9 ғ. шамамен жасалған «Псевдо-Исидор» - шіркеу мүліктерін қорғау, епископтардың құқығын кеңейту мақсатындағы жалған құжаттар авторы. Рим епископының билігін арттырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
9 ғасырдағы Каролинг дәуірінің авторы және жалған құжат жасаушы
9 ғасырдағы жалған құжат жасаушы
9th century Carolingian era author and forger
the 9th century forger
Псевдо Исидор – кең көлемді, ықпалды жалған құжаттардың авторы (немесе авторлары) ретінде белгілі, аты-жөні белгісіз Каролинг дәуірінің тұлғасы. Псевдо Исидордың басты мақсаты айыпталып отырған епископтарға сот процесінен және айыпталудан де-факто қорғау шараларын ұсыну, діни округ шегінде епископтардың тәуелсіздігін қамтамасыз ету және шіркеу мүліктерінің сақталуын қорғау болды. Бұл жалған құжаттар, ішінара, Рим епископының құқықтық билігін кеңейту арқылы осы мақсатқа қол жеткізді.
Pseudo Isidore is the conventional name for the unknown Carolingian era author (or authors) behind an extensive corpus of influential forgeries. Pseudo Isidore's main object was to provide accused bishops with an array of legal protections amounting to de facto immunity from trial and conviction; to secure episcopal autonomy within the diocese; and to defend the integrity of church property. The forgeries accomplished this goal, in part, by aiming to expand the legal jurisdiction of the Bishop of Rome.
Тарихи негіздер
Псевдо-Изидор IX ғасырдың екінші ширегінде Реймс архиепископтық провинциясында қызмет етті. Ол, Реймс архиепискобы Эббоның тағайындалуына қатысқан болуы мүмкін. Оның көңілі франк епископтарының қатардағы өкілдерімен болды. Корольдік демеумен жүргізілген ондаған жылдық шіркеу реформасы франк епископтарының беделін және саяси маңыздылығын едәуір арттырды; сонымен қатар, Людовик I-нің билігі кезінде болған сенсациялық епископтық сот процестері мен қызметтен шеттетулер оларды құқықтық жағынан осал қылды. Псевдо-Изидор Каролинг шіркеу реформасының ұзақ дәстүрінің жалғасы болды, ал оның жасаған жалған құжаттарында франктердің діни ғұрыптарына, доктринасына, біліміне және басқару саласына қатысты кең тақырыптар қамтылған.
Pseudo Isidore worked in the second quarter of the ninth century, in the archiepiscopal province of Reims. A likely candidate is an ordination of Ebbo, then archbishop of Rheims. His sympathies lay with the rank and file Frankish episcopate. Decades of royally sponsored church reform had contributed substantially to the prominence and political importance of Frankish bishops; it also contributed to their legal vulnerability, as the reign of Louis I the Pious saw a series of sensational episcopal trials and depositions. Pseudo Isidore was also heir to a long tradition of Carolingian church reform, and his forgeries also include a wide array of themes reflecting Frankish liturgical, doctrinal, educational and administrative aspirations.
Мазмұны
Псевдо Исидордың шығармашылығының маңызды бөлігін Шарльмен мен Инақ Пейге жатқызылған, жасалма капитулярий заңнамаларының жинағы құрайды. Бұл жалған Капитуляриялар, көбінесе нақты библиялық, патристикалық және құқықтық көздерден алынған үзінділерден тұрады, франк патшаларының ешқайсысы жарияламағандығына байланысты жалған болып саналады. Көптеген нақты материалдардың арасында Псевдо-Исидориялық бағдарламаны ілгерілететін қолмен жасалған капитулалар да бар. Алғы сөзінде, псевдонимді жинақтаушы Бенедикт Левита (Бенедикт Диакон) бұл ұмытылған капитулярияларды Майнц соборының мұражайынан тапқанын және Майнц архиепископы Отгардың осы материалды кейінгі ұрпақ үшін жинауды бұйырғанын мәлімдейді. Бенедикт өзі жазған кезде Отгардың қайтыс болғанын мойындайтындықтан, оның алғы сөзін 847 жылдан кейінгі кезеңге датуға болады. Псевдо Исидор сонымен қатар, жалған Декреталдардың қолжазбаларында қосымшалар түрінде кездесетін, шағын жалғандықтар сериясын да жасады. Оларға Капитула Ангильрамни кіреді – Мец епископы Ангильрамға Рим папасы Адриан I берген, қылмыстық іс жүргізу туралы қысқаша жинақ; және Халкидон сотының Рустик нұсқасынан алынған үзінділер.
A major constituent of Pseudo Isidore's output consists of a collection of forged capitulary legislation ascribed to Charlemagne and Louis the Pious. These False Capitularies, which consist mostly of excerpts from genuine biblical, patristic and legal sources, are false primarily in the sense that almost none of them were ever promulgated by the Frankish kings. Among the many genuine items are also select forged capitula that advance the Pseudo Isidorian program. In a preface, the pseudonymous compiler, Benedictus Levita (Benedict the Deacon) claims that he found these neglected capitularies in the archives of the cathedral at Mainz; and that the former Archbishop Otgar of Mainz ordered him to collect this material for posterity. Because Benedict seems to acknowledge that Otgar is dead at the time of his writing, it has been possible to date his preface to the years after 847. Pseudo Isidore also developed a small series of more minor forgeries which we find as appendices in manuscripts of the False Decretals. These include the Capitula Angilramni, a brief collection on criminal procedure allegedly given to Bishop Angilram of Metz by Pope Hadrian I; and a series of excerpts from the Rusticus version of the Council of Chalcedon.
Авторлығы
Псевдо Исидордың таңдаған есімдері, соның ішінде Исидор Меркатор (Севильялық Исидор мен Мариус Меркатор есімдерінің қосылуы). Клаус Зехиел Эккес Псевдо Исидордың Амиенс шаһарының Реймсқа бағынышты епархиясындағы Корби монастырының кітапханасында маңызды зерттеулер жүргізгенін мәлімдейді. Зехиел Эккес Корбидің көрнекті теологы және аббаты Паскасий Радберттың (842–847 жылдары аббат болған) Псевдо Исидормен бірдей екеніне сенді; сондай-ақ, жалған Декреталдардың бір бөлігін құрайтын жалған құжаттардың жұмысының алғашқы кезеңі 830-шы жылдардың соңында аяқталды. Бұл теориялар бұрын кең қолдауға ие болған, бірақ қазіргі күні олар күдік тудырып, жиі дауға түседі. Эрик Книббс жалған Декреталдарды 840-шы жылдарға немесе 850-шы жылдардың басына жатқызған ескі, дәстүрлі мерзімдемелердің негізінен дұрыс екенін дәлелдеді. Бірнеше декреталдық жалған құжаттарда Ебоның 845 жылдан кейін Хильдесхайм епископтығына ауысуын ақтауға бағытталған материалдар бар. Сонымен қатар, декреталдық жалған құжаттар Эннодий Павияның 9-ғасырдың ортасындағы Корби қолжазбасынан алынған көптеген элементтерді қамтиды, бұл декреталдық жалған құжаттардың 840-шы жылдардан бұрын жасалғанын жоққа шығарады.
The names assumed by Pseudo Isidore, including Isidorus Mercator (conflated from the names of Isidore of Seville and Marius Mercator). Klaus Zechiel Eckes claims that Pseudo Isidore did important research at the library of the monastery of Corbie, in the Reims suffragan diocese of Amiens. Zechiel Eckes believed that the prominent theologian and abbot of Corbie, Paschasius Radbertus (abbot 842–847) was to be identified with Pseudo Isidore; and that the earliest phase of work on the forgeries, amounting to a subset of the False Decretals, was completed in the later 830s. These theories once commanded wide support, but today they are increasingly disputed. Eric Knibbs has argued that older, traditional dating schemes, which placed the False Decretals in the 840s or early 850s, were essentially correct. Several decretal forgeries contain material that aims to justify Ebo in his episcopal translation to the bishopric at Hildesheim after 845. It has also emerged that the decretal forgeries incorporate many items from a mid ninth century Corbie manuscript of the works of Ennodius of Pavia, which would seem to preclude any dates for the decretal forgeries substantially before the 840s.
Қолжазбалар
Псевдоисидорлық материалды қамтитын жүзден астам ортағасырлық қолжазба сақталған. Олардың көп бөлігі – шамамен 100-і – жалған жарлықтардың көшірмелерін қамтиды.
Well over a hundred medieval manuscripts containing Pseudo Isidorian material survive. The vast majority—around 100—carry copies of the False Decretals.
Ықпал
Кальвинист пастыры Дэвид Блондел жалғандықтың соңғы дәлелін келтірді, ол алғашқы ғасырлардағы папалардың көптеген кейінгі авторлардан кеңінен цитата келтіргенін анықтады және 1628 жылы өз зерттеулерін ("Pseudoisidorus et Turrianus vapulantes") жариялады.
The final proof of forgery was provided by Calvinist preacher David Blondel, who discovered that the popes from the early centuries quoted extensively from much later authors and published his findings (Pseudoisidorus et Turrianus vapulantes) in 1628.