Кіріспе

Мадагаскар субумидтік ормандары — Мадагаскар аралының Орталық Жоталарының көп бөлігін қамтитын тропикалық ылғалды кең жапырақты орманды экорегион. Олар WWF ұйымының ең маңызды экорегиондардың Global 200 тізіміне енген. Адамның әсерінен бастапқы орта тұру орындарының көп бөлігі жойылған.

География

Мадагаскардың ылғалды субтропикалық ормандарының экорегионы Мадагаскардың жоталарын қамтиды, олар аралдың бойымен солтүстікке және оңтүстікке қарай шамамен шығысында белгілі бір биіктіктен және батысында метрден жоғары биіктіктен созылады. Орталық жоталар – аралдағы ең үлкен жоталы аймақ, шамамен 16° пен 23° оңтүстік аралығында жатады. Орталық жоталарға Анкаратра және Андрингитра массиві кіреді, онда Пик Боби (2658 м) орналасқан, бұл Орталық жоталардың ең биік шыңы. Солтүстік жоталарға солтүстікте Мадагаскардың ең биік шыңы – Маромокотро (2876 м), солтүстік-шығыста Мароджеджи және солтүстік-батыста Манонгариво массиві кіреді. Олар Мандритсара терезесімен Орталық жоталардан бөлінген, бұл 800 метрден төмен биіктіктегі таулардағы шығыстан батысқа қарай созылған саңылау. Экорегионның бастапқы флорасы адамның пайдалануынан көп өзгерген; кең аумақтар ауыл шаруашылығы, мал жаю және күріш өсіру үшін тазартылған, сондай-ақ акация және эвкалипт сияқты кейбір шетелдік түрлер енгізілген. Ылғалды мәңгі жасыл ормандар склерофилл ормандары мен эрикоид бұталарына қарағанда отқа төзімді. Адамдардың салған өрттері экорегионның бұрынғы ормандарының бір бөлігін саванналар мен шалғындықтарға айналдырды. Самбирано ормандары. Самбирано аймағы, сондай-ақ Самбирано домені деп те аталады, Мадагаскардың солтүстік-батысындағы жағалау аймағы, Царатанана және Манонгариво массивінің батысында орналасқан. Бұл аймақта батыс жағалауының қалған бөлігіне қарағанда жауын-шашын көп, және ерекше ормандар өседі. Самбирано ормандары негізінен мәңгі жасыл, сонымен қатар солтүстік және оңтүстіктегі құрғақ ормандарға тән жапырақты түрлер де бар, олар 25-30 метр биіктікте пісіп-жетілген қабатты құрайды. Самбирано ормандарында өсімдіктер мен жануарлардың бірнеше эндемикалық түрлері мекендейді. Жазық жерлердегі біріншілік ормандар шағын учаскелерге дейін азайды. Екіншілік шалғындықтар жоталардың кең аумақтарын жабады. Олар көбінесе түрлерге кедей. "Танети" шалғындықтары – 1200 мен 1500 метр биіктіктегі төмен, сирек шалғындықтар, мұнда Aristida rufescens ерекше түр болып табылады. "Тампокетса" шалғындықтары Антананаривудың солтүстігінде және солтүстік-шығысында, 1600-1900 метр биіктікте орналасқан. Мадагаскарға тән шөп – Loudetia simplex subsp. stipoides басым, орманның шағын учаскелерімен араласады. Батыс беткейлердегі 800 мен 1600 метр биіктіктегі бұрынғы тапиа ормандарының көп бөлігі де төменгі шалғындықтарға айналды. Алотра көлі мен оның сулы-батпақты жерлері бір кезде екі эндемикалық су құсына – Мадагаскар почарды (Aythya innotata) және Алотра гребесіне (Tachybaptus rufolavatus) мекен болған. Екеуі де көлден жоғалып кетті. Алотра гребесі жойылған деп есептеледі, ал Мадагаскар почарды Массаборимена көлінде шағын популяциясы табылғанға дейін жойылған деп саналды. Құрғақ ормандардың екі түрі – Кокерелдің куасы (Coua coquereli) және Шлегельдің аситасы (Philepitta schlegeli) Самбираноның ылғалды ормандарында да мекендейді. Орталық жоталар Мадагаскардың ең тығыз қоныстанған аймағы болып табылады, оған елдің астанасы және ең ірі қаласы – Антананариву кіреді. Жоталардағы халық саны артып келеді. Мадагаскардың биік алаптағы ормандар адамдардың араласуынан көп өзгерген. Орталық жоталарда жергілікті халықтардың орманды кесу және өртеу әрекеттері орманның көп бөлігін жойды. Басқа да әсерлерге ауыл шаруашылығы үшін жерді тазарту, жердің шамадан тыс пайдалануы, шетелдік түрлердің енгізілуі және ластану жатады.