Кіріспе

Джордж Кэбот (1751 немесе 1752 жылдың 18 сәуірі, 1823 жыл) – американдық саудагер, теңізші және Массачусетс штатының саясаткері. Ол АҚШ Сенатында Массачусетс штатын өкілдік етті және танымал «Хартфорд конвенциясының» төрағасы болды. Сенаттағы қызметі кезінде және одан кейін Кэбот Федералистік партияның Гамильтондық тобының маңызды өкілі болды және Революциялық Франциямен соғыс жариялауды ынтамен қолдады.

Ерте өмір

Кэбот Массачусетс штатының Салем қаласында дүниеге келген. Джордж он бауырластың жетіншісі болды.

Революциядан кейін біраз уақыт өткен соң Кэботтың бизнесі оны Нью-Йорк қаласына жеткізді, онда ол өмір бойы дос және саяси одақтас болған Александр Гамильтонмен танысты. Бұл сапар Кэботтың күшті федералдық үкіметке деген ұстанымын нығайтып, оның Федералистік партияның негізін қалаушы мүшесі болуына себеп болды. Оның бизнес мүдделері 1794 жылы сенатор қызметін атқару кезінде тоқтап қалды.

Алғашқы саяси мансап

Кэботтың саяси мансабы 1775 жылы Массачусетс провинциялық конгресінің мүшесі болып сайланған кезде басталды. 1777 жылы Кэбот Беверли қаласының өрттен қорғау бөлімінің бастығы және «Көпір компаниясының» директоры және президенті болып сайланды. Оған Эссекс көпірін салу тапсырылды, ол Беверлиді Денверс өзені арқылы Салеммен алғаш рет байланыстырды. 1777 жылы Беверли қаласы Массачусетс штатының ұсынылған Конституциясын қабылдамауға дауыс берді, ал Кэбот қарсылықтарды жазуға таңдалған комиссия мүшесі болды. Ол салмақты дауыс беру жүйесі мен бағаларды реттеуге қарсы болды, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Ақырында сайлаушылар бұл конституцияны қабылдамады. 1780 жылдың тамызында ол Массачусетс штатының жаңа Конституциясын жасау үшін шақырылған конвенцияға сайланды. 1778 жылғы Конституцияны қолдаған халықшыл губернатор Джон Хэнкок өзінің консервативті қарсыластарын, оның ішінде Кэботты да, «Эссекс жунтосы» бақылап отыр деп айыптады, бұл жақын арада кең таралған атышулы атауға айналды. 1788 жылы Кэбот АҚШ-тың жаңа Конституциясын бекіту үшін Массачусетс штатының конвенциясына делегат ретінде қатысты және оны ынталы түрде қолдады. Руфус Кинг, Теофилус Парсонс және Фишер Эймстің көмегімен ол Хэнкокты және Сэмюэл Адамсты ратификацияны қолдауға көндіріп, Массачусетстің ратификациясын сәтті жүзеге асырды. 1789 жылы президент Джордж Вашингтон Беверлидегі Кэботтың үйінде таңғы ас ішіп, елдегі алғашқы мақта фабрикасын және жаңа Эссекс көпірін тексерді.

АҚШ-тың 2-ші Конгресі (17911793)

1791 жылы Джордж Вашингтонның президенттік мерзімінің ортасында Кэбот АҚШ Сенатына сайланды. Сенатта болған кезінде ол негізінен қаржы және сауда мәселелерімен айналысты және Қазынашылық министрі Александр Гамильтонның саясатын қолдады. Бірінші Конгресс кезінде Кэбот Ассигнованиелер комитетінің мүшесі және Балық шаруашылығы комитетінің төрағасы болды. Ол Гамильтон мен вице-президент Джон Адамс басқаратын жаңа Федералистік партияның негізін қалаушы мүшесі болды. Гамильтон жиі түрлі кіріс, сауда және өндіріс мәселелері бойынша Кэботтан кеңес сұрады. Кэботтың балықшыларға көмек беру туралы ұсынысы Гамильтонның экономикалық бағдарламасының маңызды бөлігіне айналды. Конгресс кезінде Филадельфиядағы астанада да, газеттерде де Джефферсондық топпен қарым-қатынас шиеленісті күшейді. Француз төңкерісінің жалғасуы партиялық айырмашылықтарды одан әрі тереңдетті, ол Джефферсондықтардың қолдауын, ал федералистердің наразылығын тудырды. Кэбот өзінің өткір франкофобиясымен және сонымен қатар ағылшынға деген құлшынысымен ерекшеленді. Генет ісінен кейін Кэбот француз елшісін қызметтен босатуды талап етті және вице-президент Адамсты Вашингтонды Генетті қызметтен босатуға көндірді.

3-ші АҚШ Конгресі (17931795)

Екінші Конгрессінде Кэбот министр Джефферсонның Франциямен тиімді сауда қатынастарын орнату әрекеттеріне қарсы шығып, Пенсильвания штатының Джефферсоншыл Альберт Галлатиннің Сенатқа сайлануына тосқауыл қойды. Ол сауда және қаржы мәселелеріндегі жетекші болды және ұлттық теңіз күштеріне негіз салатын заң қабылдауға көмектесті. 1793 жылы ол Америка Құрама Штаттарының Бірінші банкінің директоры болып тағайындалды. АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен кезде Кэбот сенаторлар Руфус Кинг, Оливер Эллсворт және Калеб Стронгпен бірге Гамильтонды Ұлыбританиямен шарт жасасу үшін арнайы өкіл етіп тағайындауды ұсынды. Бірақ Гамильтонның тағайындалуына байланысты туындаған халықтың наразылығы Вашингтонды Джон Джейді тағайындауға мәжбүр етті. Ол бұл жағдайды идеалды деп санамаса да, Кэбот Ұлыбританиямен жасалған Джей шартын соғыс Одақты құлатқан кездегі ең мүмкін келісім ретінде қорғағандардың бірі болды.

АҚШ-тың 4-ші Конгресі (17951796)

Соңғы Конгрессінде Джей келісімін талқылау кезінде Джефферсон Кэботты Одақты таратуды қолдады деп айыптады, бұл Кэботтың келісімді қабылдамаудың қырыпты соғысқа алып келетініне сенуіне негізделген. Джефферсон Кэботтың "өмір бойына Президенттік және мұрагерлік Сенатты" қолдағанын да айтты. 1796 жылдың мамыр айында Кэбот Массачусетске оралып, Филадельфия саясатының күшейіп бара жатқан ащылығы мен жеке мінезіне байланысты қызметтен кетті. Ол досы Бенджамин Гудхью оның орнына сайланғанша күтті, сосын дереу Массачусетс штатының Бас Ассамблеясына отставка туралы өтінішін жіберді. Ол маусым айында күшіне енді.

Джон Адамс дәуірі (1797 1801)

Кэбот сенаттан кеткеннен кейін көп ұзамай, Массачусетс штатының тағы бір федералисті, Джон Адамс президенттікке сайланды. Ол сайлау кампаниясына белсенді қатыспағанымен, Кэбот Гамильтон қолдаған Чарльз Котесворт Пинкниге, Франциядағы ағымдағы елшіге қарағанда Адамсты жақтады.

Соғыс шамасы

Жеке азамат ретінде Кэбот француз төңкерісінің дамуына қатты қызығушылық танытып, қазір вице-президент қызметін атқарып жатқан Томас Джефферсонның Францияға жақын саясатына қарсы күресті. Ол «сайлаушылардың бірінші және ең маңызды міндеті – француз президентінің сайлануына жол бермеу» деп жазды. Гамильтон мен Фишер Эймс екеуі де Кэботты Францияға үш адамнан тұратын миссияға қатыстыруды ұсынды, бірақ Вашингтон мен Адамс екеуі де бас тартты. Адамс оның орнына Эльбридж Джерриді таңдады, оның Франциядағы беделі, әсіресе француз сыртқы істер министрі Шарль Морис де Талейран Перигормен қарым-қатынасы жақсырақ болды. Кэбот мұндай комиссия құруға қарсы болды, себебі Франциямен келіссөздер жүргізуге болатын уақыт өткен деп есептеді. Пинкни Франциядағы министр лауазымынан алынғаннан кейін Кэбот Францияға қарсы соғыс шараларын қабылдауды талап етті, соның ішінде ешқандай елшілік құруға қарсылық көрсетті. Ол Франциямен дипломатиялық байланысты сақтау АҚШ-тағы якобиншілдікке ықпал етеді деп сенді. 1797-98 жылдардың қысында Франциямен қарым-қатынас шиеленісті. Кэбот, Пикеринг, Эймс, Оливер Вулкотт және Джеймс МакГенри Гамильтон басқаратын «соғыс федералистері» фракциясын құрды. Олар Франциямен кез келген бағада бейбітшілік орнатуға тырысқан орташа (көбінесе оңтүстік) федералистер мен Джефферсонның республикашыларына қарсы болды. Наурыз айында президент Адамс Конгреске келіссөздер сәтсіз аяқталғанын және АҚШ-тың мүмкін болатын соғысқа дайындалуы керектігін мәлімдеді. XYZ ісінің ашыққа шығуы барлық қарсылықты басып тастады және федералистерге жеке Әскери-теңіз департаментін құру туралы заңды қабылдауға мүмкіндік берді. Адамс Кэботты АҚШ-тың алғашқы Әскери-теңіз министрі етіп тағайындады, бірақ Кэбот бұл тағайындаудан бас тартты. Оның орнына Бенджамин Стоддерт тағайындалды. Кэбот уақытша армия құру мәселесіне қатысты. Бұрынғы президент Вашингтон Гамильтон, Пинкни және бұрынғы соғыс министрі Генри Ноксты генерал-майорлар ретінде қызмет етуге ұсынды. Бірақ Адамс Ноксқа бірінші дәреже берді. Кэбот Вашингтон, Гамильтон және басқа да жетекші федералистермен бірге Нокстың жоғарылатуына қарсы болды; президент Адамс келісімге келді, бірақ бұл жағдай федералистер арасында дау тудырды. Кейбір федералистер Франциядан оралған Джефферсонның Эльбридж Джеррисі Адамстың шешімдеріне тым көп әсер еткенін айтты. 1799 жылы Адамс кабинетімен кеңеспей Нидерланды елшісі Уильям Ванс Мюррейді Франциямен бейбітшілік келіссөздерін қайта бастау үшін комиссияны басқаруға тағайындады, бұл «соғыс федералистерін» көңілсіздікке түсірді. Кэбот француздар тарапынан келісімге ұмтылыс болмайынша Франциямен кез келген келіссөздерге қатаң қарсы болды. Адамстың Францияға қатысты саясатына қарсы болғанына қарамастан, Кэбот партияның ыдырауынан қорқып, Федералистік партияның ішіндегі фракцияларды татуластыруға тырысты. Оның күш-жігеріне және екі фракцияның басшыларымен жиі хат алмасуына қарамастан, 1799 жылдың соңына дейін Федералистік партия Адамс пен Пинкни-Гамильтон науқандары арасында бөлінді.

Шетелдік және бүлік актілері

Кэботтың Адамс әкімшілігінен алшақтауы «Шет елдіктер және бүлік туралы заңдар» мәселесінде де күшейді. Кэбот осы заңдарға қарсылас федералист Джон Маршаллды қорғады, бұл Кэботтың досы Фишер Эймсті қатты таңқалдырды.

1800 жылғы жорық

1800 жылғы науқан жақындаған сайын және Адамс екінші мерзімге дайындалғанда, Федералист партиясындағы шиеленіс 1792 жылғы Тенч Кокс хатының жариялануымен күшейді, онда Адамс Пинкни отбасының британдықтарға деген ықыласы бар екенін айқын көрсетті, сондай-ақ президент Вашингтонның қайтысы да осы шиеленіске себеп болды. Осы кезде Адамс Пинкниді Мемлекеттік хатшы лауазымынан босатты; Кэбот мұны «Адамс мырзаның Федералист партиясының ең жақсы принциптерінен толық бас тартуы» деп түсінді. Кэбот Адамстың сыншыларына қарсы «британдық симпатияларды» қару ретінде пайдалануына да наразы болды. Адамс көктемде Куинсиге оралғанда, Кэбот онымен кездесуге әрекет етпеді. Гамильтон Адамс емес, Пинкниді Президенттікке ашық қолдаса, Кэбот мұндай әрекет мүмкін емес деп ойлады және Адамс пен Пинкниге тең дауыс беруді ұсынды, оның шешімін Өкілдер палатасы қабылдайтын еді, сондай-ақ Гамильтонды Адамсқа ашық шабуыл жасамауға шақырды. Гамильтон осы тілегіне құлақ аспай, Адамсқа қарсы шабуылдарын жариялады. Олар достық қарым-қатынаста болғанымен, Кэбот Гамильтонды Федералисттердің сайлаудағы мүмкіндіктеріне нұқсан келтіргені үшін қатты сөккенімен ескертті.

Джефферсон дәуірі (18011811)

Адамстың 1800 жылғы сайлауда жеңілгенінен кейін Кэбот саясаттан шығып қалды. Ол Гамильтонның 1801 жылғы кезекті сайлауда Томас Джефферсонның орнына Аарон Беррді сайлау жоспарына қатыспады, бірақ Джефферсон әкімшілігіне пассивті түрде қарсылық көрсетуін жалғастырды. Джеймс Мэдисон мен Альберт Галлатиннің Джефферсон кабинетіне тағайындалуын қолдағанмен, Кэбот 1800 жылғы сайлауды Федералистік партияның толық жеңілісі деп есептеді және оның қағидасы "Жағдай нашарламайынша жақсармайды" дегенге айналды. Кэбот біраз уақыт Бруклиндегі шаруашылығына бақылық етті, бірақ еңбекке шаршап, мүлкін жалға берді. Ол АҚШ Бостон банкінің президенті қызметін сақтап, Бостонда іссапармен келген достарын қабылдады. 1803 жылы ұлы Эдвардтың және 1804 жылы досы Александр Гамильтонның қазасы Кэботты жеке қайғыға және гамильтондықтардың болашағына деген үмітінің жоғалуына байланысты аза тұтуға мәжбүр етті. Кэбот Гамильтон отбасын қамтамасыз ету үшін бірнеше жерді сатты. Кэбот Джефферсонның Луизиана аумағын сатып алуына және федералистік тағайындалғандар мен судьяларды қызметтен босатуына қарсы болды, бірақ Тимоти Пикерингтің Одақты тарату туралы ұсыныстарын қабыламады.

Англиямен шиеленістер

1805 жылы Кэбот Джефферсон әкімшілігі кезінде жалғыз рет жария мәлімдеме жасады. Ол Бостон саудагерлерінен құралған комиссияны, Франциямен сауда жасаған американдық кемелерді ұстау саясатына қарсы шығуға бастады. Трафальгар шайқасынан кейін және Наполеонның Континенттік жүйесін жариялауынан соң, Кэбот Наполеон Франциясына қарсы британдықтармен бекем одақ құру позициясын қабылдады. 1807 жылғы «Чесапик-Леопард» оқиғасынан кейін Кэбот британдық тараптан келген өтемақы талаптарын кешіруге және қабылдауға шақырды. Джефферсонның жауабы 1807 жылғы эмбарго заңы болды. Кэбот, көптеген федералистер мен Жаңа Англия халқы сияқты, Джефферсонның Ұлыбританияға қарсы эмбаргосына қарсы болды, оның пікірінше, бұл АҚШ-ты Ұлыбританиямен соғысқа тартуға және американдық бизнеске зиян келтіруге бағытталған.

1808 жылғы жорық

Эмбарго туралы заң және одан кейінгі 1808 жылғы науқан Кэботты және көптеген басқа федералистерді саясатқа қайта шақырды. Кэбот, қазір Массачусетс штатының Сенатындағы өкіл және қоғамдық өмірдегі ең белгілі федералист Тимоти Пикерингтің атынан хат жариялады және таратып берді. Бұл памфлет кеңінен оқылды және федералистерге деген қолдауды қайта жандандырды. Алайда, Кэбот Пикерингтің тәсілі федералистерді «британдық фракция» деп айыптауды қайтадан күшейтуі мүмкін деп қорқып, оған сақтық танытуға кеңес берді. Пикеринг әрі қарай талап еткенде, Кэбот сенатордың Джефферсонға қарсы бірнеше шабуылдарын тоқтатты. Дегенмен, Кэбот қоғамдық өмірден толығымен шеттеуге бармады. Федералистер Массачусетс штатында айқын жеңіске жетпесе де, партия Бас сотта Кэботты губернатор кеңесіне бір жылдық мерзімге сайлауға жеткілікті орындар жеңіп алды. Сол уақытта өткен президенттік сайлауда Кэбот республикалық партияның Клинтон фракциясымен бірігуге және федералистердің Одақтың таратылуын немесе аймақтық сепаратизмді қолдайтындай көрінуіне әкелетін кез келген стратегияға қарсы кеңес берді, соның ішінде Пикерингтің Бостон портын нығайту үшін француз инженерін жалдау туралы ұсынысы, бұл дәстүрлі түрде ұлттық үкіметтің міндеті болды. Федералистер президент сайлауда сәтті болмаса да, Эмбарго туралы заңды күштен жоюға қол жеткізді, содан кейін Кэбот қайтадан қоғамдық өмірден шықты. Ол 1811 жылы аға ұлы Чарльздың қазасынан кейін одан да шетке кетті.

1812 жылғы соғыс

Кэбот 1812 жылғы соғысты бастапқыда теріс, әділетсіз және зұлым деп санады және оның жүргізілуіне ешқандай жолмен көмектеспеуге бел буды. Бірақ ол 1814 жылға дейін саяси баяндамалардан аулақ болды.

Хартфорд конвенциясы

Кэбот 1814 жылы Жаңа Англия федералистік саясаткерлері ұйымдастырған Хартфорд конвенциясына делегат болып сайланды. Олар 1812 жылғы соғыстың барысынан, әсіресе штаттық милицияны ұлттық қызметке шақырудан наразы болды. Хартфордқа жолға шыққанда Кэботқа доктор Джеймс Джексон қосылды. Кэботтың Джексонға Хартфордқа "сендердің жас, ынталы жігіттерді қиындыққа түсірмеу үшін" бара жатқанын айтқаны хабарланды. Кэбот құпия отырысқа төрағалық етті, содан кейін конвенцияның ресми баяндамаларын және платформасын бекітті. Платформа конституциялық реформаларды талап еткенмен, бөлінуді талап етпеді. Өзінің рөлінде Кэбот өз пікірлерін жасыра берді, бұл Пикеринг және Джон Лоуэлл кіші сияқты соғысқа қарсы федералисттердің наразылығын тудырды.

Соғыс аяқталғаннан кейін конвенция конституцияға қайшы, тіпті мемлекетке опасыздыққа жақын деп есептелді. Конвенция отырысында қол қойылған Гент шарты федералисттік партияның және Кэботтың саяси мансабының аяқталуына себеп болды. Ол енді көпшілік алдына шыққан жоқ және қоғамдық қайраткерлермен хат алмасуды тоқтатты, тек Пикерингпен еркін сауданың пайдасы туралы қысқаша сөйлесті.

Зейнеткерлік

Хартфорд конвенциясынан кейін Кэбот көбінесе демалыспен өмір сүрді. Ол Бостон теңіз сақтандыру компаниясының президенті қызметінде қалды, бұл оған саудагер әріптестерімен байланыс ұстауға мүмкіндік берді. Ол Бостон қоғамының белсенді мүшесі болды және көп уақытын әйеліне, қызы Элизабетке және жақын жерде отбасымен тұратын ұлы Генриге арнады.

Жеке өмір

Кэбот өмірінде портретін салуға қатаң қарсылық білдірді; оның көптеген суреттері оның қайтыс болғаннан кейін салынған. Замандастары оны "күшті денелі" және бойы ұзын адам деп сипаттаған. Хартфорд конвенциясына куә болған Сэмюэл Грисвольд Гудрич оның Джордж Вашингтонға ерекше ұқсас екенін айтқан. Кэбот Жаңа Англияның конгрегациялық шіркеуінде тәрбиеленді, бірақ өмірінің кейінгі кезеңінде унитарий болып өтті. Ол көпшілік алдында сөйлеуден жиренді, бірақ жеке сөйлескенде тапқыр әңгімеші еді. Оның жақын достарының бірі – кейін Гарвард университетінің президенті болған Джозиа Куинси II. Тарихшы Джордж Банкрофт Кэботты Геттинген университетінде оқуға шақырғаны үшін алғыс айтты, ол онда докторлық диссертациясын қорғалаған алғашқы американдықтардың бірі болды. 1788 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.

Өлім

1821 жылы Кэбот бүйрек тастарымен алғаш рет ауырды және өмірінің соңғы екі жылы осы аурудан зардап шекті. 1823 жылдың 18 сәуірінде Бостон қаласында қайтыс болды және Гранри бейітіне жерленді. Кейіннен ол Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Маунт-Оберн зиратына қайта жерленді.

Мұра

Кэботтың толыққанды бірден-бір өмірбаяны оның шөбересі Генри Кэбот Лодж 1877 жылы жарыққа шығарылған. Лодж сондай-ақ ұлына Джордж Кэбот Лодж деген есім қойды.