Герберт Стак Салливан: Тұлға және қарым-қатынастар психологиясы
Harry Stack Sullivan
Герберт Салливан – американдық психиатр, жеке тұлғаның қарым-қатынастар арқылы қалыптасатынын зерттеген. Психоанализ, әлеуметтік орта, психикалық денсаулық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық психиатр және психоаналитик (1892–1949)
American psychiatrist and psychoanalyst (1892–1949)
Герберт "Гарри" Стак Салливан (21 ақпан 1892 – 14 қаңтар 1949) – американдық неофрейдтік психиатр және психоаналитик. Ол "жеке тұлға ешқашан [адам] өмір сүретін күрделі жеке тұлғааралық қарым-қатынастардан бөліне алмайды" және "[психиатрия саласы] – барлық жағдайдағы жеке тұлғааралық қарым-қатынастар саласы" деп санады. Зигмунд Фрейд, Адольф Мейер және Уильям Алансон Уайт сияқты маманды зерттеген ол психоздық аурулары бар адамдарға көмектесу үшін көп жылғы клиникалық және ғылыми-зерттеу жұмысына арналды.
Herbert "Harry" Stack Sullivan (February 21, 1892 – January 14, 1949) was an American Neo Freudian psychiatrist and psychoanalyst who held that "personality can never be isolated from the complex interpersonal relationships in which [a] person lives" and that "[t]he field of psychiatry is the field of interpersonal relations under any and all circumstances in which [such] relations exist". Having studied therapists Sigmund Freud, Adolf Meyer, and William Alanson White, he devoted years of clinical and research work to helping people with psychotic illness.
Ерте өмір
Салливан ирланд иммигранттарының баласы болды және сол кезде католиктерге қарсы көзқарас қалыптасқан Норич қаласында (Нью-Йорк штаты) өсті. Бұл оның әлеуметтік оқшалануына себеп болды, бұл кейіннен психиатрия саласына деген қызығушылығын тудырған болуы мүмкін. Ол Смирна Одақтық мектебінде білім алды, содан кейін 1909 жылдан бастап Корнелл университетінде екі жыл оқыды және 1917 жылы Чикаго медицина және хирургия колледжінде медициналық диплом алды.
Sullivan was a child of Irish immigrants and grew up in the then anti Catholic town of Norwich, New York, resulting in a social isolation that may have inspired his later interest in psychiatry. He attended the Smyrna Union School, then spent two years at Cornell University from 1909, receiving his medical degree in Chicago College of Medicine and Surgery in 1917.
Жұмыс
Клара Томпсон, Карен Хорни, Эрих Фромм, Отто Аллен Уилл-младший, Эрик Х. Эрикссон және Фрида Фромм Райхманмен бірге Салливан жеке тұлғаны түсінудің негізін қалады. Ол психиатрия теориясын адамдар арасындағы қарым-қатынастарға негіздеп, онда мәдени күштер психикалық аурулардың көп бөлігіне жауапты (әлеуметтік психиатрияны да қараңыз). Оның сөзімен айтқанда, адам "ішкі психикалық емес, өзара әрекеттесуге" назар аударуы керек. Басқалармен жеке қарым-қатынас арқылы қанағаттану іздеу Салливанды жалғыздықты ең ауыртпалы адамдық тәжірибе деп сипаттауға алып келді. Ол сондай-ақ Фрейдтің психоанализін ауыр психикалық бұзылыстары бар, әсіресе шизофрениямен ауыратын науқастарды емдеуге дейін кеңейтті. Психологиялық әдебиетте маңызды тұлғаны алғаш рет атағаннан бөлек, Салливан "Өз-өзінің жүйесі" тұжырымын дамытты, ол балалық шақта қалыптасқан және балалық шақтағы оң нығайту мен қауіпсіздік әрекеттерімен бекітілген тұлғалық қасиеттердің жиынтығы. Салливан Өз-өзінің жүйесін "Мен-Сен" өзара байланысқан мінез-құлықтар сериясына бағытталған басқару механизмі ретінде түсіндірді, яғни, жеке адамның іс-әрекеті нақты реакцияны тудыруға бағытталған. Салливан осы мінез-құлықты паратаксикалық интеграция деп атады және мұндай әрекет-реакция комбинациялары ересек адамның ойлау үлгісіне қатаң және үстемдік ете бастайтынын, оның әрекеттері мен реакцияларын ересек адам көріп отырған әлемге шектей алатынын атап өтті, ал шындығында олай емес. Салливан үкімдегі қателіктерді паратаксикалық бұрмалау деп атады, бұл басқа адамдар бұрынғы тәжірибе үлгілеріне негізделген немесе бағаланған кезде болады, бұл Фрейдтің көшіру тұжырымына ұқсас. Салливан сондай-ақ "прототаксикалық қарым-қатынас" тұжырымын психикалық алмасудың бастапқы, мұқтаж, нәрестелік түрі ретінде және "синтаксикалық қарым-қатынас" тұжырымын эмоционалдық қарым-қатынастың жетілген стилі ретінде енгізді. Салливанның адамдар арасындағы қарым-қатынастар жөніндегі жұмысы психоанализдің негізіне айналды, бұл пациенттердің басқалармен қарым-қатынас жасау үлгілерінің нюанстарын егжей-тегжейлі зерттеуге баса назар аударатын психоанализ теориясы мен емдеу мектебі. Салливан "өмірлік қиындықтар" терминін психикалық аурулармен ауыратын адамдардың өзін және басқаларды түсінудегі қиындықтарды сипаттау үшін алғаш рет қолданды. Бұл сөз тіркесін кейіннен Томас Сзац қабылдап, танымал етті, оның жұмысы антипсихиатрия қозғалысының негізгі ресурсы болды. "Өмірлік қиындықтар" психикалық бұзылулардың көріністерін атау үшін қозғалыстың таңдаған әдісіне айналды. 1927 жылы ол даулы, анонимді жарияланған "Инверт және оның әлеуметтік бейімделуі" еңбегін қарастырды және 1929 жылы оны "тақырыпты гомосексуал адамның ерекше құжаты" деп атады; ең алдымен жыныстық инверсиядан зардап шеккен бақытсыз науқастарға нұсқау ретінде қарастырылған және осы уақытқа дейін жарияланған басқа ешбір нәрсеге қарағанда сынға азырақ ұшыраған". Ол көптеген адамдар әлемдегі ең үздік тәуелсіз психоаналитикалық институт деп санайтын Уильям Алансон Уайт институтының және 1937 жылы "Психиатрия" журналының негізін қалаушылардың бірі болды. 1936-1947 жылдары Вашингтон, округтік психиатрия мектебін басқарды. 1940 жылы ол және әріптесі Винфред Оверхолсер, Американдық психиатриялық қоғамның әскери жұмылдыру жөніндегі комитетіне қызмет етіп, АҚШ әскеріне шақырылатын адамдардың психологиялық тексеруі үшін нұсқаулар жасады. Бір тарихшының айтуынша, ол "сексуалдық қатынас психикалық аурулардың себебі ретінде минималды рөл атқарады және ересек гомосексуалдарды қабылдап, оларға тыйырмау керек" деп ойлаған. Оның бар күш-жігеріне қарамастан, басқалары гомосексуализмді әскери қызметке жарамсыздық ретінде қарастырды. 1940 жылдың 5 желтоқсанынан бастап Салливан Селективті қызмет директоры Кларенс А. Дайкстраның психиатриялық кеңесшісі болды, бірақ 1941 жылдың қарашасында психиатрияға жаулы қанағатпен қараған генерал Льюис Б. Герши директор болғаннан кейін отставкаға кетті. Содан кейін 1942 жылы Салливан Соғыс ақпарат басқармасын құруға қатысты.
Along with Clara Thompson, Karen Horney, Erich Fromm, Otto Allen Will Jr., Erik H. Erikson, and Frieda Fromm Reichmann, Sullivan laid the groundwork for understanding the individual based on the network of relationships in which they are enmeshed. He developed a theory of psychiatry based on interpersonal relationships where cultural forces are largely responsible for mental illnesses (see also social psychiatry). In his words, one must pay attention to the "interactional", not the "intrapsychic". This search for satisfaction via personal involvement with others led Sullivan to characterize loneliness as the most painful human experience. He also extended Freudian psychoanalysis to the treatment of patients with severe mental disorders, particularly schizophrenia. Besides making the first mention of the significant other in psychological literature, Sullivan developed the idea of the "Self system", a configuration of the personality traits developed in childhood and reinforced by positive affirmation and the security operations developed in childhood to avoid anxiety and threats to self esteem. Sullivan further defined the Self System as a steering mechanism toward a series of I You interlocking behaviors—that is, what an individual does is meant to elicit a particular reaction. Sullivan called these behaviors Parataxical Integrations and noted that such action reaction combinations can become rigid and dominate an adult's thinking pattern, limiting their actions and reactions to the world as the adult sees it, not as it really is. The resulting inaccuracies in judgment Sullivan termed parataxic distortion, when other persons are perceived or evaluated based on the patterns of previous experience, similar to Freud's notion of transference. Sullivan also introduced the concept of "prototaxic communication" as a more primitive, needy, infantile form of psychic interchange and "syntactic communication" as a mature style of emotional interaction. Sullivan's work on interpersonal relationships became the foundation of interpersonal psychoanalysis, a school of psychoanalytic theory and treatment that stresses detailed exploration of the nuances of patients' patterns of interacting with others. Sullivan was the first to coin the term "problems in living" to describe the difficulties with self and others those with mental illnesses experience. This phrase was later picked up and popularized by Thomas Szasz, whose work was a foundational resource for the antipsychiatry movement. "Problems in living" went on to become the movement's preferred way to refer to the manifestations of mental disturbances. In 1927, he reviewed the controversial, anonymously published The Invert and his Social Adjustment and in 1929 called it "a remarkable document by a homosexual man of refinement; intended primarily as a guide to the unfortunate sufferers of sexual inversion, and much less open to criticism than anything else of the kind so far published." He was one of the founders of the William Alanson White Institute, considered by many the world's leading independent psychoanalytic institute, and of the journal Psychiatry in 1937. He headed the Washington, D. C., School of Psychiatry from 1936 to 1947. In 1940, he and colleague Winfred Overholser, serving on the American Psychiatric Society's committee on Military Mobilization, formulated guidelines for the psychological screening of inductees to the U. S. military. He believed, writes one historian, "that sexuality played a minimal role in causing mental disorders and that adult homosexuals should be accepted and left alone." Despite his best efforts, others included homosexuality as a disqualification for military service. Beginning on December 5, 1940, Sullivan served as psychiatric adviser to Selective Service director Clarence A. Dykstra, but resigned in November 1941 after General Lewis B. Hershey, who was hostile to psychiatry, became the director. Sullivan then took part in establishing the Office of War Information in 1942.
Жеке өмір
Салливан өмірінің соңғы 22 жылын Джеймс Инскомен қарым-қатынаста өткізді, ол Салливаннан 20 жас кіші болған. Кейбір замандастары мен тарихшылар Инсконы асырап алынған ұл ретінде қарастырғанмен, оның әріптесі Хелен Свик Перридің өмірбаянында осы қарым-қатынас жайлы айтылады, бұл жақын достарының олар серіктес екенін білгенін көрсетеді. Салливан 1949 жылы Парижде дүние салды.
Sullivan spent the last 22 years of his life in a relationship with James Inscoe, who was 20 years younger than Sullivan. Although some contemporaries and historians have regarded Inscoe as an adopted son, the biography of his colleague Helen Swick Perry mentions the relationship, suggesting that close friends were aware they were partners. Sullivan died in Paris in 1949.
Жазбалар
Салливан өмірінде аз жариялағанмен, ол психикалық денсаулық мамандарының бірнеше буынына әсер етті, әсіресе Мэриленд штатының Роквилл қаласындағы Chestnut Lodge-дағы лекциялары арқылы. Лестон Хавенс оны американдық психоанализдің ең маңызды көрінбейтін ықпалы деп атады. Оның идеялары жиналып, қайтысынан кейін Хелен Свик Перри редакциялап басылымға шығарды, ол 1982 жылы оның толыққанды өмірбаянды жариялады (Перри, 1982, Америка психиатры).
Although Sullivan published little in his lifetime, he influenced generations of mental health professionals, especially through his lectures at Chestnut Lodge in Rockville, Maryland. Leston Havens called him the most important underground influence in American psychoanalysis. His ideas were collected and published posthumously, edited by Helen Swick Perry, who also published a detailed biography in 1982 (Perry, 1982, Psychiatrist of America).