Кіріспе
Людвиг ван Бетховен классикалық музыка тарихындағы ең ықпалды тұлғалардың бірі. Бетховеннің өмір сүрген кезінен бастап, ол "әлемдегі ең ұлы композитор ретінде мойндалған" шақтан бері оның музыкасы Батыс әлемінде ең көп орындалатын, талқыланатын және сараланатын музыкалардың қатарында саналады. Оның өмірі мен шығармашылығын зерттеуге арналған ғылыми журналдар жарық көреді. Ол көптеген өмірбаяндар мен монографиялардың тақырыбы болды, ал оның музыкасы Шенкерлік талдаудың дамуына итермелеуші күш болды. Бетховен ең маңызды композиторлардың бірі саналады, Бах пен Моцартпен бірге оның музыкасы ең көп жазылған. Бетховен өзінің жазған барлық жанрларының формалық және эмоционалдық көлемін кеңейтті. Ол симфониялық форманы жетілдіруімен әйгілі болғанымен, Бетховен фортепиано сонатасы, скрипка сонатасы, струнный квартет және фортепиано концерті сияқты көптеген жанрларға да зор әсер етті. Тек вокалдық композиция саласында – опера мен мессада ғана – оның кейінгі ұрпақтарға әсері азайды. Бетховеннің стильдік жаңалықтары классикалық және романтикалық кезеңдерді байланыстырады. Оның ерте кезеңіндегі шығармалары классикалық форманы ең жоғары экспрессивті деңгейге жеткізді, бұл формалық, құрылымдық және гармониялық тұрғыдан Моцарт және Гайдн сияқты алдыңғы композиторлар дамытқан музыкалық стильді кеңейтті. Оның орта кезеңіндегі шығармалары болашаққа бағытталған, романтикалық дәуірдің музыкалық тілі мен ойлауына үлес қосып, Франц Шуберт, Феликс Мендельсон, Роберт Шуман, Франц Лист, Рихард Вагнер және Йоханнес Брамс сияқты композиторларды шабыттандырды. Оның соңғы кезеңіндегі шығармалары формалық, гармониялық және құрылымдық тәжірибелермен ерекшеленеді, көбінесе контрапункттік тенденциялар мен микроскопиялық текстураларға, сондай-ақ композициялық көзқарастың күшейе түсуіне бағытталған. Бетховен музыкадағы романтизм дәуірінің маңызды жаршысы ретінде танылғанымен, ол Берлиоз сияқты немесе тіпті Шуберт сияқты кейінгі композиторларға тән музыкалық классицизмді сипаттайтын негізгі эстетикалық қағидалардан толығымен бас тартқан жоқ.
Ludwig van Beethoven is one of the most influential figures in the history of classical music. Since his lifetime, when he was "universally accepted as the greatest living composer", Beethoven's music has remained among the most performed, discussed and reviewed in the Western world. Scholarly journals are devoted to analysis of his life and work. He has been the subject of numerous biographies and monographs, and his music was the driving force behind the development of Schenkerian analysis. He is widely considered among the most important composers, and along with Bach and Mozart, his music is the most frequently recorded. Beethoven expanded the formal and emotional scope – not to mention length – of nearly every genre in which he wrote. While he is most famous for his heightening of the symphonic form, Beethoven also had a dramatic influence on the piano sonata, violin sonata, string quartet and piano concerto, among several others. Only in the realm of vocal composition – opera and the mass – was his effect on later generations muted. Beethoven's stylistic innovations bridge the Classical and Romantic periods. The works of his early period brought the Classical form to its highest expressive level, expanding in formal, structural, and harmonic terms the musical idiom developed by predecessors such as Mozart and Haydn. The works of his middle period were more forward looking, contributing to the musical language and thinking of the Romantic era, inspiring composers such as Franz Schubert, Felix Mendelssohn, Robert Schumann, Franz Liszt, Richard Wagner, and Johannes Brahms. His late period works were characterized by formal, harmonic, and structural experimentation at the highest level, often pointing toward contrapuntal tendencies and microscopic textures, as well as an increasingly introverted compositional outlook. Though rightly credited as a major harbinger of the Romantic era in music that followed, Beethoven never abandoned fundamental aesthetical paradigms and a generally objective artistic philosophy characterizing musical Classicism to the same extent that later composers such as Berlioz or even Schubert did.
Кешкі кезең
1814 жылдан кейін Бетховеннің шығармашылығы жеке өміріндегі қиындықтарға, 10 жыл бойы үнемі музыкалық қызметпен айналысқаннан кейін туған шығармашылық шаршауға және Россини мен Вебер сияқты басқа композиторлар романтикалық стильге бет бұрған кезде классикалық стильді сақтап қалу қиындығына байланысты едәуір төмендеді. Бұл Бетховеннің шығармаларында стильдік өзгерістерге алып келді, бірақ оның сүйікті классикалық формаларын сақтауы оның кешірек туған замандастарынан кейін ғана осы шығармалардың ықпалы байқалатынын білдірді. Осы кезеңде Бетховен лиризмге көбірек мән берді. Оның әуендік шеберлігі сынға түскенімен, Бетховен бұрыннан бері өте лирикалық әуендерді қолданған, ал орта шағында баяу бөлімдерінде гимн сияқты әуендік стильді дамытқан. Бұл оның соңғы кезеңінде күшейіп, жаңадан ашқан "ұстамдылық пен нәзіктікпен" үйлесті, бұл А мажордағы фортепиано сонатасы, Op. 101 сияқты шығармаларда бұрыннан-ақ көрініс берген. Бұның тағы бір ерекшелігі – аспаптық шығармаларда, мысалы, А-бемоль мажордағы фортепиано сонатасы, Op. 110, және B-бемоль мажордағы скрипкалық квартетінің каватинасындағы "beklemmt" бөлімінде речитатив пен ариозоның жиі қолданылуы, Op. 130.
Сын
Өзінің "Музыканың қуанышы" атты кітабында Леонард Бернштейн, өзінің "Бетховен туралы Бернштейн" теледидарлық деректі фильмінде Бетховенді өмір сүрген ең ұлы композитор деп мойындаса да, оның оркестрлеуін кейде "нағыз нашар" деп сынға алды, "маңызсыз" оркестрлік партияларға артық көңіл бөлінгенін айтты. Бернштейн мұны Бетховеннің дендеген құлағына байланысты түсіндірді, бұл оның белгілі бір сәтте бір аспаптың екіншісінен қаншалықты үнмен ойнап жатқанын дұрыс бағалай алмауына себеп болды. Ол осы сынды 1982 жылғы "Bernstein/Beethoven" мини-сериалында да қайталады, онда PBS арнасы барлық тоғыз симфонияның, бірнеше увертюралардың, бір кылды квартет пен "Missa solemnis" орындалған болатын. Алайда, Бернштейн Бетховенді ұлы ететін нәрсе – форманы толыққанды сезіну қабілеті, келесі нотаның міндетті түрде қандай болу керектігін білу екенін де қосты.