Ирландиялық романизші Анна Мария Холл өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Ирландиялық романист

Анна Мария Холл (6 қаңтар 1800 – 30 қаңтар 1881) – ирландиялық романист, ол көбінесе «Миссис С. С. Холл» деген атпен жариялаған. Ол өнер туралы жазушы Сэмюэл Картер Холлға үйленді, ол «Ұзақ өмірдің естеліктері» (1815-1883) еңбегінде оны сипаттаған. Ол Дублинде Анна Мария Филдинг болып дүниеге келді, бірақ 15 жасында Ирландиядан Англияға кетіп қалды.

Өмір

Холл 1800 жылдың 6 қаңтарында Дублинде дүниеге келген. Ол 1815 жылға дейін анасы, Сара Элизабет Филдинг есімді жесір әйел және әкесі Джордж Каррмен бірге өмір сүрді. 1815 жылы қызы анасымен бірге Англияға келді. Анна Марияның білім алуына Франсис Арабелла Роуден көмектесті, ол тек ақын ғана емес, Мэри Митфордтың айтуынша, "оқушыларын ақынға айналдыру қабілетіне ие" болған. Бұл Анна Марияны Роуденнің басқа да оқушыларымен – Розина Дойл Уилер (кейін Розина Бульвер-Литтон), Каролина Посонби (кейін Леди Каролина Лэмб), ақын Летиция Элизабет Лэндон ("L.E.L.") және саяхатшы Эмма Робертспен байланыстырады. 1824 жылдың 20 қыркүйегінде ол Сэмюэл Картер Холлға үйленді. Анасы қайтыс болғанға дейін Лондонда олармен бірге тұрды. Ханым Холлдың әдебиетке жасаған алғашқы үлесі – 1829 жылғы қаңтарда "The Spirit and Manners of the Age" басылымында жарияланған "Мастер Бен" атты ирландтық эскиз. 35–41 және одан кейінгі беттерде жарияланған. Одан кейін тағы да бірнеше әңгімелер жарық көрді. Ақырында олар "Ирландиялық мінез-құлық эскиздері" (1829) деген жинаққа біріктірілді, содан кейін ол кәсіби автор болды. Келесі жылы ол балаларға арналған "Мектеп бөлмесінің жылнамасы" атты кішкентай жинақты шығарды, ол қарапайым әңгімелер сериясынан тұрды. 1831 жылы Холл біріншісімен бірдей деңгейдегі "Ирландиялық мінез-құлық эскиздерінің" екінші сериясын жариялады, ол жақсы қабылданды. Оның тоғыз романының біріншісі – 1832 жылғы "Буканер", ол Протекторат дәуіріндегі оқиғаны баяндайды, ал Оливер Кромвелл кейіпкерлердің бірі. Күйеуі редакциялаған "New Monthly Magazine" журналына ол "Ирландия өмірінің жарық және көлеңкелі жақтары" атты мақалалар жазды, олар 1838 жылы үш томдық жинақ ретінде қайта басылды. Бұл жинақтағы басты әңгіме – "Бларнидің бақтары", автор оны Тирон Пауэрге рөл беру мақсатымен сахнаға қойды, ол 1838 жылы Адельфиде бір маусым бойы көрсетілді. Холл сонымен қатар 1836 жылы Сент-Джеймс театрында 90 түн бойы көрсетілген "Француз босқыны" және Джон Прит Харли басты рөлді ойнаған "Мейблдің қарғысы" атты пьесаларды жазды. Ол өзінің тағы бір пьесасын, "Кім кім?" атты пьесасын сақтап қалмады, ол 1841 жылғы сәуір айында "SS President" кемесімен сүңгігенде Тайрон Пауэрдің қолында болған. 1840 жылы ол өзінің ең жақсы романы деп есептелетін "Мариан немесе жас қыздың бақыты" романын шығарды, онда оның ирландиялық мінез-құлық туралы білімі Мария Эджворттың жазғандарымен тең стильде көрсетілген. Оның келесі жұмысы – Чемберстің Эдинбург журналына жазылған және кейін жинақталған "Ирландия шаруаларының әңгімелері" сериясы. 1840 жылы ол күйеуіне, негізінен оның өзі жазған "Ирландия, оның көріністері, мінез-құлықтары және т.б." кітабында көмектесті. Ол 1862–63 жылдары "Сент-Джеймс" журналын редакциялады. Күйеуі редакциялаған "The Art Journal" журналында ол 1849 жылы "Англияның қасиетті орындарына саяхаттар" еңбегін жариялады, ал мұнда оның барлық кітаптарының ішіндегі ең әдемісі – "Жазғы түн, махаббат туралы ертегі" сериясы жарық көрді. Оның соңғы шығармаларының бірі – 1875 жылғы "Жақсылықтар мен баталар", Шафтсбери графына арналған, ең үздік суретшілер салған, ұстамдылық туралы әңгімелер жинағы. Холлдың туған жері туралы эскиздері Джон Баним немесе Джеральд Гриффиннің ирландиялық әңгімелеріне қарағанда Мэри Рассел Митфордтың әңгімелеріне көбірек ұқсайды. Оларда ауылдың әдемі суреттері бар, олар моральдық сезімнің салауатты тонымен және нәзік әзіл-қалжыңмен жандандырылған. Оның кітаптары Ирландияда ешқашан танымал болған жоқ, өйткені ол әр тараптан мақтауға және кінәлауға лайық нәрселерді көрді, сондықтан оранжемендер мен рим католиктеріне ұнаған жоқ. 1868 жылдың 10 желтоқсанында оған жылына 100 фунт көлемінде мемлекеттік зейнетақы тағайындалды. Ол Бромптондағы Түкпе ауруханасын (қазіргі Корольдік Бромптон ауруханасы), Губернаторлар институтын (болжам бойынша, Мектеп мұғалімдері мен Губернаторлардың қайырымдылық қоры), Жарақаттанған әйелдер үйін (қазіргі Элизабет Финн Кэр, бұрынғы Қиын жағдайдағы әйелдерге көмек көрсету қауымдастығы) және Найтингейл қорын (қазіргі Флоренс Найтингейл медбикелік және акушерлік факультеті) құруға ықпал етті. Оның қайырымдылығы ең практикалық сипатқа ие болды; ол ұстамдылық, әйелдер құқығы және досы жоқ және құлдырағандар үшін жұмыс істеді. Ол көшедегі музыканттардың досы болды және спиритизмге қатты сенді, бірақ бұл сенім оған адал христиан болып қалуға кедергі болмады. Ол өзінің үйлену тойының 50 жылдығын 1874 жылдың 20 қыркүйегінде атап өтті. Ол 1881 жылдың 30 қаңтарында Шығыс Моулсидегі Девон Лоджда қайтыс болды және 5 ақпанда Аддлстоун шіркеуінің маңында жерленді.

Hall was born in Dublin on 6 January 1800. She lived with her mother, a widow named Sarah Elizabeth Fielding, and stepfather, George Carr of Graigie, Wexford, until 1815. The daughter came to England with her mother in 1815. Anna Maria was educated in part by Frances Arabella Rowden, who was not only a poet, but, according to Mary Mitford, "had a knack of making poetesses of her pupils" This ties Anna Maria to other of Rowden's pupils such as Rosina Doyle Wheeler, later Rosina Bulwer Lytton; Caroline Posonby, later Lady Caroline Lamb; the poet Letitia Elizabeth Landon ("L. E. L."); and Emma Roberts, the travel writer. On 20 September 1824, she married Samuel Carter Hall. Her mother lived with them in London until she died. Mrs Hall's first recorded contribution to literature is an Irish sketch called "Master Ben", which appeared in The Spirit and Manners of the Age, January 1829, pp. 35–41 et seq. Other tales followed. Eventually they were collected into a volume entitled Sketches of Irish Character, 1829, and henceforth she became an author by profession. Next year she issued a little volume for children, Chronicles of a School Room, consisting of a series of simple tales. In 1831, Hall published a second series of 'Sketches of Irish Character' fully equal to the first, which was well received. The first of her nine novels, The Buccaneer, 1832, is a story of the time of the Protectorate, and Oliver Cromwell is among the characters. To the New Monthly Magazine, which her husband was editing, she contributed Lights and Shadows of Irish Life, articles which were republished in three volumes in 1838. The principal tale in this collection, "The Groves of Blarney", was dramatised with considerable success by the author, with the object of supplying a character for Tyrone Power, and ran for a whole season at the Adelphi in 1838. Hall also wrote The French Refugee, produced at the St. James's Theatre in 1836, where it ran 90 nights, and for the same theatre Mabel's Curse, in which John Pritt Harley played the leading part. Another of her dramas, of which she had neglected to keep a copy, was Who's Who? which was in the possession of Tyrone Power when he was lost in the SS President in April 1841. In 1840, she issued what has been called the best of her novels, Marian, or a Young Maid's Fortunes, in which her knowledge of Irish character is again displayed in a style equal to anything written by Maria Edgeworth. Her next work was a series of Stories of the Irish Peasantry, contributed to Chambers's Edinburgh Journal, and afterwards published in a collected form. In 1840 she aided her husband in a book chiefly composed by him, Ireland, its Scenery, Characters, &c. She edited the St. James's Magazine in 1862–63. In The Art Journal, edited by her husband, she brought out "Pilgrimages to English Shrines" in 1849, and here the most beautiful of all her books, Midsummer Eve, a Fairy Tale of Love, was serialized. One of her last works, Boons and Blessings, 1875, dedicated to the Earl of Shaftesbury, is a collection of temperance tales, illustrated by the best artists. Hall's sketches of her native land bear a closer resemblance to the tales of Mary Russell Mitford than to the Irish stories of John Banim or Gerald Griffin. They contain fine rural descriptions, and are animated by a healthy tone of moral feeling and a vein of delicate humour. Her books were never popular in Ireland, as she saw in each party much to praise and much to blame, so that she failed to please either the Orangemen or the Roman Catholics. On 10 December 1868, she was granted a civil list pension of £100 a year. She was instrumental in founding the Hospital for Consumption at Brompton (now the Royal Brompton Hospital), the Governesses' Institute (presumably the School Mistresses and Governesses’ Benevolent Institution), the Home for Decayed Gentlewomen (see Elizabeth Finn Care formerly the Distressed Gentlefolks' Aid Association), and the Nightingale Fund (used to set up what is now the Florence Nightingale Faculty of Nursing and Midwifery). Her benevolence was of the most practical nature; she worked for the temperance cause, for women's rights, and for the friendless and fallen. She was a friend to street musicians, and a thorough believer in spiritualism; but this belief did not prevent her from remaining a devout Christian. She kept the 50th anniversary of her wedding day on 20 September 1874. She died at Devon Lodge, East Moulsey, 30 January 1881, and was buried in Addlestone churchyard, 5 February.

Шығармалары

Басқа туындылары: "Бұқанер", "Жамандық дұрысқа айнала ма?" және "Арт Журналда", оның күйеуі Сэмюэл Картер Холл редакторы болған, көптеген эскиздер мен Шарптың лондондық журналы. Ол күйеуімен бірге "Ирландия: оның пейзажы, мінезі және т.б." (1841–43) атты еңбекте де жұмыс істеді.