Тед Уайт: Америкалық ғылыми-қияли жазушы және фандом тұлғасы
Ted White (author)
Тед Уайт – американдық ғылыми-фантастика жазушысы, редакторы және сыншысы. «Хьюго» жүлдесінің иегері, көптеген фантастикалық журналдарға мақала жазған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист
American novelist
Теодор Эдвин Уайт (4 ақпан 1938 жылы туған) – американдық ғылыми фантастика жазушысы, редактор және жанкүйер, сондай-ақ музыка сыншысы. Ол Тед Уайт атымен жазады және өңдейді. Өзінің атымен жазылған кітаптары мен әңгімелерінен бөлек, ол Дэйв ван Арнаммен бірлесіп Рон Арчер есімімен, ал Терри Каррмен Норман Эдвардс есімімен романдар жазған. 1968 жылы «Хьюго» сыйлығына ие болды.
Theodore Edwin White (born February 4, 1938) is an American science fiction writer, editor and fan, as well as a music critic. He writes and edits as Ted White. In addition to books and stories written under his own name, he has also co authored novels with Dave van Arnam as Ron Archer, and with Terry Carr as Norman Edwards. He won a Hugo Award in 1968.
Фандомның шығу тегі
Жасөспірім кезінен бастап Уайт ғылыми-фантастикалық фан-журналдарға көп еңбек сіңірді, ал 1968 жылы үздік фан-жазушы үшін Хьюго сыйлығын жеңіп алды. Оның эссе жазушы ретінде шеберлігі "Сайдалу" -де айқын көрінеді, бұл 1960 жылы музыка сыншысы Линда Соломонның бір жазбасына қатысты дау-дамай науқас фантаст жазушы Харлан Эллисонды бүкіл жазба жинағын Уайттың жинағындағы бір жазбаға қарсы қойып, келісімнен бас тартуға итермелеген. Өзінің айтарлықтай кәсіби жетістіктеріне қарамастан, Уайт фандомдағы жетістіктері оған басқа жасаған нәрселерінен гөрі көп нәрсені білдіреді деп санайды. 1953 жылы ол Zip журналын баспадан шығарды, бұл келесі онжылдықтарда шығарған көптеген фан-журналдардың алғашқысы болды. 1956-1957 жылдары ол Ларри Старкпен бірге Stellar редакторы болды, содан кейін ол құрылтайшы редакторларға, Грегори Бенфорд пен Джеймс Бенфордқа (1960), Минак, Эгобу және басқаларға қосылған кезде Void редакторы болды. Өзгелерге өздерінің фан-журналдарын шығаруға көмектесуден басқа, ол "Яндро және Ричард Э. Гейс" психотикалық / SF Review журналының тұрақты колонкасы болды. Ол сондай-ақ көптеген жанкүйерлік іс-шараларда белсенді болды, мысалы, Нью-Йоркте 1967 жылы Дүниежүзілік ғылыми фантастика конвенциясын ұйымдастыруда. 2018 жылы ол әлі де бірнеше фандом мен фанзинде бағытталған электрондық пошта тізімдерінде белсенді болды.
Since the time he was a teenager, White has been a prolific contributor to science fiction fanzines, and in 1968 he won the Hugo Award for Best Fan Writer. His skill as an essayist is evident in "The Bet", a memoir of a tense day in 1960 when a dispute over a record owned by music critic Linda Solomon prompted fellow science fiction writer Harlan Ellison to bet his entire record collection against a single record in White's collection, and then renege on the deal. Despite his considerable professional credits, White maintains that his achievements in fandom mean more to him than anything else he has done. In 1953, he edited and published Zip, the first of many fanzines he published over the following decades. In 1956–57, he co edited Stellar with Larry Stark, followed by Void when he joined the founding editors, Gregory Benford and James Benford (1960), Minac, Egoboo and others. In addition to helping others publish their own fanzines, he was a regular columnist in Yandro and Richard E. Geis' Psychotic/SF Review. He also has been active in numerous fan events, such as organizing the 1967 World Science Fiction Convention in New York as co chairman. As of 2018, he was still active on several of the fandom and fanzine oriented electronic mailing lists.
Радио
1977 жылдан 1979 жылға дейін ол WGTB FM (90.1) радиосында жұма күнгі д-р Прогрессо бағдарламасын Dr. Progresso ретінде жүргізді.
From 1977 into 1979, as Dr. Progresso, he did the Friday afternoon Dr. Progresso radio show on WGTB FM (90.1).
Музыкалық сыншы
1959 жылы 21 жасында Уайт өзінің алғашқы әйелі Сильвия Дис Уайтпен Вирджиния штатының Фоллс-Черч қаласынан Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Сол жылы ол Metronome журналы үшін музыкалық сын-пікірлер жаза бастады, сондай-ақ Том Уилсонның Jazz Guide (кейіннен 33 Guide) журналында баған жариялай бастады. Музыкалық сыншы ретінде ол Rogue журналы үшін джаз туралы жазу және журналистикамен айналысты, LP пластинкаларының сыртқы жапсырмаларына түсіндірмелер жазды, концерттер туралы шолулар жасады және сұхбаттар алды. Ол Эрик Долфимен (1964 жылы қайтыс болған) сұхбат жазған жалғыз адам еді. 1999 жылы интернетке көшкеннен кейін Уайт Collecting Channel веб-сайтының музыка редакторы болды және Dr. Progresso псевдонимімен өзінің музыкалық пікірлерге арналған жеке веб-сайтын жүргізеді.
In 1959, at the age of 21, White moved from Falls Church, Virginia, to New York City with his first wife, Sylvia Dees White. That year, he began writing music criticism for Metronome and a column for Tom Wilson's Jazz Guide (later 33 Guide). As a music critic, he expanded into jazz writing and journalism for Rogue, along with LP liner notes, concert reviews and interviews. He was the only person to record an interview with Eric Dolphy (who died in 1964). Moving online, White became the music editor of the Collecting Channel website in 1999, and he maintains his own website of music commentary under his Dr. Progresso pseudonym.
Ғылыми фантастика авторы
1963 жылы Марион Циммер Брэдлимен бірлесіп жазған "Феникс" – Уайттың кәсіби тұрғыда жарияланған алғашқы әңгімесі болды, ол кейіннен "Феникс Прайм" романына дамытылып, "Қанар" кітаптар сериясын бастады. Оның алғашқы романы "2500 жылдан келген шабуыл" (1964) Терри Каррмен бірлесіп, Норман Эдвардс псевдонімімен жазылды. 1964 және 1978 жылдар аралығында ол екі ғылыми-фантастикалық серия және 11 жеке роман жазды, оның ішінде бір "Капитан Америка" романы да бар. Романның екеуі Дейв ван Арнаммен, біреуі Дэвид Бишоффпен, ал біреуі Уайттың Док Феникс кейіпкерін пайдаланып, Марв Вольфманмен бірлесіп жазылды. 1966 жылы Уайт Ларри МакКомбспен бірге жазған "Павлин патшасы" атты әңгімесі үшін "Небула" сыйлығына ұсынылды. Ол сонымен қатар басқа жазушылардың, әсіресе Ли Хоффманның кәсіби мансабын дамытуға зор үлес қосты.
"Phoenix", a 1963 collaboration with Marion Zimmer Bradley, was White's first professionally published story, which he later expanded into the novel Phoenix Prime, beginning the Qanar series of books. His first novel, Invasion from 2500 (1964), was written in collaboration with Terry Carr under the pseudonym Norman Edwards. Between 1964 and 1978 he wrote two science fiction series and 11 standalone novels, including one Captain America novel. Two of the novels were written in collaboration with Dave van Arnam, one with David Bischoff and one, using White's Doc Phoenix character, with Marv Wolfman. White was a 1966 Nebula nominee for his short story, "The Peacock King," written with Larry McCombs. He was also instrumental in kick starting the professional careers of other writers, notably Lee Hoffman.
Бас редактор
Уайт 1963 жылдан 1968 жылға дейін «The Magazine of Fantasy & Science Fiction» журналының редакторының көмекшісі қызметін атқарды. 1968 жылдың қазан айынан 1978 жылдың қазан айына дейін ол «Amazing Stories» және «Fantastic» журналдарын редакциялады, әртүрлі дарынды суретшілерді таныстырып, көркем әдебиеттің сапасын жақсартты. Ол сонымен қатар 1973 жылы екі антологияны дайындады: «The Best from Amazing Stories» және «The Best from Fantastic». Редактор ретіндегі оның беделі «Heavy Metal» журналының баспагерлеріне әсер етті, олар оны 1979 жылы журналға, оның келгенше негізінен графикалық әңгімелер жариялаған, ғылыми-фантастикалық және прозалық көркем шығармаларды енгізу үшін шақырып алды. Уайт 1980 жылдың тамызына дейін «Heavy Metal» журналының бас редакторы болып қызмет етті. 1985 жылы ол «Stardate» журналының редакторының орынбасары болды.
White held the position of assistant editor at The Magazine of Fantasy & Science Fiction from 1963 to 1968. From October 1968 until October 1978, he edited Amazing Stories and Fantastic, upgrading the quality of the fiction while showcasing a variety of talented illustrators. He also edited two 1973 anthologies, The Best from Amazing Stories and The Best from Fantastic. His reputation as an editor impressed the publishers of Heavy Metal magazine, who hired him to introduce non fiction and prose fiction into the magazine, which featured mainly graphic stories until White's arrival in 1979. White lasted at the helm of Heavy Metal until August 1980. In 1985, he was an associate editor of the magazine Stardate.
Музыкант
Уайт сонымен қатар клавишалар мен саксофонда ойнайды. Ол Вашингтон, Колумбия округі аймағындағы импровизациялық топ Conduit-пен бірге өнер көрсетті.
White also plays keyboards and saxophone. He performed with the Washington, D. C., area improvisational group Conduit.