Француздық феминистік газет «La Fronde» (1897-1926) – Маргерит Дюран құрған, әйелдер жазған тұңғыш басылым. Дрейфус ісінен кейін жарық көрді, Rothschild қолдауымен шықты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз феминисттік газеті (1897–1926)
French feminist paper (1897–1926)
"La Fronde" ("Праща") – француз феминисттік газеті, алғаш рет 1897 жылдың 9 желтоқсанында Парижде белсенді Маргарита Дюран (1864–1936) тарапынан жарияланды. Белгілі актриса және журналист Дюран өзінің жоғары беделін көптеген танымал париждік әйелдерді өз газетіне мақалалар жазуға шақыру үшін пайдаланды. Бұл Францияда әйелдер басқарып, жазылған алғашқы газет болды. Ол бұрын "La Presse" және "Le Figaro" сияқты беделді басылымдарда да жұмыс істеген.
La Fronde (The Sling) was a French feminist newspaper first published in Paris on 9 December 1897 by activist Marguerite Durand (1864–1936). Durand, a well known actress and journalist, used her high profile image to attract many notable Parisian women to contribute articles to her daily newspaper, which was the first of its kind in France to be run and written entirely by women. She also had experience on other reputable publications, including La Presse and Le Figaro.
Айналым
Ла Фрондты еврей банкирі Густав де Ротшильд 7 миллион франк көмегімен қаржыландырды. Газет Дрейфус ісінен кейін дереу жариялана бастады және көп таралымды газеттер үлгісінде фельетондар жариялады. "La Fronde" газетінің таралымы қысқа мерзімде 50 000-ға жетті, бірақ 1903 жылдың қыркүйегінде 200 000-ға дейін өсті.
La Fronde was financed by a donation of 7 million francs, from the Jewish banker Gustave de Rothschild. The paper began publication immediately following the Dreyfus affair, and published feuilletons modeled on mass newspapers. Circulation for La Fronde briefly reached a peak of 50,000 but in September 1903 it had a massive press run of 200,000.
Мазмұны
Басылымның оятатын атауы сөзбе-сөз "сүлгі" дегенді білдіреді және 1648-1653 жылдары Францияда монархияға қарсы Фронда көтерілісіне сілтеме жасайды. Журналистикадағы фрондеур дәстүрі Францияның бұрынғы бас министрі Мазаринге қарсы осы көтерілістен бастау алады. Атауындағы бұл сілтеме, маргиналды топтардың маңызды мәселелер бойынша диалог жүргізуге құқығы бар деген фрондеур ұғымымен үндестік тапты. Газет феминистік мәселелердің кең ауқымын кеңінен қамтып, Жанна Шовиннің француз үкіметінен заңгерлік тәжірибе жасау құқығын беруді талап етуі және Мадлен Пеллетьедің психиатр болу құқығын қорғау туралы пікірі сияқты жайттарды жариялады. Теңдік туралы хабар беру мақсатында газетте қазіргі күнді түрлі күнтізбелер бойынша көрсетті, мысалы француз революциялық күнтізбесі, еврей күнтізбесі және григориан күнтізбесі. Ол әйелдерді үй ішіндегі емес, әлеуметтік реформалар мен белсенділік сияқты қоғамдық мәселелерге тартуға жауапты болды, соңында оның назары милитаризм мен республикашылдыққа, сондай-ақ азаматтық кодексті реформалауға ауысты. Басылымның қайта жаңғыруы Бірінші дүниежүзілік соғыста француз патриотизмін "қоздыру" әрекеті болды. Басылым жабылуға бірден бұрын, өзінің назарын суфражизмге бұрды.
The provocative title of the publication literally means slingshot and refers to the 1648–1653 Fronde rebellion against the monarchy in France. The frondeur tradition within journalism derives from this rebellion against Mazarin, the past chief minister of France. This allusion in the title was an alignment with the frondeur notion that marginalized groups had the right to engage in dialogues about matters of importance. The paper gave extensive coverage to a broad range of feminist issues and profiled such things as Jeanne Chauvin's demand that the French government grant her the right to practice law and Madeleine Pelletier's argument for her right to become a psychiatrist. To send a message of equality the paper indicated the current date according to a variety of calendars such as the French Revolutionary calendar, the Jewish calendar, and the Gregorian. It was responsible for engaging women in non domestic issues of social reform and activism, and eventually its focus shifted to emphasize militarism and republicanism, as well as reform of the civil code. The publication's revival was an attempt to "galvanize" World War I French patriotism. Immediately prior to the closing of the publication, it had changed its focus to suffragism.
Жынысы
Ла Фронде жыныстық қатынастар мен рольдердің қалыпты нормаларын бұзуымен ерекшеленді. Мысалы, ғимараттың күзетшісінен басқа барлық қызметкерлер әйелдер болды және оларға ерлермен бірдей жалақы төленді. Бұдан өзге, бұл спорт, білім, саясат сияқты дәстүрлі түрде ерлер талқылайтын тақырыптарды қамтитын форум болды. "Ла Фронде" журналистері әйелдерге кіруге рұқсат етілмейтін Парламент сияқты жерлерге қол жеткізу үшін көп күш жұмсауға мәжбүр болды. Олар Северин сияқты псевдонимдерді де пайдаланды, бұл белгілі анархист Каролина Реми де Гёбхардтың псевдонимі еді. Осы тәжірибелер газетке деген қызығушылықты арттырып, қоғамдық назар аударды. Ол жауынгерлік феминистік көзқарасты ұстанады, ерлердің жазу стилін еліктейді және тұжырымдамасы жоқ, қарама-қайшы пікірлерді бейнелейді деп сынға ұшырады. Бірақ бұл сынның өзі, шындығында, 19 ғасырдағы феминизмдегі республикалық идеологияны оның өзіндегі қайшылықтар мен сәйкессіздіктерді көрсету арқылы жоққа шығару стратегиясының іске асырылуы болуы мүмкін. Мысалы, тек аналар мен жұмыс істейтін әйелдерді қатыстыру, әйелдердің тағдыры деп есептелетін біртұтас ұғымға қарсы тұрды. "Ла Фронде" әйелдердің дәстүрлі түрде ерлермен байланыстырылатын мәселелер мен салалар туралы білімді және өз пікіріне ие екенін қалыптастырды, сондай-ақ әдебиет пен БАҚ-тағы әйелдердің фантастикалық бейнелерін белсенді түрде сынады.
La Fronde was highly unusual in its subversion of normative gender relations and roles. For instance, not only were the workers all women, with the exception of the building's caretaker, but they were also paid the same wage as men. Furthermore, it was a forum for such topics as sports, education, politics, etc., all of which were traditionally male topics. The journalists on La Fronde had to go to great lengths to ensure their access to places which were not open to women, such as Parliament. They would also use pseudonyms, such as Severine, which was the pseudonym of well known anarchist contributor Caroline Rémy de Guebhard. It was these practices which both concerned and created public interest in the paper. It was widely critiqued as militantly feminist, imitating male styles of writing, and confusing by its representation of conflicting perspectives which lacked continuity. But this last critique was likely in actuality an enactment of the popular strategy in nineteenth century feminism to deconstruct republicanism by pointing out contradictions and inconsistencies. For instance, its inclusion of women who were solely mothers and those in the workforce contested the singularity of women's so called destiny. La Fronde monumentally fostered the concept that women were knowledgeable and opinionated on traditionally male issues and spheres, and actively criticized fanciful representations of women in literature and the media.