Кіріспе
Ағылшын ойлап табушысы және тыңшысы
сондай есімділер
those of a similar name
Джеффри Нейтанiel Джозеф Пайк (9 қараша 1893 – 21 ақпан 1948) – ағылшын журналисі, педагог және өнертапқыш. Пайк Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германиядағы тұтқыннан қашып шығуы арқасында көпшілік назарына ілікті. Ол жалған паспортпен Германияға сапар шеккен, жақын арада тұтқындалып, абақтыға отырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пайк жаңадан ойлап тапқан пикрет материалынан Хабакук кемесін салуды ұсынды.
Ерте өмір
Пайктің әкесі Лайонел Эдвард Пайк еврей заңгері болған. Пайк бес жасында қайтыс болып, отбасын мүсіз қалдырды. Оның анасы туыстарымен дауласып, балаларының өмірін "тозаққа" айналдырды. Ол Пайкты Веллингтонға, сол кезде көбінесе әскери шенеуніктердің ұлдарына арналған жеке мектепке жіберді. Анасының талабымен Пайк ортодоксал еврейлердің киімдерін киіп, салтын сақтады. Ол он үш жасында дінсіз болды. Ол бастан өткерген қуғын-сүргін оған "Элитаға" деген жек көрушілік пен сынып сезімін ұялатты. Веллингтонда екі жыл оқығаннан кейін, оны жеке оқытуға алып, кейін Кембридж университетіндегі Пемброк колледжіне заң оқуға қабылдады.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Пайк оқуын тастап, соғыс тілшісі болды. Ол Daily Chronicle газетінің редакторынан өзін Берлинге жіберуді сұрады. Ол Дания арқылы американдық теңізшіден алған паспортты пайдаланды. Германияда ол жергілікті немістермен сөйлесіп, басқалардың сөздерін тыңдап, немістердің Ресей империясымен соғысқа жұмылдырылуын көрді. 1914 жылдың қазан айының басында Германияда алты күн өткен соң Пайк ұйықтап жатқанда тұтқындалды, ал үстелінде ағылшын тілінде жазылған хат қалдырылды. Ол жалғыз камерада тұтқындалып, өлім жазасынан құтылуы мүмкін деп ойлады, сонымен қатар: «Германия үкіметі маған 4 пени жұмсамайды, егер ол бесінші күні жерлеу шығындарына тап болса» деді. Тұтқында болғанда ол аштық туралы ойланды: Тұтқында болғанда Пайк кітаптарға, жазу құралдарына және әлеуметтік қарым-қатынасқа құштар болды. Жатығуға рұқсат алғанда ол аулада жүріп, басқа тұтқындармен сөйлесті. Ол Рудиард Киплингтің «Егер» және Льюис Кэрроллдың «Жабервоки» өлеңдерін жадынан қайта құрап, қараңғыда жоғары дауыста оқыды. Осы уақыт аралығында Пайк өзінің санасының сау екеніне күмән келтірді. 1915 жылдың қаңтар айында ол басқа түрмеге ауыстырылды, онда ол басқа тұтқындармен араласып, газет сатып ала алды. Ол мыңдаған шетелдіктердің Рулебендегі интернациялық лагерьге ауыстырылмас бұрын карантиннен өткенін білді. Бес күннен кейін ол Моабиттегі үшінші түрмеге, содан соң Рулебендегі тұтқын лагеріне ауыстырылды. Рухлебенде Пайк Оксфорд пен Кембриджді бітіргендермен кездесті. Олар оған қосымша киім, азық-түлік, кітаптар және басқа да қажетті заттар берді. Пайк көп ұзамай ауырып, екі рет пневмония мен тамақ уытынан көз жұмай жаздай болды, бірақ жазда жазылып кетті. Ауруына қарамастан ол қашу мүмкіндігін ойлады және басқа тұтқындармен қайта-қайта сұхбаттасты. Көптеген адамдар қашудың мүмкін емес екенін ойлады, бірақ ағылшын Эдвард Фолк басқа әрекеттердің сәтсіз аяқталуына қарамастан келісті. Пайк бұрынғы қашулар туралы статистикалық мәліметтерді жинады және Фолкпен бірге қашуға шешім қабылдады, дайындық үшін дене шынықтыру жаттығуларын жасады. 1915 жылдың 9 шілдесінде Пайк пен Фолк шатырға кіріп, теннис торларының астына жасырынды, күн бату кезіндегі жарқыраған сәулелерді күзетшінің көзін жою үшін пайдаланды. Сәттілікке жеткен соң, олар қараңғы түскенше күтіп, сыртқы қоршаудан асып өтті. Пайк пен Фолк Берлинге трамваймен барды, киім мен кемпингтік жабдықтар сатып алып, батысқа қарай сапарлады. Голландия шекарасына 129 шақырымдай жеткенде олар жаяу жүруге шешім қабылдады, тікенді сымдар мен батпақтарды басып өтті. Шекараға жақындағанда олар қалған тамағын жеп, баудан жасалған арқаннан басқа жабдықтарын тастап, Голландия шекарасын кесіп өтуге шешім қабылдады. Тынығып жатқанда оларды солдат тауып алды және оқиғадан шығу үшін сөйлесуге тырысты, бірақ солдат голландиялық екенін және олар Голландия аумағында екенін анықтады. Осы жерден олар Англияға жол тартты. Пайк редакторға миссиясы сәтсіз аяқталғанын мойындады. Бірақ редактор Пайкке оның қашу тарихы, Пайк Амстердамнан жіберген ұзақ телеграммаға негізделген, соғыс кезіндегі Флит-стриттегі ең маңызды жаңалықтардың бірі болғанын айтты. Пайк Германияға кіріп, одан шыққан алғашқы ағылшын болды және ол Chronicle үшін бірқатар мақалалар жазуға шақырылды. Пайк соғыс тілшісі болуға деген қызығушылығын жоғалтқанын айтып, бас тартты. Ол уақытын тәжірибелері туралы лекция оқумен және Чарльз Кей Огден басқаратын Кембридж журналына жазумен өткізді. Соғыс әлі жалғасып жатқандықтан, Пайк қашу туралы кейбір мәліметтерді жазбадан шығарды. «Рухлебенге және кері» кітабы 2002 жылы қайта басылды. 1918 жылдың наурыз айында Пайк Маргарет Эми Чаббпен танысты және үш айдың ішінде үйленді.
During confinement, Pyke longed for books, writing material and socialising. When allowed out for exercise, he moved around the yard and exchanged words with other inmates. He pieced together poems from memory – If by Rudyard Kipling and Jabberwocky by Lewis Carroll – and recited them loudly in the darkness. During this time, Pyke questioned his sanity. In January 1915, he was transferred to another prison where he was able to mix with other prisoners and buy newspapers, learning that thousands of foreigners had passed through this prison for a period of quarantine before being transferred to the internment camp at Ruhleben. Five days later, he was transferred to a third prison in Moabit, and then to the internment camp at Ruhleben. At Ruhleben, Pyke met fellow graduates from Oxford and Cambridge. They supplied him with extra clothes, food, books and other amenities. Pyke soon became ill and he nearly died of double pneumonia and food poisoning, but recovered in summer. Despite illness, he thought about the possibility of escape and repeatedly questioned fellow inmates. Most were pessimistic about escape, but an Englishman, Edward Falk, agreed despite the low success rate of other attempts. Pyke compiled statistical data on previous escapes, and together with Falk, made a decision to escape, following a regime of calisthenic exercise to prepare. On the afternoon of 9 July 1915, Pyke and Falk crept into a hut and hid under tennis nets, using glare from the sunset to blind the patrolling guard. Successful, they waited until dark and climbed over the perimeter fences. Pyke and Falk took a tram into Berlin, buying clothes and camping equipment and then traveled west. Within 80 mile (129 km) of the Dutch border, they decided to walk, traversing barbed wire fences and quagmire. Approaching the border, they consumed what remained of their food and discarded their equipment apart from some rope made from string, deciding to cross the Dutch frontier. As they rested, they were discovered by a soldier and tried to talk their way out of the encounter, only to discover the soldier was Dutch and they were already inside the Netherlands. From here, made their way to England. Pyke visited his news editor to confess that his mission had failed. However, the editor told Pyke that the story of his escape, based on a long telegraph report Pyke had sent from Amsterdam, had become one of the biggest Fleet Street scoops of the war. Pyke was the first Englishman to get into Germany and out again, and he was encouraged to write a series of articles for the Chronicle. Pyke refused, citing lost interest in being a war correspondent. He divided his time between lecturing on his experiences and writing for the Cambridge Magazine, edited by Charles Kay Ogden. Because the war was still on at that time, Pyke omitted some details of his escape from his account. To Ruhleben – And Back was republished in 2002. In March 1918, Pyke met Margaret Amy Chubb, they were married within three months of meeting.
Малтүйе мектебі
Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар аралығында Пайк ақша табудың бірнеше схемаларын іске асыруға тырысты, тауар нарығында спекуляция жасады, өзінің қаржылық басқару жүйесін қолданды және назар аудармау үшін және жоғары брокерлік комиссиялардан қашу үшін әртүрлі қор брокерлері арқылы жұмыс істеді. Пайктардың Дэвид Пайк (1921–2001) есімді ұлы болды, және Пайк ұлының білімі мәселесімен шұғылданды. 1924 жылғы қазан айында, өзінің біліміннен өзгеше білім беруді құру және қызығушылықты ынталандырып, жастарды ХХ ғасырда өмір сүруге дайындау үшін ол Кембридждегі үйінде кішкентай балалар мектебін ашты. Оның әйелі Маргарет мектептің және оның идеяларының жақтаушысы болды. Пайк мектепті басқару үшін психолог Сьюзан Сазерленд Айзексті тартты, және Пайк білім беру туралы көптеген жаңа идеяларға ие болса да, ол оған араласпайтынына уәде берді. Пайк қалалық спекуляцияларын жалғастырды, ол Малтинг Хаус мектебін қаржыландырды. Малтинг Хаус мектебі американдық философ және педагог Джон Дьюидің теорияларына негізделген. Ол балалардың жеке дамуына көмектесті; балаларға үлкен еркіндік берілді және жазалаудың орнына қолдау көрсетілді. Мұғалімдер балаларды бақылаушылар ретінде қарастырды, ал балалар зерттеушілер ретінде қарастырылды. Қысқа мерзім ішінде «The Maltings» коммерциялық табысқа жетпесе де, сыншылар тарапынан маңызды мойынсоққа ие болды; оны көптеген педагогтар бақылады және ол деректі фильмнің тақырыбы болды. Пайк мектеп үшін амбициялық жоспарларына ие болды және күнделікті басқаруға араласа бастады, содан кейін Сьюзан Айзекс The Maltings-тен кетіп қалды. 1927 жылы Пайк барлық ақшасын жоғалтып, банкротқа ұшырады. Малтинг Хаус мектебі жабылуға мәжбүр болды, Маргарет Пайк директордың хатшысы болып жұмысқа орналасты; ол Джеффриді тастап кетті, бірақ олар ешқашан ажырасқан жоқ. Бұрыннан депрессияның эпизодтарынан зардап шегіп және брокерлеріне үлкен қарыздармен жүктелген ол, қалыпты өмірден толығымен бас тартып, жақын достарының қайырымдылығымен күшін алды.
Антисемитизмге қарсы жұмыс
1934 жылы Пайк гуманитарлық себептерді келтіре отырып, нацистік Германиядағы антисемитизм толқынына қарсы шықты. Пайк христиандық көшбасшыларды нацистерді айыптау үшін бірдей уақытта мәлімдеме жасауға шақырды және антисемитизммен күресу үшін ұйым құруға ақша жинады. Ол прежудистің иррационалдығы туралы бірнеше мақала жазды және кітап жазуға кірісті. Өзінің жарияланған хаттары мен мақалаларында Пайк деректерді жинау қажеттігін қатыстыра айтты, бұл идея басқа ойшылдардың көңілінен шықты. Олар Пайкке идеяның бастапқы тұқымын толық мойындап, қарапайым британдықтардың өмірін құжаттау мақсатында "Жаппай бақылау" жобасын құрды.
Испанияға арналған индустриялық ерікті көмек
Испаниядағы Азамат соғысы кезінде Пайк Испанияға ерікті өнеркәсіптік көмек көрсету (VIAS) ұйымын құрды, бұл аз қаржысы бар адамдарды өз уақыттары мен біліктіліктерін салым етуге шақырды. Жасырын еңбектің қауіпті үрдіс тудыруы мүмкін деп ойлаған кәсіби одақ өкілдері бұған қарсы болды, бірақ Пайк әрекеттен жаңылған жоқ. 1938 жылдың қазанына дейін Испанияға жиырма бес көлік, оның ішінде екі жылжымалы қан құю пункті жіберілді, ал соғыс аяқталғанға дейін жетпістен астам көлік салым етілді. Кәсіби одақтар ұйымдастырған жұмысшылар, мекемелер мен жабдықтарды беруге дайындығын білдірген иелерінің көмегімен, қажетті жабдықтарды өндіре алды. Пайк сондай-ақ медициналық жабдықтарды немесе науқастарды тасымалдауға арналған мотоциклге қосымша тіркеме ойлап тапты. Ол көптеп қолжетімді болған американдық Harley Davidson мотоциклдерін сатып алу үшін қаражат жинады және жұмысшыларды ақысыз тіркемелер жасауға көндірді, олардың нәтижелері Испанияға жіберілді. Пайк испан үкіметі үшін матрастар жасауға, испан шаруалары үшін пайдаланылмаған ат арбаларын жинауға және жұмысшылар қолданатын қол құралдарын жинауға да көмектесті. Ол британдық жұмысшылар өз үлесін қайырымдылық деп есептемеуі керектігін, өйткені испан халқы өз әріптестері үшін күресіп, қаза болып жатқанын көрсететін күшті насихат буклеттерін жариялады. Испанияда бинттер мен таңғыштардың жетіспеушілігін жою үшін ол күнде кептірілген торфты муслин қаптарға тігіп, мақтадан жасалған таңғыштардың орнына пайдалануды ұсынды. Көп ұзамай Ұлыбританиядағы еріктілер жинаған торф Испанияға жіберілді.
Нацистік Германияда тыңдау
1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Пайк неміс халқының нацистік режим туралы не ойлайтынын анықтау мәселесін қарастырды. Оның идеясы – Германияға еріктілерді жіберіп, қарапайым адамдармен сұхбаттасу арқылы құпия түрде пікір сауалнамасын жүргізу болатын. Ол еріктілерді жеке баптайтын. Жоспар бойынша, сұхбаттасушылар Германиядағы турда гольфшылар ретінде таныстырылуы керек еді, ал сұхбаттар бейресми форматта өтуі керек, сұрақтар күнделікті әңгімелерге араластырылуы тиіс; алғашқы нысана ретінде Франкфурт қаласы таңдалды. Пайк Франкфуртқа сапар шегіп, онда Питер Рэлимен кездесті. Рэли Германияда Пайктің жеткілікті гольфшылары бар екенін және олар Франкфурт гольф клубына матч ұсынуы мүмкін екенін айтты. Пайк бұл керемет идея деп шешіп, жаңа жоспарды іске асырды. 21 тамызға дейін Пайк Германияда он сұхбаттасушыны жұмысқа орналастырды. 25 тамызда Сыртқы істер министрлігіндегі байланыстар арқылы алған ақпарат бойынша Пайк барлық агенттерін кері шақырды және олар келесі бірнеше күн ішінде Англияға оралды. Пайктің бастапқы ниеті Гитлерге неміс халқының нағыз сезімдерін көрсету болған, бірақ соғыс басталғаннан кейін бұл жоспар орындалмады. Рали мен Патрик Смит жаңа құрылған BBC World Service арнасында Германиядағы және Лондондағы көңіл-күйді салыстырып баяндама жасады, ал Пайк Соғыс министрлігіне есеп дайындады. Пайк пікір сауалнамасының нәтижелеріне қызығушылық туғызуға және бейтарап елдердің азаматтарын пайдаланып Германияда осы тәжірибені қайталауға тырысты. Ол көп қолдау алмады, бірақ консерватор парламент депутаты Лео Америдің назарын өзіне аударды. Амери Пайктің идеясының құнды екенін ойлады және Клемент Атли мен сэр Стаффорд Криппс сияқты басқаларды жеке түрде оған көндірді. Пайктің достары бұл жоспардан ештеңе шықпайтынын түсініп, Пайкті мәселені тоқтатуға итермеледі.
Әскери өнертабыстар
Пайк кейіннен стратегиялық жоспарлау туралы жазды және бірқатар практикалық өнертабыстарға қатысты идеялармен айналысты. Баражды шарларды көргеннен шабыттанған ол, оларды микрофондарды орнату үшін пайдалану идеясын ұсынды, бұл арқылы триангуляция әдісімен ұшақтардың орналасқан жерін анықтауға болар еді. Пайк радардың дамуы осы мақсатқа жетудің әлдеқайда тиімді жолын ұсынатынын білмеді.
" Аспа " операциясы / Бірінші арнайы қызмет тобы
Норвегияға шабуыл жасағанда Пайк солдаттарды қар арқылы жылдам тасымалдау мәселесін қарастырды. Ол Армстед қар моторы деп аталатын ескі патент негізінде бұрандалы көлік құралын жасауды ұсынды. Бұл көлік құралының салмағын көтеріп тұру үшін артиллериялық снарядтарға ұқсас жеңіл цилиндрлердің жұбы қолданылатын. Бұл цилиндрлердің спиральді жиегі қарға кіріп, цилиндрлер қарсы бағытта айналғанда көлікті алға жылжытады. Пайк аз санды, бірақ жоғары мобильді әскерлердің көптеген жау әскерлерінің назарын аударуға және олардың ықтимал шабуылдарға қарсы күзетуді қамтамасыз етуге қабілетті екенін есептеді. Бастапқыда Пайктің идеясы қабылданбады. Бірақ 1941 жылдың қазан айында Луис Маунтбеттен Роджер Кейстің орнын басып, Біріккен операциялардың Бас штабына тағайындалды. Бұл бөлімнің жұмыс сипатын өзгертті және Маунтбеттен ерекше таланттар мен жаңа идеяларды қабылдады. Консерватор парламент мүшесі Лео Амери Маунтбеттенге хат жолдап, Кейс бұрын қабылдамаған Пайктің Норвегия жоспарын қайта қарастыруды және Пайкті өз штатына қабылдауды ұсынды. Маунтбеттен Пайктің идеяларын бағалады, басқа қызметкерлердің жұмысын жақсартты және ақырында жоспарды қабылдады. Бұл операция "Егіншілік" операциясы деп аталды. Премьер-министр Уинстон Черчилльке ұсынылғанда ол кездесу протоколында былай деп жазды:
Пайктің қар көлігі жобасы канадалық Weasel ізді тасымалдау құралының жасалуымен алмастырылды, ол алғаш рет америкалық-канадтық коммандос бөлімі – Бірінші арнайы күштер тобы үшін жасалды. Бұл бөлім бастапқыда Норвегияға оқуға жіберілген, бірақ іс жүзінде Италияда қолданылды. АҚШ одан жүздеген дана M29 моделімен шығарды.
Хабакук жобасы
1942 жылдың сәуір айында Пайкке Арктика суларында кемелердің мұздануын болдырмау мәселесі қойылды. Ол бұл мәселені Кембридждегі Кавендиш зертханасындағы Макс Перутцке жеткізді; Пайк Перутцтің бұрын "Арба" операциясының қиындықтары бойынша қардың физикалық қасиеттерін зерткенін білген. Перутц шешім ұсынды және оның меморандумында былай деп жазылған: 1942 жылдың қыркүйегінде Пайк Маунтбеттенге өзінің идеяларын егжей-тегжейлі баяндаған 232 беттік меморандум жіберді. Онда мұздың және суытылған судың (судың тоңазу нүктесінен төмен суытылған, бірақ сұйық күйінде қалған) бірнеше пайдалануы және табиғи немесе жасанды түрде тоңазытылған мұздан алып ұшақ тасымалдаушыларды салу туралы ұсыныс келтірілді. Әдеттегі авианосецтер салыстырмалы түрде шағын, арнайы ұшақтармен шектелген болса, бұл кемелер әдеттегі ұшақтар мен бомбалаушыларды ұшырып, қондыра алатын. Осылайша, олар Атлантиканың ортасында конвойлерге әуе қорғанысын ұсынып, теңіз үстіндегі ұзақ қашықтыққа ұшулар үшін немесе Франция мен Жапонияға қарсы десанттық шабуылдар үшін ұшу алаңдары ретінде пайдаланылуы мүмкін. Дэвид Ламптың Пайк туралы жазған кітабында ол ағаш талшықтарымен нығайтылған мұзды пайдалануға шешім қабылдағаны айтылады, бірақ басқа мәліметтер бұл туралы емес екенін көрсетеді. Пайк әуе кемелері үшін мұхиттың ортасында тоқтау орнын бірінші болып ұсынған жоқ, сондай-ақ мұндай жүзбелі арал мұздан жасалуы мүмкін деген тұжырымды бірінші болып жасаған жоқ. Неміс ғалымы доктор А. Герке Германиядағы Вальденбургтен бұл идеяны ұсынды және 1930 жылы Цюрих көлінде алдын ала тәжірибелер жүргізді. Пайктің меморандумында бірнеше қосымша хаттар болды. Біріншісінде Маунтбеттеннен ұсыныстарды өзі оқып шығуын және оларды "сол ақымақ Лошингтонның" қолына түсірмеуін сұрады. Екінші, ұзынырақ хатында Маунтбеттеннен меморандумның алғашқы отыз бетін оқып, одан әрі жалғастыруға бола ма екеніне шешім қабылдауын өтінді. "Бұл алтын болуы мүмкін: немесе тек жарқырауы мүмкін. Менің айтуым қиын. Мен осы мәселені тым ұзақ уақыт зерттедім, соның салдарынан көзім бүркелді". Маунтбеттен оны бригадир Уайлдман Лушингтонға тапсырды, ал Лушингтон Дж.Д. Бернальдың көмегімен Пайктің негізгі ұсыныстары жүзеге асырылатынына көз жеткізді. 1942 жылдың желтоқсан айында премьер-министр Черчилль жоба бойынша зерттеулерді ең жоғары басымдықпен жүргізуді бұйырды және табиғаттың мүмкіндігінше көп жұмыс істеуі керек деген пікірін білдірді. Пайкреттен жасалған ұшақ тасымалдағыш кемені салу жобасы "Хабакук" жобасы деп аталды, ал Пайк Уинстон Черчилльтің жеке ұсынысымен Канадаға, Маккензи Кингке жіберілді. Ол кеткен кезде, Адмиралтействоның кеме құрылысы бөлімінің бастығы басқарған комитеті Маунтбеттенге "Хабакук" туралы меморандум жіберді. Пайк Канададан оралды. Пайктің бастапқы меморандумында пикреттің басқа да қолданылу жолдары туралы айтылған, мысалы, Жапонияға болатын шабуылға десант кемелерін салу және жағажайлардағы нығайтуларды пикрет сұйықтығын бүрку арқылы тез салу. Бұл идеялардың көпшілігі суытылған судың қасиеттеріне сенуге байланысты болды, оны соғыс қаруы ретінде қолдануға болады деп ойлады: кемеден сорғылап, бірден мұз қорғандарын құруға немесе тікелей жау әскерлеріне бүркуге болады. Алайда, Макс Перутцтің пікірінше, мұндай идеялар іс жүзінде жүзеге асырылуы қиын. 1943 жылдың қыркүйегінде Пайк амфибиялық шабуылға қолдау көрсету үшін пикреттен жасалған кемелерге қатысты сәл аз амбициялық жоспар ұсынды. Ол ұзындығы 200 фут (61 м), ені 50 фут (15 м) пикрет мониторының бір әскери-теңіз қару-жарағының мұнарасын орнатуды ұсынды; бұл кеме өзін-өзі қамтамасыз ете алатын немесе пайдалану орнына сүйрейтін болуы мүмкін. Сондай-ақ, ол пикретті су бұрғыштар мен қону сатыларын жасауға ұсынды. Сол кезде Макс Перутц бұл идеялардың іске асырылуы мүмкін деп ойлады және пикрет бойынша бұрынғы зерттеулер Пайктің жоспарын жүзеге асыруға жеткілікті деңгейде дамыған. Бұл жоспар іске асырылмады, бірақ одақтастардың Нормандияға шабуылы үшін "Малбери" деп аталған алдын ала құрастырылған бетон бұрғыштар мен қону сатылары жүйесі қолданылды. Пайктің жоспарлары оның "Малбери" жоспарлары туралы біраз білімі болғанын көрсетеді, мүмкін ол "Малберидің" негізін қалаушылардың бірі болған Бернальмен байланыстары арқылы білген.
In September 1942, Pyke sent a 232 page memorandum to Mountbatten detailing his ideas. It suggested a number of uses for ice and for super cooled water (water that has been cooled below its freezing point while remaining liquid) and the suggestion of the construction of gigantic aircraft carriers from ice that was either frozen naturally or artificially. Whereas conventional aircraft carriers were restricted to relatively small, specialised aircraft, these could launch and land conventional fighters and bombers. As such, they could provide air cover for convoys in mid Atlantic, staging posts for long flights over seas or as launch pads for amphibious assaults on France or Japan. A biography of Pyke by David Lampe indicates that he had decided to use ice reinforced with wood fibres, but other accounts make it clear that this is not the case. Pyke was not the first to suggest a floating mid ocean stopping point for aircraft, nor the first to suggest that such a floating island could be made of ice, German scientist Dr. A. Gerke of Waldenburg in Germany proposed the idea and carried out some preliminary experiments in Lake Zurich in 1930. Pyke's memorandum included a couple of cover notes. The first requested that Mountbatten should read the suggestions himself before allowing it to fall into the hands of "that damned fool Lushington". The second, longer, note asked that Mountbatten read the first thirty pages of the memorandum before deciding whether it was worthwhile to continue "It may be gold: it may only glitter. I can't tell. I have been hammering at it too long and am blinded". Mountbatten handed it to Brigadier Wildman Lushington, and Lushington with the assistance of J. D. Bernal, concluded that Pyke's main proposals were feasible. In December 1942, Prime Minister Churchill issued a directive that research on the project should be pressed forward with the highest priority and he expressed the opinion that nature be allowed to do as much of the work as possible. The project to build a large aircraft carrier of pykrete was known as Project Habakkuk, and Pyke was sent to Canada with a personal introduction from Winston Churchill to Mackenzie King. While he was away, an Admiralty committee headed by the Chief of Naval Construction sent a memorandum about Habakkuk to Mountbatten. Pyke returned from Canada. Pyke's original memorandum mentioned other applications for pykrete such as building landing ships for the prospective invasion of Japan and for quickly constructing fortifications at a beachhead by spraying an existing building with pykrete liquid that would freeze into a thick layer. Many of these ideas relied upon a misplaced faith in the qualities of supercooled water which he thought could be used as a weapon of war: pumped from a ship it could be used to instantly form bulwarks of ice or even be sprayed directly onto enemy soldiers. However, such ideas were according to Max Perutz, impractical. In September 1943, Pyke proposed a slightly less ambitious plan for pykrete vessels to be used in support of an amphibious assault. He proposed a pykrete monitor 200 feet (61 m) long and 50 feet (15 m) wide mounting a single naval gun turret; this could be self powered or towed to where it would be used. He also suggested the use of pykrete to make breakwaters and landing stages. At the time, Max Perutz thought the ideas were practical and that the preceding research on pykrete was sufficiently advanced to allow Pyke's plan to be executed. The plan was not put into action, but for the allied invasion of Normandy a system of preconstructed concrete breakwaters and landing stages called Mulberry was employed. Pyke's plans hint that he had some knowledge of the Mulberry plans, perhaps through his contacts with Bernal, who was one of Mulberry's progenitors.
Құбырдағы ерлер
1943 жылдың соңында Пайк Маунтбеттенге жақын 50 беттік меморандум ұсынды, онда ол порттық жабдықтар жеткіліксіз және ішкі аймаққа аз жолдар бар жағдайда кемелерден жүк түсіру мәселесін шешу үшін өзінің идеяларын түсіндірді. Бұл жағдай Тынық мұхиты соғыс театрында кең таралған және 1943 жылы Нормандия жағалауына қондырып Францияға шабуыл жасау шешіміне негіз болды, онда порттар болмады және 24 футтық толқын болды. Пайк кемеден жағаға отын тасымалдау үшін қолданылатын құбырларды пайдаланып, ішінде жеткілікті кішкентай материалдық заттар бар герметикалық контейнерлерді жылжытуды ұсынды. Пайк құбырлардың кішкентай жабдықтарды тасымалдай алатынын, ал үлкен заттарды екі футтық құбырлар арқылы өткізуге болатынын айтты. Сонымен қатар, құбырлар жағада тоқтауының қажеті жоқ, оларды қажеттікке қарай ішкі аймаққа дейін созуға болады. Берналь идеяны сақтықпен қолдады, бірақ оны зерттеуге көп еңбек қажет екенін қосты. Пайк идеясы кейде сұйықтың қысымымен құбырлар арқылы итерілетін тазалау щеткаларына және бүгінде тазалау және телеметрия үшін қолданылатын құбыр шошқаларына ұқсас болды. Содан кейін Пайк өзінің "Қозғалмалы өзендер" идеясын персонал тасымалына да қолдануға болатынын ұсынды. Құбырлардың диаметрі кем дегенде екі фут болуы керек және қысым жоғары болуы тиіс. Ол жолаушыларды оттегімен қамтамасыз ету жолдары туралы ойларын жеткізді және клаустрофобия мәселесін жұптармен саяхаттау және барбитураттарды қолдану арқылы жеңілдетуге болатынын айтты. Пайк бұл жүйені кемеден жағаға, аралдан аралға, батпақтар мен таулар арқылы және дәстүрлі көлікпен қиын болған кез келген жерде адамдарды тасымалдау үшін пайдалануға болатынын ұсынды. Бұл идея ешқашан қолданылмады.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Пайктың өнертабыстары жалғасты. Соғыстан кейінгі Еуропаның энергия тапшылығы мәселесіне қатысты бір ұсыныс – теміржол вагондарын адам күшімен жылжыту болды. Пайк 20-30 адамды велосипед тәрізді механизмдерге орналастырып, циклдық тракторды айналдыруды ұсынды. Ол бір фунт қанттағы энергияның көмірдің теңдес энергиясына шамамен бірдей екенін, ал Еуропада қант пен жұмыссыз адамдар жеткілікті болса да, көмір мен мұнай тапшы екенін түсіндірді. Ол адам күшін пайдаланудың кейбір жағынан ұнамсыз екенін мойындады, бірақ калориялар мен көмір туралы пікірлердің логикасы жеткілікті сенімді бола қоймайтынын сезбеді. Пайкке Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің мәселелерін зерттеу тапсырылды және ол өзінің үлесін азшылық баяндамасының бөлігі ретінде ұсынды. Ол әдеттен тыс идеяларын жеткізуге құлшынды және оларды жазумен және таратумен айналысты. Ол өлім жазасына қарсы күресті және ЮНИСЕФ-ке мемлекеттік қолдау көрсетуді жақтады.