Гилз Ромилли: британдық журналист, Екінші дүниежүзілік соғыстың тұтқыны, Уинстон Черчилльдің туысы. Colditz қамалындағы өмірі мен тарихы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық журналист
British journalist
Джайлс Сэмюэл Бертрам Ромилли (19 қыркүйек 1916 – 2 тамыз 1967) – британдық коммунист журналист, Екінші дүниежүзілік соғыстағы тұтқын, Эсмонд Ромиллидің бауыры және Уинстон Черчилльдің әйелі Клементина Черчилль арқылы туған немересі.
Giles Samuel Bertram Romilly (19 September 1916 – 2 August 1967) was a British communist journalist, Second World War POW, brother of Esmond Romilly, and nephew of Winston Churchill through his wife Clementine Churchill.
Өмірбаян
Ромилли Веллингтон колледжінде және Оксфорд университетінде білім алған, содан кейін Испания азаматтық соғысында және Екінші дүниежүзілік соғыста соғыс тілшісі болып қызмет еткен. Ол 1940 жылы мамыр айында Норвегияның Нарвик қаласында Daily Express газетіне репортаж жазып жатқанда тұтқындалды. Ромилли Германияның тұтқындары арасында алғаш рет "Prominente" (ерекше мәртебелі) деп танылды. Адольф Гитлер оларды көрнекті одақтас саяси қайраткерлермен байланысы бар, аса құнды тұтқындар деп санады. Гитлер үшін маңызды болғандықтан, Ромилли Офлаг IV C (Колдиц қамалына) қамалды, онда қашып шығу мүмкін емес деп есептелді. Ромилли басқа "Prominente"-термен салыстырмалы түрде жайлы өмір сүрді, олар кейінірек Колдицке қосылды, бірақ олардың барлығы тәулігіне 24 сағат бақылауда болды, қашып кетуге тырысса деген қауіппен. Ромилли осы жағдайды өз пайдасына пайдаланып, кез келген ұсақ-түйек үшін шағымдану арқылы қиындықтар тудырды. Мысалы, ол есігінің алдындағы күзетшінің аяқ киімдерінен шығатын шуға ренжіді, ол оның ұйықтауына кедері келтірді. Қызыл Кресттің келуінен кейін, оның есігінің алдына дыбысты жұмсарту үшін қызыл кілем төселді. Алайда, Ромилли 1945 жылдың сәуір айында "Oflag VII D" Титтмонинг қамалына "Prominente"-терді көшірген кезде қашып үлкерді. Лагерьде голланд офицерлері болды, олардың арасында капитан Махиел ван ден Хьювел, "Ванди" де болды. Ромилли мен Ванди Колдицте бірге болған кезде танысқан, онда Ванди голландтық қашып кету жөніндегі офицер болған. Ванди қашып кету жөніндегі офицер ретіндегі жетекші рөлі үшін Титтмонингке ауыстырылды, ал немістер ол онда көп зиян келтіре алмайды деп ойлады, өйткені лагерьдегі тұтқындардың көпшілігі жоғары шенді офицерлер еді. Бірақ Вандидің келесі қашып кету жоспары дайын болды, және Ромилли екі голланд офицерімен бірге қамал қабырғасынан секіріп түсті. Қалған "Prominente"-тер қамал ішінде жасырынып, барлығы қашып кеткендей көрінуге тырысты. Төрт күннен кейін олардың барлығы табылған. Ромиллиді 3000 адам іздесе де, ол одақтас әскерлеріне жетіп үлкерді. Бұл негізінен неміс және француз тілдерін жақсы білетін голланд офицері лейтенант Андре Тиельманның батыл әрекетінің арқасында мүмкін болды. Олар жалған құжаттармен француз (мәжбүрлі) еңбекшілер ретінде танылды және қашып құтылды. Неміс шенеуніктермен сұраққа алынғанда, лейтенант Тиельман сөйледі, ал Ромилли соқыр және саңыры екенін көрсетті. Осылайша олар азаттыққа қашып шықты. Соғыстан кейін Ромилли журналистикаға қайта оралды. 1952 жылы ол "The Privileged Nightmare" атты естеліктер жинағын жазды, кейіннен ол "Hostages at Colditz" деген атпен қайта басылды, осы естеліктерді бірге жазған "Prominente"-тердің бірі Майкл Александер, ол фельдмаршал Гарольд Александердің туысы екенін жалған мәлімдеме арқылы осы мәртебеге ие болған еді. Ромилли 1967 жылы Калифорниядағы Берклиде тыныштандыратын препараттың артық дозасынан қайтыс болды. Ол сол кезде американдық роман туралы кітап зерттеумен айналысып жатқан.
Romilly was educated at Wellington College and Oxford University, and then served as a war correspondent in both the Spanish Civil War and the Second World War. He was captured in May 1940 in the Norwegian town of Narvik while reporting for the Daily Express. Romilly was the first German prisoner to be classified as Prominente, prisoners regarded by Adolf Hitler to be of great value due to their relationships to prominent Allied political figures. Because of his importance to Hitler, Romilly was imprisoned in Oflag IV C (Colditz Castle), from where escape was perceived to be almost impossible. Romilly lived in relative comfort with the other Prominente who would later join him at Colditz, although they were all watched 24 hours a day in case they should attempt to escape. Romilly used this position to his advantage and caused trouble by issuing complaints for every conceivable annoyance. Amongst the list, he took offence to the noise created by the boots of his guard outside his door, preventing him from sleeping. Following a visit from the Red Cross, a red carpet was placed outside his door to dull the sound. Romilly did successfully escape however, whilst the Prominente were being moved to "Oflag VII D" Tittmoning Castle in April 1945. The camp was home to some Dutch officers amongst whom was captain Machiel van den Heuvel, "Vandy". Romilly and Vandy knew each other from their time at Colditz, where Vandy was the Dutch escape officer. Vandy was transferred to Tittmoning because of his leading role as an escape officer, and the Germans thought he could do no more harm in Tittmoning, where most prisoners were older officers of general rank. Vandy, however had his next escape plan ready, and together with two Dutch officers, Romilly abseiled down the castle walls. The rest of the Prominente tried to hide in the castle to make it look like they had all escaped. After four days, they were all discovered. Even though 3,000 people were looking for Romilly, he was able to reach the Allied lines. This was due mainly to the gallant action of lieutenant Andre Tieleman, a Dutch officer who was fluent in German and French. With their false identity papers identifying them as French (forced) labourers they managed to escape. When interrogated by German officials, Lt Tieleman did the talking while Romilly pretended to be deaf and dumb. In this way they managed to escape into freedom. After the war Romilly returned to journalism. In 1952 he wrote the memoir The Privileged Nightmare, later reissued as Hostages at Colditz, with fellow Prominente Michael Alexander, who had earned the status by falsely claiming to be a relative of Field Marshal Harold Alexander. Romilly died in Berkeley, California in 1967 of a tranquilliser overdose. He was in the process of researching a book on the American novel at the time.