Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық-американдық актриса, сценарист және драматург (1884–1977)
British American actress, screenwriter and playwright (1884–1977)
Ольга Петрова (туған Мюриэл Хардинг; 10 мамыр 1884 – 30 қараша 1977) – британдық-американдық актриса, сценарист және драматург.
Olga Petrova (born Muriel Harding; 10 May 1884 – 30 November 1977) was a British American actress, screenwriter and playwright.
Шығу тегі
Ересек болғаннан кейін Ольга Петрова өзінің Ресей империясының құрамындағы Польшаның Варшава қаласында туғанын қатты айтты және өмірі бойы, тіпті жеке сөйлескенде де, сәйкес акцентпен сөйледі.
In adulthood, Olga Petrova insisted that she had been born in Warsaw, Poland, then part of the Russian Empire, and throughout her life she spoke with an appropriate accent, even in private.
Мансап
Хардинг әкесінің қатаң талаптарынан көңілі толып, үйден кетіп қалды. Оның естеліктерінде айтуынша, ол бастапқыда гувернантка болып жұмыс істеген, бірақ көп ұзамай сахнада мансап жасау үшін Лондонға көшкен. Ол, мүмкін, өзінің сахналық есімін және бейнесін өзі таңдаған болуы мүмкін, алайда кейіннен жарияланған мәлімдемелерде бұл есімді продюсер таңдапты делінген, сол кездегі Анна Павлова сияқты тартымды ресейлік жұлдыздарға деген қызығушылықты көрсетеді. Қай жағдайда болса да, Петрова өзін әдемі ресейлік немесе поляк актрисасы ретінде таныстыра бастады. Ол 1911 жылғы сәуір айында Лондон павильонында осы есіммен алғаш рет өнер көрсетті, ал оның жетістігі оны Нью-Йорктегі «Фоли Бержер» кабаресіне тез шақыруға мүмкіндік берді. Ол 1911 жылдың ортасында Нью-Йоркте алғаш рет сахнаға шықты, содан кейін сол жылы Бродвейде «Квакер қызы» музыкалық комедиясында басты рөлді ойнады, ал кейін варьетеге қайта оралды. Ол «Бесінші авеню» театрындағы қойылымда ең жоғары гонорар талап етіп, оны алды, онда ол 1912 жылы «Variety» журналында «ең тапқыр, ең әдемі және ең тартымды артистердің бірі» деп сипатталды. 1913 жылы ол Индианаполистегі жергілікті дәрігер Джон Диллон Стюартпен танысып, сол жылы Канзас-Ситиде үйленді. Стюарт оның негізгі жұмыс орнына жақын болу үшін Нью-Йоркке практикасын көшірді. Петрова 1914 жылы театр сахнасына оралды, оған киноға түсуге келісімшарт ұсынылды, ол алдымен Элис Гай Блаше режиссерлік еткен «Тигрица» фильмінде, содан кейін 1917 жылға дейін бірнеше үнсіз фильмдерде ойнады. Ол әлсіз әйел рөлін ойнауды және фильм түсіру кезінде бекер уақыт өткізуді ұнатпады. Конгресс кітапханасының үнсіз фильмдер дерекқорында оның үш фильмі сақталған: «Вампир» (1915), «Экстраваганза» (1916) және «Күтетін жан» (1918). Ол өзін өзі жарнамалауда шебер және «өте ерекше» адам ретінде танымал болды. Сахнада да, экранда да Петрова тәуелсіз және еркін ойлы, күшті мінезді әйелдерді бейнелеуге ұмтылды. Ол 1918 жылы былай деді: «Мен ойнағым келетін әйелдер – іс-қимылға қабілетті әйелдер. Мен әйелдерді өмірде лайықты орнын табу үшін белсенді болуға шақырамын».
Harding left home after feeling stifled by her father's strict rules. According to her memoir she became a governess, but soon moved to London for a career on the stage. She probably chose the name and persona of Madame Olga Petrova herself, though later publicity suggested that the name was chosen by a producer, to reflect the penchant at the time for elegant Russian stars such as Anna Pavlova. In any event, Petrova began to present herself as a glamorous Russian or Polish actress. She made her first notable appearance under that name at the London Pavilion in April 1911, and her success led to her being quickly signed up for the Folies Bergere cabaret in New York. She first performed in New York in mid 1911, and later that year took a leading role in the musical comedy The Quaker Girl on Broadway before returning to vaudeville. She insisted on, and gained, top billing on a show at the Fifth Avenue Theatre, where she was described in Variety in 1912 as "one of the cleverest, classiest, and most attractive of turns". In 1913, she met local physician John Dillon Stewart in Indianapolis, Indiana, and they married cthat year in Kansas City. Stewart moved his practice to New York City to be near her primary base of operations. Petrova returned to theatre performance in 1914, and was offered a film contract, appearing first in The Tigress, directed by Alice Guy Blaché, and then in a succession of silent films through 1917. She disliked playing weak female characters, and spending time idle when making films. The Library of Congress Silent Feature Film Database indicates three of her films survive: The Vampire (1915), Extravagance (1916) and The Waiting Soul (1918). She was a skilled self publicist, and as "highly eccentric". Both on stage and on screen, Petrova became noted for her insistence on portraying independent and free thinking women with strong personalities. She said in 1918: "The only women I want to play are women who do things. I want to encourage women to do things to take their rightful place in life."
Кейінгі өмір және өлім
Ол өзінің атақтылығының шыңына жеткен кезде театр агенті Уильям Морристің өтініші бойынша Нью-Йорк штатындағы Саранак көліне бірнеше рет барды. 1921 жылдың жазында ол Уолтер Дженкинс сыйлаған Лейк-стриттегі жер учаскесінде сауда палатасы демеушілік еткен тұрғын үй жобасы үшін топырақтың алғашқы қашағын бұрды. Петрова мектебі мен Петрова даңғылы оның есімін алып жүр. 1920 жылдардың соңында ол Францияның оңтүстігінде өмір сүру үшін зейнеткерлікке шықты. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол АҚШ-қа оралып, Флорида штатының Клервотер қаласында екінші күйеуі Луис Вилоубимен қоныстанды. 1942 жылы ол өзінің "Нанмен майым" атты автобиографиясын жариялады. Оның Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызы бар.
She made several visits to Saranac Lake, New York at the height of her fame at the request of theatrical agent William Morris. In the summer of 1921, she turned the first shovel of earth for a housing project sponsored by the chamber of commerce at a lot on Lake Street donated by Walter Jenkins. The Petrova School and Petrova Avenue bear her name. She retired to live in the south of France in the late 1920s. At the start of World War II, she returned to the U. S., and settled in Clearwater, Florida, with her second husband, Louis Willoughby. In 1942, she published her autobiography Butter with My Bread. She has a star on the Hollywood Walk of Fame.