Хинчинбрук аралы: Австралияның Ұлы Тосқанасының ең ірі аралы

Кіріспе

Австралиядағы Квинсленд штатындағы арал

Хинчинбрук аралы (немесе бияягири халқы үшін Пуандай) – Австралияның Квинсленд штатындағы Касуарь жағалауы аймағында орналасқан арал. Ол Кардуэллдің шығысында және Люсинданың солтүстігінде жатыр, Квинслендтің солтүстік-шығыс жағалауынан тар Хинчинбрук арнасымен бөлінген. Хинчинбрук аралы Ұлы Барьерлік Риф теңіз паркінің құрамына кіреді және кішкентай, тасталған курортты есептемегенде, Хинчинбрук аралы ұлттық паркінің ішінде толық қорғалады. Бұл Ұлы Барьерлік Рифтегі ең үлкен арал. Сонымен қатар, бұл Австралиядағы ең үлкен ұлттық парк.

Табиғи мұра

Хинчинбрук аралы кейінгі палеозой кезеңінің магмалық тау жыныстарынан құралған. Аралдың шығысындағы негізгі платон, Хинчинбрук граниті, әртүрлі гиперсольвус граниттерінен тұрады және жанартаулық, гранодиориттер мен граниттерге еніп жатыр. Арал мен жағалау жоталары арасында шөгіңкілікпен бірге блоктар түрінде көтерілген деп саналады, бұл жағалау жазығының қалыптасуына әкелді. Аралдың ең биік нүктесі теңіз деңгейінен шамамен немесе одан да жоғары көтерілген ежелгі тілімделген беткей болып табылады. Аралды материктен бөлетін Хинчинбрук арнасы тектоникалық жарылымдармен байланысты деп есептеледі. Соңғы мұз дәуірінен бері, 18 000 жыл бұрын, теңіз деңгейі көтерілді. Бұрын қалың жағалау жоталары болған, енді Хинчинбрук аралы бар. Батысында мангр өсімдіктерімен шектескен Хинчинбрук арнасы орналасқан. Бұл арна соңғы мұздық кезеңнен кейін суға батқан Герберт өзенінің аңғары. Арал қазіргідей теңіз деңгейі жоғары болған кезде ғана материктен бөлінеді және соңғы бірнеше миллион жыл бойы материкпен құрлық байланысы болған деп саналады. Одан батысқа қарай Кардуэлл жотасының жаңбырлы орманды жерлері жатыр. Хинчинбрук аралының шығысында Коралл теңізі, Ұлы Барьерлік риф лагунасы және Ұлы Барьерлік риф орналасқан. Хинчинбрук аралының солтүстігінде Рокингем шығанасында тығыз өсімдік жамылғысы бар континенттік аралдар бар, мысалы, Бақ аралы, Гулд аралы, Брук аралдары тобы, Отбасы аралдары тобы, Бедарра аралы және Миссия жағалауының шығысында Дунк аралы. Хинчинбрук аралының оңтүстігінде Кардуэлл жотасы Герберт өзенінің су тасқыны мен дельтасына айналады. Миссионерлер шығанағы Хинчинбрук аралы ұлттық паркінің солтүстік жағында орналасқан. Бұл биоәртүрлі аймақтың табиғи ерекшеліктері - жағалау бойындағы тығыз мангр тоғайлары. Жақын теңіз аймағында дюгоньдардың жайылатын кең теңіз шөптері бар. Аралдағы тасқұрлылар материктегі жағажайлардан айырмашылығы, көлік құралдарына тыйым салынғандықтан жақсы тіршілік етеді. Негізінен эолдық құмнан тұратын бөгет кейбір жерлерде қазіргі теңіз деңгейінен төменге дейін жетеді. Ол екі негізгі кезеңде қалыптасқан деп есептеледі, ескі құмдықтар Холоценнің басындағы теңіздің кіріп келуі кезінде (9500-6000 С14 жыл бұрын) жартылай суға батып, құмдықтардың кейінгі буыны соңғы 900 С14 жыл бұрын қалыптасқан. Хинчинбрук аралы "жабайы аймақ" деп сипатталады, ол жабайы және қиын өңір, биік таулық шыңдары бар. Хинчинбрук аралының ең биік тауы - Боуэн тауы, теңіз деңгейінен жоғары. Басқа да көзге түсетін тау шыңдары - Баяу, Диамантина және Стралох таулары. Жер бетіндегі өсімдік түрлеріне қалың бұталар, шөптесіндер, бұталы жерлер және орман жатады. Аралдағы орталық алып ағаш бақасы сияқты көптеген құрып бара жатқан флора мен фауна түрлеріне пана болады. Жергілікті климат тропиктік, қыста жылы, салқын және құрғақ. Жазғы муссонды жаңбыр жылы немесе ыстық және ылғалды, тропикалық дауылды маусыммен сәйкес келеді. Аралдың айналасындағы суларда рифтер жоқ, бұл аралдан ағып жатқан тұщы судың салдарынан болуы мүмкін. Қабық үйінділері мен балық тұзақтары олардың қызметінің куәсі. Атауы Англияның Хантингдон қаласындағы Хинчинбрук үйінен алынған, өйткені Джон Монтегю, 4-ші Сандвич графы Адмиралтействоның бірінші лорды болған, ал Хинчинбрук аралы, Брэмптон аралы және Оңтүстік Сандвич аралдарындағы Монтегю аралының аталғандығы ертедегі зерттеушілердің 4-ші графқа деген алғысының дәлелі. Британдық теңізшілер мен биягирилер арасындағы алғашқы қарым-қатынас көбінесе достық болды. 1815 жылы лейтенант Джеффрис, 1819 жылы лейтенант П. П. Кинг сол жерге қоныс аударды және екеуі де жергілікті халықпен достық қарым-қатынас жасады. 1843 жылғы сапарында HMS Fly капитаны Блэквудтың да Баягиримен бейбіт қарым-қатынасы болды, бірақ теңізшілер тас лақтырған кезде бірнеше рет қақтығыстар болды, нәтижесінде көптеген арал тұрғындары атып өлтірілді. 1864 жылы Хинчинбруктың қарама-қарсы жағында Кардвелл қалашығының құрылуынан кейін, Биягиримен қарым-қатынас тез нашарлады. 1867 жылы жергілікті полиция инспекторы Джон Мюррей отарлаушылар мен әскерлер тобымен арал арқылы бір айлық экспедицияға барды, кейбір аборигендерді кеме апатынан аман қалғандар туралы ақпарат алу үшін лагеріне және кемесіне алып келді. 1872 жылы жақын маңдағы Голд аралында екі ақ балықшының өлтіріліп, денелері қиратылғаннан кейін, инспектор Роберт Артур Джонстон бастаған үлкен экспедиция қылмыскерлерді табу үшін Хинчинбрук аралын аралап, үш тұтқынға алды. Сол кезде Кардвеллге келген бір кісінің айтуынша, полиция осы балалардың біреуін зорлаған, ал отарлаушылар "ерлер ғана емес, әйелдер мен балалардың да толық лагерьлерін қырып салу" туралы ашық айтқан. Мұндай зорлық-зомбылық оқиғаларының салдарынан Хинчинбрук аралының халқы тез азайып, бірнеше ғана адам қалды. Пастор Эдвард Фуллер 1874 жылы аралда миссия құруға тырысты, бірақ қырғындар туралы хабардар болғаннан кейін оны тастап кетті және онда тұрған тоғыз ай ішінде ешбір аборигенді көрмеді. Келесі онжылдықтарда еуропалықтар Хинчинбрук аралына қоныстанды. Олардың негізгі қызметтері балық аулау, шаруашылық және кен өндіру болды. 1932 жылы Хинчинбрук аралы ұлттық парк деп жарияланды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, аймақтағы коммерциялық қолтыраулардың аулауы 1960 жылдары олардың санын жоғалуға жақын деңгейге дейін төмендетті.

Hinchinbrook Island is made up of late Palaeozoic igneous rocks. The main pluton in the east of the island, the Hinchinbrook Granite, is composed of various hypersolvus granites and intrudes volcanics, granodiorites, and granites. The island and coastal ranges are thought to have been thrust up as blocks with subsidence between them to form the coastal plain with the summit level of the island being an older dissected surface that has been uplifted to approximately or more above sea level. The Hinchinbrook Channel that separates the island from the mainland is considered to be fault controlled. Since the last Ice Age 18,000 years ago sea level has risen. Once there was a significant rugged coastal range, now there is Hinchinbrook Island. To the west is the mangrove fringed Hinchinbrook Channel with of robust mangrove estuaries. The channel is the valley of the Herbert River flooded following the last glacial period. The island is only separated from the mainland at times of high sea level such as the present and is thought to have had dry land connections to the mainland for most of the past few million years. Further west is the Cardwell Range Escarpment rainforest. East of Hinchinbrook Island lies the Coral Sea, Great Barrier Reef Lagoon and Great Barrier Reef. To the north of Hinchinbrook Island, Rockingham Bay hosts densely vegetated continental islands, e. g., Garden Island, Goold Island, Brook Islands Group, Family Island Group, Bedarra Island and Dunk Island east of Mission Beach. South of Hinchinbrook Island, the Cardwell Range gives way to the Herbert River floodplain and delta. Missionary Bay is at the northern end of Hinchinbrook Island National Park. Natural features of this biodiverse area include of dense mangrove communities lining the shoreline. A shallow subhorizontal tidal zone has extensive offshore sea grass beds grazed by dugong. The beach stone curlew thrives on the island, unlike on mainland beaches because vehicles are banned. The barrier, which consists mainly of aeolian sands, extends more than below the present sea level in places. It is thought to have been formed in two major episodes, the older dunes being partly drowned during an early Holocene marine transgression (9500 6000 C 14 years BP) with the later generation of dunes forming within the last 900 C 14 years BP. Hinchinbrook Island is described as a "wilderness area," wild and rugged with soaring mountainous peaks. Hinchinbrook Island's highest mountain is Mount Bowen, above sea level. Other notable mountain summits are The Thumb , Mount Diamantina and Mount Straloch Terrestrial vegetation types include thick shrubs, heath, bushland and forest. The island habitat provides refuge for numerous endangered species, both flora and fauna such as the giant tree frog. The local climate is tropical, warm to mildly cool and dry during the winter months. The summer monsoon wet is warm to hot and humid, coinciding with the tropical cyclone season. The island has no reefs in the waters surrounding it, most likely due to fresh water runoff from the island. Shell middens and fish traps are evidence of their activities. The name is from Hinchingbrooke House, in Huntingdon, England, as John Montagu, 4th Earl of Sandwich was First Lord of the Admiralty, and the naming of Hinchinbrook Island, Brampton Island and Montague Island in the South Sandwich Islands are evidence of the early explorers' gratitude to the 4th Earl. Early interactions between British navigators and the Biyaygiri were mostly amicable. Lieutenant Jeffreys of landed there in 1815 as did Lieutenant P. P. King in 1819 and both reported friendly dealings with the indigenous population. In his 1843 voyage, Captain Blackwood of HMS Fly also had peaceful communications with the Biyaygiri initially, but conflict occurred on several occasions when the sailors were pelted with rocks, resulting in a number of islanders being shot. Following the establishment of the township of Cardwell in 1864 on the mainland across from Hinchinbrook, relations with the Biyaygiri soon deteriorated. Inspector John Murray of the Native Police led a group of settlers and troopers on a month long expedition through the island in 1867, bringing some Aboriginal people back to their camp and ship to question them for information about some possible shipwreck survivors. In 1872, after the murder and mutilation of two white fishermen at nearby Goold Island, a large expedition led by sub Inspector Robert Arthur Johnstone scoured Hinchinbrook Island to locate the perpetrators, returning with three captured young Indigenous children. A visitor to Cardwell at the time reported that one of these children was violated by the police and that the settlers openly talked of "the slaughter of whole camps not only of men, but of women and children". Through violent incidents such as these, the population of Hichinbrook Island was rapidly reduced to a handful of survivors. Reverend Edward Fuller attempted to set up a mission on the island in 1874 but was forced to abandon it after being informed of the massacres and consequently not seeing any Aboriginal people in nine months living there. In the following decades Europeans settled on Hinchinbrook Island. Their main activities were fishing, farming and mining. In 1932, Hinchinbrook Island was declared a national park. After World War II, commercial crocodile hunting in the area reduced numbers nearly to the point of extinction by the 1960s.

Туризм

Аралда "Хинчинбрук аралы Wilderness Lodge" деп аталатын жалғыз тұру орны болды; ол аралының солтүстік-шығыс бөлігінде, Кейп Ричардс мүйісінде орналасқан. Бұл жол қоршаған ортаны қорғаушылар Артур және Маргарет Торсборнның құрметіне аталған. Теңіздік табиғатқа негізделген шараларға көрікті жерлерге саяхат, желкендесу, каноэмен жүзу, жүзу, маскамен және аквалангпен суға түсу кіреді. Хинчинбрук аралының шығысында теңіз каягингпен айналысуға болады; ал батысында арал тұз су крокодилдерінің мекені ретінде танымал. Хинчинбрук аралында кемпинг жасау үшін рұқсат алу қажет. Құлаған кеме шамамен 130 жыл бұрынғы деп есептеледі және "Яси" циклон кезінде жарыққа шығарылған.