Мицубиси Ки-46: Жапон әскери барлау ұшағының тарихы

Кіріспе

Mitsubishi Ki 46 – Жапон императорлық әскерінің Екінші дүниежүзілік соғыста қолданған екі қозғалтқышты барлау ұшағы. Оның Армия Шики белгісі – 100-ші типті командалық барлау ұшағы (一〇〇式司令部偵察機); одақтастардың қысқаша кодтық атауы – "Дина".

Даму және жобалау

1937 жылдың 12 желтоқсанында Жапон императорлық әуе күштері Mitsubishi компаниясына Mitsubishi Ki-15 ұшағын алмастыру үшін ұзақ қашықтықты стратегиялық барлау ұшағын жасау туралы тапсырма берді. Техникалық талаптар алты сағатқа созылатын ұшуға және кез келген ішкі және дамытылып жатқан истребительдің ұстап алуынан қашуға жеткілікті жылдамдыққа ие болуды талап етті, бірақ Томio Кубо мен Джоджо Хаттори басқаратын команданың жобасын басқа жағынан шектемеді. Нәтижесінде екі қозғалтқышты, төмен қанатты, артқы тістегі дөңгелегі кері тартылатын моноплан жасалды. Оның диаметрі кішкентай, сопақша фюзеляжы болды, онда екі адамдық экипаж – ұшқыш және бақылаушы жеке кабиналарда орналасқан, оларды үлкен жанармай бакі бөліп тұрды. Қозғалтқыштардың ішкі және сыртқы бөліктерінде қосымша жанармай бактары орналастырылып, жалпы жанармай сыйымдылығы 1490 л (328 императорлық галлон) құрады. Екі Mitsubishi Ha 26 қозғалтқышы Токио императорлық университетінің Аэронавтикалық зерттеу институты жасаған, соққыны азайту және ұшқыштың көру мүмкіндігін жақсарту үшін жасалған, жақын орналасқан қаптамаларға орнатылды. Бірінші прототип, Ki 46 деп аталды, 1939 жылдың қараша айында Мицубисидің Какамигахарадағы зауытынан ұшты. Сынақтар Ki 46-ның жеткіліксіз қуатты және қажетті жылдамдықтан төмен екенін көрсетті, тек талап етілгеннен гөрі аз жылдамдыққа жетті. Дегенмен, ұшақ сынақтары сәтті өтті. Бұл тип армияның соңғы истребителі Накадзима Ki 43-тан, сондай-ақ теңіз күштерінің жаңа A6M2 ұшағынан жылдам болғандықтан, алғашқы өндіріс партиясы Армияның 100-ші түрінің барлау ұшағының 1-ші моделі (Ki 41 I) ретінде тапсырылды. Ki 46 бастапқыда тосқауылдан қалмауға қабілетті болғанымен, Жапон императорлық әуе күштері Supermarine Spitfire және P-38 Lightning сияқты жақсартылған одақтас истребительдері осы басымдыққа қарсы тұра алатынын түсінді. 1942 жылдың шілдесінде Mitsubishi компаниясына Ki 46 III-ті өндіруге тапсырыс берілді. Бұл жаңа нұсқа Mitsubishi Ha 112 қозғалтқыштарымен, қайта жобаланған мұрын бөлігімен, ұшқыштың алдындағы жанармай бакімен және ұшақтың шеткі мұрынынан тегіс жалғасқан жаңа кабинамен жабдықталды, бұл бұрынғы нұсқалардың "сатысын" жойды. Бұрынғы ұшақтың бір қорғаныс пулеметі өндіріс барысында көп ұзамай алынып тасталды. Жаңа нұсқа 1942 жылдың желтоқсан айында алғаш рет ұшып, айтарлықтай жоғары жылдамдық көрсетті. Ki 46 III-тің өнімділігі оны алмастыруға арналған ұшақтан (Tachikawa Ki 70) асып түсті, нәтижесінде ол өндіріске енбеді. 1944 жылдың наурыз айында жүргізілген сынақтарда қозғалтқыштардың бір түтін жинағыш сақинасын жеке құбырлармен алмастыру қосымша итермелеуді және ең жоғары жылдамдықты арттыратыны анықталды. Ki 46-ның биіктіктегі өнімділігін одан әрі жақсарту үшін екі прототипке түтінмен жұмыс істейтін Ha 112 II Ru турбонадталған қозғалтқыштары орнатылды. Бұл нұсқа алғаш рет 1944 жылдың ақпан айында ұшты, бірақ тек екі прототип жасалды. 1941-1944 жылдары Mitsubishi зауыттары барлық нұсқалардың барлығы 1742 данасын (34 дана Ki 46 I, 1093 дана Ki 46 II, 613 дана Ki 46 III, 4 дана Ki 46 IV) өндірді.

On 12 December 1937, the Imperial Japanese Army Air Force issued a specification to Mitsubishi for a long range strategic reconnaissance aircraft to replace the Mitsubishi Ki 15. The specification demanded an endurance of six hours and sufficient speed to evade interception by any fighter in existence or development, but otherwise did not constrain the design by a team led by Tomio Kubo and Jojo Hattori. The resulting design was a twin engined, low winged monoplane with a retractable tailwheel undercarriage. It had a small diameter oval fuselage which accommodated a crew of two, with the pilot and observer situated in individual cockpits separated by a large fuel tank. Further fuel tanks were situated in the thin wings both inboard and outboard of the engines, giving a total fuel capacity of 1,490 L (328 imperial gallons). The engines, two Mitsubishi Ha 26s, were housed in close fitting cowlings developed by the Aeronautical Research Institute of the Tokyo Imperial University to reduce drag and improve pilot view. The first prototype aircraft, with the designation Ki 46, flew in November 1939 from the Mitsubishi factory at Kakamigahara, Gifu, north of Nagoya. Tests showed that the Ki 46 was underpowered, and slower than required, only reaching rather than the specified Otherwise, the aircraft tests were successful. As the type was still faster than the Army's latest fighter, the Nakajima Ki 43, as well as the Navy's new A6M2, an initial production batch was ordered as the Army Type 100 Command Reconnaissance Plane Model 1 (Ki 41 I). Although at first the Ki 46 proved almost immune from interception, the Imperial Japanese Army Air Force realised that improved Allied fighters such as the Supermarine Spitfire and P 38 Lightning could challenge this superiority, and in July 1942, it instructed Mitsubishi to produce a further improved version, the Ki 46 III. This had more powerful, fuel injected Mitsubishi Ha 112 engines, and a redesigned nose, with a fuel tank ahead of the pilot and a new canopy, smoothly faired from the extreme nose of the aircraft, eliminating the "step" of the earlier versions. The single defensive machine gun of the earlier aircraft was omitted not long into the production run. The new version first flew in December 1942, demonstrating significantly higher speed at The performance of the Ki 46 III even proved superior to that of the aircraft intended to replace it (the Tachikawa Ki 70), which as a result did not enter production. During operational testing in March 1944, it was discovered that replacing the engines' single exhaust collector ring with individual pipes provided extra thrust and an increase in top speed to
In an attempt to yet further improve the altitude performance of the Ki 46, two prototypes were fitted with exhaust driven turbosupercharged Ha 112 II Ru engines. This version first flew in February 1944, but only two prototypes were built. Mitsubishi factories made a total of 1,742 examples of all versions (34 units Ki 46 I, 1093 units Ki 46 II, 613 units Ki 46 III, 4 units Ki 46 IV) during 1941–44.

Пайдалану тарихы

Бұл ұшақ алғаш рет Жапон армиясы Маньчжуко мен Қытайда қолданған, онда жеті бөлімше осы ұшақпен жабдықталған, сондай-ақ кейде Жапон императорлық флоты Австралия мен Жаңа Гвинеяның солтүстік жағалауларындағы барлау миссияларында пайдаланған. Жапон армиясы осы ұшақты Тынық мұхиты соғысына дейінгі айларда қазіргі Малайзияда (рұқсат етілмеген) миссиялар үшін қолданды. Кейіннен ол Бирма, Индокитай, Таиланд және Үнді мұхиты үстінде жоғары биіктікте барлау үшін қолданылды. Ki 46 ұшағын британдық RAF Бірмада қарсы тұру қиын деп санады, оларды тек кейде ғана ұстап алатын. 1944 жылдың 25 қыркүйегінде Уитридж атты ұшқыш жеке модификацияланған Spitfire Mk VIII ұшағымен Ki 46 ұшағын атып түсірді. Витридж екі пулемет пен орындықтың броньын алып тастады, сондай-ақ қосымша жылдамдық алу үшін қанаттың алдыңғы жиектерін жылтыратты. Американың жетекші ұшқышы Ричард Бонг P-38 Lightning ұшағымен 1942 жылдың соңында Папуа-Жаңа Гвинея жағалауында Ki 46 ұшағын атып түсірді. 1944–1945 жылдары, соғыстың соңғы күндерінде, ол жоғары биіктіктегі ұрысқа арналған ұшаққа түрлендірілді, мұрынына екі 20 мм және бір 37 мм (1,46 дюйм) зеңбірек орнатылды – бұл зеңбірек орналасуы «жоғары және алға» бағытында болды, шамамен Luftwaffe-нің Schräge Musik түнгі жойғыштарындағы зеңбіректерге ұқсас, Япон аралдарындағы USAAF B-29 Superfortress бомбалаушыларымен күресу үшін. Ол 37 мм қарудан тұрақты ату үшін жеткілікті тұрақтылыққа ие болмады, тек жұқа бронь қабаты болды, отын бактерілері өзін-өзі герметикалау мүмкіндігіне ие болмады және көтерілуі баяу болды. Ki 46 сонымен қатар екі толық Sentai (эскадрилья/топ) және Жероперациялық командирлер (Chutaicho) Императорлық жапон армиясының әуе күштеріне Тынық мұхиты соғысы кезінде берілді. Одақтастар соғыс кезінде оның бірнеше данасын қолға түсірді, олар жөнделіп, бағалау мақсатында ұшты. Ki 46 III – 1946–1947 жылдары бағалау үшін NII VVS Кеңес әуе күштерінің сынақ институтына жіберілген жалғыз жапондық ұшақ түрі.

This aircraft was first used by the Japanese Army in Manchukuo and China, where seven units were equipped with it, and also at times by the Japanese Imperial Navy in certain reconnaissance missions over the northern coasts of Australia and New Guinea. The Japanese Army used this aircraft for the same type of missions (which were not authorized) over present day Malaysia during the months before the Pacific War. Later, it was used for high altitude reconnaissance over Burma, Indochina, Thailand, and the Indian Ocean. The Ki 46 was regarded by the British RAF in Burma as a difficult aircraft to counter, only occasionally intercepting them successfully. On September 25, 1944, Flying Officer Wittridge shot down a Ki 46, using a personally modified Spitfire Mk VIII. Wittridge had removed two machine guns and the seat armour, and also polished the wing leading edges to gain extra speed. The leading American fighter pilot Richard Bong, flying a P 38 Lightning, managed to shoot down a Ki 46 over the coast of Papua New Guinea in late 1942. In 1944–45, during the last days of the war, it was modified as a high altitude interceptor, with two 20 mm cannons in the nose and one 37 mm (1.46 in) cannon in an "upwards and forwards" position – almost like the Luftwaffes Schräge Musik night fighter cannon emplacements – for fighting USAAF B 29 Superfortresses over the metropolitan Japanese islands. It lacked stability for sustained shooting of the 37 mm (1.46 in) weapon, had only a thin layer of armour plating, lacked self sealing fuel tanks, and was slow to climb. The Ki 46 was also assigned to two whole Sentai (wings/groups), as well as individual Chutaicho (junior operational commanders) in the Imperial Japanese Army Air Service, during the Pacific War. The Allies captured some examples during the conflict, which were then repaired and flown for evaluation purposes. The Ki 46 III was the only Japanese aircraft type sent to the NII VVS Soviet Air Force Test Institute, for evaluation during 1946–7.