Австралиядағы соңғы заңды түрде атқарылған қылмыскер Рональд Райан. 1965 жылы түрмеден қашу кезінде күзетшіні өлтіргені үшін жазаланды. Өлім жазасы жойылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық кісі өлтіруші
Australian murderer
Рональд Джозеф Райан (21 ақпан 1925 – 3 ақпан 1967) – Австралияда заңмен бекітілген соңғы өлім жазасы. Райан 1965 жылы Виктория штатындағы Пентридж түрмесінен қашу кезінде күзетші Джордж Ходсонды атып өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. Райанның асылуы өлім жазасына қарсы шыққан халықтың наразылығын тудырды. 1985 жылға дейін барлық штаттарда өлім жазасы жойылды.
Ronald Joseph Ryan (21 February 1925 – 3 February 1967) was the last person to be legally executed in Australia. Ryan was found guilty of shooting and killing warder George Hodson during an escape from Pentridge Prison, Victoria, in 1965. Ryan's hanging was met with public protests by those opposed to capital punishment. Capital punishment was abolished in all states by 1985.
Ерте өмір
Рональд Эдмонд Томпсон Мельбурнның ішкі аймағындағы Карлтон қалашығындағы Корольдік әйелдер ауруханасында Джон Рональд Райан мен Сесилия Томпсонның (қыз есімі Янг) ұлы ретінде дүниеге келді. Сесилияның бұрынғы күйеуі Джордж Гарри Томпсоннан ұлы болған және ол Джон Райанмен бірге тұрып жатқан. Сесилия мен Джордж 1915 жылы Джордж Ұлы соғысқа қатысу үшін кеткен кезде ажырасып кеткен. Олардың қарым-қатынасы жаңадан басталған жоқ. Сесилия Райанмен Вудс-Пойнт қаласында медбике болып жұмыс істеген кезде танысқан, онда ол өкпе ауруымен ауырған. Олар 1924 жылы қарым-қатынас орнатқан, ал кейін 1929 жылы Томпсонның 1927 жылы трамвайдан құлап, көлік шауып қайтыс болғаннан кейін үйленген. 20 жасында Райан Балранальд қаласында үй жалдауға жеткілікті ақша жинаған. Ол анасы мен қарындастарын алып, осы үйде бірге тұрды. Райанның әкесі Мельбурнда қалды және бір жылдан кейін 62 жасында шахтерлер ауруы – туберкулезбен ұзақ күрескеннен кейін қайтыс болды. Бұл оқиға өлім жазасын алуға азық болды. Дороти Мельбурнның Хоторн аймағындағы қала әкімінің қызы болды. Райан мен Доротидің үш қызы болды: Дженис, Венди және Ронда. Төртінші бала тірі тумады.
Ronald Edmond Thompson was born at the Royal Women's Hospital in Melbourne's inner suburb of Carlton, to John Ronald Ryan and Cecilia Thompson (née Young). Cecilia already had a son with her first husband, George Harry Thompson and was living with John Ryan. Cecilia and George had separated in 1915 when George left to fight in the Great War. The relationship never resumed. Cecilia met Ryan while working as a nurse in Woods Point where he was suffering from lung disease. They formed a relationship in 1924 and later married in 1929, after Thompson's death in 1927 by falling from a tram and getting hit by a car. At the age of 20, Ryan had saved enough money to rent a house in Balranald. He collected his mother and sisters and they lived together in this house. Ryan's father stayed in Melbourne and died a year later, aged 62, after a long battle with miners' disease, phthisis tuberculosis. shortly before his execution. Dorothy was the daughter of the mayor of the Melbourne suburb of Hawthorn. Ryan and Dorothy had three daughters, Janice, Wendy and Rhonda. A fourth baby was stillborn.
Кейінгі өмірі
Бірнеше ай қайын атасымен тәлімгер-механик болып жұмыс істегеннен кейін Райан Мэрисвилл мен Ликола маңында ағаш кесу арқылы көбірек ақша табуға шешім қабылдады. Ағаш кесуге жарамсыз ауа-райы болғанда Райан Мемлекеттік электр энергиясы комиссиясына суретші болып жұмысқа орналасты. 1952 жылға қарай Райан отбасы Нуджиде тұрып жатқан еді. Заңмен проблемалар оның жалға алған үйі өртенген кезде басталды. Райан Мельбурнда демалыста болғанда өрт сөндіруші шабуыл жасады. Өрт сөндіруші ұсталды және Райан оны сақтандыру ақшасын алу үшін осыған итермелегенін мәлімдеді. Оның алғашқы сотқа қатысуы 1953 жылы Уаррагулда болды, онда ол өрт сөндіруге қатысты айыптан ақталды. Райан алғаш рет Бендиго түрмесінде жазасын өтеді. Мұнда Иан Гриндлейдің (кейіннен Пентридж түрмесінің басшысы болады) жетекшілігімен ол өзін жақсартуға ұмтылғандай көрінді. 1963 жылдың тамызында шартты түрде босатылғанда ол Matriculation (12 жылдық білімді аяқтау) емтиханына дайындалып жатқан еді. Билік оны үлгілі тұтқын деп есептеді. Бірнеше ай кеңседе жұмыс істегеннен кейін Райан түскі асқа шығып, қайтадан көрінбеді, себебі ол ет дүкендерін тонауға кірісіп, олардың сейфтерін жару үшін жарылғыш заттарды қолданды. 1964 жылдың 4 қаңтарында Райан және оның екі серігі дүкенді тонағаннан кейін ұсталды. 1964 жылдың 6 қаңтарында оған үйге заңсыз кіру және ұрлық жасау айыптары тағылды. 1964 жылдың 3 ақпанында босатылған Райан қаладан қашып, Жаңа Оңтүстік Уэльске құтылды. Кейін ол 1964 жылдың 4 сәуірінен 11 шілдесіне дейін Жаңа Оңтүстік Уэльсте тоғыз тонау жасағанын мойындады. 14 шілдеде үйіне келгенде Виктория полициясы оны ертесі күні таңертең ұстады. 1964 жылдың 13 қарашасында ол үйге заңсыз кіргені үшін сегіз жылға бас бостандығынан айырылды. Ол Пентридж түрмесіне жіберілді. Алайда, олар түрме ауласында түрме капелланы, құтқару армиясының бригадирі Джеймс Хьюитті кездестірді. Қашқындар Хьюитті ұстап алып, оны қалқан ретінде пайдаланды. Райан, мылтықпен қаруланып, оны Хьюитке бағыттап, оның көлігін талап етті. 2-ші мұнарадағы түрме бастығы Беннетт тұтқындарды көрді. Райан Беннетті мылтығын тастауға шақырды. Беннетт көзден тасаланып, мылтығын алды. Сидней жолындағы бензин станциясынан қашқанды көрген бензин құюшы Лес Уатт Райанның Хьюитті мылтықпен ұрғанын көрді. Содан кейін қашқындар ауыр жарақат алған капелланы тастап, Райан түрменің оңтүстік-батыс бұрышының алдындағы Шамп көшесіне жүгірді. Түрме қызметкері Джордж Ходсон дабылға жауап берді және Беннетт Уолкерді ұстап тұрғанын айтты. Ходсон Уокерге жүгіріп келіп, оны қарусыздады, бірақ Уокер босауға тырысты және екеуі де қарулы Райанға қарай жүгірді. Паттерсон Райанның қарулы екенін біліп, түрмеге мылтық алу үшін қайта оралды. Уордер Уильям Митчинсон бірінші болып көлікке жетіп, Райанды жүргізушінің терезесінен ұстады, ол Райанға "ойын бітті" деді. Артынан келген күзетші Томас Уоллис Паулин Жезиорскидің жағына жүгірді. Ол оны ұстап алып, машинадан сүйреп шығарды. Олардың іс-әрекеттері туралы хабарлар кеңінен алаңдатуға себеп болды. 24 желтоқсанда Райан (құтқару армиясының мылтығымен қаруланған) және Уокер Норт-Роудтағы Ормондтағы ANZ банкін тонады. Банктің басқарушысы мен клиентті кеңседен револьвермен (құтқару армиясының мылтығынан өзгеше) шығаруды бұйырды. Райан банктің қоршауына 13 адамды жинап, 4500 фунт стерлинг ұрлады. Куәгер Джун Кроуфорд журналистерге "Бір қарақшы маған "Бұл қару бірнеше күн бұрын адамды атып өлтірген" деді. Райан мен Уокер 1952 жылғы "Холден" седанымен қашып кетті. Сол күні Виктория үкіметі Райан мен Уокерді ұстауға көмектесетін ақпарат үшін 6000 фунт сыйлық жариялады. "The Age" газетінде Бас хатшы және Бас прокурор Артур Райла қашқандарға ескерту жасап, Ходсонның түрмеден қашып құтылу кезінде өлтірілуі Викторияның білгенінің ең жаман оқиғасы екенін және "Асқандық актісі әлі де күшінде екенін" айтты. Райан мен Уокер 19 күн бойы қашып жүрді. Көліктің багажынан полиция үш тапанша, мылтық және екі мылтық тапты, барлығы толық зарядталған, балта, темір бұрыш, екі арқан, пила және екі қазандық костюмі болды. Уокер сонымен қатар Артур Джеймс Хендерсонды өлтіргені үшін сотталды.
After spending a few months working for his father in law as a trainee mechanic, Ryan decided that more money could be made cutting timber near Marysville and Licola. When it was too wet to cut timber, Ryan got a job painting for the State Electricity Commission. By 1952 the Ryan family was living in Noojee. Trouble with the law started when his rented house burnt down. Ryan was away for the weekend in Melbourne when the arsonist struck. The arsonist was caught and claimed that Ryan had put him up to it in order to claim insurance money. His first appearance in court was in Warragul in 1953 when he was acquitted on a charge of arson. Ryan first served prison time at Bendigo Prison. Here, under Ian Grindlay (who would later become the Governor of Pentridge Prison), he appeared to want to better himself. He was studying for his Matriculation (the successful completion of 12 years of formal schooling) when he was released on parole in August 1963. He was regarded by the authorities as a model prisoner. After working as a clerk for a couple of months, Ryan went to lunch and was never to be seen again, as he had started robbing butchers shops and used explosives to blow their safes. Ryan and two accomplices were caught after a shop robbery on 4 January 1964. He was charged with breaking and entering and theft offences on 6 January 1964. Bailed on 3 February 1964, Ryan skipped town and fled to New South Wales. He later admitted to nine robberies in New South Wales between 4 April and 11 July 1964. On a visit home on 14 July he was caught by Victoria Police in the early hours the next morning. On 13 November 1964 he received an eight year prison sentence for breaking and entering. He was sent to Pentridge Prison. However, they did encounter the prison chaplain, Brigadier James Hewitt of the Salvation Army, in the car park. The escapees grabbed Hewitt and used him as a shield. Ryan, armed with the rifle, pointed it at Hewitt and demanded his car. Prison Officer Bennett in Tower 2 saw the prisoners. Ryan called to Bennett to throw down his rifle. Bennett ducked out of sight and then got his rifle. Les Watt, a petrol attendant who watched the escape from a petrol station on Sydney Rd, witnessed Ryan hitting Hewitt with the rifle. The escapees then left the badly injured chaplain and Ryan ran out to Champ Street, directly in front of the south west corner of the prison. Prison officer George Hodson responded to the whistle and was told by Bennett that he had Walker pinned down. Hodson ran over to Walker and disarmed him, but Walker managed to get free and both men ran towards the armed Ryan. Paterson, realising Ryan was armed, returned inside the prison to get a rifle. Warder William Mitchinson was first to reach the car and grabbed Ryan through the driver's window, he told Ryan "the game's up". Warder Thomas Wallis who was following, ran to Pauline Jeziorski's side of the car. He grabbed her and pulled her away from the car. Reports of their activities caused widespread anxiety. On 24 December, Ryan (armed with the warder's rifle) and Walker robbed an ANZ bank in North Road, Ormond. The bank manager and a customer were ordered out of his office with a revolver (different to the warder's rifle). Ryan herded 13 people into the bank's strongroom and stole A£4500. A witness, June Crawford, told reporters, "a bandit told me 'This gun shot a man a few days ago. Ryan and Walker escaped in a 1952 Holden sedan. On the same day, the Victorian Government announced a £6,000 reward for information leading to the capture of Ryan and Walker. It was reported in The Age that the Chief Secretary and Attorney General, Arthur Rylah, had issued a warning to the escapees that the killing of Hodson during the prison escape was the worst Victoria had known and that the "Hanging Act was still in force." Ryan and Walker had been on the run for 19 days. In the boot of the car police found three pistols, a shotgun and two rifles, all fully loaded, an axe, jemmy, two coils of rope, a hacksaw and two boiler suits. Walker was also tried for the shooting murder of Arthur James Henderson during the period when he and Ryan were at large.
Сот және үкім шығару
1966 жылы 15 наурызда Виктория Жоғарғы сотында Королева Райан мен Уокерге қарсы қозғалған іс басталды. Алғашқы күн қазылар алқасын іріктеуге жұмсалды. Райан мен Уокер әрқайсысы заңмен берілген құқықтарын пайдаланып, жиырма үміткерге шағымдануға құқылы болды.
On 15 March 1966, the case of The Queen v. Ryan and Walker began in the Supreme Court of Victoria. The first day was spent choosing the make up of the jury. Ryan and Walker each exercised their legal right in objecting to twenty candidates.
Корольдік іс
Корольдік сот ісі ғылыми дәлелдер ұсынбады. Раянның мылтығын баллистикалық сарапшылар ғылыми тұрғыдан сынап, оның атып шығарғанын дәлелдеген жоқ. Қайғылы оқ пен патрон гильзасы табылған жоқ, сондықтан Раянның қайғылы атуын дәлелдейтін ешқандай баллистикалық немесе сот-медициналық дәлел болған жоқ. Соттың ісі Ходжсон атылған кезде Пентридж түрмесіне жақын болған куәгерлерге ғана сүйенді, себебі Раянның атып шығарғанын дәлелдейтін ғылыми-медициналық дәлелдер жоқ еді. Әрбір куәгер олардың көргендері және Раянның қайда тұрғаны туралы әртүрлі айтты. Он бір куәгер Раянның мылтығымен маусылдап, бағыттап тұрғанын көргендерін мәлімдеді. Раян Ходжсонның сол немесе оң жағында тұрғаны туралы да әртүрлі мәліметтер болды. Тек төрт куәгер Раянның атып шығарғанын көргендерін куәлікке берді. Екі куәгер Раянның мылтығынан түтін шыққанын айтты. Екі куәгер Раянның қаруының кері соққанын көргендерін баяндады. Сотта барлық түрме қызметкерлері Ходжсонның ештеңе алып жүргенін және Ходжсонның Уокерді ұрғанын көрмегендерін айтты. Алайда, Луис Бейли және Кит Добсон есімді екі куәгер Ходжсонның Уокерді қуғанда темір таяқ немесе дулыға сияқты бір нәрсені алып жүргенін көргендерін куәлікке берді. Губернатор Гриндлей Ходжсонның денесінің жанында ешқандай таяқ көрмегенін, бірақ оны жедел жәрдем машинасына жүктелгеннен кейін тапқанын мәлімдеді.
The Crown's case presented no scientific evidence. Ryan's rifle was never scientifically tested by ballistics experts to prove that it had fired a shot. The fatal bullet and the spent cartridge casing were never recovered so no ballistic or forensic evidence was available to prove that Ryan had fired the fatal shot. The Crown's case relied only on eyewitnesses who were near Pentridge Prison when Hodson was shot and killed, because there was no scientific forensic evidence to prove Ryan fired a shot. Each eyewitness testified to a different account of what they saw and where Ryan was standing. Eleven eyewitnesses swore that they saw Ryan waving and aiming his rifle. There were variations, whether Ryan was standing, walking or squatting at the time a single shot was heard and whether Ryan was to the left or right of Hodson. Only four eyewitnesses testified that they saw Ryan fire a shot. Two eyewitnesses testified that they saw smoke coming from Ryan's rifle. Two eyewitnesses testified that they saw Ryan's weapon recoil. At trial, all prison officers testified that they did not see Hodson carrying anything and that they did not see Hodson hit Walker. However, two witnesses, Louis Bailey and Keith Dobson, testified that they saw Hodson carrying something like an iron bar or baton as he was chasing after Walker. Governor Grindlay testified that he did not see a bar near Hodson's body but that he found one after Hodson's body was loaded into an ambulance.
Соттан кейін
Сот төрешісі Том Гилдеаның айтуынша, қазылар алқасы өлім жазасы жеңілдетіледі деп ойлаған, өйткені 1951 жылдан бері соңғы 35 өлім жазасы ісінде де осылай болған. Гилдеаның баяндамасына сәйкес, қазылар алқасының ешбір мүшесі Райанның өлім жазасына кесілетінін ойламаған. Гилдеа былай деді:
According to juryman Tom Gildea, the jury evidently thought that the death sentence would be commuted, as had happened in the previous 35 death penalties cases since 1951. Gildea's account of the discussions in the jury room, not one member of the jury thought that Ryan would be executed. Gildea said,
«Қазылар алқасының екеуі бірінші дауыс беруде тартынды, бірақ біздің он адаммыз Райанның кінәлі екеніне толық сенді. Ол куәгерлер алқасында тым сенімді болды, бірақ бізді шешкен нәрсе – Ходсонды өлтірген мылтықты ұстауы болды. Бізге мылтықтың инесі өте сезімтал екені айтылды, бірақ оны тексергенде, кем дегенде жарты дюймге тартып, біршама күш қолдану керектігін анықтадық». Қазылар алқасының сегіз мүшесі отандық немесе шетелдегі әскери қызметте мылтықпен тәжірибелі болған. Гилдеа сондай-ақ: «Сот судьясы мен адвокаттардың қанша тәжірибелі екенін білмеймін, бірақ қазылар алқасында біздің үлесіміз жетерлік болды, оны сендерге айта аламын», – деді. Сотта қамақтан қашу қылмысының қашан жасалғаны туралы заңдық пікір таласы болды. Қылмыстық кодекстің тиісті тарауында: «Кез келген қылмыс үшін заңды түрде сотталған және қашқан әрбір ер адам қылмыс жасады» деп көрсетілген. Барлық заңдық мүмкіндіктерді пайдалануға дейін, Болт үкіметі Райанға заңдық көмекті тоқтатты. Премьер-министр Болт содан кейін мемлекеттік солиситорға Опас ісін қайтарып алуға бұйрық берді, себебі үкімет Жоғарғы соттың жеке кеңесіне шағымдануға қаржы бөлмейтін. Болт Райанның өлім жазасын 1967 жылғы 3 ақпан күні, яғни Жоғарғы сотқа шағымды қабылдамау туралы шешім үкіметтік газетте жарияланғанға бір апта бұрын белгіледі.
Of the jury, two members held out the first vote we took, but 10 of us were sure Ryan was guilty. He was a bit too sure of himself in the witness box but the thing that decided us was handling the rifle which had killed Hodson. We had been told the rifle had a hair trigger, but when we examined it we found we had to pull it at least half an inch and use quite a bit of force." Eight members of the jury were experienced with rifles either in the country or overseas with war service. Gildea also said, "I don't know how much experience the judge and the lawyers had but we had had our share in the jury box I can tell you." At the trial there had been a legal argument on when the crime of escaping from jail had been completed. In the Crimes Act, a relevant section provides that "every male person lawfully imprisoned for any crime who escapes shall be guilty of a felony". With all legal avenues yet to be exhausted, legal aid to Ryan was cut by the Bolte Government. Premier Bolte then directed the Public Solicitor to withdraw Opas' brief as the government was not going to fund the petition to the Judicial Committee of the Privy Council. Bolte scheduled Ryan's execution for the morning of Friday 3 February 1967, a week before the dismissal of the appeal to the Privy Council was published in the Government Gazette.
Соңғы шағымдар
Виктория штатының үкіметі 1951 жылдан бері тағайындалған барлық өлім жазасын жеңілдетті, Роберт Клейтон, Норман Эндрюс және Джин Ли қарт адамды азаптап өлтіргені үшін жазаға тартылды. Старк Викторияның премьер-министрі сэр Генри Болт өлім жазасын орындау туралы талап қойғанын хабарлады. Болттың өлім жазасын орындауға ниеттенгені белгілі болғанда, төрт қазылар алқасы мүшесі кешірім сұрап, құпия өтініш жасады. Олар Викторияның губернаторы сэр Рохан Делакомбке үміткерлік хаттар жіберіп, олардың үкім шығару кезінде Викторияда өлім жазасы жойылған деп сенгендерін және губернатордан Райанның өлім жазасын жеңілдету үшін патшалық кешірім құқығын пайдалануын сұрады. Мельбурндағы "The Age", "The Herald" және "The Sun" газеттері Райанның асылуына қарсы науқандар ұйымдастырды. Газеттер өлім жазасы – варварлық екендігіне негіздеме келтіре отырып, қарсылық науқанын белсенді жүргізді. Шіркеулер, университеттер, кәсіподақтар және көптеген қоғамдық және заңгерлік қауым өлім жазасына қарсы болды. Көшедегі наразылық акциясына шамамен 18 мың адам қатысты, ал 15 мың адам асылуға қарсы петицияға қол қойды. Австралия радио хабарларын тарату корпорациясы (ABC) наразылық ретінде екі минутқа радио хабарларын тоқтатты. Райанның асылу күні түстен кейін Опас сот судьясы Джон Старк алдында жаңа дәлелдерді тексеру мүмкіндігіне байланысты өлім жазасын кейінге қалдыруды сұрады. Опас Старкке: "Барлық мүмкін болатын дәлелдерді тексермей, осы адамды асығумен асып тастаудың қажеті не?" деді. Алайда Старк бұл өтінішті қабылдамады. Бас прокурор сэр Артур Райлах Райанның ісін Қылмыстық кодекстің 584-бабы бойынша толық сотқа жіберу туралы екінші өтінішті қабылдамады. Райанды құтқару үшін үшінші әрекет, Crown Solicitor кеңсесіне кешірім сұрап берілген петиция да қабылданбады. Райан ісі бойынша үкіметтің барлық әрекеттері құпиялыққа оранылды. Сол күні кешке Брисбеннен Мельбурнға бұрынғы Пентридж тұтқыны Аллан Джон Кейн Райанды құтқару үшін келді. Кейннің Кабинетке ұсынған мәлімдемесінде ол және жеті тұтқын асхананың сыртында болғанда, Ходсон атылған күні Пентридж түрмесіндегі №1 күзет посттан оқ атылғанын көргендерін және естігендерін айтты. Полиция осы тұтқындардан жауап алды, бірақ сотта олардың ешқайсысы куәлік беруге шақырылмады. Кейн дереу адвокаты Бернард Гейнормен кездесуге жіберілді, ол министрлерге Кейннің келгенін хабарлап, олармен байланысуға тырысты. Гейнор губернатор сэр Рохан Делакомбпен кездесуді сұрап, Үкімет үйіне телефон соқты. Алайда, Гейнорға Үкімет үйінің өкілі таңғы сағат 9-ға дейін (Райанның жоспарланған асылуынан бір сағат өткен соң) ешкім телефонға жауап бермейтінін айтты. Гейнор Кейннің миссиясы сәтсіз аяқталғанын мәлімдеді. Сағат 23:00-де Райанға оның соңғы кешірім өтініші қабылданбағаны туралы хабарланды. Пентридж түрмесінің алдында 3 мыңнан астам адам асылуға қарсы наразылық білдірді. Түн ортасына дейін түрмеде 200-ден астам полицей наразылық білдірушілерді бақылау үшін болды.
The State Government of Victoria had commuted every death sentence passed since 1951, after Robert Clayton, Norman Andrews and Jean Lee were executed for the torture and murder of an old man. Starke reported that the Premier of Victoria, Sir Henry Bolte, insisted that the death sentence be carried out. When it became apparent that Bolte intended to proceed with the execution, a secret eleventh hour plea for mercy was made by four of the jury members. They sent petitioning letters to the Governor of Victoria, Sir Rohan Delacombe, stating that in reaching their verdict they believed that capital punishment had been abolished in Victoria and requested that the governor exercise the Royal Prerogative of Mercy and commute Ryan's sentence of death. Such Melbourne newspapers as The Age, The Herald and The Sun all ran campaigns opposing the hanging of Ryan. The papers ran a campaign of spirited opposition on the grounds that the death penalty was barbaric. Churches, universities, unions and a large number of the public and legal professions opposed the death sentence. An estimated 18,000 people participated in street protests and around 15,000 signed a petition against the hanging. The Australian Broadcasting Commission (ABC) suspended radio broadcasts for two minutes as a protest. On the afternoon of the eve of Ryan's hanging, Opas appeared before the trial judge, Justice John Starke, seeking a postponement of the execution due to the opportunity to test new proffered evidence. Opas pleaded with Starke and said, "Why the indecent haste to hang this man until we have tested all possible exculpatory evidence?" Starke, however, rejected the application. Attorney General, Sir Arthur Rylah, rejected a second plea to refer Ryan's case to the Full Court under Section 584 of the Crimes Act. A third attempt to save Ryan, in the form of a petition presented at the Crown Solicitor's office pleading for clemency, was also rejected. Close secrecy surrounded all government moves on the Ryan case. That evening, a former Pentridge prisoner, Allan John Cane, arrived in Melbourne from Brisbane in a new bid to save Ryan. An affidavit by Cane, which was presented to Cabinet, says he and seven prisoners were outside the cookhouse when they saw and heard a prison warder fire a shot from the No. 1 guard post at Pentridge Prison the day Hodson was shot. Police had interviewed these prisoners but none were called on at the trial to give evidence. Cane was immediately rushed into conference with his solicitor, Bernard Gaynor, who tried to contact cabinet ministers informing them of Cane's arrival. Gaynor telephoned Government House seeking an audience with the Governor, Sir Rohan Delacombe. However, Gaynor was told by a Government House spokesman that nobody would be answering calls until 9 am (one hour after Ryan's scheduled execution). Gaynor said Cane's mission had failed. At 23:00, Ryan was informed that his final petition for mercy had been rejected. More than 3,000 people gathered outside Pentridge Prison in protest of the hanging. Shortly before midnight more than 200 police were at the prison to control the demonstrators.
Атқару
Раянды өлім жазасына тартылған түнде, оны дарға асуға арналған платформаға жақын, бірнеше қадамдық жердегі камераға ауыстырды. Әке Броснан осы уақыттың көп бөлігінде оның қасында болды. Раян сағат он бірге таяп қалғанда, отбасына, қорғаушыға, "Дарға асуға қарсы комитетке" және әке Броснанға соңғы хаттарын жазды. Хаттар оның камерасында қолмен дәретхана қағазына жазылып, мұқият бүктелді. "Соңғы асылған адам" атты деректі фильмінде Райанның "Дарға асуға қарсы комитетке" жазған хаты көпшілік алдында оқылып шықты. Раян: "Мен адам өлтіруде кінәлі емеспінімді нақты айтамын", - деп жазды. Раянның соңғы хаты қыздарына арналған еді, онда былай делінген: "Менің кінәлі екенім туралы айтарым, мен ниетінен айыпсызмын және бұл мәселеде таза санамен өмір сүрдім". Раян есін білдіретін дәрілерді қабылдаудан бас тартты, бірақ бір жұтым виски ішіп, дарға асу платформасына тыныш қадам басқан. Рональд Райанның соңғы сөздері дарға асушыға: "Құдай сені жарылқасын, тез жаса" болды. Раян 1967 жылдың 3 ақпанында сағат 8:00-де Пентридж түрмесінің "D" бөлімінде дарға асылды. Раянның жақтастары оны дарға асып өлтірген сәтте үш минуттық үнсіздік сақтады. Раянның басқа тұтқындары өз наразылықтарын білдірді – олар төсектен тұрудан, отырудан, жұмыс істеуден немесе бұйрықтарға бағынудан бас тартты. Түрмеде қорқынышты үнсіздік орнады. Кейін сол күні Раянның денесі "D" бөліміндегі белгісіз қабірге жерленді. Қырық жыл өткен соң, 2007 жылы Виктория премьер-министрі Джон Брамби Райанның отбасы мүшелеріне оның денесін Ходсонның қызы Райанның қабірінде секіріп, билегеннен кейін Пентридж түрмесінен шығаруға рұқсат берді. Райанның қалдықтары кремацияланып, Портленд зиратындағы қайтыс болған бұрынғы әйелінің қасына қойылды.
On the night before the execution Ryan was transferred to a cell just a few steps away from the gallows trapdoor. Father Brosnan was with him most of this time. At the eleventh hour Ryan wrote his last letters to his family members, to his defence counsel, to the Anti Hanging Committee and to Father Brosnan. The letters were handwritten on toilet paper inside his cell and neatly folded. In the documentary film The Last Man Hanged Ryan's letter to The Anti Hanging Committee is read out loud to the public. Ryan wrote: "I state most emphatically that I am not guilty of murder." Ryan's last letter was to his daughters; it contained this line: "With regard to my guilt I say only that I am innocent of intent and have a clear conscience in the matter." Ryan refused to have any sedatives but he did have a nip of whisky, and walked calmly onto the gallows trapdoor. Ronald Ryan's last words were to the hangman: "God bless you, please make it quick." Ryan was hanged in 'D' Division at Pentridge Prison at 8:00 am on Friday 3 February 1967. A nationwide three minute silence was observed by Ryan's supporters at the exact time that Ryan was hanged. Ryan's fellow prisoners staged their own protest – they refused to get out of bed, staged a sit in, refused to work or obey orders. There was an eerie silence throughout the prison. Later that day, Ryan's body was buried in an unmarked grave within the "D" Division prison facility. Forty years later in 2007, the Victorian Premier John Brumby granted permission for Ryan's family members to have his body exhumed from Pentridge Prison after Hodson's daughter jumped and danced on Ryan's grave. Ryan's remains were cremated and placed next to his deceased ex wife in Portland Cemetery.
Сыртқы келбеті мен мінез-құлқы
Раянның бойы 1 метр 52 см (2 метр) болатын, дене бітімі жұқа адам еді. Бала кезінде сол көзіне жарақат алғаннан кейін сол қабағы түсіп қалған. Ол қымбат киім киюге бейімділігі болды, басқаларды таң қалдыруға тырысты және Австралияның жетекші қылмыскері ретінде танылуға ниеттенді. Ол орташадан жоғары интеллектке ие болды және оны білетін адамдар мен түрме қызметкерлері жағымды мінезді, бірақ сонымен бірге құмар ойынға тәуелді адам деп сипаттады. Пасконың мәлімдемесін тағы бір бұрынғы күзетші, Билл Ньюман жоққа шығарды. Ньюман қашу күні түстен кейін 3-ші мұнарада болғанын, ал Паско 4-ші мұнарада болғанын айтты. 3-ші мұнара оқ атылған жерден 200 метр, ал 4-ші мұнара 500 метр қашықтықта болды. Полиция сол күнгі кезек тізімінің фотокөшірмесін ұсынды, онда Ньюман 3-ші мұнарада, ал Паско 4-ші мұнарада болуы керек екені көрсетілген.
Ryan was a slightly built man who stood 5 feet (2 m) tall. He had suffered an injury to his left eye as a child resulting in a permanent droop of his left eyelid. He favoured expensive clothing, aiming to impress others, and aspired to be known as Australia's leading criminal. He was of above average intelligence and was described by the people who knew him and prison authorities as a likable character but also a compulsive gambler. Pascoe's claim was rejected by another former warder, Bill Newman. Newman claimed that he was in Tower 3 the afternoon of the escape and that Pascoe was in Tower 4. Tower 3 was 200 metres from the shooting and Tower 4 was 500 metres away. Police produced a photocopy of the duty roster for the day that showed that Newman was meant to have been in Tower 3 and Pascoe in Tower 4.
Куәгер
Раянның сотында куә болғаннан кейін 25 жыл өткен соң, ол Раянның кісі өлтіргенін көргенін айтып куәлік берді. Бір адам, күдікті өлтірушінің қазіргі Нед Келлиге айналып бара жатқанынан қорқып, үнсіздігін бұзды. Лес Уатт "Австралиялық" газетіне хат жазып: "Сізді және оқырмандарыңызды Раянның Ходсонды өлтіргеніне сендіреймін" деді. Уатт Филип Опастың пікірлерін және оның өмірбаянын оқығаннан кейін сөйледі. Уатт Райанның оқ атқанын көрген төрт куәгердің бірі болды. Уатт, Опастың іске эмоционалдық қатысы фактілерді бұрмалап, Раян Ходсонды өлтірген оқты атпаған болуы мүмкін деген ойға келтіргендіктен, бардан кетуі дұрыс екенін айтты. Керісінше, Уатт Райанның нысанаға алып, оқ атқанын, содан кейін Ходсонның бетімен құлап, қозғалмағанын көргенін айтты. "Бұл қорқынышты көрініс болды. Мен сондай-ақ Райан қолданған карабиннен шыққан аз ғана түтінді көрдім. Бұл, мүмкін, оқ майланған ұңғыдан өткендіктен болды."
Twenty five years after being a witness in Ryan's trial, where he gave evidence claiming to have seen him commit the murder, a man broke his silence, for fear that the alleged killer was becoming a latter day Ned Kelly. Les Watt wrote to The Australian: "Let me assure you and your readers that Ryan did kill Hodson." Watt spoke out after reading Philip Opas' comments and the latter's autobiography. Watt was one of four witnesses to testify seeing Ryan fire a shot. Watt said that it might well be proper for Opas to leave the bar as his emotional involvement with the case had certainly distorted the facts, leading as it had to the suggestion that Ryan might not have fired the shot that killed Hodson. Watt, on the contrary, said that he saw Ryan take aim and fire and then saw Hodson fall flat on his face and not move. "It was a sickening sight. I also witnessed a slight puff of smoke come from the carbine Ryan used. This was probably as a result of a bullet passing through a well oiled barrel bore."
Жазбашалар
Уитиккер, Алан Дж., Рональд Райан: Соңғы асылған адам, Нью-Холланд Publishers Australia, 2013, 26 бет.
Whiticker, Alan J., Ronald Ryan: Last Man Hanged, New Holland Publishers Australia, 2013, pp. 26.
Басқа
Аңшылу терезесі St James the Great Anglican Church-те атылудан кейін бірнеше апта өткен соң орнатылды. Оны суретші Мирослав "Дисмас" Зика жасаған, ол терезе төменгі жағындағы шыныға латын тілінде жазу ойып жазған, ағылшын тіліндегі аудармасы "Дисмас мұны 1967 жылы Болт, абыройсыз, мақтаншыл, Райанға өлім жазасы тағайындалуын талап еткен айдың басында жасады" деп берілген. Болт мұны ұнамсыз деп санады. Мельбурнның англикандық архиепискобы сэр Фрэнк Вудс премьер-министрден кешірім сұрап, жазу бастапқы суреттемеге енгізілмегенін, сондай-ақ "ресми рұқсат" алынбағанын және осы жазу алынып тасталатынын түсіндірді. Зика өкінуден бас тартты.
An Epiphany Window was installed at St James the Great Anglican Church a few weeks after the execution. It was created by the artist Miroslav "Dismas" Zika, who etched an inscription in Latin into the glass towards the base of the window, a translation of which in English is rendered "Dismas made this in 1967 at the beginning of the month when Bolte, scandalous, arrogant, was demanding Ryan suffer capital punishment." Bolte considered this objectionable. Sir Frank Woods, Anglican Archbishop of Melbourne, apologised to the Premier, clarifying that the inscription had neither been included in the original design brief, nor had any "official authorisation", and that the offending inscription would be removed. Zika remained unrepentant.