Кіріспе
Кеннет Адольф Слесор (27 наурыз 1901 – 30 маусым 1971) – австралиялық ақын, журналист және Екінші дүниежүзілік соғыстағы ресми соғыс тілшісі. Ол Австралияның көрнекті ақындарының бірі болды, әсіресе Австралия поэзиясына модернистік ықпалдарды сіңіруімен ерекше көзге түсті. Кеннет Слесор атындағы поэзия жүлдесі оның құрметіне қойылған.
Kenneth Adolphe Slessor (27 March 190130 June 1971) was an Australian poet, journalist and official war correspondent in World War II. He was one of Australia's leading poets, notable particularly for the absorption of modernist influences into Australian poetry. The Kenneth Slessor Prize for Poetry is named after him.
Ерте өмір
Слессор Кеннет Адольф Шлоссер ретінде Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Оранж қаласында дүниеге келді. Ол әкесімен бірге, оның әкесі мен атасы Германияда көрнекті музыканттар болған еврей кенішші-инженерімен Жаңа Оңтүстік Уэльстің ауылдық кен орындарына сапарлады. Оның отбасы 1903 жылы Сиднейге көшті. Слессор 1910–1914 жылдары Моубрей Хаус мектебінде, ал 1915–1918 жылдары Сидней Англия шіркеуінің грамматикалық мектебінде оқыды. Слессор 1918 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының (NSW) бітіру емтиханын ағылшын тілінен үздік нәтижемен тапсырып, «Сидней Сан» газетіне журналист болып орналасты. 1919 жылы оның жеті өлеңі жарияланды. 1922 жылы ол алғаш рет үйленді. Слессор «Смитс Уикли» танымал басылымы үшін регби лигасының ойындары туралы да жазды. Слессордың поэзиялық туындыларының көп бөлігі Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін жазылған. Оның «Бес қоңырау» өлеңі – Сидней порты, уақыт, өткен, естелік және «Смитс Уикли» журналындағы досы әрі әріптесі Джо Линчтің өлімі туралы. Бұл, бауырсақ, оның ең танымал өлеңі болып саналады, одан кейін Екінші дүниежүзілік соғыста шайқасқан австралиялық әскерлерге арналған «Жағалық жерлеу» өлеңі келеді. 1965 жылы австралиялық жазушы Хал Портер 1930 жылдары Слессормен кездесіп, оның үйінде болғанын айтты. Ол Слессорды былай сипаттады: қалалық өмірді сүйетін, ұқыпты және шамадан тыс сыпайы, осы қасиеттерімен Бодлерге ұқсайды, өйткені ол өсімдіктерге құмарлық таныта алмайды, табиғатта қатыгез, тіпті кешірімсіздікке жақын нәрсені көреді. Ол шөптің ретсіздігіне қарағанда кесілген тасты артық көреді. Рональд МакКвейг Кеннет Слессор туралы ең терең зерттеуді алғаш рет жариялады («The Bulletin» журналында 1939 жылдың тамызында, кейіннен 1944 жылы «Tales out of bed» кітабында қайта жарияланды). Зерттеу оң пікір білдіріп, Слессорды С.Ж. Бреннан мен В.Б. Йейтстен жоғары қойды. Бұл «Бес қоңырау» өлеңінен бір жыл бұрын жазылған, ол Слессордың модернизмге бет бұруын білдірді, бұл қадам, Рундл және басқалардың айтуынша, МакКвейгтың ықпалынан туды. Сондықтан бұл зерттеу Слессор поэзиясының модернизмге дейінгі кезеңін қамтиды. Ақын Дуглас Стюарттың пікірінше, Кеннет Слессордың «Капитан Куктың бес көрінісі» өлеңі «Бес қоңырау» сияқты маңызды және ХХ ғасырдағы австралиялық поэзиядағы «ең маңызды жаңалық» болды. 1944 жылы ол өзінің «Жүз өлең» атты толық жинағын жариялады, содан кейін Слессор тек үш қысқа өлең жариялады. 1944 жылдан кейін және өмірінің соңына дейін поэзия жазудың орнына Слессор журналистикаға және австралиялық поэзияны дамытуға бағытталған әдеби жобаларды қолдауға ден қойды. Слессор Сиднейдегі Журналистер клубының мүшесі болды және 1940–1957 жылдары вице-президент, ал 1957–1965 жылдары президент болып қызмет етті. Слессордың портретін Журналистер клубының мүшесі Уильям Пиджен салған, ол 1976 жылға дейін клубтың барлық президенттерінің портреттерін салған.
a city lover, fastidious and excessively courteous, in those qualities resembles Baudelaire, as he does in being incapable of sentimentalizing over vegetation, in finding in nature something cruel, something bordering on effrontery. He prefers chiselled stone to the disorganization of grass. Ronald McCuaig was the first to produce an in depth review of Kenneth Slessor (in The Bulletin in August 1939 and republished in "Tales out of bed" (1944)). The review was favourable, ranking Slessor above C. J. Brennan and W. B. Yeats. It was written a year before "Five Bells", which marked Slessor's move to modernism, a move inspired, according to Rundle and others, by McCuaig. The review therefore covers the pre modernist parts of Slessor's poetry. According to poet Douglas Stewart, Kenneth Slessor's poem "Five Visions of Captain Cook" is equally as important as "Five Bells" and was the 'most dramatic break through' in Australian poetry of the twentieth century. In 1944 he published his definitive volume of poetry, One Hundred Poems, and from that point on Slessor published only three short poems. Instead of writing poetry, after 1944, and for the rest of his life, Slessor chose to concentrate on journalism and supporting literary projects whose aim was to help develop Australian poetry. Slessor was a member of The Journalists' Club Sydney and served as its Vice President 1940–1957, then as its President 1957–1965. A portrait of Slessor was painted by fellow Journalists' Club member William Pidgeon, who painted the portraits of practically every club president up to 1976.
Марапаттар
1959 жылғы Жаңа жылдық наградалар салтанатында Слессор әдебиетке қосқан үлесі үшін Британ империясы орденінің офицері (OBE) дәрежесіне ие болды.
Жеке өмір
Слесор Норман Линдсейді, Хью МакКрейді және Джек Линдсейді достарының қатарында санады. 21 жасында Слесор 1922 жылғы 18 тамызда Сиднейдің Эшфилд қаласында 28 жастағы Ноэла Беатрис Майер Эварт Глассонға (1893 жылғы 25 желтоқсанда туған) үйленді. Ноэла – Австралиялық сопрано әншісі және музыка композиторы Энни Мей Колетт Саммербеллдің (1867–1949) және Герберт Эдвард Глассонның (1867–1893) қызы. Ол әкесімен ешқашан танысқан емес, ол оның туған күнінен бір ай бұрын, 1893 жылғы 29 қарашада Батурст түрмесінде өлім жазасын алды, өйткені ол 1893 жылғы 24 қыркүйекте жасалған қос – тіпті төрттік – кісі өлтіруде кінәлі деп танылды. Ноэла 1945 жылғы 22 қазанда рактан қайтыс болды. 1951 жылы Паулин Уоллеске үйленді, ал бір жылдан кейін жалғыз баласы Пол Слесордың дүниеге келуін тойлады, бірақ 1961 жылы олардың некесі ажырасып кетті. Ол 1971 жылғы 30 маусымда Солтүстік Сиднейдегі Mater Misericordiae ауруханасында жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды. Оның күлі Руквуд зиратына қойылды.
Журналдар
Vision: A Literary Quarterly, Фрэнк К. Джонсон, Джек Линдсей және Кеннет Слесор редакторында: Vision: A Literary Quarterly, № 1 (1923 жылғы мамыр), Сидней: The Vision Press. Vision: A Literary Quarterly, № 2 (1923 жылғы тамыз), Сидней: The Vision Press. Vision: A Literary Quarterly, № 3 (1923 жылғы қараша), Сидней: The Vision Press. Vision: A Literary Quarterly, № 4 (1924 жылғы ақпан), Сидней: The Vision Press.
Vision: A Literary Quarterly, No. 1 (May 1923), Sydney: The Vision Press. Vision: A Literary Quarterly, No. 2 (August 1923), Sydney: The Vision Press. Vision: A Literary Quarterly, No. 3 (November 1923), Sydney: The Vision Press. Vision: A Literary Quarterly, No. 4 (February 1924), Sydney: The Vision Press.
Өлеңдер жинақтары
Ай ұрысы, Сидней: Дж.Т. Киртлидің қол басылымы (1924); 150 данадан тұратын шектеулі басылым. Жерге келгендер: Өлеңдер, Лондон: Fanfrolico Press (1926); 425 нөмірленген данадан тұратын шектеулі басылым. Трио: Харли Мэтьюс және Колин Симпсонмен бірлескен өлеңдер кітабы, Сидней: Sunnybrook Press (1931); 75 данадан тұратын шектеулі басылым. Дарлингхерст түндері және таңғы гүлдер: Крем-пуфтар мен қылмыс елінде он бірінші қабаттан байқалған 47 ерекше көрініс, Плато шатырының профессоры: және осы суреттер мен өлеңдерде, Вирджил Райлидің суреттерімен, Сидней: Фрэнк К. Джонсон (1931). Cuckooz Contrey, Сидней: Фрэнк К. Джонсон (1932); 500 данадан тұратын шектеулі басылым. Қызықты мал шаруашылығы: Балалар өлеңдері мен сурет кітабы, Сидней Миллердің суреттерімен, Сидней: Фрэнк Джонсон (1933). Бес қоңырау: XX өлең, Сидней: Фрэнк К. Джонсон (1939). Жүз өлең, 1919–1939, Сидней: Angus & Robertson (1944); 1957 жылы «Өлеңдер» деген атпен қайта жаңартылған басылым; 1978 жылы «Таңдамал өлеңдер» деген атпен жаңа басылым.
Эсселер/проза
Нан мен шарап, Сидней, Ангус және Робертсон (1970).