Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Батыс Отаго – Жаңа Зеландияның Отаго аймағының бір бөлігіне берілген жергілікті атау, ол Саутленд шекарасына жақын орналасқан. Әкімшілік тұрғыдан Оңтүстік Отагомен байланысты, бірақ географиялық тұрғыдан одан Көк таулар деп аталатын төбелермен бөлінеді. Батыс Отагодағы ең ірі елді мекендер – Тапануи және Хериот, ал осы аймақтағы басқа да елді мекендер – Моа Флат, Эдиевал, Крукстон, Мерино Даунс және Вайкоикой. Батыс Отаго деп сипатталатын аймақ кейде Лоренс, Клинтон және Бомонтты да қамтиды. Келсоның қараусыз қалған қаласы да Батыс Отагоның ішінде орналасқан. Аймақтың басқа да ерекшеліктері – Конустық төбе және Ландслип төбе, соңғысы маңызды қазбаларға толы геологиялық құрылым. Батыс Отаго Жаңа Зеландия мемлекеттік тас жолдары желісіне қосылады, ол Помахака аңғары арқылы солтүстік-оңтүстік бағытта Горе жанындағы және Рейс Джанкшн жанындағы жолдармен жалғасады. Бұрын аймаққа 1880 жылдан 1978 жылға дейін қызмет көрсеткен Тапануи тармағының теміржол желісі де болған. Еуропалықтардың бұл аймаққа қоныстануы 1850 жылдарға дейін жетеді. Аймақтың алғашқы қоныс аударушыларының бірі – он жылдан астам уақыт Австралияда мал өсірумен айналысқан ағылшын Уильям Пинкертон, ол 1857 жылы Тапануи маңындағы жерді алғаш рет шаруашылыққа дайындады. Шотландиялық Адам Оливер және оның әйелі Агнес бір жыл бұрын Помахака аңғарында қоныстанған. Еуропалықтар келгенге дейін бұл аймақ маорилердің моа аңдау аймағы болған, бірақ тұрақты елді мекендер аз болған. Батыс Отаго – Помахака өзеніне жақын орналасқан, орманды төбелер мен егістік жерлерден тұрады. Мал шаруашылығы (қой және ірі қара) – аймақтағы маңызды сала, ал Тапануи тарихи тұрғыдан орман шаруашылығының орталығы болып табылады.
West Otago is the local name given to part of the region of Otago, New Zealand, lying close to the border with Southland. It is administratively connected to South Otago, but is geographically separated from it by a range of hills known as the Blue Mountains. The largest settlements in West Otago are Tapanui and Heriot, and other localities within the area include Moa Flat, Edievale, Crookston, Merino Downs, and Waikoikoi. The area described as West Otago is sometimes extended to include Lawrence, Clinton, and Beaumont. The ghost town of Kelso also lies within West Otago. Other notable features of the area include Conical Hill and Landslip Hill, the latter being a major fossil bearing formation. West Otago is connected to the New Zealand State Highway network by , which runs north–south through the Pomahaka valley linking near Gore and at Raes Junction. The area was formerly also served by a rail branch line, the Tapanui Branch, which ran from 1880 until 1978. European settlement in the area dates back to the 1850s. Early settlers in the region included William Pinkerton, an Englishman who had been a runholder in Australia for over a decade, who first cleared land for farming around Tapanui in 1857. A Scottish settler, Adam Oliver, and his wife Agnes, had settled further down the Pomahaka valley the previous year. Prior to European arrival, the area was a Māori moa hunting area, but had little if any permanent settlement. West Otago consists of rolling farmland and forested hills close to the Pomahaka River. Livestock farming (sheep and cattle) is a major industry in the area, and Tapanui is historically a forestry centre.