Натали Клиффорд Барни: Американдық жазушы, ақын және феминист
Natalie Clifford Barney
Натали Клиффорд Барни (1876-1972) – американдық драматург, ақын, жазушы. Париж салон ашып, француз және халықаралық жазушыларды біріктірген, феминизм мен лесбияндық тақырыптарын көтерген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық драматург, ақын және романист (1876–1972)
American playwright, poet and novelist (1876–1972)
Натали Клиффорд Барни (31 қазан 1876 – 2 ақпан 1972) – американдық жазушы, Париждегі үйінде француз және халықаралық жазушыларды біріктірген әдеби салон ұйымдастырған. Ол өзінің салоны арқылы, сондай-ақ поэзиясымен, пьесаларымен және афоризмдерімен басқа авторларға әсер етті, олар көбінесе оның лесбияндығы мен феминизміне тікелей байланысты болды. Барни бай отбасында дүниеге келген. Ол Францияда білім алды және өмір бойы лесбиянка ретінде ашық өмір сүруге ниеттенген. Ол алғашқы романдық серіктесі Эва Палмермен бірге Францияға көшті. Сапфоның туындыларынан шабыттанған Барни 1900 жылдан бастап әйелдерге арналған махаббат өлеңдерін өз атымен жариялай бастады. Француз және ағылшын тілдерінде жазған ол феминизм мен бейбітшілікті қолдады. Ол моногамияға қарсы болды және көптеген ұзақ және қысқа мерзімді қарым-қатынастарда болды, оның ішінде ақын Рене Вивьенмен және куртизанка Лиан де Пугимен арадағы романтикалық байланыстар, сондай-ақ жазушы Элизабет де Грамонт пен суретші Ромейн Брукстің ұзаққа созылған қарым-қатынастары бар еді. Барни 60 жылдан астам уақыт бойы Париждегі үйінде салон өткізіп, әлемнің түкпір-түкпірінен жазушылар мен суретшілерді, соның ішінде француз, американдық және британдық әдебиетінің көрнекті тұлғаларын жинады. Салонға келгендер әртүрлі сексуалдық бағыттарына қарамастан, өзіндік ерекшеліктерін ашық білдіріп, еркін араласатын. Ол әйелдердің жазу өнерін дамытуға жұмыс істеді және француз академиясының тек ерлерден құралған құрамына қарсылық ретінде салонында «Әйелдер академиясын» (L'Académie des Femmes) құрды. Барни Брукстің қасында Италияда тұрған кезде салон Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жабылды. Ол бастапқыда фашистік идеяларды қолдады, бірақ соғыс аяқталған кезде одақтастарды жақтады. Соғыстан кейін ол Парижге оралып, салонды қайта ашты және Труман Капоте сияқты жазушыларға ықпал етуді немесе шабыт сыйлауды жалғастырды. Барнидің әдебиетке зор әсері болды. Реми де Гурмон оған «l'Amazon» (Амазонка) деген лақап атпен ашық хаттар жолдады, және Барнидің де Гурмонмен және осы лақап атпен байланысы өмірінің соңына дейін сақталды. Оның өмірі мен махаббат оқиғалары басқалар жазған көптеген романдарға шабыт берді, де Пугидің эротикалық француз бестселлері «Идил Сафикінен» бастап, Радклиф Холлдың «Жалғыздық құдырына» дейін, ХХ ғасырдың ең танымал лесбияндық романына дейін.
Natalie Clifford Barney (October 31, 1876 – February 2, 1972) was an American writer who hosted a literary salon at her home in Paris that brought together French and international writers. She influenced other authors through her salon and also with her poetry, plays, and epigrams, often thematically tied to her lesbianism and feminism. Barney was born into a wealthy family. She was partly educated in France, and expressed a desire from a young age to live openly as a lesbian. She moved to France with her first romantic partner, Eva Palmer. Inspired by the work of Sappho, Barney began publishing love poems to women under her own name as early as 1900. Writing in both French and English, she supported feminism and pacifism. She opposed monogamy and had many overlapping long and short term relationships, including on and off romances with poet Renée Vivien and courtesan Liane de Pougy and longer relationships with writer Élisabeth de Gramont and painter Romaine Brooks. Barney hosted a salon at her home in Paris for more than 60 years, bringing together writers and artists from around the world, including many leading figures in French, American, and British literature. Attendees of various sexualities expressed themselves and mingled comfortably at the weekly gatherings. She worked to promote writing by women and hosted a "Women's Academy" (L'Académie des Femmes) in her salon as a response to the all male French Academy. The salon closed for the duration of World War II while Barney lived in Italy with Brooks. She initially espoused some pro fascist views, but supported the Allies by the end of the war. After the war, she returned to Paris, resumed the salon, and continued influencing or inspiring writers such as Truman Capote. Barney had a wide literary influence. Remy de Gourmont addressed public letters to her using the nickname l'Amazon (the Amazon), and Barney's association with both de Gourmont and the nickname lasted until her death. Her life and love affairs served as inspiration for many novels written by others, ranging from de Pougy's erotic French bestseller Idylle Saphique to Radclyffe Hall's The Well of Loneliness, the most famous lesbian novel of the twentieth century.
Ерте өмір
Барни 1876 жылы Огайо штатының Дейтон қаласында Альберт Клиффорд Барни мен Элис Пайк Барни отбасында дүниеге келді. Элис өнерді жақсы көруді әкесінен үйренді, ол Огайо штатының Цинциннати қаласында Пайк опера үйінің иесі болған. Альберт Барни отбасының теміржол вагондары шығаратын Барни & Смит Кар Уоркс компаниясын ішінара мұра етті. Барни бес жасында Нью-Йорк қонақ үйінде Оскар Уайльдпен кездесті. Уайльд оны бір топ ұлдардан қашып бара жатқанда ұстап алды және оларды жеткізбеу үшін тізесіне отырғызып, бір әңгіме айтты. Ертесі күні ол Барни мен анасына жағажайда қосылды, Уайльд Элис өнерге адасуға шабыттандырды, ол күйеуінің қарсылығына қарамастан солай істеді. Барни сол кездегі көптеген қыздар сияқты біркелкі білім алды. Оның француз тіліне деген қызығушылығы Жюль Верн әңгімелерін дауыстап оқыған гувернантадан басталды, сондықтан оларды түсіну үшін тез үйренуге тура келді. Ол және кіші қарындасы Лаура Францияның Фонтенбло қаласындағы феминист Мари Сувестр құрған Les Ruches француз интернатына оқуға түсті. Ересек болғаннан кейін ол француз тілінде еркін сөйлеп, жаза білді. Он жасқа келгенде отбасымен Огайодан Вашингтонның Скотт Сёркл ауданына көшіп келді, ал жаздарды Мэн штатының Бар-Харбор қаласындағы үлкен коттеджде өткізді. Қаладағы ең бай отбасылардың бірінің бүлікшіл және ерекше қызы ретінде ол Вашингтон газеттерінде жиі еске алынды. Жиырма жасқа толғанда, Бар-Харбор арқылы жылдам шабуыл жасап, алдынан екінші атты айдап, қысқа емес, ат үстінде отырып, жаңалықтарға шықты. Барни кейінірек он екі жасында өзінің лесбиянка екенін білгенін және "ешнәрсені жасырмай, ашық өмір сүруге" бел буғанын айтты.
Barney was born in 1876 in Dayton, Ohio, to Albert Clifford Barney and Alice Pike Barney. Alice learned to love the arts from her father, who owned Pike's Opera House in Cincinnati, Ohio. Albert Barney partially inherited his family's railroad car manufacturing company, Barney & Smith Car Works. When Barney was five years old, she encountered Oscar Wilde at a New York hotel. Wilde scooped her up as she ran past him fleeing a group of small boys and held her out of their reach. Then he sat her down on his knee and told her a story. The next day he joined Barney and her mother on the beach, and Wilde inspired Alice to pursue art seriously, which she did despite her husband's disapproval. Like many girls of her time, Barney had a haphazard education. Her interest in the French language began with a governess who read Jules Verne stories aloud to her, so she would have to learn quickly to understand them. She and her younger sister Laura attended Les Ruches, a French boarding school in Fontainebleau, France, founded by feminist Marie Souvestre. As an adult, she spoke and wrote French fluently. When she was ten, her family moved from Ohio to the Scott Circle area of Washington D. C., spending summers at their large cottage in Bar Harbor, Maine. As the rebellious and unconventional daughter of one of the wealthiest families in town, she was often mentioned in Washington newspapers. In her early twenties she made headlines by galloping through Bar Harbor while driving a second horse on a lead ahead of her, riding astride instead of sidesaddle. Barney later said she knew she was a lesbian by age twelve, and she was determined to "live openly, without hiding anything".
Эва Палмер
Барнидің ең алғашқы жеке қарым-қатынасы Ева Палмермен болды. Олар Мэн штатының Бар-Харбор қаласындағы жазғы демалыстарда танысып, 1893 жылы осындай сапардың бірінде сексуалдық қатынас бастады. Барни Палмердің сырт келбетін ортағасырлық бойжеткенге теңеді. Екеуі бірнеше жыл бойы жақын болды. Парижде жас ересектер болып тұрғанда, олар 4 Chalgrin көшесіндегі пәтерде бірге тұрды, соңынан Нойлиде жеке тұрғын үйлерге көшті. Барни Палмерді басқа әйелдерге, соның ішінде Паулин Тарнға деген романтикалық ізденістерінде жиі көмекке шақырды. Палмер ақырында Барниді тастап Грекияға кетіп, Ангелос Сикелианосқа үйленді. Бұл оқиға олардың қарым-қатынасына соққы болды: Барни Ангелосқа жақтырмас пікірде болды және олар қызу хаттар алмастырды. Өмірде кейінрек олардың достығы хаттар арқылы және Нью-Йорктегі кездесулер арқылы жаңадан басталды.
Barney's earliest intimate relationship was with Eva Palmer. They became acquainted during summer vacations in Bar Harbor, Maine, and began a sexual relationship during one such trip in 1893. Barney likened Palmer's appearance to that of a medieval virgin. The two remained close for several years. As young adults in Paris they shared an apartment at 4 rue Chalgrin and eventually took their own residences in Neuilly. Barney frequently solicited Palmer's help in her romantic pursuits of other women, including Pauline Tarn. Palmer ultimately left Barney's side for Greece and eventually married Angelos Sikelianos. Their relationship did not survive this turn of events: Barney took a dim view of Angelos and heated letters were exchanged. Later in their lives the friendship was repaired through correspondence and reunions in New York.
Лиан де Пуги
1899 жылы Париждегі би залында Лиан де Пуги атты куртизанды көргеннен кейін Барни де Пугидің үйіне парақ киімімен келіп, Сапфодан келген «махаббат парақшасы» екенін мәлімдеді. Де Пуги Франциядағы ең танымал әйелдердің бірі болғанымен, бай және мәртебелі ерлер оны үнемі іздеп жүргенімен, Барнидің батылдығы оны таң қалдырды. Барни үйленсе немесе әкесі қайтыс болғанша күтсе, сенімді сақталған отбасылық мүлікті мұраға алатын болды. Де Пугиге уәде беру кезінде Барни тағы бір бай теміржол отбасының мүшесі Роберт Кассатқа никелесіп жүрді. Барни Кассатқа әйелдерге деген сезімі мен де Пугимен қарым-қатынасы туралы ашық айтты. Барнидің сенімді ақшасын алу үшін үшеуі Барни мен Кассаттың асығыс үйленуі және де Пугиді асырап алу мүмкіндігін қысқаша қарастырды. Кассат никеден бас тартқаннан кейін Барни әкесін ақшаны беруге көндіруге тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. 1899 жылдың соңына қарай, Барнидің де Пугиді оның куртизандық өмірінен «құтқару» қалауы туралы қайта-қайта дауласудан кейін екеуі ажырасты. Ажырасуға қарамастан, олар ондаған жылдар бойы жасырын қарым-қатынаста болды. Олардың араласып, үзіліп жатқан қарым-қатынасы де Пугидің «Idylle Saphique» (Сафикалық Идиллия) романының тақырыбына айналды. 1901 жылы жарық көрген бұл кітап пен оның жыныстық қызығушылық тудыратын көріністері Парижтің қызығушылығын оятты және алғашқы жылы 70-тен астам рет қайта басылды. Барни оның кейіпкерлерінің бірінің прототипі ретінде көп ұзамай танылды. Барнидің өзі «Idylle Saphique» романына бір тарау жазды, онда ол Сара Бернхардтың «Гамлет» пьесасын тамашалап, де Пугидің аяқтарына жатып, театрдағы жабық ложада отырғанын сипаттады. Түскі үзілісте Барни («Флосси» рөлінде) Гамлеттің тағдырын әйелдердің тағдырымен салыстырады: «Тағдыр оларды қатал тізбектермен шектегенде, іс-қимылға құштарлықты сезінетін әйелдерге не күтіп тұр? Тағдыр бізді әйелдер етіп жаратты, ал осы уақытқа дейін ер адамдардың заңы ғана мойындалған заң». Ол сондай-ақ бұл оқиға туралы жеке хаттардан тұратын «Lettres à une Connue» (Мен таныған әйелге хаттар) атты романын жазды. Барни кітапқа баспагер таба алмағанымен, кейін оны наивті және шеберсіз деп атады, бірақ ол гомосексуализм туралы ашық әңгімелегендігімен ерекшеленеді, оны Барни табиғи деп санайды және альбинизммен салыстырады. «Менің ерекшелігім – бұл жамандық емес, қасақана емес және ешкімге зиян келтірмейді», – деді ол.
In 1899, after seeing the courtesan Liane de Pougy at a dance hall in Paris, Barney presented herself at de Pougy's residence in a page costume and announced she was a "page of love" sent by Sappho. Although de Pougy was one of the most famous women in France, constantly sought after by wealthy and titled men, Barney's audacity charmed her. Barney stood to inherit some family wealth held in trust if she either married or waited for her father's death. While courting de Pougy, Barney was engaged to Robert Cassat, a member of another wealthy railroad family. Barney was open with Cassat about her love of women and relationship with de Pougy. In the hopes of securing the Barney trust money, the three briefly considered a rushed wedding between Barney and Cassat and an adoption of de Pougy. When Cassat ended the engagement, Barney attempted unsuccessfully to persuade her father to give her the money anyway. By the end of 1899, the two had broken up after quarreling repeatedly over Barney's desire to "rescue" de Pougy from her life as a courtesan. Despite the breakup, the two continued having liaisons for decades. Their on and off affair became the subject of de Pougy's tell all roman à clef, Idylle Saphique (Sapphic Idyll). Published in 1901, the book and its sexually suggestive scenes became the talk of Paris, reprinted more than 70 times in its first year. Barney was soon well known as the model for one of the characters. Barney herself contributed a chapter to Idylle Saphique in which she described reclining at de Pougy's feet in a screened box at the theater, watching Sarah Bernhardt's play Hamlet. During intermission, Barney (as "Flossie") compares Hamlet's plight with that of women: "What is there for women who feel the passion for action when pitiless Destiny holds them in chains? Destiny made us women at a time when the law of men is the only law that is recognized." She also wrote Lettres à une Connue (Letters to a Woman I Have Known), her own epistolary novel about the affair. Although Barney failed to find a publisher for the book and later called it naïve and clumsy, it is notable for its discussion of homosexuality, which Barney regarded as natural and compared to albinism. "My queerness," she said, "is not a vice, is not deliberate, and harms no one."
Рене Вивьен
1899 жылдың қараша айында Барни ақын Паулин Тарнмен танысты, ол Renée Vivien атты әдеби есімімен жақсы танымал болған. Вивьен үшін бұл көздің ілесінде ғашықтық болса, Барни Вивьеннің өлеңдерінің біреуін оқығаннан кейін оған қызығушылық танытты, Барни оны "өлімге деген құштарлықпен мазалаған" деп сипаттады. Олардың романтикалық қарым-қатынасы – екеуін де жазуға шабыттандырған шығармашылық алмасу еді. Барни Вивьеннің поэзиясында зерттеген феминистік теориялық негізін ұсынды. Олар әйелдер арасындағы махаббатты бейнелеу үшін Символист ақындардың образдылығын және сарайлық махаббаттың дәстүрлерін пайдаланды, сонымен қатар тарих пен мифтегі батыр әйелдердің мысалдарын тапты. Сапфо ерекше ықпал етті және олар оның өлеңдерінің сақталған фрагменттерін түпнұсқада оқу үшін грек тілін үйренді. Екеуі де оның өмірі туралы пьесалар жазды. Вивьен Барниді мұза ретінде қарады, ал Барни айтқандай, "ол мені жақсы білмей тұрып, жаңа шабыт тапты". Барни Вивьен оны фаталь әйел ретінде бейнеледі деп ойлады және ол өнері үшін "өзін толығымен азапқа бергісі келді". Вивьен де моногамияны жақтады, бірақ Барни оған келіспеді. 1901 жылы Барни Вашингтондағы отбасына барып келгенде Вивьен оның хаттарына жауап бермейтін болды. Барни оны жылдар бойы қайтаруға тырысты, бір кезде досы, опералық меццо-сопрано Эмма Кальвені Вивьеннің терезесінің астында ән салуға көндірді, содан кейін ол өлеңін (гүл шоғырына оралған) Вивьеннің балконына лақтыруға мүмкіндік алды. Гүлдер мен өлең үй шаруашылығы қызметкерімен ұсталды және қайтарылды. 1904 жылы ол "Je Me Souviens" (Мен есіме түсіремін) атты, олардың қарым-қатынасы туралы жеке қара сөз өлеңін жазды, оны Вивьенге қолмен жазылған бір дана ретінде ұсынды, оның махаббатын қайтаруға тырысты. Олар татуласып, Лесбосқа сапар шекті, онда қысқа ғана уақыт бақытты өмір сүрді және Сапфоның 2500 жыл бұрын Лесбоста құрған әйелдерге арналған поэзия мектебін ашуды талқылады. Алайда, Вивьен жақын арада баронша Хелен ван Зюйленнен хат алды және онымен жеке кездесуде ажырасу үшін Константинопольге кетті. Вивьен Парижде Барнимен кездесуді жоспарлаған, бірақ бароншамен бірге қалды. Бұл ажырысу соңғы болды. Осыдан кейін Вивьеннің денсаулығы күрт нашарлады. 1906 жылы Барнимен роман болған автор Колетт Вивьеннің досы және көршісі болды. Колетттің айтуынша, Вивьенге ештеңе жемейтін, көп ішетін, тіпті иісін жасыру үшін аузын парфюмерлік сумен шаюшы еді. Колетттің баяндамасы кейбір адамдарды Вивьенді анорексиямен ауыратын деп ойлауға итермеледі, бірақ бұл диагноз сол кезде әлі болмаған. Вивьен сонымен қатар хлорал гидратқа тәуелді болды. 1908 жылы ол лауданумды шамадан тыс мөлшерде қабылдап, өзіне қол жұмсауға тырысты және келесі жылы қайтыс болды. Елу жылдан кейін жазған мемуарларында Барни былай деді: "Оны құтқару мүмкін емес еді. Оның өмірі – ұзаққа созылған өзіне қол жұмсау. Оның қолындағы барлығы шаң мен күлге айналды". 1949 жылы, Хелен ван Зюйленнің қайтысынан кейін екі жыл өткен соң, Барни Société des gens de lettres өкілеттігімен қаржылық грантпен Renée Vivien сыйлығын қайта жаңартып, 1950 жылы төрешілер алқасының төрағасы болды.
In November 1899, Barney met the poet Pauline Tarn, better known by her pen name Renée Vivien. For Vivien it was love at first sight, while Barney became fascinated with Vivien after hearing her recite one of her poems, which Barney described as "haunted by the desire for death". Their romantic relationship was also a creative exchange that inspired both of them to write. Barney provided a feminist theoretical framework which Vivien explored in her poetry. They adapted the imagery of the Symbolist poets along with the conventions of courtly love to describe love between women, also finding examples of heroic women in history and myth. Sappho was an especially important influence and they studied Greek so as to read the surviving fragments of her poetry in the original. Both wrote plays about her life. Vivien saw Barney as a muse and as Barney put it, "she had found new inspiration through me, almost without knowing me". Barney felt Vivien had cast her as a femme fatale and that she wanted "to lose herself entirely in suffering" for the sake of her art. Vivien also believed in monogamy, which Barney was unwilling to agree to. While Barney was visiting her family in Washington, D. C. in 1901, Vivien stopped answering her letters. Barney tried to get her back for years, at one point persuading a friend, operatic mezzo soprano Emma Calvé, to sing under Vivien's window so she could throw a poem (wrapped around a bouquet of flowers) up to Vivien on her balcony. Both flowers and poem were intercepted and returned by a governess. In 1904 she wrote Je Me Souviens (I Remember), an intensely personal prose poem about their relationship which was presented as a single handwritten copy to Vivien in an attempt to win her back. They reconciled and traveled together to Lesbos, where they lived happily together for a short time and discussed starting a school of poetry for women like the one which Sappho, according to tradition, had founded on Lesbos some 2,500 years before. However, Vivien soon got a letter from her lover Baroness Hélène van Zuylen and went to Constantinople thinking she would break up with her in person. Vivien planned to meet Barney in Paris afterward, but instead stayed with the Baroness. This time, the breakup was permanent. Vivien's health declined rapidly after this. The author Colette, who herself had an affair with Barney in 1906, was Vivien's friend and neighbor. According to Colette, Vivien ate almost nothing and drank heavily, even rinsing her mouth with perfumed water to hide the smell. Colette's account has led some to call Vivien an anorexic, but this diagnosis did not yet exist at the time. Vivien was also addicted to the sedative chloral hydrate. In 1908 she attempted suicide by overdosing on laudanum and died the following year. In a memoir written fifty years later, Barney said, "She could not be saved. Her life was a long suicide. Everything turned to dust and ashes in her hands." In 1949, two years after the death of Hélène van Zuylen, Barney restored the Renée Vivien Prize with a financial grant under the authority of the Société des gens de lettres and took on the chairmanship of the jury in 1950.
Зәйтүн шырыны
Барни 1900 жылы Олив Кустанстың алғашқы өлеңдер жинағы – «Опалдарды» сатып алып, оқыды. Өлеңдердегі лесбияндық тақырыптарға жауап ретінде Барни Кустанспен хаттасып, өлеңдермен алмасты. Екеуі 1901 жылы Барни мен Вивьеннің Париждегі үйінде кездесіп, жақын арада қысқа ғашықтық қарым-қатынас бастады. Барнидің адалсыздығы Вивьенді ашуландырды, бірақ Кустанс та Лорд Альфред Дугласпен қарым-қатынас құруға тырысты, кейін ол оған үйленді.
Barney purchased and read Opals in 1900, a debut collection of poems by Olive Custance. Responding to the lesbian themes in the poetry, Barney began corresponding with Custance and exchanging poems. The two met in 1901 at Barney and Vivien's home in Paris, and they soon began a short romantic relationship. While Barney's infidelity aggravated Vivien, Custance was also pursuing a relationship with Lord Alfred Douglas, who she would later marry.
Өлеңдер мен пьесалар
1900 жылы Барни өзінің алғашқы кітабын жариялады, ол Quelques Portraits Sonnets de Femmes (Кейбір әйелдер портреті) деп аталатын өлеңдер жинағы. Өлеңдер дәстүрлі француз тіліндегі өлеңдер мен ресми, ескі стильде жазылды, себебі Барни еркін өлеңдерді ұнатпады. Quelques Portraits "оқу жұмысы" деп сипатталды, бұл оның тарихи маңызын көрсетпейтін жіктеуіш. Биограф Сузан Родригестің айтуынша, жинақтың жарық көргені Барнидің Сапфодан бері әйелдер махаббаты туралы ашық жазған алғашқы ақын болғанын білдірді. Оның анасы өлеңдердің тақырыптарын пастель суреттерімен бейнеледі, оған үлгі болған төрт әйелдің үшеуі оның қызының сүйіктілері екенін мүлдем білмеді. Көптеген сын-пикирлер оңтайлы болды және өлеңдердің лесбияндық тақырыбын жасырып, кейбіреулері оны бұрмалады. The Washington Mirror газеті Барнидің "ер адамдардың ерін мен көздеріне арнап өлең жазады; ол да жаңадан келген сияқты емес" деп жазды. Алайда, қоғамдық қауесеттер газетінің бірінде "Сапфо Вашингтонда ән салады" деген тақырып жарияланды, бұл оның әкесіне ескертті, ол баспагердің қалған қорларын және баспа тақталарын сатып алып, жойды. Әкесінің ықпалынан құтылу үшін Барни өзінің келесі кітабын, "Бес кішкентай грек диалогтары" (Cinq Petits Dialogues Grecs, 1901) Трифе деген псевдониммен жариялады. Бұл атау қолжазбаны редакциялауға және қайта қарауға көмектескен Пьер Луидің еңбектерінен алынған. Барни де кітапты оған арнады. Диалогтардың біріншісі ежелгі Грецияда орын алады және онда Сапфоның толық сипаттамасы бар, ол "өзінің тұрақсыздығында басқаларға қарағанда адал". Басқа бір диалог христиан дінінен гөрі пұтқа табынушылықты қолдайды. Барнидің әкесі 1902 жылы қайтыс болғаннан кейін оның шамамен 9 миллион долларлық мүлігі (1902 жылы 9,0 доллар соңғы жылдары 2018 жылы шамамен миллионға тең) Барни, оның анасы және оның әпкесі арасында тең бөлінетін жылдық табысымен сенімгерлікпен қалдырылды. Оның өлімі мен ақша оны кітаптарының авторлығын жасыру қажеттілігінен босатты; ол енді ешқашан псевдонимді қолданбады. Ол скандалды "жас жігіттердің гетеросексуалдық қызығушылығынан құтылудың ең жақсы жолы" деп қарастырды. "Есіме түсемін" атты шығармасы Вивьен қайтыс болғаннан кейін 1910 жылы жарық көрді. Сол жылы Барни қысқа пьесалар мен өлеңдер жинағын "Акттер мен интерлюдиялар" (Actes et Entr'actes) деп атады. Пьесаларының бірі - "Аңғалшылық" (Équivoque), Сапфоның өлімі туралы аңыздың жаңа бағалауы: ол теңізші Фаонға деген махаббаты үшін жардан секіріп түсудің орнына, Фаонның өзі сүйген әйелге үйленетіндігіне қайғырып, солай істейді. Пьесада Сапфоның үзінділері, Барнидің грек тіліндегі түсіндірмелері бар. Барни өзінің өлеңдерін Вивьен сияқты маңызды деп санамады, "егер менің бір мақсатым болса, ол менің өмірімді өлеңге айналдыру" деді. Оның пьесалары тек оның бағында ғана әуесқойлық қойылымдар арқылы орындалды. Карла Джейдің айтуынша, олардың көбісінің сюжеті дәйекті болмаған және тіпті "көпшілікке түсінікті болған тыңдаушыларды да таңғалдыратын". 1910 жылдан кейін ол көбінесе эпиграммалар мен естеліктерді жазды, ол үшін ол жақсы танымал. Оның соңғы өлеңдер кітабы "Өлеңдер мен өлеңдер: Басқа одақтастықтар" (Poems & Poemes: Autres Alliances) деп аталып, 1920 жылы француз және ағылшын тілдеріндегі романтикалық өлеңдерді біріктірді. Барни Эзра Паундтан өлеңдерді редакциялауды сұрады, бірақ оның егжей-тегжейлі ұсыныстарын елемеді.
In 1900, Barney published her first book, a collection of poems called Quelques Portraits Sonnets de Femmes (Some Portrait Sonnets of Women). The poems were written in traditional French verse and a formal, old fashioned style since Barney did not care for free verse. Quelques Portraits has been described as "apprentice work", a classifier which betrays its historical significance. According to biographer Suzanne Rodriguez, the collection's publication meant that Barney became the first woman poet to openly write about the love of women since Sappho. Her mother contributed pastel illustrations of the poems' subjects, wholly unaware three of the four women who modelled for her were her daughter's lovers. Reviews were generally positive and glossed over the lesbian theme of the poems, some even misrepresenting it. The Washington Mirror said Barney "writes odes to men's lips and eyes; not like a novice, either". However, a headline in a society gossip paper cried out "Sappho Sings in Washington" and this alerted her father, who bought and destroyed the publisher's remaining stock and printing plates. To escape her father's sway Barney published her next book, Cinq Petits Dialogues Grecs (Five Short Greek Dialogues, 1901), under the pseudonym Tryphé. The name came from the works of Pierre Louÿs, who helped edit and revise the manuscript. Barney also dedicated the book to him. The first of the dialogues is set in ancient Greece and contains a long description of Sappho, who is "more faithful in her inconstancy than others in their fidelity". Another argues for paganism over Christianity. After the death of Barney's father in 1902, his approximately $9 million fortune ($9.0 in 1902 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in 2018) was left in trust with annual income to be split equally between Barney, her mother, and her sister. His death and the money freed her from any need to conceal the authorship of her books; she never used a pseudonym again. She considered scandal "the best way of getting rid of nuisances" (meaning heterosexual attention from young men). Je Me Souviens was published in 1910, after Vivien's death. That same year, Barney published Actes et Entr'actes (Acts and Interludes), a collection of short plays and poems. One of the plays was Équivoque (Ambiguity), a revisionist version of the legend of Sappho's death: instead of throwing herself off a cliff for the love of Phaon the sailor, she does so out of grief that Phaon is marrying the woman she loves. The play incorporates quotations from Sappho's fragments, with Barney's own footnotes in Greek, and was performed with ancient Greek inspired music and dance. Barney did not take her poetry as seriously as Vivien did, saying "if I had one ambition it was to make my life itself into a poem". Her plays were only performed through amateur productions in her garden. According to Karla Jay, most of them lacked coherent plots and "would probably baffle even the most sympathetic audience". After 1910 she mostly wrote the epigrams and memoirs, for which she is better known. Her last book of poetry was called Poems & Poemes: Autres Alliances and came out in 1920, bringing together romantic poetry in both French and English. Barney asked Ezra Pound to edit the poems, but ignored his detailed recommendations.
Салон
Барни 60 жылдан астам уақыт бойы әдеби салон өткізді, алдымен Нойлиде, бірақ көбінесе Париждегі Якоб көшесі, 20-дағы үйінде. Оның салоны апта сайын, жұма күндері жиналатын, адамдар әдебиет, өнер, музыка және қызығушылық тудыратын басқа да тақырыптарды талқылайтын орын болды. Барни өзінің заманының ең танымал ер жазушыларын қабылдаса да, әйел жазушылар мен олардың шығармаларын жарыққа шығаруға тырысты. Әйелдерге бағытталғандығынан басқа, Барнидің салонының халықаралық сипаты ерекшеленді. Ол шетелдегі модернистерді Француз академиясының мүшелерімен біріктірді. Салонның өмірбаясын жазған Жоан Шенкар Барнидің салонын "лесбияндық кездесулер мен академиктердің кездесулерінің бір-бірімен үйлесіп, көңілді, өрістейтін және танымдық диссонанс тудыратын орын" деп сипаттады. Салонға келгендердің жыныстық бағдарының алуан түрлілігі де Парижде сирек кездесетін, ал Барнидің өзінің жыныстық қатынасына ашық болуы гомосексуалды немесе бисексуалды адамдарға салонды ыңғайлы етті. 1900 жылдары Барни өзінің Нейлидегі үйінде салонның алғашқы жиналыстарын өткізді. Көңіл көтеру шараларына өлең оқулар мен театрлық қойылымдар (кейде Колетттің қатысуымен) кірді. Мата Хари бір рет гүлдестеге қызыл түсті сақинамен байланған ақ атта Годива абыроймен сарайға кірді. "Еквивок" пьесасы Барниді 1909 жылы Нойиллиден кетуге итермелеген болуы мүмкін. Сол кездегі газет мақаласына сәйкес, оның үй иесі Сапфо туралы пьесаны ашық ауада орындауға қарсылық білдірді, ол "табиғатқа тым жақын" деп санады. Ол жалға алған келісімшартын тоқтатып, Париждің Латын кварталындағы Якоб көшесіндегі павильонды жалға алды және оның салоны 1960 жылдардың аяғына дейін сол жерде болды. Бұл көшедегі басты ғимараттан үш жағынан бөлінген екі қабатты кішкентай үй еді. Павильонның жанында үлкен, ағаш өскен бақ болды, оның бір бұрышында дориялық "Достық ғибадатханасы" орналасқан. Бұл жаңа жерде салонның сыртқы келбеті жақсарды, өлең оқулар мен әңгімелесулер жиі өткізілді, мүмкін Барниге павильонның едендері үлкен биліктерге төтеп бере алмайтыны айтылған. Бұл кезеңде жиі қонақ болған ақындар Пьер Луис пен Пол Клодель, дипломат Филипп Бертелот және аудармашы Ж. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде салон соғысқа қарсы шыққандардың панасына айналды. Анри Барбюс өзінің соғысқа қарсы "Өрт астында" романын оқыды, Барни бейбітшілік үшін әйелдер конгресін өткізді. Соғыс кезінде салонға келген басқа қонақтар арасында Оскар Милош, Огюст Роден және француз шетелдік легионыннан демалыс алған ақын Алан Сигер бар еді. Езра Паунд Барнидің жақын досы болды және жиі келіп тұратын. Екеуі бірге Пауль Валери мен Т. С. Элиотты жұмыс орнын тастап, жазуға көңіл бөлуі үшін қаржыландыруға тырысты, бірақ Валери басқа меценаттарды тапты, ал Элиот гранттан бас тартты. Паунд Барниді авангард композиторы Джордж Антейлмен таныстырды және өзінің музыкадағы дәстүрлі музыкаға бейімделгенімен, ол Антейлдің бес аспап үшін симфониясы мен бірінші кыллы квартетінің премьерасын өткізді. Сонымен қатар, Паунд өзінің ұзақ уақыт бойы сүйіктісі, скрипкашы Ольга Руджбен танысқан. 1927 жылы Барни әйел жазушыларды құрметтеу үшін Académie des Femmes (Әйелдер академиясы) құрды. Бұл 17 ғасырда Людовик XIII құрған және сол кезде 40 мүшесі әйелдер болмаған ықпалды Académie Française (Француз академиясы) -на жауап болды. Француз академиясынан айырмашылығы, Барнидің академиясы ресми ұйым емес, қайта, әдеттегі жұма салондарының бір бөлігі ретінде өткізілетін оқулар сериясы болды. Құрметке ие болғандар арасында Колетт, Гертруд Стайн, Анна Уикхэм, Рахилд, Люси Деларю Мардрус, Мина Лой, Джуна Барнс және өлімнен кейін Рене Вивьен болды. Академияның қызметі 1927 жылдан кейін тоқтады. 1920 жылдары салонға келген басқа қонақтар арасында француз жазушылары Жанна Гальзи, Андре Жид, Анатоль Франс, Макс Якоб, Луи Арагон және Жан Кокто болды. Сондай-ақ, ағылшын тіліндегі жазушылар, соның ішінде Форд Мадокс Форд, В. Сомерсет Моэм, Ф. Скотт Фицджеральд, Синклер Льюис, Шервуд Андерсон, Торнтон Уайлдер, Т. С. Элиот және Уильям Карлос Уильямс келді. Барниде сонымен қатар неміс ақыны Райнер Мария Рилке, бенгал ақыны Рабиндранат Тагор (Азиядан шыққан алғашқы Нобель сыйлығының лауреаты), румын эстетигі және дипломаты Матила Гыка, журналист Джанет Фланнер (New Yorker стилін орнатқан Genêt), журналист, белсенді және баспагер Нэнси Кунард, баспагерлер Карэссе және Гарри Кросби, баспагер Бланш Кнопф, өнер жинаушы және меценат Пегги Гуггенхайм, Сильвия Бич (Джеймс Джойстің "Улисс" романын жариялаған кітап дүкенінің иесі), суретшілер Тамара де Лемпицка және Мари Лорансен және биші Изадора Дункан келді. 1929 жылы жарық көрген "Aventures de l'Esprit" (Ақыл-ойдың оқиғалары) кітабында Барни салонға келген жүзден астам адамның есімдерін үйдің, бақтың және Достық ғибадатханасының схемалық картасына орналастырды. Кітаптың бірінші жартысында ол жылдар бойы танысқан немесе кездескен 13 ер жазушы туралы естеліктер жинаған, ал екінші жартысында әрбір Académie des Femmes мүшесіне арналған жеке тараулар бар еді. 1920 жылдардың соңында Радклифф Холл өзінің "The Well of Loneliness" романынан үзіндіні оқыды, ол жақында Ұлыбританияда тыйым салынған еді. 1932 жылы ақын Эднa Сент-Винсент Миллиайдың оқуы салонды толы қылды. 1930 жылдардың бас жағында өткен тағы бір жұмалық салон кешінде Вирджил Томсон Штайнның либреттосына негізделген "Four Saints in Three Acts" операсынан әндер орындады. Паристе уақыт өткізген танымал модернист жазушылардың арасында Эрнест Хемингуэй салонға ешқашан келген жоқ. Джеймс Джойс бір-екі рет келді, бірақ оған ұнаған жоқ. Марсель Пруст жұма күндері салонға келген жоқ, бірақ бір рет Барнимен лесбияндық мәдениет туралы әңгілесу үшін келді, ол "Утратилған уақытты іздеу" романы үшін зерттеу жұмыстарын жүргізіп жатқанда, бірақ ол бұл тақырыпты көтеруге тым шаршады.
For over 60 years, Barney hosted a literary salon, first in Neuilly but mostly at her home at 20, Rue Jacob, in Paris. Her salon was a weekly, Friday gathering at which people met to socialize and discuss literature, art, music and any other topic of interest. Though she hosted some of the most prominent male writers of her time, Barney strove to shed light on female writers and their work. In addition to its focus on women, Barney's salon was distinguished by its deliberately international character. She brought together expatriate Modernists with members of the French Academy. The salon Biographer Joan Schenkar described Barney's salon as "a place where lesbian assignations and appointments with academics could coexist in a kind of cheerful, cross pollinating, cognitive dissonance". The range of sexualities welcomed at the salon was also uncommon in Paris, and Barney's openness with her own sexuality made her salon comfortable to homosexual or bisexual attendees. In the 1900s Barney held early gatherings of the salon at her house in Neuilly. The entertainment included poetry readings and theatricals (in which Colette sometimes performed). Mata Hari performed a dance once, riding into the garden naked as Lady Godiva on a white horse harnessed with turquoise cloisonné. The play Equivoque may have led Barney to leave Neuilly in 1909. According to a contemporary newspaper article, her landlord objected to her holding an outdoor performance of a play about Sappho, which he felt "followed nature too closely". She canceled her lease and rented the pavilion on Rue Jacob in Paris's Latin Quarter, and her salon was held there until the late 1960s. This was a small two story house, separated on three sides from the main building on the street. Next to the pavilion was a large, overgrown garden with a Doric "Temple of Friendship" tucked into one corner. In this new location, the salon grew a more prim outward face, with poetry readings and conversation, perhaps because Barney had been told the pavilion's floors would not hold up to large dancing parties. Frequent guests during this period included poets Pierre Louÿs and Paul Claudel, diplomat Philippe Berthelot and translator J. C. Mardrus. During World War I, the salon became a haven for those opposed to the war. Henri Barbusse gave a reading from his anti war novel Under Fire and Barney hosted a Women's Congress for Peace. Other visitors to the salon during the war included Oscar Milosz, Auguste Rodin and poet Alan Seeger, who came while on leave from the French Foreign Legion. Ezra Pound was a close friend of Barney's and often visited. The two schemed together to subsidize Paul Valéry and T. S. Eliot so they could leave their jobs and focus on writing, but Valéry found other patrons and Eliot refused the grant. Pound introduced Barney to avant garde composer George Antheil, and, while her own taste in music leaned towards the traditional, she hosted premieres of Antheil's Symphony for Five Instruments and First String Quartet. It was also at Barney's salon that Pound met his longtime mistress, the violinist Olga Rudge. In 1927 Barney started an Académie des Femmes (Women's Academy) to honor women writers. This was a response to the influential Académie Française (French Academy) which had been founded in the 17th century by Louis XIII and whose 40 members included no women at the time. Unlike the French Academy, Barney's was not a formal organization but rather a series of readings held as part of the regular Friday salons. Honorees included Colette, Gertrude Stein, Anna Wickham, Rachilde, Lucie Delarue Mardrus, Mina Loy, Djuna Barnes and posthumously, Renée Vivien. The academy's activities wound down after 1927. Other visitors to the salon during the 1920s included French writers Jeanne Galzy, André Gide, Anatole France, Max Jacob, Louis Aragon and Jean Cocteau. English language writers also visited, including Ford Madox Ford, W. Somerset Maugham, F. Scott Fitzgerald, Sinclair Lewis, Sherwood Anderson, Thornton Wilder, T. S. Eliot and William Carlos Williams. Barney also hosted German poet Rainer Maria Rilke, Bengali poet Rabindranath Tagore (the first Nobel laureate from Asia), Romanian aesthetician and diplomat Matila Ghyka, journalist Janet Flanner (also known as Genêt, who set the New Yorker style), journalist, activist and publisher Nancy Cunard, publishers Caresse and Harry Crosby, publisher Blanche Knopf, art collector and patron Peggy Guggenheim, Sylvia Beach (the bookstore owner who published James Joyce's Ulysses), painters Tamara de Lempicka and Marie Laurencin and dancer Isadora Duncan. For her 1929 book Aventures de l'Esprit (Adventures of the Mind) Barney drew a social diagram which crowded the names of over a hundred people who had attended the salon into a rough map of the house, garden and Temple of Friendship. The first half of the book had reminiscences of 13 male writers she had known or met over the years and the second half had a chapter for each member of her Académie des Femmes. In the late 1920s Radclyffe Hall drew a crowd reading her novel The Well of Loneliness, recently banned in the UK. A reading by poet Edna St. Vincent Millay packed the salon in 1932. At another Friday salon in the 1930s Virgil Thomson sang from Four Saints in Three Acts, an opera based on a libretto by Stein. Of the famous Modernist writers who spent time in Paris, Ernest Hemingway never made an appearance at the salon. James Joyce came once or twice but did not care for it. Marcel Proust never attended a Friday but did come once to talk with Barney about lesbian culture whilst doing research for In Search of Lost Time, though he ended up too nervous to bring up the subject.
Эпиграммалар мен роман
Éparpillements (Scatterings, 1910) Барнидің алғашқы жинағы болды. Бұл әдеби форма Франциядағы салон мәдениетімен 17 ғасырдан бері байланысты, ал жанр мадам де Сабельдің салонында қалыптасты. Барнидің пени, де Сабельдің өзінің Максималары сияқты, қысқа, көбінесе бір жолды эпиграммалар немесе «Жақсы ауыздардан гөрі жаман құлақтар көп» және «Некеде болу – жалғыз да, бірге де болмауы» сияқты сөздерден тұрды. Оның әдеби мансабы «Эпарпилеммент» жинағының бір данасын француз ақыны, әдеби сыншысы және философы Реми де Гурмонға жібергеннен кейін дамыды. Ол оны өз үйінде өтетін жексенбілік жиналысқа шақырды. Ол оның өміріне жаңа серпіліс сыйлады, оны кешкі саяхаттарға, Якоб көшесіндегі кешкі асқа, маскарадты кешке, тіпті Сена өзеніндегі қысқа круизге көндірді. Ол олардың кең ауқымды әңгімелерін хаттар түрінде жазып, «Mercure de France» басылымында жариялады, оған «l'Amazone» деп атады – бұл француз сөзі атшы немесе Амазонка деген мағынаны білдіреді; хаттар кейіннен кітап түрінде жинақталды. Ол 1915 жылы қайтыс болды, бірақ оған берген лақап аты онымен өмір бойы болды – тіпті оның қабір тасында «Реми де Гурмонның Амазонкасы» деп жазылған. Барни 1920 жылы «Pensées d'une Amazone» (Амазонканың ойлары) атты ең ашық саяси туындысын жариялады. Бірінші бөлімде «Жыныстық қайшылықтар, соғыс және феминизм» деп аталатын ол феминистік және пацифистік тақырыптарды дамытып, соғысты «адамның қалаусыз және ұжымдық өзін-өзі өлтіруі» деп сипаттады. Оның пікірінше, соғыста ерлер «өмірге бала тудырғандай, әйелдер де өмірге бала тудырады, батылдықпен және таңдаусыз». Эпиграммалық стиль Барнидің көзқарастарының толыққанды түсіндірілуін қиындатады; идеялар тек айтылып қалады, ал кейбір ойлар бір-біріне қайшы келеді. Кейбір сыншылар оның пікірін соғысқа себеп болатын агрессия барлық ерлер қарым-қатынастарында көрінеді деп түсіндіреді. Алайда, Карла Джей оның философиясы соншалықты кең емес екенін және «соғысты жақсы көретіндер өмір сүру өнерінен – лайықты спорттан ләззат алмайды» деген эпиграммамен жақсы түйінделгенін айтады. «Pensées d'une Amazone» жинағының «Түсінбеушілік немесе Сапфоның ісі» деген бөлімі гомосексуализм туралы тарихи жазбаларды және оның өзінің түсініктемелерін жинады. Ол сондай-ақ алкоголь, достық, қарттық және әдебиет сияқты тақырыптарды қамтыды, «Роман өмірден ұзақ» және «Романтизм – балалық ауру; оны жас шағында бастан өткергендер ең мықты» деп жазды. Үшінші том, «Nouvelles Pensées de l'Amazone» (Амазонканың жаңа ойлары), 1939 жылы жарық көрді. «The One Who is Legion, немесе A. D.'s After Life» (1930) Барнидің ағылшын тілінде жазылған жалғыз кітабы және оның жалғыз романы болды. Ромейн Брукс салған суреттерімен кітапта өз-өзіне қол жұмсаған, тек А.Д. деп танылатын адамның жынысы жоқ, гермафродиттік тұлға ретінде қайта тіріліп, өз өмірінің кітабын оқуы туралы айтылады. Бұл кітаптың ішіндегі «А.Д. махаббат өмірі» атты кітап Барнидің басқа туындыларына ұқсас әндер, өлеңдер мен эпиграммалар жинағынан тұрады.
Éparpillements (Scatterings, 1910) was Barney's first collection of pensées—literally, thoughts. This literary form had been associated with salon culture in France since the 17th century, when the genre was perfected at the salon of Madame de Sablé. Barney's pensées, like de Sablé's own Maximes, were short, often one line epigrams or bon mots such as "There are more evil ears than bad mouths" and "To be married is to be neither alone nor together." Her literary career got a boost after she sent a copy of Éparpillements to Remy de Gourmont, a French poet, literary critic, and philosopher who had become a recluse after contracting the disfiguring disease lupus vulgaris in his thirties. He was impressed enough to invite her to one of the Sunday gatherings at his home, at which he usually received only a small group of old friends. She was a rejuvenating influence in his life, coaxing him out for evening car rides, dinners at the Rue Jacob, a masked ball, even a short cruise on the Seine. He turned some of their wide ranging conversations into a series of letters that he published in the Mercure de France, addressing her as l'Amazone, a French word that can mean either horsewoman or Amazon; the letters were later collected in book form. He died in 1915, but the nickname he gave her would stay with her all her life—even her tombstone identifies her as "the Amazon of Remy de Gourmont"—and his Letters to the Amazon left readers wanting to know more about the woman who had inspired them. Barney obliged in 1920 with Pensées d'une Amazone (Thoughts of an Amazon), her most overtly political work. In the first section, "Sexual Adversity, War, and Feminism", she developed feminist and pacifist themes, describing war as an "involuntary and collective suicide ordained by man". In war, she said, men "father death as women mother life, with courage and without choice". The epigrammatic form makes it difficult to determine the details of Barney's views; ideas are presented only to be dropped, and some pensées seem to contradict others. Some critics interpret her as saying that the aggression that leads to war is visible in all male relationships. Karla Jay, however, argues that her philosophy was not that sweeping, and is better summed up by the epigram "Those who love war lack the love of an adequate sport—the art of living." Another section of Pensées d'une Amazone, "Misunderstanding, or Sappho's Lawsuit", gathered historical writings about homosexuality along with her own commentary. She also covered topics such as alcohol, friendship, old age, and literature, writing "Novels are longer than life" and "Romanticism is a childhood ailment; those who had it young are the most robust." A third volume, Nouvelles Pensées de l'Amazone (New Thoughts of the Amazon), appeared in 1939. The One Who is Legion, or A. D.'s After Life (1930) was Barney's only book written entirely in English, as well as her only novel. Illustrated by Romaine Brooks, it concerns a person who committed suicide, known only as A. D., who is brought back to life as a genderless, hermaphroditic being and reads the book of their own life. This book within a book, entitled The Love Lives of A. D., is a collection of hymns, poems and epigrams, much like Barney's own other writings.
Негізгі қатынастар
Бірнеше сүйіктісінің қарсылығына қарамастан, Барни көпжақты қарым-қатынастарды қолдады және оны жақтады. 1901 жылы «Бес кішкентай грек диалогы» еңбегінде ол бірнеше қарым-қатынастың пайдалылығын дәлелдеп, қызғанышқа қарсы болды; «Шашыраңқы ойлар» атты шығармасында ол «Сүйген адамға адал болмаудың себебі – олардың тартымдылығы әдетке айналып кетпеуі үшін» деп жазды. Өзі кейде қызғанышқа бой жеткізсе де, ол өзінің сүйіктілерінің кейбіреулерін де көпжақты қарым-қатынастарға итермеледі. Жан Шалонның ағылшын тілінде «Ұрымташының портреті» деген атпен жарық көрген алғашқы өмірбаянының арқасында Барни өзінің шығармаларымен немесе салонымен емес, көптеген қарым-қатынастарымен көбірек танымал болды. Ол бірде үш санатқа бөлінген тізім жасады: байланыстар, жартылай байланыстар және махаббат оқиғалары. Колетт – жартылай байланыс болса, ал суретші және жиһаз дизайнері Эйр де Ланукс, ол бірнеше жыл бойы ара-тұра қарым-қатынаста болды, ол махаббат оқиғасы ретінде тізімделді. Оның ең маңызды деп санайтын байланыстарының ішінде Кустанс, Вивьен, Элизабет де Грамонт, Брукс және Долли Уайльд болды. Оның көптеген махаббат оқиғалары, мысалы, Колетт пен Люси Деларю Мардруспен болғандары, өмір бойына созылған достыққа айналды.
Despite several of her lovers' objections, Barney practiced, and advocated, non monogamy. As early as 1901, in Cinq Petits Dialogues Grecs, she argued in favor of multiple relationships and against jealousy; in Éparpillements she wrote "One is unfaithful to those one loves in order that their charm does not become mere habit". While she could be quite jealous herself, she actively encouraged at least some of her lovers to be non monogamous as well. Due in part to Jean Chalon's early biography of her, published in English as Portrait of a Seductress, Barney had become more widely known for her many relationships than for her writing or her salon. She once wrote out a list, divided into three categories: liaisons, demi liaisons, and adventures. Colette was a demi liaison, while the artist and furniture designer Eyre de Lanux, with whom she had an off and on affair for several years, was listed as an adventure. Among the liaisons—the relationships that she considered most important—were Custance, Vivien, Élisabeth de Gramont, Brooks, and Dolly Wilde. Many of her affairs, like those with Colette and Lucie Delarue Mardrus, evolved into lifelong friendships.
Элизавета де Грамон
Элизабет де Грамон, Клермонт-Тоннер герцогинясы, өзінің танымал естеліктерімен әйгілі жазушы болған. Францияның Генрих IV-нің ұрпағы ретінде ол аристократия ортасында өсті; Джанет Фланнердің сөзінше, бала кезінде "оның шаруашылығындағы шаруалар үйлеріне кірмес бұрын аяқ киімдерін тазаламауын өтінген". Оның әкесінің ата-бабалары мүліктерін ысырап еткен, ал ол оның өмірінен кейін Ротшильд отбасына үйленген; ол әкесінің жаңа әйелінің байлығына қол жеткізе алмады. Ол осы жоғалған байлық пен мүмкіндіктер әлеміне өкінішпен қараған жоқ, социализмді қолдағандығы үшін "қызыл герцогиня" деп танылды. Әкесі оны сенімділік үшін үйленуге ынталандырды, ол Филибер де Клермонт-Тоннерге үйленді және екі қызы болды. Ол қатыгез және тирандыққа бейім болған. Ақын Люси Деларю Мардрус 1909 немесе 1910 жылы Барни мен де Грамонды таныстырды. Екеуі де ғылыми қызығушылықтарды бөлісіп, Реми де Гурмонның салонына бірге қатысты. Барни олардың ерте қарым-қатынасынан шабыттанған, жарияланбаған "L’Adultère ingénue" (Надандықпен жасалған қастық) романын жазды. Де Грамон Барнидің моногамиялық емес өмірін қабылдады – әрине, бастапқыда тартынған болуы мүмкін – және Барниді елге демалысқа шақырғанда, оның басқа ғашықтарына, әрқашан Бруксты да қамти отырып, мейірімділік танытуға тырысты. Екеуі өздерінің қарым-қатынастарын құпия ұстағанмен, де Грамонның күйеуі оларды тауып алып, бір-бірін көрулеріне тыйым салуға тырысты. Ол сәтті болмады және 1920 жылы біршама уақыттан кейін де Грамоннан ажырасты. 1918 жылы ол Барнимен неке шартын жасады, онда: "Бұл одақтан артық берік одақ болмайды, немесе одан да нәзік қарым-қатынас, немесе одан да ұзаққа созылатын байланыс болмайды" делінген. Бұл қарым-қатынас 1954 жылы де Грамонның қайтысына дейін жалғасты.
Élisabeth de Gramont, the Duchess of Clermont Tonnerre, was a writer best known for her popular memoirs. A descendant of Henry IV of France, she had grown up among the aristocracy; when she was a child, according to Janet Flanner, "peasants on her farm begged her not to clean her shoes before entering their houses". Her father's ancestors had squandered their fortune and he married into the Rothschild family after her birth; she did not have any access to her step mother's wealth. She looked back on this lost world of wealth and privilege with little regret, and became known as the "red duchess" for her support of socialism. Encouraged by her father to wed into security, she married Philibert de Clermont Tonnere and had two daughters. He was violent and tyrannical. The poet Lucie Delarue Mardrus introduced Barney and de Gramont in 1909 or 1910. The couple shared academic interests and attended Remy de Gourmont's salon together. Barney wrote an unpublished novel inspired by their early relationship, L’Adultère ingénue (The Adulterous Ingénue). De Gramont accepted Barney's nonmonogamy—perhaps reluctantly at first—and went out of her way to be gracious to her other lovers, always including Brooks when she invited Barney to vacation in the country. Though the two conducted their affair clandestinely, de Gramont's husband found them out and attempted to stop them from seeing each other. He was unsuccessful, and he divorced de Gramont in 1920 after a period of separation. In 1918 she and Barney wrote up a marriage contract stating: "No one union shall be so strong as this union, nor another joining so tender—nor relationship so lasting". The relationship continued until de Gramont's death in 1954.
Роман Брукс
Барнидің ең ұзақ қарым-қатынасы 1915 жыл шамасында танысқан американдық суретші Ромен Брукспен болды. Брукс портрет салуға маманданған және сұр, қара және ақ түстердің көңілді емес палитрасымен танымал болды. 1920 жылдары ол Барнидің әлеуметтік айналымындағы де Грамонт және Барнидің өзі сияқты бірнеше адамның портреттерін салған. Брукс Барнидің жеңіл дау-мажараларын жақсы қабылдап, тіпті осыған қатысты оны әжуалайтын, сонымен қатар жылдар бойы өзі де бірнеше рет осындай қарым-қатынастарға барып келген. Бірақ жаңа махаббат күшейгенде қызғанышпен қарады. Көбінесе ол қаладан кетіп қалатын, бірақ бірде Барниге өзін немесе Долли Уайлдты таңдау керектігін талап еткен – Барни мойынсұнғаннан кейін ол талабынан бас тарды. Сонымен қатар, Брукс Барниге берілгенімен, онымен толыққанды жұп ретінде өмір сүргісі келмеді; ол Парижді ұнатпады, Барнидің достарын сыйламайды, Барнидің гүлденген әлеуметтік өмірін жек көреді және тек жалғыз қалғанда ғана толыққанды өзін сезінетін. Брукстің жалғыздыққа деген қажеттілігін қанағаттандыру үшін олар асханамен біріктірілген екі жеке қанаттан тұратын жазғы үй салды, оны Villa Trait d'Union – сызықшалы вилла деп атады. Брукс жылдың көп бөлігін Италияда немесе Барниден алыс, Еуропаның басқа жерлерінде саяхаттап өткізді. Олардың қарым-қатынасы елу жылдан астам уақытқа созылды.
Barney's longest relationship was with the American painter Romaine Brooks, whom she met around 1915. Brooks specialized in portraiture and was noted for her somber palette of gray, black, and white. During the 1920s she painted portraits of several members of Barney's social circle, including de Gramont and Barney herself. Brooks tolerated Barney's casual affairs well enough to tease her about them, and had a few of her own over the years, but could become jealous when a new love became serious. Usually she simply left town, but at one point she gave Barney an ultimatum to choose between her and Dolly Wilde—relenting once Barney had given in. At the same time, while Brooks was devoted to Barney, she did not want to live with her as a full time couple; she disliked Paris, disdained Barney's friends, hated the constant socializing on which Barney thrived, and felt that she was fully herself only when alone. To accommodate Brooks's need for solitude they built a summer home consisting of two separate wings joined by a dining room, which they called Villa Trait d'Union, the hyphenated villa. Brooks also spent much of the year in Italy or travelling elsewhere in Europe, away from Barney. Their relationship lasted for over fifty years.
Доли Уайлд
Долли Уайльд – Оскар Уайльдтың немересі және Уайльд фамилиясын тағыған соңғы туысы болды. Ол өткір зейінділігімен және афоризмдер жасау қабілетімен танымал еді, бірақ әйгілі ағасынан айырмашылығы, өзінің талантын жарияланымға дайын жазбаларға қолдануға ешқашан үлкермеді; оның хаттары – оның жалғыз мұрасы. Ол аудармашы ретінде де жұмыс істеді және көбінесе басқалардың көмегімен өмір сүрді, соның ішінде 1927 жылы танысқан Барнидің де. Барнидің Уайльдқа көрсеткен қолдауына Рю-Жакоб көшесіндегі үйінде бірнеше апта тұруға рұқсат беру де кірді. Брукстің олардың қарым-қатынасына наразылығы жылдар өте ұлғайды, оған Уайльдтың Барни үйінде болуы қосымша шиеленіс тудырды. Барнидің барлық сүйіктілерінің ішінде тек Уайльд ғана моногамияны жарықпен қарсы қойды және Брукстің құрметіне ие болу үшін тырысты, бірақ нәтижеге жете алмады. Бұл 1931 жылы Брукстің берген соңғы талабымен аяқталды, онда ол Уайльдты "біздің достығымыздың негізін кеміріп жеп жатқан егеуқұйрық" деп сипаттады. Барни Бруксті таңдап, Уайльдтан айырылды; кейін Брукс Уайльдты қайтадан қабылдады және оның өміріне аз сын айта бастады. Вивьен сияқты, Уайльд та өзін-өзі жоюға бейім еді және психикалық аурумен күресті. Ол бірнеше рет өзіне қол жұмсауға тырысты және өмірінің көп бөлігін алкоголь мен героинге тәуелді болып өткізді. Барни, есірткі және алкоголизмге қарсы күрескен адам, бірнеше рет есірткіден арылуға қаржы жұмсады, бірақ бәрі бекер болды. Уайльд тіпті бір емдеу орталығынан шыққаннан кейін паральдегидке тәуелділікке ұшырады, ол кезде оны рецептсіз алуға болады. 1939 жылы оған сүт безінің қатерлі ісігі диагнозы қойылды және ол ота жасатудан бас тартты, балама емдеулер іздеді. Келесі жылы Екінші дүниежүзілік соғыс оны Барниден ажыратты; ол Парижден Англияға қашып кетті, ал Барни Брукспен бірге Италияға кетті. Ол 1941 жылы толыққанды түсіндірілмеген себептерден қайтыс болды; ең көп таралған болжамдардың бірі – паральдегидтің артық дозасы. 1932 жылы жазылған өсиетнамасында Барни оның жалғыз мұрагері деп көрсетілген.
Dolly Wilde was the niece of Oscar Wilde and the last of her family to bear the Wilde name. She was renowned for her epigrammatic wit but, unlike her famous uncle, never managed to apply her gifts to any publishable writing; her letters are her only legacy. She did some work as a translator and was often supported by others, including Barney, whom she met in 1927. Barney's support of Wilde included occasional permission to stay for a few weeks at Rue Jacob. Brooks' disapproval of the relationship increased over the years, aggravated by Wilde's presence in Barney's home. Wilde, the only of Barney's loves to share her enthusiastic rejection of monogamy, strove conscientiously but futilely for Brooks' favor. This culminated in Brooks' ultimatum, delivered in 1931, in which she described Wilde as a rat "gnawing at the very foundation of our friendship". Barney chose Brooks and separated from Wilde; Brooks later allowed Wilde to return and became less critical of Wilde's ways. Like Vivien, Wilde was intensely self destructive and struggled deeply with mental illness. She attempted suicide several times, and spent much of her life addicted to alcohol and heroin. Barney, a vocal opponent of drug use and alcoholism, financed drug detoxifications several times; to no avail. Wilde even emerged from one nursing home stay with a new dependency on the sleeping draught paraldehyde, then available over the counter. In 1939, she was diagnosed with breast cancer and refused surgery, seeking alternative treatments. The following year, World War II separated her from Barney; she fled Paris for England while Barney went to Italy with Brooks. She died in 1941 from causes never fully explained; with one of the most common speculations being a paraldehyde overdose. Her will, written in 1932, named Barney as her only heir.
Екінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі кезең
Барнидің Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі көзқарастары даулы болды. 1937 жылы Уна, леди Трубридж, Барнидің «фашизмнің зұлымдығы туралы ойсыз сөздер көп айтқандығына» шағымданды. Барнидің өзі еврей тегінен шыққан еді, және ол соғысты Флоренцияда Брукстің қасында өткізгендіктен, итальян билігі тарапынан тергеуге алынды; ол әпкесі Лаураның өзінің дінін растайтын нотариалды куәландырылған құжатты рәсімдегеннен кейін олардан жасырына алды. Дегенмен, ол одақтастарды агрессорлар ретінде көрсеткен Остің насияттарына сене бастады. Сондықтан, фашизмді қолдау оның бейбітшілікке ұмтылысының логикалық салдары сияқты көрінді. Соғыс жылдарында жазған жарияланбаған мемуарлары фашистік және антисемиттік көзқарастарды білдіреді, Гитлердің сөздерін мақұлдағандай келтіреді. Мүмкін, оның мемуарларындағы антисемиттік бөлімдер оның еврей еместігін дәлелдеу үшін жазылған шығар; әйтпесе, оған Эзра Паундтың антисемиттік радио хабарларының әсері тиген болуы мүмкін. Қалай болғанда да, ол бір яһуди жұбайының Италиядан АҚШ-қа қашуына көмектесті, оларға кемеде орын берді. Соғыс аяқталғаннан кейін оның көзқарастары тағы өзгерді, ол одақтастарды босатушылар ретінде қарастырды. Вилла Трайт д'Юнион бомбалаудан қирады. Соғыстан кейін Брукс Барнимен бірге Парижге қоныстанбай, Италияда қалды, және олар жиі бір-бірін көрісіп тұрды. Олардың қарым-қатынасы 1950-ші жылдардың ортасына дейін көбінесе моногамды болып сақталды, содан кейін Барни зейнеткер румын елшісінің әйелі Жанин Лаховаримен танысты. Лаховари Брукстің достығын жеңіп алды, Барни Бруксті олардың қарым-қатынасы әлі де бірінші орында екеніне сендірді, және үшбұрыш тұрақты болып көрінді. Салон 1949 жылы қайта ашылып, жас жазушыларды тарта бастады, олар үшін ол әдеби беделдердің қалыптасқан жері ғана емес, сонымен қатар тарихтың бір бөлігі болды. Трумэн Капоте он жылға жуық уақыт бойы ара-тура келіп тұрды; ол интерьерді «толыққанды ғасыр басының стилінде» сипаттады және Барни оны Марсель Прусттың «Уақыттың жоғалған іздері» романындағы кейіпкерлердің прототиптерімен таныстырғанын еске алды. Алиса Б. Токлас 1946 жылы серіктесі Стайнның қайтысынан кейін тұрақты қонаққа айналды. 1960-шы жылдардағы жұма күндері Мэри Маккарти мен Маргарита Юрсенарға арналды, олар 1980 жылы – Барнидің қайтысынан кейін сегіз жыл өткен соң – француз академиясының алғашқы әйел мүшесі атанды. Барни афоризмдер жазуға қайта оралмады, бірақ ол өзі таныған басқа жазушылар туралы естеліктерінің екі томын жариялады: «Жасырын естеліктер» (1960) және «Сипаттамалар мен портреттер» (1963). Ол сонымен қатар Брукстің естеліктерін баспагер табу және оның суреттерін галереяларда көрсету үшін жұмыс істеді. 1960-шы жылдардың соңында Брукс көбірек оқшауланып, параноик болып кетті; ол депрессияға түсіп, Барни жіберген дәрігерлерді көруден бас тартты. Лаховаридің олардың соңғы жылдарында болуына ашуланып, олар осы уақытты жеке өткізе алатындай болғандарын қалаған, ол Барнимен байланысын тоқтатты. Барни оған хат жазуын жалғастырды, бірақ жауап алмады. Брукс 1970 жылдың желтоқсанында, ал Барни 1972 жылдың 2 ақпанында 95 жасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Ол Париж, Франциядағы Пасси зиратына жерленген. Ол өзінің жазбаларының бір бөлігін, соның ішінде 40 000-нан астам хаттарын Париждегі Жак Дусе кітапханасына қалдырды.
Barney's attitudes during World War II have been controversial. In 1937, Una, Lady Troubridge, complained that Barney "talked a lot of half baked nonsense about the tyranny of fascism". Barney herself had Jewish heritage, and since she spent the war in Florence with Brooks, was investigated by Italian authorities because of this; she was able to escape their attention after her sister Laura arranged for a notarized document attesting to her confirmation. Nevertheless, she believed Axis propaganda that portrayed the Allies as the aggressors. Therefore, pro Fascism seemed to her to be a logical consequence of her pacifism. An unpublished memoir she wrote during the war years is pro Fascist and anti Semitic, quoting speeches by Hitler, apparently with approval. It is possible that the anti Semitic passages in her memoir were intended to be used as evidence that she was not Jewish; alternatively, she may have been influenced by Ezra Pound's anti Semitic radio broadcasts. Whatever the case, she did help a Jewish couple escape Italy, providing passage on a ship to the United States. By the end of the war her sympathies had again changed, and she saw the Allies as liberators. Villa Trait d'Union was destroyed by bombing. After the war, Brooks declined to live with Barney in Paris; she remained in Italy, and they visited each other frequently. Their relationship remained mostly monogamous until the mid 1950s, when Barney met her last new love, Janine Lahovary, the wife of a retired Romanian ambassador. Lahovary made a point of winning Brooks's friendship, Barney reassured Brooks that their relationship still came first, and the triangle appeared to be stable. The salon resumed in 1949 and continued to attract young writers for whom it was as much a piece of history as a place where literary reputations were made. Truman Capote was an intermittent guest for almost ten years; he described the decor as "totally turn of the century" and remembered that Barney introduced him to the models for several characters in Marcel Proust's In Search of Lost Time. Alice B. Toklas became a regular after her partner Stein's death in 1946. Fridays in the 1960s honored Mary McCarthy and Marguerite Yourcenar, who in 1980—eight years after Barney's death—became the first female member of the French Academy. Barney did not return to writing epigrams, but did publish two volumes of memoirs about other writers she had known, Souvenirs Indiscrets (Indiscreet Memories, 1960) and Traits et Portraits (Traits and Portraits, 1963). She also worked to find a publisher for Brooks's memoirs and to place her paintings in galleries. In the late 1960s Brooks became increasingly reclusive and paranoid; she sank into a depression and refused to see the doctors Barney sent. Bitter at Lahovary's presence during their last years, which she had hoped they would spend exclusively together, she finally broke off contact with Barney. Barney continued to write to her, but received no replies. Brooks died in December 1970, and Barney on February 2, 1972, aged 95, from heart failure. She is buried at Passy Cemetery, Paris, Île de France, France. She left some of her writing, including more than 40,000 letters, to the Bibliothèque littéraire Jacques Doucet in Paris.
Мұра
Натали Барни өмірінің соңына таман оның еңбегі ұмытылған еді. 1979 жылы Барни Джуди Чикагоның феминистік өнер туындысы "The Dinner Party" ішінде орын алды. 1980 жылдары Барни Карла Джейдің кейінірек феминист жазушылардың алаңдауын "күлкілі дәлдікпен болжағандай" деп атады, осы арқылы таныла бастады. Оның кейбір естеліктерінің, очерктерінің және эпиграммаларының ағылшын тіліндегі аудармалары 1992 жылы жарық көрді, бірақ оның пьесалары мен поэзиясының көп бөлігі әлі аударылған жоқ. Оның салон арқылы және көптеген әдеби достықтары арқылы әдебиетке тигізген жанама әсерін оны өздерінің шығармаларында бейнелеген немесе оған сілтеме жасаған жазушылардың санынан көруге болады. Колетттің "Клодин сэн ва" (Клодин мен Энни, 1903) романында Барни "Мисс Флосси" рөлінде қысқаша көрінеді, бұл де Пугидің "Идил Сафик" романында оған берілген лақап есімді еске түсіреді. Рене Вивьен оның туралы көптеген өлеңдер жазды, сондай-ақ символистік роман "Une femme m'apparut" (Менің алдыма әйел келді, 1904) жазды, онда Барнидің "көздері өткір және көк, пышақтай" екені сипатталған. Реми де Гурмон оған "Амазонкаға хаттарында" жүгінді, ал Труман Капоте өзінің соңғы, аяқталмаған романы "Жауап алынған дұғалар" ішінде оны атады. Ол кейінірек оны ешқашан кездеспеген жазушылардың романдарынан да кездестірді. Анна Ливияның "Минимакс" (1991) романында Барни мен Рене Вивьен әлі де тірі вампирлер ретінде бейнеленген. Франческо Рапаццинидің "Амазонның түні" (2001) романы Барнидің салоны туралы тарихи роман. Салли Гамильтон мен Сюзанн Строның ағылшын тіліндегі аудармасы Сюзанн Строның оқыған аудиокітабы ретінде "Амазонкадағы түн" (2020) деген атпен жарық көрді. Барни Холлдың "Жалғыздық құдығы" романында салонның үй иесі Валери Сеймур рөлінде бейнеленген, ол басты кейіпкердің өзін жек көруіне қарамастан өзін-өзі қабылдаудың символы. Холл былай деп жазды: "Валеридің тыныш және сенімді болуы батылдық атмосферасын құрды; олар Валери Сеймурдың үйіне жиналғанда әркім өзін өте қалыпты және батыр сезінді". Лилиан Фаддерманның айтуынша, "1928 жылдан 1960 жылдардың соңына дейінгі төрт онжылдық ішінде ағылшын тілін немесе кітап аударылған он бір тілдің кез келгенін оқи алатын лезбиянка болмады, ол "Жалғыздық құдығымен" таныс емес еді". Люси Деларю Мардрус ғасырдың басында Барниге махаббат өлеңдерін жазды, ал 1930 жылы оны "Ангел және бүлінгендер" (L'Ange et les Pervers) романында бейнеледі, онда ол "Наталиді және мені бастаған өмірді ұзақ талдап, сипаттады". Романның басты кейіпкері - Марион есімді гермафродит, ол екі түрлі өмір сүреді, әдеби салондарға әйел киімінде барады, содан кейін шалбарға ауысып, гей-кештерге қатысады. Барни - Лорет Уэллс, романның көп бөлігін бұрынғы сүйіктісін қайтарып алуға тырысатын салонның үй шаруасындағы әйел. Кітапта ол кейде қатты сынға түседі, бірақ ол Марионның компаниясын ұнататын жалғыз адам. Марион Уэллске өзінің "құлықсыз, азғын, өзімшіл, әділетсіз, қасарысқан, кейде ашкөз, бірақ нағыз бүлікші, әрқашан басқаларды бүлікке итермелеуге дайын екенін" айтады. "[Сен] жақсы көретін адамды өзгертусіз жақсы көре аласың, тіпті ұрыны да, сонда ғана сенің адалдығың бар. Сондықтан мен сені құрметтеймін". 1930 жылдары Барнимен танысқаннан кейін орыс ақыны Марина Ивановна Цветаева оған "Амазонкаға хат" (1934) арнап, әйелдер арасындағы махаббат туралы өзінің қарама-қайшылық сезімдерін білдірді. Терри Каслдың айтуынша, бұл "толыққанды құпия, параноикалық, үрейлі қиял". Барни мен оның әлеуметтік шеңберіндегі әйелдер Джуна Барнстың "Ледис Альманахының" (1928) тақырыбы болып табылады, бұл роман-а-ключ архаикалық, Раблезиан стилімен жазылған, Барнстың өзінің иллюстрациялары Елизавета ағаш кескіштері стилінде жасалған. Ол басты рөлді ойнайды, ол - Эванджелин Муссет, "көрігінде қызыл крест, соңынан қуып, жеңілдеу және алаңдату, қыздардың артқы және алдыңғы бөліктері, және қандай бөліктерде болса да, оларды ең көп зардап шекті, қайғылы қайғылы". "Жас кезінде пионер және қауіпті", Дам Муссет "әзілге толы және білімді елуге" жетті; ол қиындыққа ұшыраған әйелдерді құтқарады, даналық таратады және өлімінен кейін қасиеттілікке көтеріледі. Сондай-ақ, де Грамонт, Брукс, Долли Уайльд, Холл және оның серіктесі Уна, Леди Трубридж, Джанет Фланнер және Солита Солано және Мина Лой псевдонимдермен кездеседі. "Ледис Альманахының" түсініксіз тілі, ішкі әзілдері және екіжақтылығы сыншыларды оның сүйіспеншілікке толы сатира ма, әлде қатал шабуыл ма деп таластырды, бірақ Барнидің өзі кітапты жақсы көріп, оны өмір бойы қайта оқыды. 2009 жылдың 26 қазанында Барни өзінің туған қаласы Дейтон қаласында тарихи белгімен марапатталды. Бұл Огайодағы марапатталушының жыныстық бағдарына сілтеме жасайтын алғашқы белгі. Барнидің француз романы "Amants féminins ou la troisième", 1926 жылы жазылған деп саналады, 2013 жылы жарық көрді. Ол 2016 жылы Челси Рей аударған "Women Lovers or The Third Woman" деген атпен ағылшын тіліне аударылды.
By the end of Natalie Barney's life her work had been largely forgotten. In 1979, Barney was honored with a place setting in Judy Chicago's feminist work of art The Dinner Party. In the 1980s Barney began to be recognized for what Karla Jay calls an "almost uncanny anticipation" of the concerns of later feminist writers. English translations of some of her memoirs, essays, and epigrams appeared in 1992, but most of her plays and poetry are untranslated. Her indirect influence on literature, through her salon and her many literary friendships, can be seen in the number of writers who have addressed or portrayed her in their works. Claudine s'en va (Claudine and Annie, 1903) by Colette contains a brief appearance by Barney as "Miss Flossie", echoing the nickname she had earlier been given in de Pougy's novel Idylle Saphique. Renée Vivien wrote many poems about her, as well as a Symbolist novel, Une femme m'apparut (A Woman Appeared to Me, 1904), in which Barney is described as having "eyes as sharp and blue as a blade The charm of peril emanated from her and drew me inexorably." Remy de Gourmont addressed her in his Letters to the Amazon, and Truman Capote mentioned her in his last, unfinished novel Answered Prayers. She also appeared in later novels by writers who never met her. Anna Livia's Minimax (1991) portrays both Barney and Renée Vivien as still living vampires. Francesco Rapazzini's Un soir chez l'Amazone (2001) is a historical novel about Barney's salon. The English translation by Sally Hamilton and Suzanne Stroh was published as an audiobook read by Suzanne Stroh under the title A Night at the Amazon's (2020). Barney appears in Hall's The Well of Loneliness as the salon hostess Valérie Seymour, a symbol of self acceptance in contrast with the protagonist's self hatred. Hall wrote: "Valérie, placid and self assured, created an atmosphere of courage; everyone felt very normal and brave when they gathered together at Valérie Seymour's." According to Lillian Faderman, "There was probably no lesbian in the four decades between 1928 and the late 1960s capable of reading English or any of the eleven languages into which the book was translated who was unfamiliar with The Well of Loneliness." Lucie Delarue Mardrus wrote love poems to Barney in the early years of the century, and in 1930 depicted her in a novel, L'Ange et les Pervers (The Angel and the Perverts), in which she said she "analyzed and described Natalie at length as well as the life into which she initiated me". The protagonist of the novel is a hermaphrodite named Marion who lives a double life, frequenting literary salons in female dress, then changing from skirt to trousers to attend gay soirées. Barney is Laurette Wells, a salon hostess who spends much of the novel trying to win back an ex lover loosely based on Renée Vivien. The book's portrayal of her is, at times, harshly critical, but she is the only person whose company Marion enjoys. Marion tells Wells that she is "perverse dissolute, self centered, unfair, stubborn, sometimes miserly [but] a genuine rebel, ever ready to incite others to rebellion [Y]ou are capable of loving someone just as they are, even a thief—in that lies your only fidelity. And so you have my respect." After meeting Barney in the 1930s, the Russian poet Marina Ivanovna Tsvetaeva addressed her in a Letter to the Amazon (1934) in which she expressed her conflicted feelings about love between women. The result, according to Terry Castle, is "an entirely cryptic, paranoid, overwhelming piece of reverie". Barney and the women in her social circle are the subject of Djuna Barnes's Ladies Almanack (1928), a roman à clef written in an archaic, Rabelaisian style, with Barnes's own illustrations in the style of Elizabethan woodcuts. She has the lead role as Dame Evangeline Musset, "who was in her Heart one Grand Red Cross for the Pursuance, the Relief and the Distraction, of such Girls as in their Hinder Parts, and their Fore Parts, and in whatsoever Parts did suffer them most, lament Cruelly". "[A] Pioneer and a Menace" in her youth, Dame Musset has reached "a witty and learned Fifty"; she rescues women in distress, dispenses wisdom, and upon her death is elevated to sainthood. Also appearing pseudonymously are de Gramont, Brooks, Dolly Wilde, Hall and her partner Una, Lady Troubridge, Janet Flanner and Solita Solano, and Mina Loy. The obscure language, inside jokes, and ambiguity of Ladies Almanack have kept critics arguing about whether it is an affectionate satire or a bitter attack, but Barney herself loved the book and reread it throughout her life. On October 26, 2009, Barney was honored with a historical marker in her home town of Dayton, Ohio. The marker is the first in Ohio to note the sexual orientation of its honoree. Barney's French novel, Amants féminins ou la troisième, believed to have been written in 1926, was published in 2013. It was translated into English by Chelsea Ray and published in 2016 as Women Lovers or The Third Woman.