Уильям Моррис үйі: «Қызыл үй» тарихы мен мұрасы

Кіріспе

Ұлттық Трастқа тиесілі өнер және қолөнер ғимараты.

Қызыл үй – Англияның оңтүстік-шығысындағы Бекслихит қаласында орналасқан маңызды өнер және қолөнер ғимараты. 1859 жылы архитектор Филип Вебб және дизайнер Уильям Моррис бірлесіп жобалаған бұл үй Моррис отбасының тұрғын үйі ретінде салынған. Құрылысы 1860 жылы аяқталды. Оксфорд университетінде білім алғаннан кейін Моррис өзі мен жаңа әйелі Джейн Моррис үшін Лондон орталығына жақын ауылдық үй салуға шешім қабылдады. Сол кезде Кент графтығындағы Уптон ауылында жер учаскесін сатып алып, досы Веббті үйді жобалауға және салуға шақырды, жобаны әулетінен мұраға алған қаржымен қаржылады. Моррис ортағасырлық мәдениетке терең әсерленді және ортағасырлық шабытталған нео-готикалық стильдер ғимараттың дизайнында кеңінен көрініс тапқан. Ғимарат Морристің қолөнер шеберлігі мен шеберлік дағдыларын пайдалана отырып салынды және ол «Өнер және қолөнер» қозғалысының алғашқы үлгісі болып табылады. Морристің көптеген достары, әсіресе Рафаэльге дейінгі суретшілер Эдвард Берн-Джонс және Данте Габриэль Россетти, үйді безендіруге көмектесті; Берн-Джонс салған қабырға суреттерінің бір бөлігі бүгінге дейін сақталған. Қызыл үйде тұрғанда Моррис өзінің дизайн компаниясы «Morris, Marshall, Faulkner & Co.» құруға қатысып, алғашқы обой үлгілерін жасады. Оның Дженни және Мэй есімді екі қызы да осы жерде дүниеге келді. Моррис бастапқыда өмірінің соңына дейін осы үйде тұруды жоспарлағанмен, үйді күтіп ұстау тым қымбатқа түсетінін және оның өмір салтына сай келмейтінін түсінді. Бес жылдан кейін ол отбасымен Блумсберидегі Куин-сквердегі пәтерге көшіп, үйді сатты. Қызыл үй 1866 жылдан 2002 жылға дейін әртүрлі адамдардың жеке резиденциясы болды, осы кезеңде интерьер дизайнына бірнеше өзгерістер енгізілді. 1950 жылы Англия мұрасымен І санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді. 1952 жылдан 1999 жылға дейін архитектор Эдвард Холламби үйде тұрып, оны сақтау жұмыстарын бастады және 1998 жылы «Қызыл үйдің достары» атты қайырымдылық қорын құрды. 2003 жылы Ұлттық Траст мүлікті сатып алып, оны сақтау жобасын жүзеге асырды және оны келушілерге ашық түрде ұстап, шайхана мен сыйлық дүкенін ашты.

Red House is a significant Arts and Crafts building located in Bexleyheath, south east London, England. Co designed in 1859 by the architect Philip Webb and the designer William Morris, it was created to serve as a family home for Morris. Construction was completed in 1860. Following an education at the University of Oxford, Morris decided to construct a rural house for himself and his new wife, Jane Morris, within a commuting distance of central London. Purchasing a plot of land in what at the time was the village of Upton in Kent, he employed his friend Webb to help him design and construct the house, financing the project with money inherited from his wealthy family. Morris was deeply influenced by Medievalism and Medieval inspired Neo Gothic styles are reflected throughout the building's design. It was constructed using Morris' ethos of craftsmanship and artisan skills and is an early example of what came to be known as the Arts and Crafts movement. A number of Morris' friends visited, most notably the Pre Raphaelite painters Edward Burne Jones and Dante Gabriel Rossetti, both of whom aided him in decorating the House; various Burne Jones wall murals remain. While at Red House, Morris was involved in the formation of his design company, Morris, Marshall, Faulkner & Co., and embarked on his earliest wallpaper designs. It was also here that his two daughters, Jenny and May, were born. Although initially intending to live there for the rest of his life, Morris found that the house proved too expensive to run and did not suit his lifestyle. After five years, he moved his family to a flat in Queen Square, Bloomsbury and sold the property. Red House remained a private residence for various individuals from 1866 until 2002, during which period various alterations were made to the interior design. In 1950 it was designated a Grade I listed building by English Heritage. From 1952 to 1999 the architect Edward Hollamby lived at the House, initiating attempts at preservation and establishing the Friends of Red House charity in 1998. In 2003, the National Trust purchased the property, undertaking a project of conservation and maintaining it as a visitor attraction with an accompanying tea room and gift shop.

Уильям Моррис Қызыл үйде

Уильям Моррис 1834 жылғы 24 наурызда Уолтемстоу қаласында дүниеге келді және бай орта таптың отбасында өсті. Әкесі 1847 жылы қайтыс болғанымен, Моррис отбасы Девонның Ұлы Консолдарындағы мыс кен орындарындағы үлестерінің арқасында әулеттің қалпын сақтады. 1853 жылы Моррис Оксфордтағы Эксетер колледжінде оқуын бастады, негізгі пәні – классика. Ол Оксфордтың көптеген ортағасырлық ғимараттарынан шабыт алып, ортағасырлық тарих пен сәулет өнеріне қызығушылық танытты. Бұл қызығушылық Британиядағы өркендеп келе жатқан ортағасырлық қозғалыспен байланысты болды, ол Виктория дәуіріндегі индустриалды капитализмнің көптеген құндылықтарын қабылдамайтын романтизмнің бір түрі еді. Моррис үшін орта ғасырлар – мықты рыцарлық идеалдарымен және капитализмге дейінгі, біртұтас қауымдық сезімімен ерекшеленетін дәуір болды, ол осы екеуін де өзінің заманынан артық деп санады. Ол өнер сыншысы Джон Раскиннің еңбектеріне зор ықпал етті, әсіресе «Венеция тастарының» екінші томындағы «Готикалық сәулеттің мәні» деген тарауы оған ерекше әсер етті. Моррис Раскиннің сәндік өнер мен сәулеттің өнеркәсіптік өндірісін жоққа шығарып, қолөнерге қайта оралу, қолөнершілерді суретшілер деңгейіне көтеру және көркемдік ортаның иерархиясы жоқ, қолмен жасалған, қолжетімді өнерді жасау философиясын қабылдады. Оксфордта Моррис, бакалавр студенті Эдвард Берн-Джонспен жақын дос болып, өмірге ортақ көзқарас пен Артурийлік аңыздарға қызығушылық танытты. 1856 жылы емтиханды сәтті тапсырып, бакалавр дәрежесін алған Моррис 1856 жылғы қаңтарда Оксфордтағы готикалық стильді жаңартушы сәулетші Джордж Эдмунд Стритпен шәкірттікке түсті. Ол Филип Веббтің жетекшілігінде болды, ол оның жақын досы атанды. Көп ұзамай ол Стриттің лондондық кеңсесіне көшіп, 1856 жылғы тамызда Блумсберидегі Брн-Джонспен бірге пәтерге орналасты. Моррис Лондонға қызығушылық танытты, бірақ оның ластануы мен жақын маңайдағы ауылдық жерлерге жылдам таралуынан алаңдады, оны «таралып жатқан жара» деп сипаттады. Ауылдық өмірді артық көретін Моррис Рафаэльге дейінгі суретшілерге қызығушылық танытты және көп ұзамай Рафаэльге дейінгі суретшілердің бірі – Данте Габриэль Россеттимен танысты, Брн-Джонс Россеттидің шәкірті болғаннан кейін, олар үш еуі жақын дос атанды. Россетти арқылы Моррис ақын Роберт Браунингпен, сондай-ақ суретшілер Артур Хьюз, Томас Вулнер және Форд Мадокс Браунмен танысты. Россеттидің ұсынысымен Моррис пен Берн-Джонс 1856 жылғы қарашада Блумсберидегі Қызыл Арыстан алаңындағы 17-ші үйге бірге көшіп келді. Моррис пәтер үшін ортағасырлық стильде жиһаз жобалап, тапсырыс берді, олардың көпшілігін Артурийлік сахналармен суреттеді, бұл бағыттың өзі ағымдағы көркемдік талғамдарды тікелей қабылдамады. 1857 жылғы қазан айында Моррис театр қойылымында жұмысшы класынан шыққан Джейн Берденмен танысып, одан өзіне модель болуын сұрады. Оған ғашық болған олар қарым-қатынасқа түсіп, 1858 жылғы көктемде кездесуге келісті, бірақ Берден кейін Морриске ешқашан махаббат сезімі болмағанын мойындады. Олар 1859 жылғы 26 сәуірде Оксфордтағы Солтүстік қақпадағы Сент-Михаил шіркеуінде өткен қарапайым рәсімде үйленді, содан кейін Бельгияның Брюгге қаласына бал айына кетті. Жаңадан үйленген Моррис өзі мен әйелі үшін үй салуды шешті. Ол Уэббке, ол кезде Стриттен тәуелсіз сәулетші ретінде жұмыс істеп, үйді жобалауға көмектесуді тапсырды.

William Morris was born in Walthamstow, Essex, on 24 March 1834, and raised in a wealthy middle class family. Although his father died in 1847, the Morris family remained affluent as a result of shares in the Devon Great Consols copper mines. In 1853 Morris began university studies at Exeter College, Oxford, focusing on Classics. There, he developed a keen interest in Medieval history and Medieval architecture, inspired by Oxford's many medieval buildings. This interest was tied to Britain's growing Medievalist movement, a form of Romanticism that rejected many of the values of Victorian industrial capitalism. For Morris, the Middle Ages represented an era with strong chivalric values and an organic, pre capitalist sense of community, both of which he deemed preferable to his own period. He was heavily influenced by the writings of art critic John Ruskin, being particularly inspired by his chapter "On the Nature of Gothic Architecture" in the second volume of The Stones of Venice. Morris adopted Ruskin's philosophy of rejecting the tawdry industrial manufacture of decorative arts and architecture in favour of a return to hand craftsmanship, raising artisans to the status of artists, and creating art that should be affordable and hand made, with no hierarchy of artistic mediums. At Oxford, Morris became the best friend of fellow undergraduate Edward Burne Jones; they had a shared attitude to life and a keen mutual interest in Arthurianism. Having passed his finals and been awarded a BA in 1856, Morris began an apprenticeship with the Oxford based Gothic revival architect George Edmund Street in January 1856. There he was placed under the supervision of Philip Webb, who became a close friend. He soon relocated to Street's London office, in August 1856 moving into a flat in Bloomsbury, Central London with Burne Jones. Morris was fascinated by London but dismayed at its pollution and rapid expansion into neighbouring countryside, describing it as "the spreading sore". Preferring rural life, Morris became increasingly fascinated with the Pre Raphaelites and soon met one of the foremost Pre Raphaelite painters, Dante Gabriel Rossetti, after Burne Jones became Rossetti's disciple; the three soon became close friends. Through Rossetti, Morris came to associate with poet Robert Browning, and the artists Arthur Hughes, Thomas Woolner, and Ford Madox Brown. At Rossetti's recommendation, Morris and Burne Jones moved in together to a flat at No. 17 Red Lion Square in Bloomsbury by November 1856. Morris designed and commissioned furniture for the flat in a Medieval style, much of which he painted with Arthurian scenes in a direct rejection of mainstream artistic tastes. In October 1857 Morris met Jane Burden, a woman from a working class background, at a theatre performance and asked her to model for him. Smitten with her, they entered into a relationship and were engaged in spring 1858; Burden would later admit, however, that she never loved Morris. They were married in a simple ceremony held at St Michael at the North Gate church in Oxford on 26 April 1859, before honeymooning in Bruges, Belgium. Newly married, Morris decided to construct a house for himself and his bride. He commissioned Webb, who was then setting out as and architect independent of Street, to help him design it.

Шығуы мен құрылысы: 185960

Моррис Қызыл үйді тек отбасылық ошақ ретінде ғана емес, сонымен қатар үздіксіз көркем жұмысының фоны ретінде көріп тұрды. Ол оны Лондоннан шалғай емес, ауылдық жерде орналастыруды қалап, өйткені Кент оның сүйікті округі болды, сол жерде іздеуді жөн көрді; ол әсіресе үлкен ашық кеңістіктермен, кішкентай төбелермен және өзендердің географиялық үйлесімін ұнатты, оны туған Ессекстің жазық даласына қарама-қарсы қойды. Аймақта сатылымдағы әртүрлі жерлерді қарастырғаннан кейін, ол Батыс Кенттегі Аптон ауылындағы жер учаскесін сатып алды. Лондонға жолмен он шақырым қашықтықта болғанымен, ол ең жақын теміржол стансасынан, Абби Вуд стансасынан үш шақырым жерде орналасқан. Аптон ауылында Моррис алма және шие ағаштарымен қоршалған жаңа үйін қалап, бау-шалғын сатып алды. Моррис Аптонның орта ғасырларда Кентербери соборына қажылыққа барғандардың жолына жақын орналасқандығына қуанған болар еді, сонымен қатар үш шақырымдай жердегі ортағасырлық Леснес аббаттығының қираған қалдықтарын көруге мүмкіндік алатын еді. Қызыл үй салынып жатқан кезде Моррис және оның әйелі 41-ші Грейт-Ормонд көшесінде, Веббтің кеңсесіне жақын, 7-ші Грейт-Ормонд көшесіндегі жалдамалы пәтерде тұрды. Бірақ жоба аяқталуға жақын келгенде, Моррис құрылысшының жұмысын қадағалай алу үшін жақын жердегі Амберли лоджына көшіп келді. Вебб пен Моррис үйдің дизайнын бірлесіп жасады. Сондықтан Ұлттық сенім қоры оны «Морристің романтикалық утопиясы мен Веббтің практикалық салауатты ақылының күрделі үйлесімі» деп сипаттады, ал Эдвард пен Дорис Холламби «бірін-бірі ажырату мүмкін емес бірлескен еңбек» деп атады. Қызыл үй Веббтің тәуелсіз сәулетші ретіндегі алғашқы жобасы болды, ал Моррис салған жалғыз үй болып қалды. Құрылыс жұмысы мердігерге тапсырылды және салуға бір жыл уақыт кетті. Ол Морриске шамамен 4000 фунтқа түсті, оның акцияларының құны төмендеп жатқан кезде. Дизайны ерекше болғандықтан, Қызыл үй L тәрізді жоспармен, екі қабатты және қызыл черепицадан жасалған биік шатырмен салынды. Үлкен зал, асхана, кітапхана, таңғы ас бөлмесі және ас үй бірінші қабатта, ал екінші қабатта тұрғын бөлмелер, қонақ бөлмесі, студия және жатын бөлмелері орналасқан. Қызметшілердің бөлмелері замандас ғимараттарға қарағанда кең болды, бұл Моррис пен Веббтің кейінірек социалист болуына ықпал еткен жұмысшы табының жағдайы туралы алғашқы ойларды көрсетеді. Терезелер бөлмелердің дизайнына сәйкес орналастырылды, сыртқы симметрияға емес, сондықтан әртүрлі терезе түрлері қолданылды, оның ішінде биік жақтаулы терезелер, жамбас төсектер, дөңгелек бас тәрізді терезелер және «төбешік» терезелер бар. Үйде әшекейлеу болмады, оның сәндік элементтері құрылымдық мақсаттарға қызмет етті, мысалы терезелер үстіндегі аркалар және баспалдақ үстіндегі ашық шатырдағы лювр. Морристің өмірбаянын жазған Дж. В. Маккейлдің айтуынша, үйдің сыртқы дизайны «қатаңдыққа дейін қарапайым болды және оның әсері беріктігі мен пропорциясының дұрыстығына байланысты болды». Бұл сол кездегі ғимараттардың көпшілігі әшекейлермен безенілгендігіне байланысты біршама радикалды болды. Россети оны «сипаттауға келмейтін дәуірдің нағыз кереметі» деп атады, ал Морристің өмірбаяны Фиона Маккарти оны «соңғы Рафаэльге дейінгі ғимарат» деп сипаттады. Қызыл үйдің сәулеті 13 ғасырдан бергі британдық дизайн стильдерінен шабыт алды, ал Моррис ғимаратты «рухы жағынан өте ортағасырлық» деп сипаттады. Тарихшы Э. П. Томпсон үйдің «бұрынғы готикалық қайта жаңғырулардағыдай емес, архитектордың талғамына ұнаған бірқатар ортағасырлық сипаттамаларды біріктіру мақсатында емес, 19 ғасырдың қажеттіліктеріне сәйкес келетіндей етіп соңғы готикалық құрылыс әдістерін бейімдеуге бағытталған нақты әрекет болды» деп мәлімдеді. Кейінірек мүліктің иелері болған Эдвард пен Дорис Холламби Қызыл үйді Вебб пен Моррис «археологиялық еліктеусіз готикалық принциптерді тұрғын үй сәулетіне қолдануға» тырысқандығы ретінде сипаттады. Бұл әрине «викториялық буржуазиялық нормадан мүлдем өзгеше» десе де, Маккарти оның «революциялық ғимарат емес» екенін айтты, оның сол кезеңдегі басқа неоготикалық ғимараттармен көп ортақ нәрсесі бар еді, оның «құрылымды тығыз» интерьерін сәулетші Август Пугиннің интерьерімен салыстырды. Ғимарат салынғаннан кейін Моррис интерьерді безендіруге кірісті, бірақ барлық нәрсені дерлік өзі жобалап, жасауды жөн көрді. Тек бірнеше сәндік заттар дайын күйінде сатып алынды, атап айтқанда парсы кілемдері және көк қыш немесе дельфт. Моррис Қызыл шаршыдағы пәтерінен әкелген боялған отыратын жиһазын бөлік-бөлікке таратып, Қызыл үйге тасып, қонақ бөлмесінде қайта құрастырды. Көптеген басқа да жиһаз Веббтің арнайы дизайны бойынша жасалды, оның ішінде еменнен жасалған ас столы, басқа да столдар, орындықтар, шкафтар, мыс шамдар, оттықтар және шыны ыдыстар бар. Сыланған қабырғалар мен төбелерге темперада қарапайым суреттер салынды, бірақ зал мен тұрғын бөлмелерге күрделі суреттер салу жоспарланған. Үйге Бёрн-Джонс пен Вебб жасаған эскиздер бойынша боялған әйнек терезелер орнатылды. Кентербериге қажылыққа барған ортағасырлық паломниктердің жолына сілтеме жасай отырып, Моррис негізгі дәлізді үйдің артқы кіреберісіне жалғайтын өткелді «Паломниктердің тоқтаған жері» деп атады. Бақша да ерекше дизайнмен ерекшеленді, Моррис үй мен бақша дизайнының біріктірілуіне талап етті; соңғысы гүлзарларға өрілген түйінге орналасқан төрт кішкентай шаршы бақшаға бөлінді. Гүлзарлардың жиегі лаванда мен розмаринмен шегерілді, ал бақшаға лилиялар мен күнбағыстар да отырғызылды. Ақ жасмин, раушан, балдырқан және құмар гүлдер үй қабырғаларына өрмелеп өсу үшін отырғызылды.

Morris envisioned Red House as being not only a family home, but also a background to his ongoing artistic work. He wanted it to be situated in a rural area that was not far from London, and chose to search in Kent because it was his favourite county; he particularly enjoyed its geographical mix of large open spaces with small hills and rivers, favourably contrasting it to the flat expanse of his native Essex. After looking at various locations for sale in the area, he settled on a plot of land in the village of Upton in West Kent; although ten miles to London by road, it was situated three miles from the nearest railway station, Abbey Wood railway station. At Upton, Morris purchased an orchard and a meadow, wanting his new home to be surrounded by an apple and cherry orchard. Morris would likely have been pleased that Upton was close to the track that pilgrims followed to Canterbury Cathedral during the Middle Ages, and would also have had the opportunity to visit the ruins of the Medieval Lesnes Abbey which were around three miles away. While Red House was under construction, Morris and his wife lived in rented accommodations at 41 Great Ormond Street, just along the road from Webb's office, at 7 Great Ormond Street. However, as the project neared completion, the Morrises moved to Amberley Lodge, close to the site, so that Morris could monitor the builder's progress. Webb and Morris would work on the design of the house together. Thus, the National Trust have described it as "a complex fusion of Morris's romantic utopianism and Webb's practical common sense", while Edward and Doris Hollamby described it as "a collaborative effort in which we cannot separate one from the other". Red House would be Webb's first project as an independent architect, while it remained the only house that Morris ever built. The actual construction was given to a contractor, and the structure took a year to build. It cost Morris approximately £4,000, at a time when the value of his shares was dropping. Unique in its design, Red House was designed to an L shaped plan, with two stories and a high pitched roof made of red tile. The large hall, dining room, library, morning room, and kitchen were located on the ground floor, while on the first floor were situated the main living rooms, the drawing room, the studio, and the bedrooms. The servants' quarters were larger than in most contemporary buildings, reflecting the embryonic ideas regarding working class conditions which would lead Morris and Webb to become socialists in later life. Windows were positioned to suit the design of the rooms rather than to fit an external symmetry; thus a variety of different window types are present, including tall casements, hipped dormers, round headed sash windows, and bull's eye windows. The house lacked any applied ornamentation, with its decorative features instead serving constructional purposes, such as the arches over the windows, and the louvre in the open roof over the staircase. According to Morris' biographer J. W. Mackail, the external design of the house was "plain almost to severity, and depended for its effect on its solidity and fine proportion." This was somewhat radical at the time, as most contemporary buildings were heavily furnished with ornamentation. Rosseti termed it "a real wonder of the age which baffles all description", while Morris biographer Fiona MacCarthy described it as "the ultimate Pre Raphaelite building". The architecture of Red House was inspired by styles of British design from the thirteenth century, and Morris described the building as being "very mediaeval in spirit". Historian E. P. Thompson asserted that the house "was built, not–as in previous Gothic revivals–in an attempt to combine a number of superficial medieval characteristics which pleased the taste of the architect, but in a definite attempt to adapt late Gothic methods of building to the needs of the nineteenth century." Later owners of the property, Edward and Doris Hollamby, described Red House as Webb and Morris' attempt to "apply Gothic principles to domestic architecture without archaeological imitation". While asserting that it was certainly "a far cry from the Victorian bourgeois norm", MacCarthy stated that it was "by no means a revolutionary building", having much in common with other Neo Gothic buildings of the period, comparing its "complicated dense" interiors to those of the architect Augustus Pugin. When the building itself had been constructed, Morris set about decorating the interior, however specifically chose to design and create almost everything himself. Only a few pieces of decor were pre bought as ready made items, namely the Persian carpets, and blue china or delft. Morris took his painted settle from the Red Lion Square flat and had it transported in pieces to Red House, where it was reassembled in the drawing room. Many other items of furniture were specially designed by Webb, including the oak dining table, other tables, chairs, cupboards, copper candlesticks, fire dogs, and glass tableware. The plastered walls and ceilings were given simple designs in tempera, although more complex designs were planned for the hall and main living rooms. Stained glass windows were installed in the house, with designs created by Burne Jones and Webb. In reference to the route taken by Medieval pilgrims headed to Canterbury, Morris termed the passage which connects the main hallway to the house's rear entrance, "The Pilgrim's Rest". The garden was similarly unique in its design, with Morris insisting on integration of the design of the house and garden; the latter was divided into four small square gardens by trellises on which roses grew. The flower beds were bordered with lavender and rosemary while lilies and sunflowers had also been planted in the garden. White jasmine, roses, honeysuckle and passion flower were planted to climb up the walls of the house.

Морристің Қызыл үйдегі өмірі: 18601865

Моррис әйелімен бірге 1860 жылдың жазының соңында Қызыл үйге көшті. Ол сол жерде өмірінің соңына дейін тұруды армандаған, бірақ шындығында бес жыл ғана тұрды. Морристің достары жиі келіп тұратын: Берн-Джонс және оның жаңа әйелі Джорджиана Берн-Джонс, әдетте жексенбі күндерін Қызыл үйде өткізер еді, ал Россетти, Фолкнер және оның екі қарындасы, Уэбб, Суинберн, Мадокс Браун және Артур Хьюз де жиі қонақ болар еді. Берн-Джонс пен Фолкнер Морриске әзіл-қалжыңдар жасауды ұнататын, мысалы, ойын карталарын өңдеп немесе киімдерін тігіп, оны тығыз сезіндіретін. Достар үйде тығылып ойнауды жақсы көретін, ал кештерде піаниноның айналасына жиналып ән айтатын. Моррис пен Джейннің екі баласы осы Қызыл үйде дүниеге келді: 1861 жылдың қаңтарында Джейн Элис Моррис деген қыз туды, ол кейін "Дженни" деп танылды. 1862 жылдың наурыз айында Дженниден кейін екінші қызы Мэри "Мэй" Моррис туды. Моррис қыздарына қамқор әке болды, және жылдар өткен соң олар екеуі де балалық шақтарының керемет екенін еске алды. Дегенмен, Морристің некесінде проблемалар туды, өйткені Джейн Россеттиге жақындады, ол оны жиі суретке түсіретін. Олардың қарым-қатынасының жыныстық сипаттамасы бар-жоғы белгісіз, бірақ осы кезде топтың басқа мүшелері Россетти мен Джейннің жақындығын байқады. Моррис сонымен қатар бірнеше қызметшілерді жалдады, олардың төртеуі 1861 жылғы санақта үйде тұрғаны тіркелді: аспазшы Шарлотта Купер, үй шаруашылығын жүргізуші Джейн Чепмен, бала күтуші Элизабет Рейнольдс және атты жаратылысын күтуші Томас Рейнольдс. Моррис жылдар бойы үйдің ішкі безендірілісіне және бақтың дизайнына өз достарының көмегімен үнемі өзгерістер енгізіп отырды. Үйде ешқандай қағаз аспап болмауы керек еді, қабырғалар боялған немесе гобелендермен жабылған. Сабақтың қабырғаларында Берн-Джонстың Троя соғысының көріністерін бейнелейтін қабырғалық суреті болуы тиіс еді, ал төмендегі залдың қабырғасында ежелгі грек сарбаздарын Трояға тасымалдайтын әскери кемелердің суреті болуы керек еді. Классикалық мифологияның көріністерін бейнелесе де, Моррис дизайнның ортағасырлық стильде болуын қалады, ал соғыс кемелері он төртінші ғасырдың кемелеріне негізделген. Коридордағы шкафта Моррис Томас Малоридің сэр Ланселоттың сэр Тристрам мен Ла Белль Изольтті Жолалы Гардтың сарайына қалай әкелгені туралы әңгімесінің негізінде сурет салуды бастады (бірақ аяқтамады). Суреттерде Морристің кейбір достары бейнеленген, олардың арасында Джейн, Фолкнер, Берн-Джонстар және Лиззи Сиддел болды. Ас бөлмесінде Моррис қабырғаларды Джеффри Чосердің "Жақсы әйелдер туралы аңыз" кітабындағы кестеленген әйел батырлар сериясымен безендіруді жоспарлаған. Джейн мен оның әпкесі Бесси жасаған, тек жеті-сегіз данасы ғана аяқталды. Қонақ бөлмесінің қабырғаларына Моррис он бесінші ғасырдағы Sir Degrevant романының бірқатар көріністерін бейнелейтін қабырғалық суретті қалаған. Ақырында, үш суретті Берн-Джонс салған, олар бүгінге дейін сақталған; оларда Моррис патша ретінде, ал Джейн патшайым ретінде бейнеленген. Өрт орнының үстіне Моррис латын тілінде "Ars longa vita brevis" деген ұран жазған, яғни "Өнер ұзақ, өмір қысқа". Қызыл Арыстан алаңындағы қоныс осында орнатылған, оның үстінде Рождестволық концерттер үшін арналған музыканттар галереясы жасалды. Төбелерге сызбалар соғылып, содан кейін қарапайым, батыл үлгілермен боялды. 1862 жылдың ақпанында Берн-Джонс досы ұсынған дизайнға қатысты: "Топ [яғни Моррис] банди арқылы өркендеп, Қызыл үйді Жер бетіндегі ең әдемі орынға айналдыруда". 1861 жылдың сәуір айында Қызыл үйде тұрып, Моррис басқа алты серіктесімен декоративтік өнер компаниясы - Morris, Marshall, Faulkner & Co. - ны құрды: Берн-Джонс, Россетти, Уэбб, Форд Мадокс Браун, Чарльз Фолкнер және Питер Пол Маршалл. No. 6 Қызыл Арыстан алаңындағы үй-жайдан жұмыс істейді, олар өздерін "Фирма" деп атады және британдықтардың өндіріске деген көзқарасын реформалау туралы Раскиннің идеяларын қабылдауға бел буды. Олар сәндік өнерді жоғары өнердің бірі ретінде қайта жаңғыртуға үміттенді және қолжетімділік пен элитаға қарсы этиканы қабылдады. Қосымша персонал үшін олар Лондонның орталық бөлігіндегі Эустон қаласындағы кедей балаларға арналған өндірістік үйден келген жігіттерді жұмысқа алды, олардың көбісі шәкірт ретінде оқытылды. Неоготикалық дизайн мектебінде жұмыс істегенмен, олар Гильберт Скотт сияқты неоготикалық сәулетшілерден ерекшеленді, олар жай ғана қазіргі заманғы құрылыс стиліне белгілі бір готикалық ерекшеліктерді енгізді; оның орнына олар қолөнер шеберлігінің ортағасырлық готикалық әдістеріне толығымен оралуға тырысты. Фирма жасаған өнімдерге жиһаз, сәулеттік ою, металл өнімдері, боялған шыны терезелер және қабырғалық суреттер кірді. Олардың боялған шыны терезелері фирманың алғашқы жылдарында ерекше табысқа ие болды, өйткені неоготикалық құрылыс пен шіркеулерді қайта жаңғыртуда сұраныс жоғары болды, олардың көптеген бөлігін сәулетші Джордж Фредерик Бодли тапсырыс берді. Морристің элитаға қарсы этикасына қарамастан, Фирма жақын арада буржуазия арасында үлкен танымалдылыққа ие болды, әсіресе 1862 жылғы Халықаралық көрмеде Оңтүстік Кенсингтонда болғаннан кейін, онда олар баспасөз назарына ілігіп, мақтау медальдарын алды. Дегенмен, олар классицизм мектебіне жататын белгілі дизайн компанияларынан көп қарсылыққа тап болды. Фирма табысты бола бастағанмен, алғашқы жылдары үлкен пайда әкелмеді. Маккейлдің айтуынша, нәтижесінде Моррис отбасы оларға үйреншік болған сәнді өмір салтын сақтауға тырысқанда қаржылық қиындықтарға тап болды. Моррис сонымен қатар Upton-дағы операцияларды кеңейтуді жоспарлап, Фирманың шеберханаларын ауылға көшіруді қарастырды. Осының аясында ол Қызыл үйге екінші қанат салу жоспарын жасады, онда Берн-Джонс отбасы орналасатын еді. Берн-Джонс келісіп, бірге жаңа үйдің дизайнын ұйымдастыра бастады, бірақ Джорджиананың қызыл қызбаға шалдығуы және екінші баласының түсігі салдарынан жоспарлар тоқтатылды. Берн-Джонстың сол кезде Лондондан көшуге құлықсыз болғаны мүмкін, өйткені оның өнер мансабы үлкен жетістікке жетіп, өнер әлеміндегі байланыстарының көп бөлігі қалада болды. Моррис бұған қатты көңіл көшірді, Берн-Джонсқа: "Біздің өнер сарайымызға қатысты, сіздің хатыңызға бірінші кезде қатты ренжідім, бірақ күтпеген нәрсе емес еді: қысқасы, мен жыладым, бірақ енді одан арылдым, әрине, мен сіздің көзқарасыңыздан көремін" деп жазды.

Morris and his wife moved into Red House at the end of the summer of 1860. At the time, he envisioned living there for the rest of his life, although ultimately would only stay there for five years. Morris' friends regularly came to visit; Burne Jones and his new bride, Georgiana Burne Jones, would often spend their Sundays at Red House, while other regular visitors included Rossetti, Faulkner and his two sisters, Webb, Swinburne, Madox Brown, and Arthur Hughes. Here, Burne Jones and Faulkner often played practical jokes on Morris, for instance, doctoring a pack of playing cards or sewing up his clothing to make it feel much tighter. The group of friends liked to play hide and seek at the house, and in the evenings would gather around the piano to sing songs. It was at Red House that Morris and Janey's two children were born; in January 1861, a daughter named Jane Alice Morris, who would come to be known as "Jenny". Jenny was followed in March 1862 by the birth of their second daughter, Mary "May" Morris. Morris was a caring father to his daughters, and years later they both recounted having had idyllic childhoods. However, there were problems in Morris's marriage as Janey became increasingly close to Rossetti, who often painted her. It is unknown if their affair was ever sexual, although by this point other members of the group were noticing Rossetti and Janey's closeness. Morris also hired various servants, four of whom were cited as living in the house in the 1861 census; the cook Charlotte Cooper, the housemaid Jane Chapman, the nanny Elizabeth Reynolds, and the groom Thomas Reynolds. Morris added to both the house's interior and the design of the garden intermittently over the years, aided by his various friends. There was to be no wallpaper anywhere in the house, with the walls instead being painted or covered by tapestries. The walls of the staircase were intended to feature a painted mural by Burne Jones depicting scenes from the Trojan War, while on the wall of the hall beneath was intended to be a picture of warships carrying the ancient Greek soldiers to Troy. Although depicting scenes from Classical mythology, Morris had wanted the designs to be Medieval in style, with the warships being based on those of the fourteenth century. On the hallway cupboard, Morris began (although never finished) a painting based on Thomas Malory's tale of how Sir Lancelot brought Sir Tristram and La Belle Iseult to the castle of the Joyous Garde. The figures themselves are depictions of some of Morris' friends, among them Jane, Faulkner, the Burne Joneses, and Lizzie Siddel. In the dining room, Morris planned to decorate the walls with a series of embroidered female heroines, based in Geoffrey Chaucer's The Legend of Good Women. Produced by Jane and her sister Bessie, only seven or eight were completed. Around the walls of the drawing room, Morris had wanted a mural featuring a series of scenes from the fifteenth century Middle English romance of Sir Degrevant. Ultimately, three were executed by Burne Jones, and survive today; they feature Morris as king and Jane as queen. Over the fireplace, Morris had inscribed a Latin motto, "Ars longa vita brevis", meaning "Life is short, but art endures." The settle from Red Lion Square was installed here, on top of which was fashioned a minstrels' gallery designed for Christmas concerts. Designs were pricked into the ceilings and then painted with simple, bold patterns. Commenting on the designs being introduced by his friend, in February 1862 Burne Jones wrote that "Top [i. e. Morris] thrives through bandy, and is slowly making Red House the beautifullest place on Earth." It was while living at Red House, in April 1861, that Morris co founded a decorative arts company, Morris, Marshall, Faulkner & Co., with six other partners: Burne Jones, Rossetti, Webb, Ford Madox Brown, Charles Faulkner, and Peter Paul Marshall. Operating from a premises at No. 6 Red Lion Square, they referred to themselves as "the Firm" and were intent on adopting Ruskin's ideas of reforming British attitudes to production. They hoped to reinstate decoration as one of the fine arts and adopted an ethos of affordability and anti elitism. For additional staff, they employed boys from the Industrial Home for Destitute Boys in Euston, central London, many of whom were trained as apprentices. Although working within the Neo Gothic school of design, they differed from Neo Gothic architects like Gilbert Scott who simply included certain Gothic features on modern styles of building; instead they sought to return completely to Medieval Gothic methods of craftmanship. The products created by the Firm included furniture, architectural carving, metalwork, stained glass windows, and murals. Their stained glass windows proved a particular success in the firm's early years as they were in high demand for the surge in the Neo Gothic construction and refurbishment of churches, many of which were commissioned by the architect George Frederick Bodley. Despite Morris's anti elitist ethos, the Firm soon became increasingly popular and fashionable with the bourgeoisie, particularly following their exhibit at the 1862 International Exhibition in South Kensington, where they received press attention and medals of commendation. However, they faced much opposition from established design companies, particularly those belonging to the Neo Classical school. Although the Firm was becoming more successful, it did not generate large profits in its early years. Mackail suggests that as a result, the Morris family were placed under increasing financial strain as they attempted to retain the lavish lifestyle to which they had become accustomed. Morris was also considering expanding operations at Upton by moving the Firm's workshops to the village. As part of this, he formulated a plan for a second wing of Red House to be constructed, to house the Burne Jones family. Although Burne Jones agreed and together they began to organise the design of the new house, these were disrupted when Georgiana contracted scarlet fever, resulting in the miscarriage of her second child. The plans were subsequently scrapped. It has been suggested that Burne Jones may also have been loath to move from London at the time because his artistic career was becoming increasingly successful, and most of his contacts within the art world were in the city. Morris was deeply disappointed with this, writing to Burne Jones: "As to our palace of art, I confess your letter was a blow to me at first, though hardly an unexpected one: in short I cried, but I have got over it now; of course I see it from your point of view".

Қызыл үйден шығу: 1865 жыл

Уптон фирма операцияларының базасы ретінде таңдалмауымен байланысты идеяларының күйреуінен кейін Моррис мүлікке қатысты түрлі мәселелерді мойындай бастады. Үйдің солтүстікке қарауы салдарынан, қыс айларында ішкі жағы суық болатын, бұл Морристің әртүрлі денсаулық проблемаларын күшейте түсті, ал оның шалқап жатқан орналасқан жері дәрігерлердің келуін қиындатты. Үйден Әбби Вуд теміржол станциясына дейін үш шақырымдық жол, ашық және желді жазық арқылы, одан әрі оны шаршататын, сондай-ақ Әбби Вудтан Блумсберидегі фирма кеңсесіне күнделікті сапар, күніне үш-төрт сағат алатын. Осы мәселе бойынша жазған әртүрлі авторлар Морристің көшуіне қаржылық жағдайлар себеп болғанын айтса да, 1865 жылы Морристің акцияларынан алған дивиденді 1857 жылдан бері ең жоғары деңгейде болғаны анықталды. Моррис Red House-тан көшіп, мүлікті жалға берудің орнына сатуға шешім қабылдады, бірақ бірден сатып алушы табылмады. Ол отбасымен 1865 жылдың күзінде Блумсберидегі Куин Скверге көшіп келді. Жаңа үйіне көшіру қиын болған жиһаз Red House-та қалды, олардың кейбіреулері әлі де сол жерде сақталып тұр. Моррис Red House-қа қайта оралмады, себебі оны көру оған тым ауыр тиер еді. Дегенмен, Маккейл Морристің Red House-та өткізген бес жылды "өміріндегі ең бақытты және жемісті жылдары" деп сипаттады.

Морристен кейін

Моррис Қызыл үйді сатып алушы таба алмады және оны 1866 жылдың көктемінде үйге көшіп келген Үнді теңіз флотының зейнеткер қолбасшысы Джеймс Арнольд Хиткоттқа (1827–1877) жыл сайын 95 фунт стерлингке жалға беруге келісті. Хиткотт Мултан қоршауында қызмет еткеннен кейін теңіз зерттеушісінің маманы болды, Елиза Маргарита Бертонға үйленді және олардың екі баласы, Марион мен Ренни болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Англияға оралып, екі қызметшімен бірге Қызыл үйге көшіп келді. Олар үйдегі Моррис жиһаздарының бір бөлігін де сатып алды; Морристің екі креслосы 1997 жылға дейін Хиткотт отбасында қалды, содан кейін олар Лондондағы Кристи аукцион үйінде Уилмингтондағы Делавэр өнер мұражайына сатылды. Хиткотт үйде қайтыс болғаннан кейін, оны Морристен бай биржалық брокер Эдмунд Чарльзворт (1831–1890) сатып алды, ол 1879 жылдан 1889 жылға дейін әйелі Марта және қызы Лорамен бірге өмір сүрді. Чарльзворттар үйдің студиясын Морристің "Дейзи" обоиларымен безендірді, ол бүгінге дейін сақталған. 1889 жылы Чарльзворт Қызыл үйді Чарльз Холмге (1848–1923) 2900 фунт стерлингке сатты, ол 1903 жылға дейін иесі болды. Холм Азия тауарлары саудасына аяқ басқанға дейін Брэдфордтағы жүн бизнесі арқылы өркендеп, 1880 жылдары Либерти дүкенінің сатып алушысы болып жұмыс істеді. Клара Бентонмен үйленген, олардың үш қызы мен бір ұлы болды, олар онымен бірге үйге көшіп келді. Холм Морриске құрметпен қарады және 1893 жылы ол мұнда "The Studio" атты өнер журналын құрды, ол өнер және қолөнер қозғалысына маңызды орын берді. Қызыл үйдің ең алғашқы суреттері Холм тұрып жатқан кезден қалған. Ол ғимаратты дамытуға да үлес қосты, келушілерді кіреберіс залы мен галереяны бөлетін экранның терезе панельдеріне алмаз сақинамен немесе шыны сызықпен қолтаңбаларын сызып тастауға шақырды. Ол мұнда жүзден астам қол жинады, олар отбасы мүшелерінен, достарынан және қонақтарынан болды. Белгілі есімдердің ішінде 1897 жылы Мей Моррис пен Джорджина Берн Джонстың сапары, сондай-ақ Темза өзеніндегі соғыс кемесін алуға келген жапондық қонақтардың есімдері бар; соңғылардың арасында болашақ жапон премьер-министрі Сайто Макото болды. Бұл дәстүрді кейінірек иелері жалғастырды, соңғы жазу 1952 жылға таандык. 1903 жылы үйді Генри Мафф (1850–1910) сатып алды, ол Брэдфордтан шыққан мата сатушы, әйелі Модпен және олардың ұлы Эдвардпен бірге өмір сүрді, кейін ол белгілі сәулетші болды. Маффтар бірқатар прогрессивті істерге қатысқан әлеуметтік белсенділер болды, Мод 1907 жылы Бексли қалалық округтік кеңесіне сайланды, ол Англияда аудандық кеңеске сайланған екінші әйел болды. Сол кездегі модаға сай, олар палатаның көп бөлігінде ашық түсті схема енгізді. Генри 1910 жылы үйде қайтыс болды, бірақ Мод онда он жыл бойы өмір сүруін жалғастырды. 1920 жылы ол үйді Артур Джеймс Шервеллге (1863–1942) жалға берді, ол бұған дейін 1906 жылдан 1918 жылға дейін Хаддерсфилдтен либералды партияның парламенттік мүшесі болып қызмет еткен, партияның радикалдық қанатында өзін ұстаған. Ол үйге әйелі Эми Уэдкоатпен көшіп келді, олар кейіннен Мод Маффтан сатып алды. 1924 жылы Шервелл Қызыл үйді шарап және спирт саудасының директоры және антитеизм туралы жазушы Уолтер Скотт Годфриге (1855–1936) сатты, ол екі жыл бұрын жесір қалған еді. Ол бұл мүлікте ең аз уақыт өмір сүрді, бірақ ең үлкен өзгерістердің бірін жасады: төменгі қабаттағы күту бөлмесі мен жатын бөлмесі арасындағы қабырғаны алып тастап, оқу және кітапхана құрды, сондай-ақ осы кітапхана мен Қажылар демалатын бөлмесі арасына терезе терезесін орнатты, оны оның ұлы, сәулетші Уолтер Хиндс Годфри жобалаған. Ол үйде кіші қызы және үш қызметшісімен бірге тұрды, алайда ол Қызыл үйде жалғыздық сезінді және оны ұстау тым қымбат деп тапты. 1927 жылы үйді австралиялық Альфред Герберт Хорсфолл (1871–1944) сатып алды. Медициналық дәрігер, Хорсфолл Оңтүстік Африка соғысы кезінде Британ армиясында дәрігер болып қызмет еткен, кейін Британияға көшіп келіп, Әлеуметтік және саяси білім Лигасының лекторы және Британ империясының адал жақтаушысы болды. 1930 жылдардың басындағы қор нарығының құлдырауында Хорсфолл ақшасының көп бөлігін жоғалтты. Ол 1932 жылы үйді сатуға тырыспады.

Morris had been unable to find a buyer for Red House, and agreed to let it for £95 per annum to a retired commander in the Indian Navy named James Arnold Heathcote (1827–1877), who moved into the house in spring 1866. Having served at the siege of Multan, Heathcote had gone on to become a specialist in maritime surveying, marrying Eliza Margarita Burton and with her having two children, Marion and Rennie. After retirement he returned to England, moving to Red House with two servants. They also purchased pieces of Morris' furniture that were in the house; two of Morris' chairs remained in the Heathcote family until 1997, when they were sold at Christie's auction house in London to the Delaware Art Museum in Wilmington. After Heathcote's death at the House, it was purchased from Morris by a wealthy stockbroker, Edmund Charlesworth (1831–1890), who lived there from 1879 to 1889 with his wife Marta and daughter Laura. The Charlesworth family decorated the house's studio with Morris' "Daisy" wallpaper, which remains in place to the present. In 1889 Charlesworth sold the Red House for £2,900 to Charles Holme (1848–1923), who remained owner until 1903. Holme had become prosperous through a woollen business in Bradford before expanding into the Asian goods trade and by the 1880s he was employed as a buyer for the Liberty department store. Married to Clara Benton, they had three daughters and a son, who moved with him to the House. Holme admired Morris, and it was here in 1893 that he founded the arts magazine, The Studio, which gave importance to the Arts and Crafts movement. The earliest photographs of Red House date from the period in which it was occupied by Holme. He also contributed to the development of the building by encouraging visitors to scratch their signatures into the window panes on the screen dividing the entrance hall from the gallery with either a diamond ring or glass scratching implement. He collected over one hundred signatures here, from family members, friends, and visitors. Notable names include those of May Morris and Georgina Burne Jones on their visit in 1897, and the names of Japanese visitors who were in London to collect a battleship docked on the River Thames; among the latter was the future Japanese Prime Minister Saitō Makoto. This would be a tradition continued by some of the later owners, with the latest engraving dating to 1952. In 1903 the House was purchased by Henry Muff (1850–1910), a draper from Bradford who lived there with his wife Maude and their son Edward, who later became a noted architect. The Muffs were social activists involved in a number of progressive causes, with Maude being elected to Bexley Urban District Council in 1907, being the second woman in England to have been elected to a district council. In keeping with the fashions of the time, they introduced a lighter colour scheme throughout much of the House. Henry died at the house in 1910, although Maude continued to live there for another decade. In 1920, she began renting the property to Arthur James Sherwell (1863–1942), who had previously served as a Liberal Party Member of Parliament for Huddersfield from 1906 to 1918, positioning himself on the radical wing of the party. He moved to the House with his wife Amy Whadcoat, which they later purchased from Maude Muff. In 1924, Sherwell sold Red House to Walter Scott Godfrey (1855–1936), the director of a wine and spirits merchant and an author on anti theism who had been widowed two years previously. Of all the property's residents, he would live there for the shortest time, although he carried out one of the largest alterations, by removing the dividing wall between the downstairs waiting room and bedroom to create a study cum library and inserted a porthole window between this library and the Pilgrims' Rest, which was designed by his son, the architect Walter Hindes Godfrey. He lived at the house with his youngest daughter and three domestic servants, however he felt lonely at Red House and found its upkeep too expensive. In 1927 an Australian, Alfred Herbert Horsfall (1871–1944), purchased the house. A medical doctor, Horsfall had served as a medic in the British Army during the South African War, before moving to Britain and becoming a lecturer for the Social and Political Education League and staunch apologist for the British Empire. In the stock market crash of the early 1930s, Horsfall lost much of his money. He was unsuccessful in selling the House in 1932.

Қауіп-қатерлер мен Холламбилер: 1934-2002

1934 жылы Хорсфолл үйді тағы да сатуға тырысты, бұл жолы Харродс компаниясымен; ол сұраныс бағасын 4000 фунт стерлингке белгіледі. Көптеген адамдар үйдің бұзылып, қала маңындағы құрылысқа кедері келтіретініне сенді, сондықтан үйді сақтап, Ұлттық трастқа табыс ету үмітімен бір топ адам бірікті. Олар сақтау комитетін құрып, мүлікті сатып алуға шақыру науқанын бастады, ал Хорсфолл оны оларға 3100 фунтқа сатуға келісті. Топ бұл соманы жинауға тырысты, оған Рудиард Киплинг, Джордж Бернард Шоу, Х.Г. Уэллс және Джон Мейсфилд сияқты жазушылар, сондай-ақ Эдвин Лютиенс, Джайлс Гилберт Скотт, Герберт Бейкер және Реймонд Унвин сияқты архитекторлар, ал бұрынғы премьер-министр Рамзи Макдональд қолдау көрсетті. Олар: «Біз қазіргі уақытта халықтың сәулет және өнеркәсіптік өнердегі басқа да түрлі қозғалыстарға қызығушылық танытатынын түсінеміз. Дегенмен, Уильям Моррис пен оның жақтастарының еңбегімен байланысты болғандықтан, бұл үйдің маңыздылығы болашақта бағаланады және оның жоғалуы өте қайғылы болады деп сенеміз», - деді. 1934 жылдың желтоқсанына қарай комитет 550 фунт жинады, бірақ траст қалған соманы төлеуге дайын болмады. Комитет түскен ақшаны қайтарды. Бұл туралы естіген Мей Моррис: «Осы әдемі үйге бақытсыздық жазылған сияқты!» деді. 1935 жылы үйді жергілікті жылжымайтын мүлік агенті Томас Кертис Хиллз (шамамен 1883–1957) сатып алды. Үйге қауіп төнгенін білген ол әйелі Беатрис Нелли Фостермен бірге оған көшіп келді. 1941 жылы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, үкіметтің көмек көрсету тақтасы үйдің бірінші қабатын басып алып, оны «Блитц» салдарынан үйсіз қалғандарға көмек көрсету кеңсесі ретінде пайдаланды. Бұл жағдайға қатысты Жаңа Зеландияның премьер-министрі Питер Фрейзер: «Моррис өзінің үйі осындай мақсатта пайдаланылатынын білгенде қуанған болар еді. Бұл үй халыққа қызмет етуге арналған, ал Моррис әрқашан халықтың жақтасы болды», - деді. Көмек көрсету тақтасының қызметкерлері үшін үйдің бақшасында әуе шабуылынан қорғаныш алаңы салынды. Соғыстан кейін үйдің жағдайы нашарлап, Хиллздер оны сатуға құштар болды. 1950 жылы олар оны Ұлттық трастқа, содан кейін Еңбек партиясына сатуға тырысты, бірақ «ұлт үшін сақтауға дайын» адамға 5000 фунт стерлингке ұсынды. Сол жылы оған Англия мұрасымен I санаттағы ғимарат мәртебесі берілді. Ерлі-зайыптылар 1951 жылдың басында үйден көшіп кетті, ол бір жылдан астам уақытқа бос тұрды; 1952 жылы Ричард «Дик» Томс (1914–2005) және Эдвард «Тед» Холламби (1921–1999) оны 3500 фунтқа сатып алды. Лондон округтік кеңесінде жұмыс істейтін екі архитектор Томс пен Холламби Морриске қатты қызығушылық танытып, оның социалистік идеалдарын қабылдады, олар Ядролық қарусыздану науқанының және Британдық совет достық қоғамының мүшелері болды. Олар мүлікті бөлісіп пайдалануды шешті, бірақ ипотека алу үшін Томстың әкесінен қарыз алуға тура келді; ол үй Томстың атына тиесілі болса ғана қарыз беруге келісті, сондықтан Холламби Томстың жалға алушысына айналды. Екі архитектордың да әйелдері – Мэри Томс пен Дорис Холламби – және балалары болды, сондықтан екі отбасы да 1952 жылы үйге көшіп келді, бөлмелерді бөлісіп пайдаланды, ал ескі ас үйді ортақ асхана ретінде пайдаланды. 1954 жылы үшінші архитектор Дэвид Грегори Джонс оларға қосылды, және олар бірге мүлікті жаңартуға кірісті. 1957 жылы Томс үйден көшіп кетіп, Лондон орталығына жақын тұруды қалады, оның орнына Жан мен Дэвид Макдональдтар келді. Жан Тед Холламбимен бірге жұмыс істеген архитектор, ал Дэвид бухгалтер және ағаш өңдеуші болды. Бұрынғы меншік келісімдерін қайта қарастырып, Макдональдтар мен Холламбилер мүлікті әрқайсысы жартысына заңды түрде иеленуге келісті. Алайда, 1964 жылы Макдональдтар кетіп қалды, ал Холламбилер үйдің жалғыз иесі болды. 1953 жылы жаңадан құрылған Уильям Моррис қоғамы Red House-та өзінің алғашқы жиналысын өткізді, содан кейін 1960 жылы оның жүз жылдығын атап өту үшін бақта той ұйымдастырды. 1985 жылы зейнетке шыққаннан кейін Тед Холламби үйді келушілерге ашуға шешім қабылдады, ай сайын бір жексенбіде экскурсиялар ұйымдастырды. Мұндай экскурсияларға қатысушылар саны өскен сайын, әсіресе 1996 жылы Моррис қайтыс болғаннан кейін жүз жыл толуына орай, Холламби болашақта көпшіліктің кіруіне мүмкіндік берудің жолын іздеуді бастады. 1998 жылы ол Red House-тың достарын құруға көмектесті, бұл топ негізінен Бексли азаматтық қоғамының мүшелерінен құралды және үйді және оның бақтарын күтіп ұстауға, сондай-ақ келушілерге экскурсиялар өткізуге көмектесті. Ол 1999 жылы қайтыс болды, ал оның әйелі 2002 жылы зейнеткерлер үйіне көшіп кетті.

Horsfall attempted to sell the house again in 1934, this time with Harrod's; he put forward an asking price of £4,000. Many believed that the house would be demolished to make way for encroaching suburban development, so a campaign group emerged with the hope of preserving the house and donating it to The National Trust; founding a preservation committee, they launched an appeal to purchase the property, with Horsfall agreeing that he would be willing to sell it to them for £3,100. The group sought to raise this amount, gaining the support of writers like Rudyard Kipling, George Bernard Shaw, H. G. Wells, and John Masefield, and architects Edwin Lutyens, Giles Gilbert Scott, Herbert Baker, and Raymond Unwin, as well as the former Prime Minister Ramsay MacDonald. They asserted that "We realise that at the present time the public are interested in other and very different movements in architecture and industrial art. We are however confident that, for the sake of its association with the work of William Morris and his group, the importance of this house will be appreciated in the future, and its loss in this regard will be recognised as irreparable." By December 1934, the committee's appeal had only raised £550 and the Trust were unwilling to foot the rest of the bill. The committee returned the donations that had been offered. On learning of this, May Morris commented that "That beautiful house is fated to have bad luck, it seems!" The House was purchased by a local estate agent, Thomas Curtis Hills (c.1883–1957), in 1935. Aware of the threats posed to the house, he moved into it with his wife, Beatrice Nellie Foster. In 1941, amid the Second World War, the government's Assistance Board took control of the house's ground floor, using it as an office to aid those left homeless by The Blitz. Commenting on this situation, a visitor to the building, Prime Minister of New Zealand Peter Fraser, stated that "I think Morris would be pleased to know that a house of his is being used for such a purpose. The house is being devoted to the service of the people and Morris was for the people all the time." An air raid shelter was constructed in the House's gardens for the use of the Assistance Board's staff. After the war, the House had fallen into a poor state and the Hills were keen to sell it. In 1950, they unsuccessfully attempted to sell it to the National Trust and then the Labour Party, before offering it for £5,000 to anyone "willing to preserve it for the nation". The same year, it was designated a Grade I [listed building] by English Heritage. The couple moved out of the building in early 1951, and it was left empty for over a year; it was purchased for £3,500 by Richard "Dick" Toms (1914–2005) and Edward "Ted" Hollamby (1921–1999) in 1952. Both architects working for the London County Council, Toms and Hollamby had a keen interest in Morris and embraced his socialist ideals, being members of the Campaign for Nuclear Disarmament and the British Soviet Friendship Society. Deciding to share the property between themselves, they were only able to afford a mortgage with the aid of a loan from Toms' father in law; he only agreed to provide the loan if the house was owned in Toms' name, and thus Hollamby became Toms' tenant. Both architects had wives – Mary Toms and Doris Hollamby – and children, and thus both families moved into the building in 1952, dividing the rooms among themselves, with the old kitchen being used as a communal dining room. In 1954, a third architect, David Gregory Jones, joined them at the House, and together they set about renovating much of the property. In 1957 the Toms moved out, desiring to live closer to central London, and they were replaced by Jean and David Macdonald; Jean was an architect who worked alongside Ted Hollamby, while David was an accountant and woodworker. Rearranging the former ownership arrangements, the Macdonalds and Hollambys agreed to legally own half of the property each. However, in 1964 the Macdonalds left and the Hollambys assumed sole ownership of the House. In 1953, the newly founded William Morris Society held its inaugural meeting at Red House, subsequently holding a garden party there in 1960 to commemorate its centenary. After his retirement in 1985, Ted Hollamby decided to open the House up to visitors, offering guided tours on one Sunday per month. As the number of those attending such tours grew, especially in the 1996 centenary of Morris' death, Hollamby began to search for a way of securing future public access. In 1998 he helped to establish the Friends of Red House, a group of individuals who were largely members of the Bexley Civic Society, and who helped to maintain the House and its gardens as well as give tours to visitors. Hollamby died in 1999, and his wife left Red House to move to a care home in 2002.

Ұлттық қор

Дорис Холламби үйді сатуға шығарғаннан кейін, анонимді меценат оны сатып алып, 2003 жылы сатып алуды аяқтаған Ұлттық треске сыйға берді, ал Қызыл үйдің достастары экскурсияларды ұйымдастыруды жалғастырды. Уильям Моррис қоғамы мен Бексли кеңесі де осы ғимаратты сатып алуға көмектесті. Одан бері үйді бастапқы күйіне мүмкіндігінше жақын қалпына келтіру үшін қосымша жөндеу және зерттеу жұмыстары жүргізілді. Үйге келушілерге есік ашық, бірақ күн сайын емес; экскурсиялар алдын ала брондалуы тиіс, ал басшылықсыз сапарлар шектеулі уақыт ішінде қолжетімді. Сувенирлік дүкені бар шайхана бар. 2004 жылдың қараша айында Ұлттық трес «Қызыл үй: өткен және болашақ өмір» тақырыбында семинар ұйымдастырды, ол Art Workers' Guild-те өткізілді, онда үйдің әртүрлі мамандары өз баяндамаларын оқыды. 2013 жылы үйдегі Морристің жатын бөлмесінен Жаратылыс кітабынан бес тұлға бейнеленген бұрын белгісіз қабырға суреті табылды. Ол Моррис, Берн-Джонс, Россетти, Сиддал және Форд Мадокс Браунның бірлескен жұмысына ұқсайтындығы айтылды; нәтижесінде ғимараттың мүлік басқарушысы Джеймс Бреслин қабырға суретін «халықаралық маңызы бар» деп сипаттады.