Island off the Kamchatka Peninsula in the Bering Sea
Bering Island (о́стров Бе́ринга) is located off the Kamchatka Peninsula in the Bering Sea.
Сипаттама
Ұзындығы және ені бойынша, бұл Командор аралдарының ең үлкені және батысы, ауданы шамамен құрайды. Беринг аралының көп бөлігі және бірнеше кіші аралдар толығымен қазір Командорский Заповедник табиғат қорығының құрамына кіреді. Беринг аралы ағашсыз, шөл және қатыгез ауа-райына тап болады, соның ішінде күшті желдер, тұрақты тұман және жер сілкінісі. 1826 жылға дейін мұнда жыл бойы тұрақты адамдар болған емес. Бұл диаметрі шамамен болатын дөңгелек арал.
At long by wide, it is the largest and westernmost of the Commander Islands, with an area of Most of Bering Island and several of the smaller islands in their entirety are now part of the Komandorsky Zapovednik nature preserve. Bering Island is treeless, desolate and experiences severe weather, including high winds, persistent fog and earthquakes. It had no year round human residents until roughly 1826. It is a round island with a diameter of .
Тарих
1741 жылы Ресей теңіз флоты үшін «Святой Петр» кемесімен саяхат еткен командир Витус Беринг кемесі апатқа ұшырап, Беринг аралында 28 серігімен бірге скорбуттан көз жұмды. Оның кемесі Аляска құрлығы мен Алеут аралдарын ресейліктерге ашу мақсатындағы экспедициядан оралғанда дауылдан зардап шегіп, қирады. Швецияда туған лейтенант Ваксель Савелий Лаврентьевич басқаруындағы аман қалғандар 10 ай бойы аралда қалып қойды және ителкелер мен құстарды аулау арқылы тірі қалды. Олар апаттан қалған кемеден қайық жасап, 1742 жылы Камчатка түбегіндегі Петропавловскке жаңадан ашқан аралдан теңіз суыры мен сақталған ет әкеліп оралды. Экспедицияның тағы бір аман қалғаны – Георг Вильгельм Стеллер болды, ол серіктерін теңіз шөптерін жеуге көндіріп (осылайша олардың скорбутын емдеді). Стеллер Беринг аралын зерттеп, оның фаунасын, соның ішінде еті үшін ауланғандықтан үш онжылдық ішінде жойылған Стеллер теңіз сиырын тізімдеді. Аралдың ең биік нүктесі қазір неміс текті табиғат зерттеушінің құрметіне аталған. Ресейге оралғаннан кейін Стеллер Камчатка түбегін зерттеп, «De Bestiis Marinis» («Теңіз жануарлары туралы») еңбегін жариялады. Алайда, ол жергілікті халықтарға деген ықыласы үшін бүлікке ұлтасқан деген айыптамаға ұшырады, сондықтан түрмеге қамалып, Санкт-Петербургке қайтарылды. Ол 37 жасында жолда көз жұмды, бірақ оның күнделіктері кейін жоғары бағаланып, тарихи маңызға ие болды. 1743 жылы Эмилиан Басов теңіз суырын аулау үшін Беринг аралына қонды, бұл аралда адам қоныстануының және экологиялық қираудың басталуын белгіледі. Промыслениктер Беринг теңізі арқылы Алеут аралдарына және соңында Аляскаға көшіп жүрді. 1825 жылы Ресей-Америка компаниясы Ату аралынан Алеут отбасыларын Беринг аралына аң аулауға көшірді, ал келесі жылы тағы бір Алеут тобы мен аралас нәсілді қоныс аударушылар олардың ізінен ерді, осылайша Беринг аралындағы алғашқы тұрақты адам қонысы құрылды. Ресей 1867 жылы Аляска мен Алеут аралдарын АҚШ-қа сатқаннан кейін Беринг аралы Петропавл-Камчатскийдің билігіне бағынды. 1827 жылы 110 адам (17 орыс, 45 алеут және 48 аралас нәсіл) болған халық саны 1879 жылы 300-ден асып (тек Мыс аралындағы 100 алеут, 332 аралас нәсіл және шамамен 10% орыс немесе басқа ұлттар) өсті.
In 1741 Commander Vitus Bering, sailing in Svyatoy Pyotr (St. Peter) for the Russian Navy, was shipwrecked and died of scurvy on Bering Island, along with 28 of his men. His ship had been destroyed by storms as they returned from an expedition that discovered mainland Alaska as well as the Aleutian Islands for Russians. The survivors under the command of the Swedish born lieutenant Ваксель, Савелий Лаврентьевич were stranded on the island for 10 months, and managed to survive by killing seals and birds. They were able to build a boat out of their stranded wreck and managed to return to Petropavlovsk on the Kamchatka Peninsula in 1742 with sea otter furs and preserved meat from the newly discovered island. Another of the expedition's survivors was Georg Wilhelm Steller, who eventually managed to convince his companions to eat seaweed (thus curing their scurvy). Steller explored Bering Island and cataloged its fauna, including Steller's sea cow, which became extinct within three decades due to being hunted for its meat. The island's highest point is now named to honor the German born naturalist. Upon returning to the Russian mainland, Steller then explored the Kamchatka peninsula and ultimately published De Bestiis Marinis (‘On the Beasts of the Sea’). However, his sympathies for the native peoples led to accusations that he was fomenting rebellion, so he was imprisoned and recalled to St. Petersburg, dying en route at age 37, although his diaries were later published to great acclaim and historic significance. In 1743 Emilian Basov landed on Bering Island to hunt sea otter, beginning the island's documented human habitation as well as ecological destruction. Promyshlenniki began to island hop across the Bering Sea to the Aleutian islands and ultimately Alaska. In 1825 the Russian American Company transferred Aleut families from Attu Island to Bering Island to hunt, and another group of Aleut and mixed race settlers followed the following year, thus establishing the first known permanent human habitation on Bering Island. After Russia sold Alaska and the Aleutian islands to the United States in 1867, Bering Island was placed under the Petropavlovsk Kamchatsky jurisdiction. The population grew from 110 people in 1827 (17 Russians, 45 Aleuts and 48 mixed race) to more than 300 people in 1879 (100 Aleuts on Copper island alone, along with 332 mixed race and about 10% Russian or other nationalities).
Табиғат
Беринг аралын қоршаған аймақ қазір биосфералық қорық болып табылады, ол әртүрлі жануарлар дүниесімен, әсіресе теңіз сүтқоректілерімен танымал. Аралдың жағалаулары теңіз саңырауқұлақтарының табиғи мекені болып табылады, және олардың саны қазір басқа Алеут аралдарындағыдай емес, тұрақты болып көрінеді, ал 1854 жылға дейін жаңадан ашылған Беринг аралында олардың саны құрып кетуге жақын болған. Беринг аралында теңіз арыстандары әлі де жаздайды, бірақ аралды қоршаған су жәндіктерімен қоректенген, манат сияқты Стеллер теңіз сиырлары 1768 жылға дейін құрып кетті.
The area surrounding Bering Island is now a biosphere reserve, known for its diverse wildlife, and particularly marine mammals. The island's shores form a natural habitat for sea otters, and their population now appears stable, unlike on other Aleutian islands, and although they had been hunted to near extinction on the then recently discovered Bering Island by 1854. Steller sea lions continue to summer on Bering Island, but the manatee like Steller's sea cows, which fed on the kelp beds surrounding the island, were hunted to extinction by 1768.
Климат
Камчатка өлкесінің қалған бөлігі сияқты, Беринг аралында да субарктикалық климат (Dfc) басым, бірақ мұхиттың әсерінен температура ішкі Сібірге қарағанда әлдеқайда төмендемейді, қыстар Петропавловск-Камчатскийге қарағанда шамамен төрт градусқа жұмсақ. Оңтүстік-батыс Алясканың субполярлық мұхиттық климатына қарай өте айқын көшу байқалады, әсіресе күн сәулесінің өте аз болуында – күніне орташа есеппен шамамен 2,8 сағат, себебі Алеут минимумдығы мен Оясио ағынының батыс жағынан тұрақты тұман жауады. Ең жоғары және ең төменгі температуралар шамамен , соңғысы 2022 жылдың 11 шілдесінде тіркелді.
Like the rest of Kamchatka Krai, Bering Island has a subarctic climate (Dfc), though the ocean makes temperatures much less extreme than interior Siberia, with winters being about four degrees milder than in Petropavlovsk Kamchatsky. The transition to the subpolar oceanic climate of southwest Alaska to the east is very apparent, especially in the extremely low sunshine hours, which average only around 2.8 h per day due to the consistent fog from the Aleutian Low and the Oyashio Current on its western flank. Extreme temperatures have ranged from , with the latter occurring as recently as July 11, 2022.