Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұшақтарда жиі қолданылатын автоканонның түрі – револьверлік қару. Бұл қару револьвер тапаншасындағыдай бірнеше патрондык камерасы бар цилиндрді пайдаланып, оқтың зарядталу, атылу және қабық шығарылу циклын жылдамдатады. Кейбір үлгілері зарядтау процесін одан да жеделдету үшін электр қуатымен жұмыс істейді. Айналмалы қарудан айырмашылығы, револьверлік қаруда тек бір ғана ствол болады, сондықтан оның айналу салмағы төмен. Көптеген түрлі өндірушілер автоматты револьверлік қаруларды жасап шығарған.
Type of autocannon commonly used as an aircraft gun
A revolver cannon is a type of autocannon, commonly used as an aircraft gun. It uses a cylinder with multiple chambers, similar to those of a revolver handgun, to speed up the loading firing ejection cycle. Some examples are also power driven, to further speed the loading process. Unlike a rotary cannon, a revolver cannon only has a single barrel, so its spun weight is lower. Automatic revolver cannons have been produced by many different manufacturers.
Алдын ала өнімдер
1718 жылы Puckle пішімі қолмен жұмыс істейтін үлкен отындық револьверлік қару болды. Бұл жобаның идеясы практикалық емес, 18 ғасыр технологиясының мүмкіндігінен әлдеқайда озық еді. 19 ғасырда Элиша Коллиер, кейіннен Сэмюэл Колт револьверлік механизмді қолғаптарды революциялау үшін пайдаланды. Вильям А. Александр Мобиль, Алабама штатында Капитан Вейнгардтың жобасы негізінде жылдам атуға арналған пушканы ойлап тапты, олар екеуі де H. L. Hunley суасты қайығын салуға көмектесті. Бұл қару Gatling пушкасының прототипі болды. Ол Мобиль, Алабама штатында жасалды және Мобильді қорғауда алғаш рет қолданылды. Конфедерация Мобильді эвакуациялауға мәжбүр болғанда, оны Magnolia кемесіне орналастырып, өзен бойымен жоғары қарай жеткізу үшін ішкі аймаққа жіберді. Бірақ одақ әскері оларды қуып жете бастағандықтан, олар оны қолдарына тимейін деп өзенге тастап жіберді. Одақ әскері қаруды судан тауып шығарды. 1864 жылы Александр Шарльстон, Оңтүстік Каролинадан Мобильге қайта шақырылды. Оның жылдам ату пушкасының бірін жасау үшін. Америка Конфедеративтік Штаттары Петербургті қоршау кезінде қолмен айналдырылатын камералары бар 2 дюймдік, 5 оқты револьверлік пушканы қолданды. Бұл қару 1865 жылдың 27 сәуірінде Вирджиния штатының Данвилл қаласында одақ әскерімен басып алынды. 19 ғасырдың соңындағы Hotchkiss айналмалы пушкасы қазіргі мағынада револьверлік пушка емес, оның орнына көп қанатын қамтитын роторлық пушка болды, бұл әртүрлі қанатарда бір уақытта оқтандыру және оқты алу операцияларын жүргізуге мүмкіндік берді. 1905 жылы C. M. Clarke газбен жұмыс істейтін алғашқы толық автоматты роторлық пулеметке патент алды, бірақ оның дизайны сол кезде назардан тыс қалды. Clarke патент алған кезде Maxim және Browning пулеметтері сияқты автоматты қарулар ең танымал болатын. 1932 жылы советтік ШКАС пулеметі, 7,62 мм калибрлі авиациялық қару, бір қанаты және бір патрондық камерасы бар револьверлік типтегі оқтандыру механизмін пайдаланды, минутына 1800-нан астам оқ ату жылдамдығына қол жеткізді, ал 1939 жылғы арнайы сынақ үлгілерінде минутына 3000 оққа дейін атуға мүмкіндік берді, барлығы ішкі газбен жұмыс істейтін қайта оқтау жүйесі арқылы іске қосылды. 1945 жылға дейін совет әскери авиациясын қаруландыру үшін шамамен 150 000 ШКАС пулеметі өндірілді. 1935 жыл шамасында Силин, Березин және Морозенко револьверлік конструкцияны қолдана отырып, 6000 айналым/мин жылдамдығында 7,62 мм авиациялық пулемет жасады, оны SIBEMAS (СИБЕМАС) деп атады, бірақ бұл жоба тоқтатылды.
An early precursor was the Puckle gun of 1718, a large flintlock revolver gun, manually operated. The design idea was impractical, far ahead of what 18th century technology could achieve. During the 19th century, Elisha Collier and later Samuel Colt used the revolver action to revolutionize handguns. William A. Alexander of Mobile, Alabama invented a Rapid Firing Cannon Gun made from a design by Captain Weingard, both of whom also helped build the H. L. Hunley submarine. The gun was the prototype for the Gatling Gun. It was made in Mobile, Alabama and was the first to be used in the defense of Mobile. When the Confederates had to evacuate Mobile, they placed it on the ship the Magnolia to be shipped further inward for use upriver. The Union was gaining on them so to keep it out of their clutches they pushed it overboard into the river. The Union discovered the gun under the water and fished it out. In 1864 Alexander was called back to Mobile, AL. from Charleston, SC. To build one of his Rapid Firing Gun. The Confederate States of America used a single 2 inch, 5 shot revolver cannon with manually rotated chambers during the Siege of Petersburg. The gun was captured in Danville, Virginia by Union forces on April 27, 1865. The Hotchkiss revolving cannon of the late 19th century was not a revolver cannon in the modern sense but was rather a Rotary cannon, with multiple barrel allowing for feeding and extraction operations in parallel in different barrels. In 1905, C. M. Clarke patented the first fully automatic, gas operated rotary chamber gun, but his design was ignored at the time. Clarke's patent came as reciprocating action automatic weapons like the Maxim gun and the Browning gun were peaking in popularity. In 1932, the Soviet ShKAS machine gun, 7.62 mm calibre aircraft ordnance used a twelve round capacity, revolver style feed mechanism with a single barrel and single chamber, to achieve firing rates of well over 1800 rounds per minute, and as high as 3,000 rounds per minute in special test versions in 1939, all operating from internal gas operated reloading. Some 150,000 ShKAS weapons were produced for arming Soviet military aircraft through 1945. Around 1935, Silin, Berezin and Morozenko worked on a 6000 rpm 7.62 mm aircraft machine gun using revolver design, called SIBEMAS (СИБЕМАС), but this was abandoned.
Қазіргі заманғы
1940 жылдардың ортасына дейін алғашқы практикалық револьверлік пулемет пайда болған жоқ. Револьверлік пулеметтің классикалық үлгісі – Екінші дүниежүзілік соғыстағы Mauser MK 213, қазіргі кездегі барлық қарулар осыдан туындаған. Дегенмен, атыс жылдамдығы мен оқтың бастапқы жылдамдығының орташа деңгейде жақсаруы, сондай-ақ ұңғының (стволдың) жоғары тозуы және Германия өнеркәсібіне қарсы одақтастардың бомбалау кампаниясының салдарынан соғыс аяғында 20 мм MG 213 немесе 30 мм MK 213-тің бес прототипі ғана (V1-ден V5-ке дейін) аяқталды. Сол кезде НАТО-ның 25 мм калибрлік стандарты мен 27 мм-лік Mauser оғына негізделген қарудың жаңа буыны дамыды. Оның көрнекті мысалы – Mauser BK 27. 1980 жылдары француздар GIAT 30-ды жасады, ол жаңа буынды, электр қуатымен жұмыс істейтін револьверлік пулемет. Rheinmetall RMK30 жүйесін одан әрі жетілдіріп, газды артқа шығару арқылы кері соққыны (отты) азайтты. Әуе шабуылына қарсы қолдану үшін үлкен экспериментальді қарулар да жасалды, мысалы, екі түтікпен, бірақ бір камералы 42 мм Oerlikon RK 421 ("Қызыл Король" кодолық атымен) және оған байланысты бір түтікпен "Қызыл Королева", олардың барлығы дамыту кезінде тоқтатылды. Қолданысқа енген ең ірісі – Rheinmetall Millennium 35 мм теңіздік пулемет жүйесі. Кеңес револьверлері Батыс үлгілеріне қарағанда сирек кездеседі, әсіресе авиацияда. 1944 жылы кеңес револьверлік пулеметінің механизмі патенттелген. Іс жүзінде белгісіз Rikhter R 23 тек бірнеше Tu 22 модельдеріне орнатылды, бірақ кейіннен екі түтікпен, газды пайдаланатын Gryazev Shipunov GSh 23 пулеметінің пайдасына Tu 22M-де қолданудан шығарылды. Rikhter R 23 ғарыш станциясы "Салют-3"тен оқ атып, ерекше көзге түсті. Кеңес теңіз флоты да NN 30 револьверлік жүйесін қабылдады, әдетте AK 230 мұнарасында екі бірлік ретінде орналастырылды.
It was not until the mid 1940s that the first practical revolver cannon emerged. The archetypal revolver cannon is the Mauser MK 213 from World War II, from which almost all current weapons are derived. However, various problems, such as only moderate improvements in rate of fire and muzzle velocity, coupled with excessive barrel wear, and the effects of the Allied bombing campaign against German industry, meant that at the end of the war only five prototypes (V1 to V5) of either 20 mm MG 213 or 30 mm MK 213 were finished. Around that time, a new generation of weapons developed, based on the proposed NATO 25 mm caliber standard and the Mauser 27 mm round. A leading example is the Mauser BK 27. In the 1980s, the French developed the GIAT 30, a newer generation power driven revolver cannon. The Rheinmetall RMK30 modifies the GIAT system further, by venting the gas to the rear to eliminate recoil. Larger experimental weapons have also been developed for anti aircraft use, like the Anglo Swiss twin barrel but single chamber 42 mm Oerlikon RK 421 given the code name "Red King" and the related single barrel "Red Queen" all of which were cancelled during development. The largest to see service is the Rheinmetall Millennium 35 mm Naval Gun System. Soviet revolver cannon are less common than Western ones, especially on aircraft. A mechanism for a Soviet revolver based machine gun was patented in 1944. The virtually unknown Rikhter R 23 was fitted only to some Tu 22 models, but later abandoned in favor of the two barrel, Gast gun Gryazev Shipunov GSh 23 in the Tu 22M. The Rikhter R 23 does have the distinction of being fired from the space station Salyut 3. The Soviet navy has also adopted a revolver design, the NN 30, typically in a dual mount in the AK 230 turret.
Сипаттамалары
Бір оқпан бірнеше патронды сыйымдылығы бар цилиндрмен жұптастырылған, осы типтегі автопушка патрондарды жүктеу, ату және бос шығару циклын үдету үшін револьвер принципін пайдаланады, нәтижесінде дәл сол калибрдегі дәстүрлі пушкалармен салыстырғанда өте жоғары ату жылдамдығына жетеді.
With a single barrel mated to a cylinder with multiple chambers, this type of autocannon uses the revolver principle to accelerate the cycle of loading, firing and ejecting multiple rounds of ammunition, achieving a very high rate of fire compared to conventional cannon of the same calibre.
Ротациялық автопушкамен салыстырғанда
Автоматты револьверлік зеңбіректердің жалпы ату жылдамдығы роторлық зеңбіректерге қарағанда төмендеу болады, себебі олардың ұңғысы әлдеқайда жоғары жылу жүктемесіне тап болады, өйткені әр оқтың атылуы тек соның үстінен жүзеге асырылады. Роторлық автозеңбіректер минутына 10 000 оққа дейін атуға қабілетті (мысалы, Грязев-Шипунов ГШ-6-23), ал револьверлік зеңбіректер минутына 2 000 оққа дейін атуға қабілетті. Дегенмен, револьверлік зеңбіректерді роторлық автозеңбіректерге қарағанда әлдеқайда жеңіл жасауға болады, бұл оларға аз қолдау және орнату құралдарының қажеттілігін білдіреді. Роторлық автозеңбіректер көп ұңғылы және доңғалақты жинақты айналдырады, бұл бірдей калибрлі нұсқаларда жүздеген килограммға салмақ қосуы мүмкін (дегенмен, роторлық зеңбіректерде атылған оқтарға шаққандағы салмақ төмендеу). Роторлық автозеңбіректердің ату жылдамдығы ұңғылар кластерінің айналу жылдамдығымен тікелей байланысты. Бұл кластерді жылдамдату қажеттілігі көбінесе үлкен, сыртқы қуат көзін қажет етеді, яғни ең жоғары қол жетімді ату жылдамдығы бірден қол жетімді болмайды. Сонымен қатар, роторлық зеңбіректер әр түрлі жылдамдықпен айналатын көптеген ұңғылардың салдарынан туындайтын шашыраудан төмен дәлдікке ұшырайды. Револьверлік зеңбіректердің құрылысы осындай мәселелерден толығымен босатылған.
Automatic revolver cannons generally have a lower maximum sustained rate of fire than that of rotary cannons because their barrel suffers from much higher heating loads, as it alone must fire every round. Rotary autocannons are capable of a rate of fire of up to 10,000 rounds per minute (such as the Gryazev Shipunov GSh 6 23), while revolver cannons are capable of a rate of fire of up to 2,000 rounds per minute. However, revolver cannons are generally able to be made much lighter than rotary autocannons, requiring less support and mounting hardware—rotary autocannons spin the whole multiple barrel and breech assembly, which, in equal caliber versions, can weigh hundreds of kilograms more in comparison (though the weight per rounds fired is lower for the rotary). The firing rate of a rotary autocannon is directly related to the rotational speed of the barrel cluster. The need to accelerate this cluster generally requiring a large, external power supply means that the maximum attainable rate of fire is not immediately available. In addition, rotaries suffer from lower accuracy, a consequence of dispersion caused by multiple barrels rotating at a varying speed. As a result of their design, revolver cannons lack these issues altogether.