қоғамы 6 километрден астам жолы бар, жануарларды күтіп-бағу орталығы мен құс көрмелері бар жабайы табиғат қанағаттамасын ұстап тұрады. Аудубон қоғамының тоғанында жиі кездесетін қосмекенділерге қатал терілі тритон, Тынық мұхиты ағаш бақасы және саламандралар жатады. Паркте (заңсыз) тізгінсіз жүруге рұқсат етілген иттер құстарға, балықтарға және басқа да жануарлар дүниесіне қауіп тудырады.

Жағалар

Жыл сайын орман паркіне шамамен 1500 мм жаңбыр жауады. Көптеген кішкентай арналар, олардың тек бірнешеуі ғана аталған, батыс төбелердің жотасынан басталып, 30-шы АҚШ тас жолына жақын төбелердің түбіне дейін солтүстік-шығысқа қарай ағып өтеді. Шығыстан батысқа қарай аталған бес арна – Балч, Рокинг-Чеир, Солтцман, Доан және Миллер. Рокинг-Чеир – Солтцман арнасының саласы.

Тарих

Қоныс аударушылар келгенге дейін, Forest Park деп аталатын жер Дуглас шырша орманымен жабылған еді. 1851 жылға қарай, оның жері орманды тазарту және мүлік салу жоспарларымен келген қоныс аударушылардың талаптарына бөлінді. Орманды кесуден кейін, қатты жаңбырдан ыдыраған тік беткейлер мен тұрақсыз топырақ сырғанауға себеп болды, бұл құрылыс жоспарларын күйретіп, талаптар орындалмады немесе қалаға берілді. 1867 жылы Портлендке көшіп келген дін қызметкері, пастор Томас Лэмб Элиот бастаған қоғамдық қайраткерлер орманда табиғи қорық құруға тырысты, ол ақырында Forest Park болып қалыптасты. Қала бірнеше онжылдық бойы Forest Park үшін жерді бөліп-бөліп сатып алды. 1897 жылы Портленд саудагері және жылжымайтын мүлік дамытушысы Дональд Маклей Балч-Крикке жақын жердегі жер учаскесін қалаға сыйлады, бұл жақын ауруханалардағы емделушілерге демалыс орны болды. 1890 жылдары Портленд заңгері және Орегон тарих қоғамының президенті Фредерик Ван Ворхис Холман, оның бауырлары Джордж Ф. және Мэри Холман 1939 жылы сыйлықты аяқтағанда қаланың иелігіне қосылған жақын жерді сыйлауды ұсынды. Тоғыз жылдан кейін, Майер & Фрэнк дүкендер желісінің негізін қалаушыларының бірі Аарон Майердің мүлігі 30-шы тас жол бойындағы Портлендтің Линнтон ауданындағы Линнтон паркі үшін жер сыйлады. Бұл кішігірім саябақтар ақырында құрылған үлкен саябақтың бір бөлігіне айналды. Олардың кейбіреулері, мысалы, Маклей паркі, Forest Park құрамында болғанымен, бастапқы аттарымен аталады. Басқа жерлер мемлекеттік шаралар арқылы сатып алынды. 1928 жылы қалалық кеңестің салық төлемегендер комитеті Балч-Крик бойындағы жабайы гүлдер бағына арналған жерді Парктер бюросына берді. Сол жылы Мултнома округі бюроға Вашингтон паркіне солтүстік жаққа қараған жерді мәңгілік пайдалануға берді. 1945 жылы Портленд қалалық клубы жүргізген саябақтың мүмкіндігін зерттеуге ынталандырылған қоғамдық қайраткерлер Forest Park жобасын қолдады. 1948 жылы Мултнома округі салық төлемегендерден алынған жерді қалаға берді. 1948 жылдың 23 қыркүйегінде қала ресми түрде жерді Forest Park деп жариялады, ол 2009 жылға қарай 100 мыңнан астам акрды қамтыды. 1991 жылы Metro, Орегонның Портленд агломерациясының аймақтық үкіметтік агенттігі, өзінің Табиғи аумақтар бағдарламасына арналған бюджетті жоспарлауды бастады, ол Мултнома, Вашингтон және Клакамас округтеріндегі осы аумақтарды қорғауға бағытталған. 1995 жылға қарай бағдарлама Forest Park-қа жақын немесе ішінде сатып алуға ниет білдірді. 2006 жылғы облигациялар арқылы саябақты кеңейтуге, өзендердің бастауларын және Вашингтон округіндегі жақын өзендерді қорғауға, сондай-ақ Forest Park-ты солтүстік-батыстағы басқа мемлекеттік жерлермен байланыстыруға мүмкіндік берілді. Паркті тікелей кеңейту үшін сатып алудан басқа, 1990 жылдан бері Forest Park Conservancy паркті қоршаған дамытылмаған жерлердің буферлік аймағын құру үшін 14 консервациялық жеңілдіктерді сатып алды.

Before settlers arrived, the land that became known as Forest Park was covered by a Douglas fir forest. By 1851, its acreage had been divided into donation land claims filed by settlers with plans to clear the forest and build upon the property. After logging, the steep slopes and unstable silt loosened by heavy rains caused landslides that defeated construction plans, and claims were defaulted or donated to the city. Civic leaders beginning with the Reverend Thomas Lamb Eliot, a minister who moved to Portland in 1867, sought to create a natural preserve in the woods that eventually became Forest Park. The city acquired land for Forest Park bit by bit over several decades. In 1897, Donald Macleay, a Portland merchant and real estate developer, deeded a tract of land along Balch Creek to the city to provide an outdoor space for patients from nearby hospitals. In the 1890s, Frederick Van Voorhies Holman, a Portland lawyer and a president of the Oregon Historical Society, proposed a gift of of nearby land that was added to the city's holdings in 1939 when his siblings, George F. and Mary Holman, completed the donation. Nine years later, the estate of Aaron Meier, one of the founders of the Meier & Frank chain of department stores, donated land for Linnton Park near Portland's Linnton neighborhood along Highway 30. These smaller parks became part of the larger park when it was finally created. Some of them, such as Macleay Park, are still referred to by their original names even though they are part of Forest Park. Other parcels were acquired through government action. In 1928, the City Council's Delinquent Tax Committee transferred land to the Parks Bureau for a wildflower garden along Balch Creek. Multnomah County in that year gave the bureau perpetual use of about of land north of Washington Park. Encouraged by the City Club of Portland, which conducted a park feasibility study in 1945, civic leaders supported the Forest Park project. In 1948, Multnomah County transferred to the city another acquired through delinquent tax foreclosures. On September 23, 1948, the city formally dedicated of land as Forest Park, which as of 2009 covered more than
In 1991, Metro, the regional governmental agency for the Oregon portion of the Portland metropolitan area, began budgeting for what became its Natural Areas Program aimed at protecting these areas in Multnomah, Washington, and Clackamas counties. By 1995, the program had targeted next to or within Forest Park for acquisition. A 2006 bond measure allowed for the purchase of more land to expand the park, to protect its creeks' headwaters and those of nearby streams in Washington County, and to link Forest Park to other public lands to the northwest. In addition to purchases to directly expand the park, since 1990 the Forest Park Conservancy has acquired 14 conservation easements covering to create a buffer of undeveloped land surrounding the park.

Қылмыс пен басқа да адам әсерлері

Форест Паркте бірнеше қылмыс орын алды, оның ішінде екі кісі өлтірілді. 2001 жылы героинге тәуелділер мен жыныс жұмыскерлерін пайдаланған Тодд Алан Рид 1999 жылы үш әйелді өлтіргені үшін кінәсін мойындады, олардың денелері Солтүстік-Батыс Салтзман жолының жанындағы Форест Паркінен табылды. Алайда, сот-медициналық сараптама көрсеткендей, кісі өлтірулер басқа жерде болған, ал денелер Форест Паркіне әкелінген. 2003 жылы қазылар алқасы тағы бір ер адамды 1996 жылы Форест Паркіндегі жол бойында бұрынғы қатынына қастандық жасағаны үшін кінәлі деп тапты. Одан аз ауыр қылмыстарға шабуыл (сирек), көліктерге зақым келтіру және ұсақ ұрлық (жол басында жиі), сирек өртеу, сирек әдепсіздік және марихуана өсіру кіреді. 2007 жылы Мултнома округінің шериф орынбасарлары Портлендтің Линнтон ауданына жақын төбеде орналасқан саябақта 114 піскен марихуана өсімдігін тәркіледі. 2005 жылы тағы бір кішкентай өсіру ошағы тәркіленді. Көбінесе саябақта үйсіз және басқа адамдардың заңсыз түрде орналасуы байқалды. 2010 жылдың ақпан айында саябақтың шалғай бөлігінде шамамен 2 километрлік заңсыз велосипед жолы табылды. 2014 жылы саябаққа апаратын жол бойында оқ атуға арналған тұзақ табылған, Портленд полициясы оны алып тастады. 2004 жылы 53 жастағы ер адам мен оның 12 жастағы қызы саябақта, үйде оқыту үшін энциклопедиялармен толтырылған, брезентпен жабылған құрылымда тұрып жатқандары анықталды. Олар полицияға төрт жылдан бері саябақта тұрып жатқанын айтты. Питер Роктың "Менің тастап кетуім" романы осы оқиғаға негізделген. Роман "Із қалдырма" (2018) фильміне бейімделді. Фильмдегі орман көріністері Клаккамас округіндегі Эстакадаға жақын орналасқан Игл Ферн паркінде түсірілді. 1951 жылы құрғақшылықтан туған өрт, лагерь отынан басталып, парктің батыс жағындағы жерлерді өртеді. 2005 жылы "Орегониан" газетінің тілшісі биологтармен, табиғатты қорғаушылармен, саябақтар және демалыс басқармасының қызметкерлерімен және басқа да мамандармен Форест Паркінің денсаулығы және болашағы туралы сұхбаттасты. Олар саябаққа төнетін қауіптерді анықтады: жабайы жануарлар мен құстардың қозғалысын шектейтін қалалық құрылыстар; шамадан тыс пайдалану; инвазивті өсімдіктер; тізгінсіз жүрген иттілер; өрт қаупі; ағаштардың өлімі жиілеуі; ережелерді орындаудың нашарлығы және қаржы жетіспеушілігі. 2010 жылы қала Форест Паркіне толық уақытты рейнджерді жұмысқа алды. 2021 және 2022 жылдары қала саябақтағы өрт қаупін азайту бойынша қосымша шаралар қабылдады, Портленд өрт сөндіру және құтқару қызметі алдын ала жоспарлау үшін қосымша бюджет сұрады, ал қала паркті және оны қоршаған аумақтарды өрт кезінде үйсіз адамдардың лагерьлеріне тыйым салынған жоғары тәуекелді аймақ деп белгіледі.

Multiple crimes have occurred in Forest Park, including two murders. In 2001, Todd Alan Reed, a man who preyed on heroin addicts and prostitutes, pleaded guilty to the 1999 murders of three women whose bodies were found in Forest Park near Northwest Saltzman Road, though forensic analysis showed the murders took place elsewhere and the bodies were brought to Forest Park. In 2003, jurors convicted another man of the 1996 murder of his ex girlfriend on a Forest Park trail. Less serious crimes have included assault (rarely), car break ins and petty theft (frequently at trail heads), rare arsons, rare indecent exposure, and marijuana cultivation. Multnomah County Sheriff's deputies in 2007 seized 114 mature marijuana plants found growing in the park on a hillside near Portland's Linnton neighborhood. Deputies had seized another small grow operation in the park in 2005. More common has been illegal camping by homeless transients and others. An illegal bicycling trail, about 1 mile (2 km) long, was discovered in a remote part of the park in February 2010. In 2014, hikers found a booby trap meant to fire a shotgun shell across a path leading to the park. Portland police removed the device. In 2004, authorities found a 53 year old man and his 12 year old daughter living in the park in a tarp covered structure stocked with encyclopedias for homeschooling. They told police they had been living in the park for four years. My Abandonment, a novel by Peter Rock, tells a story built around the incident. The novel was adapted into a film, Leave No Trace (2018). Forest scenes were shot in Eagle Fern Park, near Estacada in Clackamas County. In 1951, a drought related blaze started by a campfire burned near the western end of the park. In 2005, a reporter for The Oregonian newspaper interviewed biologists, conservationists, Parks and Recreation officials, and others about the health of Forest Park and its future prospects. Collectively they identified threats to the park: urban development that restricts the movement of wild animals and birds; overuse; invasive plants; loose dogs; fire risk; increasing rates of tree death; lack of rule enforcement, and lack of money. In 2010, the city hired a full time ranger assigned to Forest Park. In 2021 and 2022, the city took additional steps to handle wildfire risk in the park, with Portland Fire & Rescue requesting additional budget to plan for mitigation, and the city designating the park plus surrounding areas a high risk hazard zone where homeless encampments are banned during wildfire season.

Демалыс уақыты үшін пайдалану

Forest Park – Метро басқаратын аймақтық саябақтар, жолдар және табиғи аймақтар желісінің маңызды бөлігі. Барбара Уокер өткелі арқылы, Бёрнсайд көшесі үстінен салынып өткен жаяу жүргіншілер көпірінен. Осы жерден және Сент-Джонс көпіріне жақын орналасқан Forest Park жолдарынан бастап, 40 Майл Лоп жолының басқа да бөліктері қаланы айналап өтеді. Олар Уиламет және Колумбия өзендері, Колумбия саласы және Джонсон сағасы бойындағы Спрингвотер дәлізін бойымен Фэрвью, Грешем және Боринг қалаларына дейін созылады. Бұл жол жүйесі Вашингтон штатының Кларк округіндегі Дискавери жолы және Трион Крик мемлекеттік табиғи аймағы арқылы Освего көліне дейін жалғасатын Тервиллигер жолы сияқты басқа да жолдармен байланысады. Аймақтық үкімет сондай-ақ Уайлдвуд жолын Вашингтон округі арқылы солтүстік-оңтүстік бағытта Туалатин өзеніне дейін созылатын, жартылай аяқталған Вестсайд жолымен қосуды ұсынып отыр. Тағы бір жоспарланған жол Спрингвотер дәлізін Клаккамас өзеніндегі Бартонға дейін ұзартатын, ұсынылып отырған Казадеро жолымен бірге жалғасады. Алдағы уақыттағы мақсаттар – Грэшемнің шығысындағы Сэнди өзенінің шатқалындағы жолмен және Мексикадан Канадаға дейін созылып, Орегон арқылы Каскад тау тізбегін басып өтетін Тынық мұхитының қыртыс жолымен байланысуды қамтиды.

Уайлдвуд жолы

Парк арқылы 80 мильден астам (129 км) жолдар мен өрт сөндіру жолдары өтеді. Парктегі ең ұзын жол – Уайлдвуд жолы, оның шамамен 27 милі (43 км) Форест паркінде, ал шамамен 3 милі (5 км) Вашингтон паркінде орналасқан. Уайлдвуд жолы Вашингтон паркінде, Орегон зообағының жанында, жеңіл теміржол аялдамасы, Орегон Вьетнам ардагерлері ескерткіші, Дүниежүзілік орман орталығы және Хойт Арборетумынан басталады. Жол бойындағы ағаштарда жерден 2 метр биіктікте орналасқан көк ромбтар әр 0,25 миль (0,4 км) сайын кездеседі. Ромбтар мен олардың үстіндегі арақашықтық белгілері жолмен екі бағытта да жүретін саяхатшыларға көрінеді. Алғашқы 8 шақырымда жол Портленд жапон бағы, Питток сарайы, Портленд аудибон қоғамының жабайы табиғат резерваты және Балч-Крик шатқалындағы тас үйдің жанынан өтеді. Осы нүктеден батысқа қарай, Уайлдвуд жолы орман арқылы үздіксіз өтеді, көбінесе ғимараттармен тосықпайды, бірақ оны қысқа жолдар, кішкентай өзендер, жолдар және өрт сөндіру жолдары кесіп өтеді.

Басқа жолдар, көшелер, сервитуттар

Forest Park-тың көптеген қысқа жолдары, жолдары және өрт сөндіру жолдары Wildwood Trail-ді қиып өтеді. Көптеген жолдар тек жаяу жүргіншілер мен жүгірушілерге арналған, бірақ бірнеше жолдар мен өрт сөндіру жолдары велосипедтерге, жылқыларға немесе екеуіне де ашық. Моторлы көліктерге жабық Лейф Эриксон Драйв жолы, Wildwood Trail-ден төменірек және шамамен параллель бағытта, Солтүстік-батыс Турман көшесінің соңынан Солтүстік-батыс Германтаун жолына дейін шамамен 11 миль (18 км) қашықтыққа созылады. Парк арқылы мұнай құбыры, газ құбыры және Бонневилл электр энергиясын басқару басқармасы (BPA) үшін электр тарату желілері өтеді. Паркті тас жолдар қоршап тұрады, оған басқа жолдар да кесіп өтеді немесе кіреді, олардың ішінде Солтүстік-батыс Питток драйві, Солтүстік-батыс Корнелл жолы, Солтүстік-батыс 53-ші драйв, Солтүстік-батыс Салцман жолы, Солтүстік-батыс Спрингвилл жолы, Солтүстік-батыс Германтаун жолы, Солтүстік-батыс Ньютон жолы және BPA жолы бар.