Арчибальд Келсо Робертс: Канада саяхатшысының өмірі мен қызметі
Kelso Roberts
Арчибальд Келсо Робертс – канадалық саяхатшы, Онтарио заң шығару жиналысының мүшесі (1943-1948, 1951-1967). Торонто қаласын өкілдік етті. Саяси мансабы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арчибальд Келсо Робертс (11 қыркүйек 1898 – 8 қазан 1970) – Канаданың Онтарио провинциясындағы саясаткер. Ол 1943 жылдан 1948 жылға дейін және 1951 жылдан 1967 жылға дейін Онтарио заңнамалық ассамблеясының прогрессивті консервативті депутаты болды. Екі мәрте де ол Торонто қаласының орталық бөлігіндегі Сент-Патрик сайлау округін өкілдік етті. Лесли Фрост және Джон Робартс үкіметтерінде жоғары лауазымды министр ретінде қызмет етті.
Canadian politician
Archibald Kelso Roberts (September 11, 1898 – October 8, 1970) was a politician in Ontario, Canada. He was a Progressive Conservative member of the Legislative Assembly of Ontario from 1943 to 1948 and again from 1951 to 1967. Both times he represented the downtown Toronto riding of St. Patrick. He served as a senior cabinet minister in the governments of Leslie Frost and John Robarts.
Өмірбаян
Робертс 1898 жылы Онтарио провинциясының Беллвилл қаласында дүниеге келген. Ол Лилиан Братхвейтқа үйленген және үш ұлы болды: Александр (Алек) Робертс, Франк Келсо Робертс (14 мамыр 1939 – 1 шілде 2003), ол Онтарио Жоғары сотының судьясы және Солтүстік-Батыс территориясының Жоғарғы сотының қосымша судьясы болды, сондай-ақ Грир Робертс.
Roberts was born in Belleville, Ontario in 1898. Roberts was married to Lillian Brathwaite and had three sons: Alexander (Alec) Roberts, Frank Kelso Roberts, (May 14, 1939 – July 1, 2003) who became a Judge in the Ontario Superior Court of Justice and a part time Judge of the Supreme Court of the Northwest Territories, and Greer Roberts.
Саясат
Ол 1943 жылы Джордж Дрюдің басшылығымен Онтарио прогрессивті консервативтік партиясын билікке әкелген Онтарио сайлауында Торонто округінің Сент-Патрик сайлау округінен провинциялық парламент депутаты (МПП) болып сайланды. Артқы қатарда отырған депутат болғанымен, ол 1949 жылғы провинциялық ПК көшбасшылық конвенциясында Дрюдің орнын алуға түсті, бірақ үшінші орынды иеленді. 1955 жылы Дрюдің орнына премьер-министр болған Лесли Фрост Робертсті Бас прокурор ретінде кабинетке тағайындады. Өкілеттігінің басында Робертс расасы мен ұлтына қарамастан, барлық клиенттерге тең қызмет көрсетуді талап ететін Әділ тұрғын үй практикасы заңының күшін арттыруды қолдады. Робертс 1961 жылы Фрост отставкаға кеткен кезде партия басшылығына қайтадан үміткер болды және бірінші раундта көш бастады, бірақ кейін алтыншы раундта жеңіске жеткен Джон Робартстың артынан қалды. Робертс 1962 жылға дейін Бас прокурор қызметін атқарды, содан кейін ол Жер және орман министрі болды. Келсо Онтариода ұйымдасқан қылмыс дерлік жоқ екенін мәлімдеген есеп ұсынды; бұл позиция кеңінен сыналды және оның қызметтен төмендетілуіне себеп болды. Ол «Канадада Италияда Муссолини көп бұрын таратып жіберген мафияға теңестірілетін ештеңе жоқ» деп жазған еді. Робертс, оның өзі және Онтарио провинциялық полициясының қызметкерлері Канада мен АҚШ-тағы ұйымдасқан қылмыстық синдикаттармен байланысқа түскенін баспасөз жариялаған кезде айқын сынға ұшырады. Робертс Онтариодағы ұйымдасқан қылмысты тергеу үшін Корольдік комиссия құру туралы талаптарға қарсылық көрсетті және оның министрлігі ұйымдасқан қылмысқа қасақана немесе салғырт процедуралар арқылы көмектескен жағдайларды жасырып отыр деген айыптамаларды зерттеуге қарсы болды. Кабинет оппозицияның талабына көніп, Корольдік комиссия құруға шешім қабылдағаннан кейін Робертс комиссияны сынауды және оның жұмысына кедергі келтіруді жалғастырды, содан кейін премьер-министр Робертс оны Бас прокурор лауазымынан алып тастап, Жер және орман министрлігіне төмендетті. Корольдік комиссия Робертс пен оның министрлігін қандай да бір құқықбұзушылықтардан ақтап берді, бірақ ұйымдасқан қылмыс провинцияда Робертс ойлағаннан гөрі әлдеқайда кең таралғанын анықтады. Робертс 1966 жылы кабинеттен, ал 1967 жылы Онтариода сайлау жарияланғанда заң шығарушы органнан зейнеткерлікке шықты. 1969 жылы «Сент-Патрик депутаты – Онтарио саяси іс-қимылының 30 жылы» атты кітабын жазды. Ол 1970 жылы қайтыс болды.
He was elected to the Legislative Assembly of Ontario as the Member of Provincial Parliament (MPP) for the Toronto riding of St. Patrick in the 1943 Ontario election that brought the Ontario Progressive Conservative Party to power under George Drew. Though a backbencher, he ran to succeed Drew in the 1949 provincial PC leadership convention, coming in third place. In 1955, Drew's successor as Premier of Ontario, Leslie Frost, elevated Roberts to cabinet as Attorney General. Early in his term, Roberts supported strengthening the Fair Accommodation Practices Act to require restaurants and bars to serve all customers equally, regardless of race or ethnicity. Roberts ran for the leadership of the party again in 1961 when Frost resigned, and led on the first ballot but then fell behind John Robarts who went on to win on the sixth ballot. Roberts remained Attorney General until 1962 when he became Minister of Lands and Forests. Kelso had delivered a report that declared organized crime was virtually nonexistent in Ontario; the position was widely ridiculed and likely led to his demotion. "In Canada," he had written, "there's nothing that can be likened to the Mafia, an organization that in Italy was dismantled long ago by Mussolini." Roberts came under particular criticism when the press reported that he and officers of the Ontario Provincial Police had communicated with organized crime syndicates in Canada and the US. Roberts resisted calls to call a Royal Commission to investigate organized crime in Ontario and examine allegations that his ministry was covering up instances in which it deliberately or through lax procedures assisted organized crime. After the cabinet decided to give in to opposition demands that a Royal Commission be called, Roberts persisted in criticising the commission and interfering with its work until Premier Robarts decided to remove him as Attorney General and to demote him to ministry of land and forests. The Royal Commission ultimately cleared Roberts and his ministry of wrongdoing but found that organized crime was much more widespread in the province than Roberts had believed. Roberts retired from cabinet in 1966, and retired from the legislature when the 1967 Ontario election was called. In 1969, he wrote a book, "The Member for St. Patrick 30 Years of Ontario Political Action." He died in 1970.