Оңтүстік АҚШ тарихы: Колонизациядан құлдыққа дейін

Оңтүстік АҚШ тарихы: ежелгі халықтар, Миссисиппі мәдениеті, еуропалықтар келгенге дейінгі өмір, испан, француз және ағылшын зерттеулері.

40 мин оқу

100%

Дереккөз: History of the Southern United States — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Оңтүстік Америка Құрама Штаттарының тарихы мыңдаған жылдар бұрын адамдардың алғашқы қоныстану дәлелдерінен басталады. Палеоиндейлер Америка құрлығын және болашақта Оңтүстік Америка Құрама Штаттарын мекендеген алғашқы халықтар еді. Еуропалықтар 15 ғасырда келген кезде, аймақта Миссисиппі мәдениетінің өкілдері тұрды, олар үйінділер салу арқылы мәшһүр болды және Колумбтан бұрынғы Американың ең ірі қалаларын салды. Еуропаның аймақтағы тарихы барлаудың алғашқы күндерінен басталады. Испания, Франция және әсіресе Англия аймақтың бір бөлігін зерттеп, иеленді. 17 ғасырдан бастап Оңтүстік Америка Құрама Штаттарының тарихы плантациялық шаруашылыққа негізделген экономикасы және құлдықтың кең таралған институтынан туындаған ерекше ерекшеліктерді дамытты. Ағылшын отарлауы басталғаннан бастап Батыс Африкадан адамдар аймаққа әкелінді, бірақ жүйе Бекон көтерілісінен кейін ғана қатаң ресімделді. Кейіннен миллиондаған Африка құлдары, Трансатлантикалық құл саудасы кезінде Африкадан алынған құлдардың шамамен 10 пайызы, негізінен Оңтүстікте мәжбүрлі еңбек үшін АҚШ-қа тасымалданды. Ақтардың көп бөлігі құл иеленбесе де, құлдық аймақтың экономикасы мен әлеуметтік құрылымының негізі болды. Оңтүстіктегі құлдық қара американдықтардың негізгі адам құқықтарын жоққа шығарды және барлық тұрғындардың күнделікті өмірінің барлық саласына енді. Оңтүстіктегі құлдық мәселесі АҚШ тәуелсіздігі үшін күреске тікелей әсер етті және аймаққа Конгресте қосымша билік берді. Оңтүстік штаттарының негізін қалаушы әкелерінің көпшілігі, соның ішінде Томас Джефферсон мен Джордж Вашингтон құлдарға ие болды, бірақ Вашингтон өсиетімен барлық құлдарды босатып жіберді. Мақта тазартқыш сияқты өнеркәсіптік технологиялар құлдықты одан да тиімді еткенде, Оңтүстік штаттары құлдықты тыйым салудан бас тартты, бұл АҚШ-ты еркін және құл штаттары арасындағы бөліністі күшейтті. АҚШ батысқа қарай кеңейгенде (сонымен қатар Оңтүстік-Шығыс аймағы да батысқа қарай кеңейді) шиеленіс күшейді. Дегенмен, Миссури келісімі және 1850 жылғы келісім сияқты ымыралы келісімдер құлдық және плантаторлардың елді басқаруға деген саяси ұмтылыстарына байланысты Оңтүстік пен Солтүстік арасындағы өсіп келе жатқан дауларды шеше алмады. 1860 жылы Авраам Линкольннің сайлануы Оңтүстік Каролинаның одақтан шығуына себеп болды, оған көп ұзамай аймақтағы барлық басқа штаттар да ілесіп кетті, «шекаралық штаттарды» қоспағанда. Одақтан шыққан штаттар Америка Конфедерациялық Штаттарын құрды – құлдықты дамыту мақсатында құрылған қазіргі заманғы тарихтағы ең маңызды мемлекет. Линкольннің бастапқы мақсаты АҚШ-ты сақтап қалу еді, бірақ оны істеу үшін Конфедерацияның экономикалық негізін – құлдықты жою қажет болды. Сондықтан оның Азат ету туралы жарлығы АҚШ армиясы келгеннен кейін көтерілісшіл аймақтарда тұратын қара нәсілді құлдарға бостандық сыйлады. Шағын экономикасы, шағын халқы және (кейбір жағдайларда) ақ халық арасындағы кең таралған наразылық Конфедерациялық Штаттардың ұлттық үкіметпен ұзаққа созылған күреске төзе алмауына себеп болды. 13 және 14-ші түзетулер АҚШ-тың барлық жерінде қара американдықтарға бостандық, азаматтық және азаматтық құқықтар берді. 15-ші түзету және радикалды қайта құру заңдары қара нәсілді ер адамдарға дауыс беру құқығын берді, және Ку-Клукс-Кланның зорлық-зомбылық шабуылдарына қарамастан, олар бірнеше жыл бойы Оңтүстікте билікті бөлісті. Қайта құру бұрынғы құлдарды көтеруге тырысты, бірақ бұл күрес 1877 жылғы келісімде тоқтатылды және өзін құтқарушылар деп атаған консервативті ақ нәсілділер билікті қолға алды. Ку-Клукс-Клан таратылғанмен, ақ нәсілдік билікті қолдайтын жаңа ұйымдар, соның ішінде Қызыл көйлектер мен Ақ лига қара американдықтарды қорқыта берді. 1890 жылдары жұмысшы таптың қара және ақ түстерін біріктіруге тырысқан популистік қозғалыстың таралуынан кейін 1900 жылға қарай барлық аймақта Сегрегация және Джим Кроу заңдары енгізілді. Солтүстікпен салыстырғанда, Оңтүстік АҚШ бұрынғы саяси және экономикалық күшінен айырылып, ондаған жылдар бойы АҚШ-тың қалған бөлігінен артта қалды. Оның ауыл шаруашылығы экономикасы көбінесе жалға алу шаруашылығына негізделген. Жаңа келісім және Екінші дүниежүзілік соғыс Демократиялық партияның ішінде дамуды жеделдетуге ұмтылған либералды оңтүстіктердің буынын тудырды. Ақ Оңтүстік Конгресте күшті дауысқа ие болды, ол мақта және темекі нарықтарын Оңтүстік фермерлерінің пайдасына қайта ұйымдастырды. Үкімет басқаратын Теннесси өзені аймағының басқаруы штатқа электр энергиясын және жаңартуды әкелді. Дегенмен, экономикалық реформалар үшін прогрессивті Жаңа келісім коалициясы Джим Кроу жүйесінің өзгеріссіз қалдырылатындығы және қара американдықтардың негізгі азаматтық құқықтарының жоққа шығарылатындығы туралы келісімге келді. Президент Франклин Д. Рузвельт қайтыс болғаннан кейін жылдар өткен соң, оның Жоғарғы сотқа тағайындаған судьялары 1950 жылдары сегрегацияны жоғалтуды бастады. Қара американдықтар мен олардың одақтастары Джим Кроу мен сегрегацияға қарсы күресті, бастапқыда Ұлы көші-қон арқылы, кейін азаматтық құқықтар қозғалысы арқылы. Расистік сегрегацияшылдардың қарсылығына қарамастан, Мартин Лютер Кинг-младший, Роза Паркс және басқалар көпұлтты коалицияда Америка Оңтүстігіндегі және АҚШ-тың қалған бөлігіндегі институционалды расизмді жою үшін күшпен күресті. Саяси және құқықтық тұрғысынан, осы мақсаттардың көпшілігі Жоғарғы соттың «Браун мен Білім кеңесі» ісі бойынша шешімі және президент Линдон Джонсонның (сонымен қатар оңтүстік өкілі) реформалары арқылы іске асырылды. Азаматтық құқықтар және Қара белдеу шаруашылығының құлдырауы кейбір тарихшыларды «Жаңа Оңтүстік» еркін саудаға, жаһандануға және мәдени әртүрлілікке негізделген деп болжауға итерді. Сонымен қатар, Оңтүстік «Оңтүстіктеу» деп аталатын процесте АҚШ-тың қалған бөлігіне әсер етті. Құлдық пен Джим Кроудың мұрасы аймаққа әсерін тигізе берді, ол 21 ғасырдың басында АҚШ-тың ең көп халқы бар аймағына айналды.

none

The history of the Southern United States spans back thousands of years to the first evidence of human occupation. The Paleo Indians were the first peoples to inhabit the Americas and what would become the Southern United States. By the time Europeans arrived in the 15th century, the region was inhabited by the Mississippian people, well known for their mound building cultures, building some of the largest cities of the Pre Columbian United States. European history in the region would begin with the earliest days of the exploration. Spain, France, and especially England explored and claimed parts of the region. Starting in the 17th century, the history of the Southern United States developed unique characteristics that came from its economy based primarily on plantation agriculture and the ubiquitous and prevalent institution of slavery. While West Africans were brought to the region as soon as English colonization began, the system was strictly formalized after Bacon's Rebellion. Afterwards, Millions of enslaved Africans, approximately 10% of all slaves taken from Africa during the Trans Atlantic Slave Trade were imported to the United States primarily but not exclusively for forced labor in the south. While the great majority of Whites did not own slaves, slavery was nevertheless the foundation of the region's economy and social order. Southern slavery denied basic human rights to Black Americans and permeated all parts of daily life of all residents. Questions of Southern slavery directly impacted the struggle for American independence throughout the South gave the region additional power in Congress. Almost all Southern founding fathers owned slaves including Thomas Jefferson and George Washington, though Washington did free all enslaved persons in his will. As industrial technologies including the cotton gin made slavery even more profitable, Southern states refused to ban slavery perpetuating the division of the United States between free and slave states. Tensions escalated as the United States expanded west ward (also retroactively causing the Southeast region to also expand to the west. However, tepid agreements including the Missouri Compromise and the Compromise of 1850 did not resolve the growing divisions the South had with the North due to slavery and the planter class’s political aspirations to control the entire country. Abraham Lincoln’s election in 1860 caused South Carolina to secede which was soon followed by all other states in the region with the exception of the ‘border states’. The breakaway states formed the Confederate States of America – the most significant country in modern history worldwide that was founded for the purpose of promoting slavery. Lincoln's original goal was only to preserve the United States but to do that he had to destroy the Confederacy's economic base: slavery. Therefore his Emancipation Proclamation brought freedom to Black slaves living in rebellious areas as soon as the US Army arrived. With a smaller economy, smaller population and (in some cases) widespread dissent among its white population the Confederate States of America was unable to carry on a protracted struggle with the national government. The 13th and 14th amendments gave freedom, citizenship and civil rights to Black Americans all across the United States. The 15th Amendment and Radical reconstruction laws gave Black men the vote, and for a few years they shared power in the South, despite violent attacks by the Ku Klux Klan. Reconstruction attempted to uplift the former enslaved but this crusade was abandoned in the Compromise of 1877 and Conservative white Southerners calling themselves Redeemers took control. Even though the Ku Klux Klan was suppressed new White Supremacist organizations including the Red Shirts and the White League continued to terrorize Black Americans. After the dissolving of a Populist movement in the 1890s that attempted to unite working class blacks and whites Segregation and Jim Crow laws were implemented all across the region by 1900. Compared to the North, the Southern United States lost its previous political and economic power and fell behind the rest of the United States for decades. Its agricultural economy was often based on Sharecropping practices. The New Deal and World War II brought about a generation of Liberal Southerners within the Democratic Party that looked to accelerate development. The white South had a strong voice in Congress, which reorganized the cotton and tobacco markets to the advantage of Southern farmers. The government operated Tennessee Valley Authority brought electricity and modernization to that state. Yet in exchange for economic reforms the progressive New Deal coalition carried an uneasy compromise with segregationist Democrats that the Jim Crow system would be left unaltered and the denial of basic civil rights to Black Americans would continue. Years after President Franklin D. Roosevelt died his Supreme Court appointees started dismantling segregation in the 1950s. Black Americans and their allies resisted Jim Crow and Segregation, initially with the Great Migration and later the civil rights movement. In the face of intense opposition by racist Segregationists, Black Southerners including Martin Luther King Jr, Rosa Parks and others in a multi racial coalition vigorously campaigned to end institutionalized racism in the American South as well as the rest of the United States. From a political and legal standpoint, many of these aims were realized by the Supreme Court's ruling on Brown v. Board and President Lyndon Johnson's (also a Southerner) reforms. Civil Rights coupled with the collapse of Black Belt agriculture has led some historians to postulate that a ‘New South’ based on Free Trade, Globalization, and cultural diversity has emerged. Meanwhile, the South has influenced the rest of the United States in a process called Southernization. The legacy of Slavery and Jim Crow continue to impact the region which by the 21st century was the most populous area of the United States.

1730 жылға дейінгі америкалық индейлер өркениеттері

Оңтүстік-шығыс орманды аймағының жергілікті халықтары, Оңтүстік-шығыс мәдениеттері немесе Оңтүстік-шығыс үндістері – қазіргі Оңтүстік-шығыс АҚШ және Мексиканың солтүстік-шығыс шекарасында дәстүрлі түрде қоныстанған, ортақ мәдени ерекшеліктері бар жергілікті американдықтарды этнографиялық жіктеу. Бұл жіктеу Шығыс орманды аймағының құрамына кіреді. Оңтүстік-шығыс мәдени аймағының тұжырымын 1887 жылы Отис Мейсон мен Франц Боас бастаған антропологтар жасаған. Аймақтың шекарасы географиялық ерекшеліктерге қарағанда, ортақ мәдени ерекшеліктермен анықталады.

Палеоиндиялықтар

Шамамен 20 000 жыл бұрын соңғы мұздық максимум кезінде және одан кейін алғашқы адамдар, мүмкін, Оңтүстік Америка Құрама Штаттарына келген. Бұл аймақтың климаты мен географиясы қазіргі жағдайдан едәуір өзгеше болған. Жалпы алғанда, аймақ тек суық ғана емес, сонымен қатар әлдеқайда құрғақ болды. Орташа есепте, жағалау сызығы кем дегенде 50 мильге дейін теңізге қарай созылған, оның көп бөлігі суық жағдайларға бейімделген, сирегірек теңіздік Бореалдық орманмен жабылған. Осы арада, Оңтүстіктің ішкі аймақтарында Канаданың Юкон және Солтүстік-Батыс территорияларына ұқсас тайга орманы болды. Флорида түбегі әлдеқайда үлкен болған және көбінесе қоңыржай саванна болып келген. Батысқа қарай Техастың көп бөлігі тропикалық шөлді аймақтан тұрған. Дегенмен, тарихқа дейінгі кезеңдерде Оңтүстік аймақ жаһандық жағдайларға сәйкес келмеген уақыттар да болды; мысалы, 11 000 жыл бұрынғы Жас Дриас мұздық дәуірінде аймақ жылырақ және ылғалды болды, ал Солтүстік Американың қалған бөлігі суық болды. Археологтар мен тарихшылар арасында Американың және, демек, Американың Оңтүстік-Шығысының қоныстануы қашан болғаны туралы пікірталас жүріп жатыр. Вирджиния штатының Ричмонд қаласының жанындағы Кактус төбесі Америкадағы ең көне археологиялық орындардың бірі болуы мүмкін. Егер ол 16 000-20 000 жыл бұрын адамдармен мекенделгендігі дәлелденсе, бұл Американың Кловиске дейінгі кезеңде қоныстанғандығына қосымша дәлел болар еді. Палеоиндейлер – топтасып көшіп-қонып жүрген аңшы-жинақшылар, олар жиі мегафаунаны, соның ішінде Жүнді мамонттар мен алып қысқа бетті аюларды аулаған.

Қиыршықтарды салушылар

Архаикалық (б.з.д. 8000–1000), Кедейлік нүктесі және Вудленд (б.з.д. 1000 – б.з. 1000) сияқты бірнеше мәдени кезеңдер еуропалықтар 15 ғасырдың соңында тапқан Миссисиппи мәдениетінен бұрын болды. Солтүстік Америкадағы Колумбқа дейінгі көптеген мәдениеттер жиынтығында «Үйінді салушылар» деп аталды, бірақ бұл терминнің ресми мәні жоқ. Ол нақты халыққа немесе археологиялық мәдениетке емес, жергілікті халықтар 5000 жылдан астам уақыт бойы салған ерекше үйінділерге сілтеме жасайды. Бастапқыда үйінділерді ауыл шаруашылығымен айналысатын халықтар салған деп есептелген, алайда Луизианада табылған ең ерте үйінділер олардан бұрынғы мәдениеттердің және аңшы-жинаушылардың өнімдері болды. Алғашқы үйінді салу Шығыс АҚШ мәдениеттеріндегі саяси және әлеуметтік күрделіліктің ерте белгісі болды. Луизианадағы Уотсон бұрышы, орта архаикалық кезеңде шамамен б.з.д. 3500 жылы салынған, Солтүстік Америкадағы ең көне белгілі және даталанған үйінді кешені болып табылады. Бұл - Төменгі Миссисипи аңғарында табылған осы кезеңдегі 11 үйінді кешенінің бірі. «Үйінді салушылардың» есімді мәдени ерекшелігі – үйінділер мен басқа да жер жұмыстарын салу болды. Бұл жерлеу және рәсімдік құрылымдар әдетте жалпақ үсті пирамидалар немесе платформалы үйінділер, жалпақ үсті немесе дөңгелек пішіндер, ұзын қырқалар және кейде басқа да түрлі нысандар түрінде болды. Олар көбінесе күрделі ауылдардың бір бөлігі ретінде салынды. Бұл мәдениеттерде әдетте элитасы бар иерархиялық қоғамдар қалыптасқан. Олар жүздеген, тіпті мыңдаған жұмысшыларды қолдағы құралдармен тоналардай жер қазуға, топырақты ұзақ қашықтыққа жылжытуға және соңында құрылысшылардың нұсқауы бойынша топырақ қабаттарымен пішін жасауға жұмылдырды. 15 ғасырға қарай, аймақтың көп бөлігі Миссисиппи мәдениетінің аймақтық түрлеріне ғасырлар бойы мекен болды, бұл Орталық, Шығыс және Оңтүстік-Шығыс АҚШ-та гүлденген аграрлық мәдениет. Миссисиппи өмір салты 10 ғасырдың басында Миссисипи өзені аңғарында (оның аты осыдан алынған) дамуын бастады. Миссисиппи мәдениеті – қазіргі АҚШ-тың оңтүстік-шығысында шамамен 800 жылдан 1500 жылға дейін өркендеген күрделі, түпкілікті американдық мәдениет. Бұл қалалардың ішінде Сент-Луистің жанындағы Кахокия маңызды болды және сауда желісі кеңейтілген; Этова – қазіргі Атланта орналасқан жерге жақын салынған үлкен қабырғалы қала болды. Жергілікті тұрғындар өздерінің негізгі тұрғын және рәсімдік орталықтарын байланыстыратын күрделі және ұзақ сауда жолдарына ие болды, олар өзен аңғарлары арқылы және Шығыс жағалаудан Ұлы көлдерге дейін созылды, алайда үйінділердің басым көпшілігі кейіннен «Оңтүстік» деп аталатын аймақта шоғырланды. Еуропалықтармен байланысқа дейін кейбір Миссисиппи мәдениеттері соғыс күшейген сайын және үйінділер салу баяулағандықтан немесе толығымен тоқтағандықтан, ауыр әлеуметтік стресске ұшырады, ал қоғамдық құлдырау Мұз дәуірінің кішкентай кезеңінен туындаған болуы мүмкін.

Several cultural stages, such as Archaic (c. 8000–1000 BC), Poverty Point, and the Woodland (c. 1000 BC – AD 1000), preceded what the Europeans found at the end of the 15th century the Mississippian culture. Many pre Columbian cultures in North America were collectively termed "Mound Builders", but the term has no formal meaning. It does not refer to specific people or archaeological culture but refers to the characteristic mound earthworks that indigenous peoples erected for an extended period of more than 5,000 years. Mound builders were originally thought to be exclusively agricultural however early mounds found in Louisiana preceded such cultures and were products of hunter gatherers. The first mound building was an early marker of political and social complexity among the cultures in the Eastern United States. Watson Brake in Louisiana, constructed about 3500 BCE during the Middle Archaic period, is the oldest known and dated mound complex in North America. It is one of 11 mound complexes from this period found in the Lower Mississippi Valley. The namesake cultural trait of the Mound Builders was the building of mounds and other earthworks. These burial and ceremonial structures were typically flat topped pyramids or platform mounds, flat topped or rounded cones, elongated ridges, and sometimes a variety of other forms. They were generally built as part of complex villages. These cultures generally had developed hierarchical societies that had an elite. These commanded hundreds or even thousands of workers to dig up tons of earth with the hand tools available, move the soil long distances, and finally, workers to create the shape with layers of soil as directed by the builders. By the 15th century, much of the area had been home to several regional variants of the Mississippian culture for centuries, an agrarian culture that flourished in the Midwestern, Eastern, and Southeastern United States. The Mississippian way of life began to develop around the 10th century in the Mississippi River Valley (for which it is named). The Mississippian culture was a complex, Native American culture that flourished in what is now the Southeastern United States from approximately 800 AD to 1500 AD. Among these cities Cahokia by St. Louis, was significant and the trading network was extensive; Etowah was a large walled city built close to the location of modern day Atlanta. Natives had elaborate and lengthy trading routes connecting their main residential and ceremonial centers extending through the river valleys and from the East Coast to the Great Lakes, however the vast majority of mounds were concentrated in what would later become known as the Deep South. Prior to European contact, some Mississippian cultures were experiencing severe social stress as warfare increased and mound construction slowed or in other cases stopped completely, the societal decline was possibly caused by the Little Ice Age.

Пошта байланысы

Миссисиппінің қирау аймағы – қазіргі АҚШ-тың оңтүстік-шығыс бөлігінде 1540-1730 жылдар аралығын қамтитын кезеңді сипаттайды. Осы уақыт ішінде еуропалық зерттеушілер мен отарлаушылардың өзара әрекеттесуі аймақтың жергілікті (үнді) мәдениеттерін өзгертіп жіберді. 1540 жылы оңтүстік-шығыста ондаған басшылықтар мен бірнеше жоғары басшылықтар таралып жатты. Басшылықтарда көптеген қарапайым халықты билейтін ақсүйектер класы болды және олар үлкен топырақ үйінділері мен күрделі діни ғұрыптары бар ауылдар мен қалалармен ерекшеленді. Осы мәдениетпен кездесіп, сипаттаған белгілі зерттеушілердің қатарында Панфило де Нарваэс (1528), Эрнандо де Сото (1540) және Пьер Ле Мойн д'Ибервиль (1699) болды. 1730 жылға қарай барлық басшылықтар жойылып кетті. Олардың біртіндеп жойылуының басты себебі – құл шабуылдары мен ондаған мың индейлердің құлдыққа түсуі салдарынан туған хаос еді. Басқа факторларға еуропалық аурулардың таралуы, өзара соғыстар және еуропалық отарлаушылармен болған қақтығыстар жатты. Индей құлдары көбінесе АҚШ-тағы плантацияларда жұмыс істеді немесе Кариб теңізіндегі аралдарға экспортталды. Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласы – ең маңызды құл саудасы орталығы болды. Оңтүстік-шығыстағы индей халқы 1540 жылы шамамен 500 000 адамды құраса, 1730 жылы 90 000 адамға дейін азайды. Басшылықтардың орнына қарапайым тайпалар мен конфедерациялар құрылды, олар бөлшектенген елдерден аман қалғандар мен қашқынтардан тұрды. Жер үйін салушылардың жергілікті ұрпақтарының арасында алабамалықтар, апалачиліктер, каддолықтар, черокиліктер, чикасаулықтар, чоктаулықтар, криктер, гуалеліктер, хичитиліктер, хумалықтар және семинолдер бар, олардың барлығы әлі де Оңтүстікте тұрады. Миссисиппи мәдениетімен ата-тегінің байланысы осылай ғана анықталған катавабалықтар мен паухатандар да осы аймақта еуропалықтар келгенге дейін тұрған.

Испандық зерттеулер мен отарлау

[[File:DeSoto Map HRoe 2008. jpg|thumb|left|Эрнандо де Сото экспедициясы. Испан зерттеушісі және конкистадоры Эрнандо де Сото алтын іздеп, Қытайға жол ашу мақсатымен бұл аумаққа алғашқы еуропалық экспедицияны жетектеді. Өте ауқымды жоба болған де Сотоның Солтүстік Америка экспедициясы қазіргі Флорида, Джорджия, Оңтүстік Каролина, Солтүстік Каролина, Теннесси, Алабама, Миссисипи, Арканзас, Луизиана және Техас штаттарының аймақтарын қамтыды.

Революциялық соғыс

Вирджиния бастаған кейбір оңтүстік колониялар Массачусетс штатына қолдау көрсету арқылы Патриоттардың ісіне жандамақ болды. Грузия, ең жаңа, ең кішкентай, ең осал және әскери жағынан ең қауіпті колония, Конгрестегі қалған 12 колонияға қосылар алдында қысқа ғана уақыт күдіктенді. Осы уақытта Оңтүстік Каролина кез келген штаттың ең үлкен лоялисттік қолдауына ие болды, көбінесе шел жақтан немесе «жоғарғы жерлерден». 1775 жылдың сәуірінде Лексингтон мен Конкорд шайқастары туралы жаңалық келгенде, Патриоттардың күштері алдыңғы екі жылда құрылған құпия комитеттерді пайдалана отырып, барлық колонияны бақылауға алды. Шайқас басталғаннан кейін Вирджиния губернаторы Данмор жағалаудағы британдық соғыс кемесіне қашуға мәжбүр болды. 1775 жылдың соңында ол Патриоттардың иелерінен қашып, британдық армия үшін ерікті түрде соғысқа шыққан құлдарға бостандық ұсынатын жарлық шығарды. 1000-нан астам еріктілер британдық формада қызмет етті, көбінесе Эфиопия полкінде. Алайда олар Ұлы Көпір шайқасында жеңіліске ұшырады және көптегендері аурудан қайтыс болды. 1776 жылдың тамызында Корольдік флот Данморды және басқа да лауазымды тұлғаларды үйлеріне қайтарды, сонымен қатар 300 тірі қалған бұрынғы құлдарды бостандыққа жіберді. Оңтүстік саясаткерлері Континенттік Конгресте және Тәуелсіздік Декларациясын жазуда алдыңғы қатарда болды. Томас Джефферсон алғашқы нұсқаны жазды; қызығы, Джефферсонның нұсқасы өзі құл иесі болса да, Ұлыбританияны Солтүстік Америкаға құлдарды әкелгені үшін айыптады. Басқа делегаттар құлдық туралы кез келген сіңісуді құжаттан алып тастауды талап етті. Оңтүстік Каролина делегациясы құлдық институтын сақтауды қамтамасыз етті. Делегат Томас Линч, егер Конгресс құлдық туралы талқылау жүргізсе, елден бөлініп кетумен қорқытты, бұл Оңтүстік Каролина үшін құлдықты сақтау американдық ұлттылықтан маңыздырақ екенін көрсетті. Осы арада Эдвард Ратледж Континентальдық армиядан қара әскерлерді қууға сәтімен тырысты.

thumb|225px|alt=Йорктаун қоршауы екінші британдық армияның тапсыруымен аяқталды, бұл Америка революциялық соғысының аяқталуына жол ашты|Йорктаун қоршауы екінші британдық армияның тапсыруымен аяқталды, бұл Америка революциялық соғысы кезінде Солтүстік Америкада британдықтардың жеңіліске ұшырауына себеп болды. 1777 жылы Саратогадағы жеңілістен кейін және француздың Америка революциялық соғысына кіргеннен кейін британдықтар назарын оңтүстікке бұрды. Регулярлы әскерлердің саны азайғандықтан, британдық қолбасшылар ерікті сарбаздарға және лоялист элементінің ополченешілеріне көп сүйенген «оңтүстік стратегиясын» әзірледі. 1778 жылдың желтоқсан айының соңында британдықтар Саваннаны басып алып, Грузияның жағалауын бақылады. 1780 жылы олар Чарльстонды басып алып, үлкен американдық армияны тұтқынға алды. Камден шайқасындағы маңызды жеңіс британдық күштердің Грузия мен Оңтүстік Каролинаның көп бөлігін жақын арада бақылауға алуына әкелді. Британдықтар лоялисттердің туынан қолдау күтіп, ішкі аймақта бекіністер желісін құрды. Алайда, лоялисттердің саны жеткіліксіз болды, британдықтар Солтүстік Каролина мен Вирджинияға өте әлсіреген армиямен күресуге мәжбүр болды. Олардың артында олар басып алған аумақтың көп бөлігі хаотикалық партизан соғысына айналды, көбінесе лоялист және патриот ополченешілері арасында, патриоттар бұрын британдықтар бақылаған аумақтарды қайтарып алды. 1781 жылдың қаңтарында Оңтүстік Каролина штатының Коупенс қаласының жанындағы Коупенс шайқасы британдықтардан Оңтүстік Каролинаны қайтарудағы шешуші нүкте болды. Британдық армия Йорктаунға, Вирджинияға бағыт алды, онда оларды британдық флот құтқарады деп күтті. Флот келді, бірақ үлкен француз флоты да келді, сондықтан британдық флот Чесапик шайқасынан кейін Нью-Йоркке күш-жігер алу үшін қайтып келді, генерал Корнуоллис Вашингтон басқаратын әлдеқайда үлкен американдық және француз армияларының арасында қалды. Ол тапсырды. Ең көрнекті лоялисттер, әсіресе лоялист полктеріне қосылғандар, Корольдік флотпен Англияға, Канадаға немесе басқа британдық колонияларға эвакуацияланды; олар құлдарын алып келді, бірақ жерлерін жоғалтты. Оңтүстік штаттарда қалған басқа лоялисттер американдық азаматтарға айналды.

thumb|225px|alt=The siege of Yorktown ended with the surrender of a second British army, paving the way for the end of the American Revolutionary War|The siege of Yorktown ended with the surrender of a second British army, marking effective British defeat in North America during the American Revolutionary War. After their defeat at Saratoga in 1777 and the entry of the French into the American Revolutionary War, the British turned their attention to the South. With fewer regular troops at their disposal, the British commanders developed a "southern strategy" that relied heavily on volunteer soldiers and militia from the Loyalist element. Beginning in late December 1778, the British captured Savannah and controlled the Georgia coastline. In 1780 they seized Charleston, capturing a large American army. A significant victory at the Battle of Camden meant that royal forces soon controlled most of Georgia and South Carolina. The British set up a network of forts inland, expecting the Loyalists would rally to the flag. Far too few Loyalists turned out however, and the British had to fight their way north into North Carolina and Virginia with a severely weakened army. Behind them most of the territory they had already captured dissolved into a chaotic guerrilla war, fought predominantly between bands of Loyalist and Patriot militia, with the Patriots retaking the areas the British had previously gained. In January 1781, the Battle of Cowpens near Cowpens, South Carolina, was a turning point in the American reconquest of South Carolina from the British. The British army marched to Yorktown, Virginia, where they expected to be rescued by a British fleet. The fleet showed up but so did a larger French fleet, so the British fleet after the Battle of the Chesapeake returned to New York for reinforcements, leaving General Cornwallis trapped by the much larger American and French armies under Washington. He surrendered. The most prominent Loyalists, especially those who joined Loyalist regiments, were evacuated by the Royal Navy back to England, Canada, or other British colonies; they brought their slaves along, but lost their land. The other Loyalists who remained in the southern states became American citizens.

Үндістанды көшіру

"Индиандарды көшіру туралы" заң бірнеше жергілікті тайпаларды көшіруге және "Көз жасы жолына" (Trail of Tears) әкелді. 1830 жылы Конгресс "Индиандарды көшіру туралы" заңды қабылдады, ол президентке шығыс штаттарындағы жергілікті американдық тайпалардың жерлерін Миссисипи өзенінен батысқа орналасқан жерлерге айырбастау бойынша келісімдер жасауға уәкілеттік берді. Оның басты мақсаты – Американың оңтүстік-шығысынан, соның ішінде "Бес өркениетті тайпаны" қоса алғанда, жергілікті американдықтарды көшіру болды. Олар қоныс тебушілерге қажет болған жерлерді алып жатқан еді. Джексондық демократтар штат заңдарын мойындаудан бас тартқан жергілікті халықты батыстағы резервацияларға күштеп көшіруді талап етті. Уигтер мен дін қызметкерлері бұл әрекетке адамдық емес деп қарсылық білдірді. Көшіру салдарынан мыңдаған адам қаза тапты, бұл "Черокидің Көз жасы" (Cherokee Trail of Tears) трагедиясында көрініс тапты. Флоридадағы көптеген семинол үнділері батысқа көшуден бас тартты және Семинол соғыстарында жылдар бойы армиямен күресті. Өркениетті тайпаларға 4000 қара құлды өздерімен бірге алып жүруге рұқсат берілді, сондай-ақ кейбір босатылған құлдар да тайпалармен бірге батысқа кетті.

Соғыс алдындағы құлдық

Фредерик Дугластың өмірбаянынан, 4-тарау. Дуглас Мэриленд плантацияларындағы байлық, қанаушылық және билікті сипаттайды. Солтүстікте құлдар көбінесе үй шаруалары немесе ферма жұмысшылары болды, 1804 жылға дейін барлық Солтүстік штаттар құлдықты жойды. Континенттік Конгресс Солтүстік-Батыс аймағында және оның болашақ штаттарында құлдықты жойды. Сондықтан, 1804 жылға қарай Мейсон-Диксон шекарасы (бос Пенсильвания мен құлдар ұсталатын Мэриленд арасындағы шекара) «бос» және «құл» штаттарын бөліп тұратын белгілі бір сызыққа айналды. Оңтүстіктегі ақ нәсілді отбасылардың шамамен төрттен бірі құл иелері болды, олардың көпшілігі тәуелсіз шаруалар еді. Дегенмен, құлдық жүйе Оңтүстіктің әлеуметтік және экономикалық құрылымының негізін құрады, сондықтан құл иелері емес адамдардың көпшілігі осы жүйені жою туралы кез келген ұсынысқа қарсы болды, тікелей жою арқылы немесе жағдай бойынша босату арқылы. Оңтүстік плантациялық экономикасы сыртқы саудаға тәуелді болды, ал осы сауданың табысы Оңтүстік элиталары мен кейбір ақ шаруалардың неге құлдықты жоюға қатты қарсы болғанын түсіндіруге көмектеседі. Ғылымдағылар арасында құл иеленуші Оңтүстік капиталистік қоғам және экономика болған-болмағаны туралы пікірталас бар. Шетелден құлдарды импорттаудың орнына отандық өндіріс артты. Вирджиния мен Мэрилендте ауыл шаруашылығының жаңа дамуы болған жоқ, және олардың құлға деген қажеттілігі көбінесе қайтыс болғандардың орнын толтыру үшін болды. Табиғи өсім бұл қажеттілікті қамтамасыз етті: Вирджиния мен Мэрилендте құлдардың артық саны болды. Олардың темекі шаруашылықтары «тозығып» қалған еді, ал климат мақта мен қант қамысына қолайсыз болды. Құлдарды көбейтуге ынталандырғандықтан (бірақ оларға үйленуге рұқсат берілмегендіктен) артық саны одан да көп болды. Құлдықты қолдаған вирджиниялық Томас Родерик Дью 1832 жылы Вирджинияның «негр өсіретін штат» екенін жазды; яғни Вирджиния құлдарды «өндірді». Оның сөзіне сүйенсек, 1832 жылы Вирджиния жылына «6000-нан астам құлды» экспорттады, бұл «Вирджиния үшін байлық көзі» болды. 1836 жылғы газетте бұл көрсеткіш 40 мыңға жетеді деп айтылған, бұл Вирджинияға жылына шамамен 24 миллион доллар табыс әкелді. Жеке адамдар отбасыларымен және руларымен байланысын үзіп қалды. Ерте отарлаушылар әртүрлі тайпалардан құлдарды біріктіргендіктен, көптеген африкалықтар Африкадағы өз тайпалық тегі туралы білімдерін жоғалтты. Көбісі Америка Құрама Штаттарында көптеген буын бойы өмір сүрген отбасылардың ұрпақтары еді. 19 ғасырда құлдықты жақтағандар оны көбінесе «қажетті жамандық» деп қорғады. Олар сол кезде қара нәсілді құлдарды босату құлдықты сақтаудан гөрі әлеуметтік және экономикалық жағынан зиянды салдарға әкеледі деп қорқып жүрді. 1820 жылдың 22 сәуірінде Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы әкелерінің бірі Томас Джефферсон Джон Холмске жазған хатында құлдықпен байланысты «біз қасқырды құлағынан ұстап тұрмыз, оны ұстап тұра алмаймыз, сонымен қатар қауіпсіз босата алмаймыз» деді. Әділдік бір таразыда, ал өзімізді сақтау екінші таразыда. Томас Джефферсоннан айырмашылығы, Джон К. Калхун 1837 жылы Сенатта сөйлеген сөзінде құлдықты «жамандық емес, жақсылық, тіпті жақсырақ жақсылық» деп жариялады. Калхун өзінің пікірін келесі аргументтермен растады: әрбір өркениетті қоғамда қоғамның бір бөлігі басқасының еңбегімен өмір сүруі керек; білім, ғылым және өнер бос уақытқа негізделген; қожайындары мен әйелдері мейірімділікпен қараған және қартайған шағында күтім көрген африкалық құл Еуропаның еркін жұмысшыларынан жақсырақ жағдайға ие; және құлдық жүйесінде капитал мен еңбек арасындағы қақтығыстар болдырмайды. Ол құлдықтың осы артықшылықтары «ел байлығы мен халқының өсуімен, сыртқы араласу болмаса, одан да анық бола бастайды» деген қорытындыға келді. Тарихшылар құлдықтың Оңтүстік Американың бүкіл қоғамына тигізген әсерін зерделеуде. Томас Соуэлл құлдықтың макроэкономикалық құндылығы туралы мынадай қорытынды жасады: Қысқасы, кейбір жеке құл иелері байыған және кейбір отбасылық байлық құлдарды пайдалану арқылы құрылған, бірақ бұл бүкіл қоғамның немесе тіпті оның құл емес халқының құлдық болмағанда одан да дамыған болар еді деп айтудан мүлдем өзгеше. Бұл дегеніміз, миллиондаған адамдар, үй шаруалары болсын, егін өндіргендер болсын, басқа да тауарлар жасағандар болсын, құл иелерінің байлығын арттыру үшін ғана қанаушылыққа ұшырады және адамгершілігінен айырылды.

thumb|left|Narrative of the life of Frederick Douglass, Chapter 4. Douglass describes wealth, oppression and control on a Maryland plantation. In the North, slaves were mostly household servants or farm laborers, every Northern state abolished slavery by 1804. The Continental Congress abolished slavery in the Northwest Territory and its future states. Therefore, by 1804 the Mason–Dixon line (the border between free Pennsylvania and slave Maryland) became the dividing mark between "free" and "slave" states. About a quarter of white Southern families were slave owners, with most being independent yeoman farmers. Nevertheless, the slave system represented the basis of the Southern social and economic structure, and thus even the majority of non slave owners opposed any suggestions for terminating that system, whether through outright abolition or case by case manumission. The southern plantation economy was dependent on foreign trade, and the success of this trade helps explain why southern elites and some white yeomen were so violently opposed to abolition. There is considerable debate among scholars about whether or not the slaveholding South was a capitalist society and economy. The replacement for the importation of slaves from abroad was increased domestic production. Virginia and Maryland had little new agricultural development, and their need for slaves was mostly for replacements for decedents. Normal reproduction more than supplied these: Virginia and Maryland had surpluses of slaves. Their tobacco farms were "worn out" and the climate was not suitable for cotton or sugar cane. The surplus was even greater because slaves were encouraged to reproduce (though they could not marry). The pro slavery Virginian Thomas Roderick Dew wrote in 1832 that Virginia was a "negro raising state"; i. e. Virginia "produced" slaves. According to him, in 1832 Virginia exported "upwards of 6,000 slaves" per year, "a source of wealth to Virginia". A newspaper from 1836 gives the figure as 40,000, earning for Virginia an estimated $24,000,000 per year. Individuals lost their connection to families and clans. Added to the earlier colonists combining slaves from different tribes, many ethnic Africans lost their knowledge of varying tribal origins in Africa. Most were descended from families that had been in the United States for many generations. In the 19th century, some proponents of slavery often defended the institution as a "necessary evil". At that time, it was feared that emancipation of black slaves would have more harmful social and economic consequences than the continuation of slavery. On April 22, 1820, Thomas Jefferson, one of the Founding Fathers of the United States, wrote in a letter to John Holmes, that with slavery,

We have the wolf by the ear, and we can neither hold him, nor safely let him go. Justice is in one scale, and self preservation in the other. By contrast from Thomas Jefferson John C. Calhoun, in a famous speech in the Senate in 1837, declared that slavery was "instead of an evil, a gooda positive good". Calhoun supported his view with the following reasoning: in every civilized society one portion of the community must live on the labor of another; learning, science, and the arts are built upon leisure; the African slave, kindly treated by his master and mistress and looked after in his old age, is better off than the free laborers of Europe; and under the slave system conflicts between capital and labor are avoided. The advantages of slavery in this respect, he concluded, "will become more and more manifest, if left undisturbed by interference from without, as the country advances in wealth and numbers". Historians have begun to reflect on the impact of slavery on the entire society of the Antebellum south. Thomas Sowell draws the following conclusion regarding the macroeconomic value of slavery:

In short, even though some individual slaveowners grew rich and some family fortunes were founded on the exploitation of slaves, that is very different from saying that the whole society, or even its non slave population as a whole, was more economically advanced than it would have been in the absence of slavery. What this means is that, whether employed as domestic servants or producing crops or other goods, millions suffered exploitation and dehumanization for no higher purpose than the aggrandizement of slaveowners.

Жою дағдарысы, саяси өкілдік және секционализмнің өсуі

Суретте – үш беймәлім ер адамның суреті. Олар құлдықты қолдаған, батысқа қарай кеңейген және құлдықтың таралуын бақылауға немесе салық салуға тырысқан федералдық әрекеттерді сынаған оңтүстік плантаторлар тобын көрсетеді. Құлдық әлі ең маңызды саяси мәселе болмаса да, штаттардың құқықтары антебеллум кезеңінің басында, әсіресе Оңтүстікте, үнемі көтеріліп тұратын. 1796 жылғы президенттік сайлауда федералист Джон Адамстың жеңісі Франциямен қарым-қатынастың нашарлауымен бірге болды. 1798 жылы XYZ дағдарысы осы шиеленісті күшейтті, Адамс Америкадағы француздық ықпалынан қаушады, француз агенттерінің ішкі саботаж жасауы және наразылық тудыруы мүмкін екенінен сескенді. Осы жағдайға және демократ-республикалық баспагерлердің Адамс пен федералистерге жасаған шабуылдарына жауап ретінде Конгресс «Шет елдіктер және бүлік актілерін» қабылдады. Акттің күшімен Солтүстік және Оңтүстіктегі «бүлікшіл» демократ-республикалық редакторлар түрмеге қамалды, соның нәтижесінде аталған штаттардың заң шығарушы органдары Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисонның авторлығындағы 1798 жылғы Кентукки және Вирджиния резолюцияларын қабылдады. Трица жылдан кейін, Жою дағдарысы кезінде Оңтүстік Каролинаның басшылары осы резолюцияларда жазылған «98-ші жылғы қағидаларды» штат заңдарының федералдық Конгрестің конституцияға қайшы деп таныған актілерін күштен шығару немесе оларды жергілікті түрде қолдануға жол бермеу құқығын негіздеу үшін пайдаланды. Жою дағдарысы 1828 жылғы тарифтің салдарынан туындады, ол Конгресс отандық өнеркәсіпті, әсіресе Солтүкте дамыту мақсатында қабылдаған протекционистік шара болды. 1832 жылы Оңтүстік Каролина заң шығарушы органы 1828 жылғы тарифті, Оңтүстікте «Жамандық тарифі» деп белгілі болғанды толығымен күштен шығарды, бұл штат пен федералдық үкімет арасында қақтығысқа әкелді. 1833 жылдың 1 мамырында президент Эндрю Джексон: «Тариф – тек сылтау ғана, ал шын мәнінде, Одақтың бөлінуі және оңтүстік конфедерациясы – нағыз мақсат еді. Келесі сылтау – негрлер немесе құлдық мәселесі болады», – деп жазды. Дағдарыс президенттің әрекеттері, Конгрестің тарифті төмендетуі және «Күш туралы заң» арқылы шешілсе де, ол кейінірек сепаратистік ойдың дамуы үшін маңызды рөл атқарды. Оңтүстік секционизмінің тағы бір факторы – «Оңтүстік әдеби жаршысы» және Дебоудың шолуы сияқты мәдени және әдеби журналдардың көбеюі болды.

thumb|A photo of three unknown men representing the Southern planter class that promoted slavery, expanded westward, and decried federal attempts to control slavery's expansion or to implement taxes. Although slavery had yet to become the most prominent political issue, states' rights would surface periodically in the early antebellum period, especially within the South. The election of Federalist member John Adams in the 1796 presidential election came in tandem with escalating tensions with France. In 1798, the XYZ Affair brought these tensions to the fore, and Adams became concerned about French power in America, fearing internal sabotage and malcontent that could be brought on by French agents. In response to these developments and to repeated attacks on Adams and the Federalists by Democratic Republican publishers, Congress enacted the Alien and Sedition Acts. Enforcement of the acts resulted in the jailing of "seditious" Democratic Republican editors throughout the North and South, and prompted the adoption of the Kentucky and Virginia Resolutions of 1798 (authored by Thomas Jefferson and James Madison), by the legislatures of those states. Thirty years later, during the Nullification Crisis, the "Principles of '98" embodied in these resolutions were cited by leaders in South Carolina as a justification for state legislatures' asserting the power to nullify, or prevent the local application of, acts of the federal Congress that they deemed unconstitutional. The Nullification Crisis arose as a result of the Tariff of 1828, a set of high taxes on imports of manufactures, enacted by Congress as a protectionist measure to foster the development of domestic industry, primarily in the North. In 1832, the legislature of South Carolina nullified the entire "Tariff of Abominations", as the Tariff of 1828 was known in the South, prompting a stand off between the state and federal government. On May 1, 1833, President Andrew Jackson wrote, "the tariff was only a pretext, and disunion and southern confederacy the real object. The next pretext will be the negro, or slavery question." Although the crisis was resolved through a combination of the actions of the president, Congressional reduction of the tariff, and the Force Bill, it had lasting importance for the later development of secessionist thought. An additional factor that led to Southern sectionalism was the proliferation of cultural and literary magazines such as the Southern Literary Messenger and DeBow's Review.

Секциялық теңдік және жаңа аумақтардағы құлдық мәселесі

thumb|left|400px|1789–1861 жылдар аралығында АҚШ штаттары мен аумақтарының еркін/құлдық мәртебесін көрсететін анимация

Секционализмді күшейткен басты мәселе – құлдық еді, әсіресе, штат ретінде Одаққа қосылғысы келетін батыс аумақтарында құлдыққа рұқсат беру мәселесі. 19 ғасырдың басында мақта өндірісінің өркендеуімен құлдық ірі көлемде экономикалық жағынан тиімді бола бастады, сонымен қатар солтүстік тұрғындары оны экономикалық қауіп ретінде қарастыра бастады, тіпті олардың моральдық тұрғыдан көзқарасы бей-жай болса да. Солтүстік тұрғындарының көпшілігі құлдықты толығымен жоюды жақтамаса да, көбісі құлдықты жаңа аумақтарға таратуға қарсы болды, себебі олардың пікірінше, құлдардың болуы еркін еңбектің жалақысын төмендетіп жібереді. Сонымен қатар, оңтүстік тұрғындары Солтүстіктің экономикалық және демографиялық өсуінің өздерінің мүдделеріне қауіп төндіретінін көбірек сезінді. Одақ құрылғаннан кейін бірнеше онжылдық бойы жаңа штаттар қабылданғанда, Солтүстік пен Оңтүстік өздерінің секциялық айырмашылықтарын шеше біліп, саяси тепе-теңдікті сақтау үшін "құл" және "еркін" штаттарды тең санда қабылдауға келісті. Осы келісім арқылы Сенаттағы билік тепе-теңдігін белгісіз мерзімге сақтауға болады еді. Алайда, Өкілдер палатасының жағдайы мүлдем басқаша еді. Солтүстік индустриялық дамып, халық саны еуропалық иммигранттардың көптеп келуінің арқасында өскен сайын, Өкілдер палатасындағы солтүстік көпшілігі де артты, бұл оңтүстік саяси лидерлерін алаңдатты. Оңтүстік тұрғындары өздерінің мүдделерін қорғау үшін жеткілікті өкілдігі жоқ федералды үкіметке тәуелді болып қалуы мүмкін деп уайымдады. 1840 жылдардың соңында Миссисипи штатынан сенатор Джефферсон Дэвис Конгрестегі жаңа солтүстік көпшілігінің АҚШ үкіметін "Солтүстіктің өркендеуіне қызмет ететін құралға" айналдыратынын және солтүстік лидерлерінің "Оңтүстік халқының есебінен АҚШ индустриясын дамыту" мақсаты бар екенін мәлімдеді. Сан-Хассинто шайқасы, нәтижесінде Техастың АҚШ-қа қосылуы, Мексика-Америка соғысы және Техастағы құлдықтың нығаюы. Мексика-Америка соғысынан кейін көптеген солтүстік тұрғындары еркін және құл штаттарының шекарасына жаңа аумақтар қосылғанына алаңдады, ал аумақтардағы құлдық мәселесі күрт шиеленісті. Төрт жылдық секциялық қақтығыстан кейін 1850 жылғы Компромисс азаматтық соғыстың алдын алуға мүмкіндік берді. Бұл келісімге сәйкес Калифорния еркін штат ретінде қабылданды, соның ішінде Оңтүстік Калифорния да, осылайша онда жеке құл аумағы құрылуына жол берілмеді, ал Нью-Мексико мен Юта аумақтарында құлдыққа рұқсат берілді және 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заң қабылданды, ол барлық азаматтарды қайда болса да қашқан құлдарды ұстауға көмектесуге міндеттейді. Төрт жылдан кейін, жасалған келісімдермен қол жеткізген бейбітшілік ақырына жетті. Канзас-Небраска заңында Конгресс құлдық мәселесін әр аумақтағы халықтың дауысына қалдырды, осылайша жаңа қоныстанған аймақты мекендеу үшін бәсекелес топтардың (құлдыққа жақтаушылар мен қарсыластардың) арасында тәртіпсіздік пен қақтығыс туды.

The primary issue feeding sectionalism was slavery, and especially the issue of whether to permit slavery in western territories seeking admission to the Union as states. In the early 19th century, as the cotton boom took hold, slavery became more economically viable on a large scale, and more Northerners began to perceive it as an economic threat, even if they remained indifferent to its moral dimension. While relatively few Northerners favored outright abolition, many more opposed the expansion of slavery to new territories, as in their view the availability of slaves lowered wages for free labor. At the same time, Southerners increasingly perceived the economic and population growth of the North as threatening to their interests. For several decades after the Union was formed, as new states were admitted, North and South were able to finesse their sectional differences and maintain political balance by agreeing to admit "slave" and "free" states in equal numbers. By means of this compromise approach, the balance of power in the Senate could be extended indefinitely. The House of Representatives, however, was a different matter. As the North industrialized and its population grew, aided by a major influx of European immigrants, the Northern majority in the House of Representatives also grew, making Southern political leaders increasingly uncomfortable. Southerners became concerned that they would soon find themselves at the mercy of a federal government in which they no longer had sufficient representation to protect their interests. By the late 1840s, Senator Jefferson Davis from Mississippi stated that the new Northern majority in the Congress would make the government of the United States "an engine of Northern aggrandizement" and that Northern leaders had an agenda to "promote the industry of the United States at the expense of the people of the South." thumb|The Battle of San Jacinto , leading eventually to Amemrican annexation of Texas the Mexican–American War and the reinforcement of slavery in Texas. After the Mexican–American War, many Northerners became alarmed by new territory now being added on the Southern side of the free slave boundary, the slavery in the territories issue heated up dramatically. After a four year sectional conflict, the Compromise of 1850 narrowly averted civil war with a complex deal in which California was admitted as a free state, including Southern California, thus preventing a separate slave territory there, while slavery was allowed in the New Mexico and Utah territories and a stronger Fugitive Slave Act of 1850 was passed, requiring all citizens to assist in recapturing runaway slaves wherever found. Four years later, the peace bought with successive compromises finally came to an end. In the Kansas–Nebraska Act, Congress left the issue of slavery to a vote in each territory, thereby provoking a breakdown of law and order as rival groups of pro and anti slavery immigrants competed to populate the newly settled region.

1860 жылғы сайлау, сецессия және Линкольнның жауабы

Суретте округтер бойынша нәтижелер көрсетілген, күңгір түстер жеңімпаз кандидаттың үлесінің жоғары екенін көрсетеді. Қызыл – Линкольн (Республикалық), көк – Дуглас (Солтүстік Демократтық), жасыл – Бреккинридж (Оңтүстік Демократтық), сары – Белл (Конституциялық Одақ) және күлгін – «Фьюжн» (Республикалық емес/Демократтық бірігу). Оңтүстік Каролинада сайлауға халықтың тікелей дауыс беруіне рұқсат берілмеген. Көптеген оңтүстік тұрғындары үшін соңғы шегі 1859 жылы Джон Браунның Харперс-Ферриге жасаған шабуылы болды, одан кейін 1860 жылғы президенттік сайлауда солтүстік республикашылдарының жеңісі тіркелді. Айта кетейік, Оңтүстік Каролинада халық дауысы болған жоқ. Республикашыл Авраам Линкольн төрттік жарыста президент болып сайланды. Оңтүстік штаттарындағы жергілікті басшылар Линкольннің сайлауға қатысуына кедергі келтірді, орнына көптеген сайлаушылар союзды сақтауды жақтаған Бреккинридж бен Беллдің арасынан таңдау жасады, сайлаудың басты тақырыбы құлдық болды. Бреккинридж Линкольн сайланса, құлдықты қорғау үшін Оңтүстік тәуелсіздігі қажет екенін айтты; Белл конституция құлдықты қорғап тұрғандықтан, бөлінудің қажеті жоқ екенін мәлімдеді. Оңтүстік Каролина заң шығарушы органының мүшелері бұрын Линкольн сайланса, Одақтан шығуға ант берген еді, ал штат 1860 жылғы 20 желтоқсанда бөлінуін жариялады. Оңтүстік Каролинаның бөліну туралы жариялаған мәлімдемесінде құлдық 17 рет айтылды, және ұлттық үкіметтің мүлік құқықтарын (құлдарды меншік ету құқығын) бұзуына қарсы Оңтүстік Каролинаның тәуелсіздігі ақталады. Қаңтар және ақпан айларында терең Оңтүстіктегі басқа алты мақта өсіретін штат та соған ілесіп кетті: Миссисипи, Флорида, Алабама, Джорджия, Луизиана және Техас. Қалған сегіз құлдар ұстаған штаттар шешімді кейінге қалдырды, бірақ жетіуі ақпан айында Монтгомериде (Алабама штаты) жаңа үкімет құрды: Америка Конфедерациялық Штаттары. Оңтүстік айманында Конфедерация әскерлері қарсылықсыз федералдық арсеналдар мен бекіністерді басып алды және Техастағы барлық АҚШ әскерлерін капитуляцияға мәжбүр етті. Ол кездегі президент Джеймс Бьюкенен конституция бойынша әрекет етуге өкілеттігі жоқ деп санайды, ал Линкольннің сайлануы мен қызметке кірісуі арасындағы төрт айда Оңтүстік өзінің әскери күшін нығайтты. Вашингтонда келісімге келу және қайта бірігу туралы ұсыныстар сәтсіз аяқталды, өйткені Конфедерация толық, тұрақты тәуелсіздік талап етті. Линкольн Оңтүстік Каролинадағы федералдық Форт Самтерге көмек кемесін жібергенде, Конфедерация үкіметі фортқа шабуыл жасауға бұйрық берді, ол 13 сәуірде капитуляциялады. Президент Линкольн штаттарды 75 000 әскерді 90 күнге федералдық мүлікті қайтару үшін қызмет етуге шақырды, және екі жаққа таңдау жасауға мәжбүр болған Вирджиния, Арканзас, Теннесси және Солтүстік Каролина дереу бөлінуге дауыс берді. Кентукки бейтараптығын жариялады.

thumb|Results by county, with darker shades indicating larger percentages for the winning candidate. Red is for Lincoln (Republican), blue is for Douglas (Northern Democratic), green is for Breckinridge (Southern Democratic), yellow is for Bell (Constitutional Union), and purple is for "Fusion" (Non Republican/Democratic Fusion). South Carolina did not permit any popular vote for the election. For many Southerners, the last straws were the raid on Harper's Ferry in 1859 by abolitionist John Brown, immediately followed by a Northern Republican victory in the presidential election of 1860. Notably, South Carolina had no popular vote. Republican Abraham Lincoln was elected president in a hotly contested four way race. In Southern States local leaders ensured that Lincoln was blocked from the ballot, instead most voters made a choice between hard line Breckingridge and Bell who advocated preservation of the union, slavery was the prevailing subject of the election. Beckingbridge argued that Southern independence was desirable to protect slavery if Lincoln was elected; Bell argued that the constitution protected slavery so that secession was unnecessary. Members of the South Carolina legislature had previously sworn to secede from the Union if Lincoln was elected, and the state declared its secession on December 20, 1860. South Carolina's declaration of secession mentioned slavery 17 times and justifying South Carolina's independence in lieu of looming property rights violations (the right to own slaves) by the national government. In January and February, six other cotton states of the Deep South followed suit: Mississippi, Florida, Alabama, Georgia, Louisiana, and Texas. The other eight slave states postponed a decision, but the seven formed a new government in Montgomery, Alabama, in February: the Confederate States of America. Throughout the South, Confederates seized federal arsenals and forts, without resistance, and forced the surrender of all U. S. forces in Texas. The sitting president, James Buchanan, believed he had no constitutional power to act, and in the four months between Lincoln's election and his inauguration, the South strengthened its military position. In Washington, proposals for compromise and reunion went nowhere, as the Confederates demanded complete, total, permanent independence. When Lincoln dispatched a supply ship to federal held Fort Sumter, in South Carolina, the Confederate government ordered an attack on the fort, which surrendered on April 13. President Lincoln called upon the states to supply 75,000 troops to serve for ninety days to recover federal property, and, forced to choose sides, Virginia, Arkansas, Tennessee, and North Carolina promptly voted to secede. Kentucky declared its neutrality.

Құлдықты жою

"Ескі қожайынның сапары" атты шығармада жаңа азат етілген құлдар мен олардың бұрынғы қожайындарының арасындағы шиеленісті кездесу суреттеледі. 1863 жылғы президент Абрахам Линкольннің "Азат ету туралы" жарияланымы Конфедерация құрамында тұратын, бірақ Одақ құрамында тұрмайтын барлық афроамерикалықтарға бостандық сыйлады. Оңтүстік аймақта ақ адамдар құлдардың көтеріліс жоспарлап отырғаны туралы кең таралған қауесеттерден алаңдады. Патрульдер күшейтілді. Құлдар көбірек тәуелсіздікке ие болды және жазаға қарсы тұруға бейімделді, бірақ тарихшылар көтерілістер болмағанын айтады. Басқыншылыққа ұшыраған аймақтарда ескі қожайынға адалдыққа қарағанда, бағынбаушылық жиі кездесті; Белл Уайли: "Бұл адалдықсыздық емес, еркіндіктің тартымдылығы" деді. Көптеген құлдар Солтүстік үшін тыңшы болып жұмыс істеді, ал көптегендері федералдық шекараға қашып кетті. 1862 жылға қарай, көптеген солтүстік көшбасшылары Оңтүстік сепаратизмінің негізгі себебі – құлдықты тікелей жою қажеттігін түсінді. Барлық шекаралық штаттар президент Линкольннің өтемақымен азат ету туралы ұсынысын қабылдамады. Дегенмен, 1865 жылға қарай Кентукки мен Делавэрден басқа барлық штаттар құлдықты жою процесін бастады. "Азат ету туралы жарияланым" Линкольнның 1863 жылғы 1 қаңтардағы жарлығы болды. Ол бірден АҚШ үкіметі мойындағандай, Конфедерацияның белгіленген аймақтарындағы 3 миллион құлдың құқықтық жағдайын "құлдан" "еркінге" өзгертті. Бұл заңның практикалық салдары мынадай болды: құл Конфедерация үкіметінің бақылауынан қашып, немесе федералдық әскерлердің алға жылжуы арқылы құтылған жағдайда, заңды және нақты бостандыққа ие болды. Елді мекен иелері азат ету олардың экономикалық жүйесін жоятынын түсінгендіктен, кейде құлдарын Одақ армиясының жете алмайтын жеріне көшірді. 1865 жылдың маусым айына қарай Одақ армиясы Конфедерацияның барлық аймақтарын бақылауға алды және барлық белгіленген құлдарды азат етті. Иелеріне ешқандай өтемақы төленбеді, сондай-ақ құлдардың өзі де ешнәрсе алмады. Көптеген азат етілгендер сол плантацияда қалды, ал басқалары Фридменс Бюросы басқарған босқындар лагерьлеріне жиналды. Бюро азық-түлік, баспана, киім-кешек, медициналық көмек, шіркеу қызметтерін, біраз мектептерді, заңдық қолдауды және еңбек шарты жасауға көмектесті. Тарихшы Леон Литвак былай атап өтті: "Соғыстың физикалық және эмоционалдық салмағынан ақ және қара оңтүстік тұрғындарының ешқайсысы зардап шекпеді. Мысалы, азық-түлік пен киімнің жетіспеушілігі екі нәсілдің де қиын жағдайға түсуіне әкелді". Қара нәсілділердің жағдайы нашар болды. Соғыстың соңында және одан кейін көптеген қара нәсілділер плантациядан кетіп қалды. Фридменс Бюросының босқындар лагерьлерінде талма сияқты жұқпалы аурулар эпидемиялық деңгейге жетті. Джим Даунс былай деді: "Аурулар мен сырқаттар азат етілген құлдарға солдаттарға қарағанда қаттырақ және өлімге әкелді, өйткені бұрынғы құлдардың тірі қалу үшін қажетті қарапайым жағдайлардың жоқтығынан зардап шегуі мүмкін". Азат ету құлдықтан құтылған адамдарды босатып, оларға Одақ желілеріне қашқанда таза киім, лайықты баспана, дұрыс тамақ және дәрі-дәрмекке қол жеткізу мүмкіндігін бермеді. Көптеген азат етілген құлдар Одақ лагерьлерінің артына қашып, сол жерде қайтыс болды.

thumb|"A Visit from the Old Mistress", depicts a tense meeting between a group of newly freed slaves and their former slaveholder. alt=Emancipation Proclamation |right|thumb|Modern reading of President Abraham Lincoln's Emancipation Proclamation of 1863 giving freedom to all African Americans who resided within the Confederacy but not those within the Union. Across the South, widespread rumors alarmed the whites by predicting the slaves were planning some sort of insurrection. Patrols were stepped up. The slaves did become increasingly independent, and resistant to punishment, but historians agree there were no insurrections. In the invaded areas, insubordination was more the norm than was loyalty to the old master; Bell Wiley says, "It was not disloyalty, but the lure of freedom." Many slaves became spies for the North, and large numbers ran away to federal lines. By 1862, most Northern leaders realized that the mainstay of Southern secession, slavery, had to be attacked head on. All the border states rejected President Lincoln's proposal for compensated emancipation. However, by 1865 all had begun the abolition of slavery, except Kentucky and Delaware. The Emancipation Proclamation was an executive order issued by Lincoln on January 1, 1863. In a single stroke it changed the legal status, as recognized by the U. S. government, of 3 million slaves in designated areas of the Confederacy from "slave" to "free". It had the practical effect that as soon as a slave escaped the control of the Confederate government, by running away or through advances of federal troops, the slave became legally and actually free. Plantation owners, realizing that emancipation would destroy their economic system, sometimes moved their slaves as far as possible out of reach of the Union Army. By June 1865, the Union Army controlled all of the Confederacy and liberated all of the designated slaves. The owners were never compensated. Nor were the slaves themselves. Many of the freedmen remained on the same plantation, others crowded into refugee camps operated by the Freedmen's Bureau. The Bureau provided food, housing, clothing, medical care, church services, some schooling, legal support, and arranged for labor contracts. Historian Leon Litwack has noted, "Neither white nor black Southerners were unaffected by the physical and emotional demands of the war. Scarcities of food and clothing, for example, imposed hardships on both races." Conditions were worse for blacks. Late in the war and soon after large numbers of blacks moved away from the plantation. The Freedmen's Bureau refugee camps saw infectious disease such as smallpox reach epidemic proportions. Jim Downs states:
Disease and sickness had more devastating and fatal effects on emancipated slaves than on soldiers, since ex slaves often lacked the basic necessities to survive. Emancipation liberated bonds people from slavery, but they often lacked clean clothing, adequate shelter, proper food, and access to medicine in their escape toward Union lines. Many free slaves died once they secured refuge behind union camps

Оңтүстік унионисттері

Оңтүстік ақ халықтары мен заң шығарушылар арасында Ұлттық үкіметтен бөлінуге толық қолдау ешқашан болған емес, әсіресе оңтүстікте. Вирджиния штатының заң шығару органы бастапқыда 2/3 дауыспен АҚШ құрамында қалуды шешті, ал Форт Самтер түскеннен кейін делегаттардың 36% қайтадан бөлінуге қарсы дауыс берді. Сонымен қатар, Солтүстік Каролина халқы көпшілік референдум арқылы АҚШ-та қалуды мақұлдады; кейіннен Солтүстік Каролина бөлініп шыққанда губернатор екінші референдум өткізуге рұқсат бермеді. Теннесси штатының шығыс Аппалачи аймақтарында одақтастық көзқарас күшті болды. Батыс Кентуккидің конфедерациялық губернаторы көпшілік ақ халық сецессиядан бас тартады деп сенгендіктен бейтараптық жариялады. Азамат соғысы кезінде Конфедерацияның мүдделеріне қарсы болған оңтүстікшілер Оңтүстік Юнионистері деп белгілі болды. Олар сондай-ақ Одаққа адалдар немесе Линкольннің адалдары деп те аталды. Конфедерацияның он бір штатының ішінде Теннесси (әсіресе Шығыс Теннесси), Вирджиния (сол кезде Батыс Вирджиния да кірген) және Солтүстік Каролина штаттарында Юнионистердің ең көп саны шоғырланған. Оңтүстік Аппалачияның көптеген аймақтарында одақтастық сезімдер де болды. Конфедерация бақылауындағы штаттарда тұратын 100 000-ға жуық адам Одақ армиясында немесе одақтастық партизандық топтарында қызмет етті. Оңтүстік Каролинадан басқа, барлық штаттарда ұйымдастырылған Юнионист армиясы болды. Оңтүстік Юнионистері әртүрлі топтардан шыққан болса да, көпшілігі аймақтың соғысқа дейінгі үстем плантаторлық класынан әлеуметтік, мәдени және экономикалық жағынан ерекшеленді. 1863 жылы Конгресс Вирджинияның қалған бөлігінен Батыс Вирджинияға тәуелсіздік берді, себебі олардың Одаққа адалдығын бағалады және Одақ әскерлерінің қорғауымен қамтамасыз етілді. Шығыс Вирджиниядан алыс орналасқан қалалар мен аудандар штаттық мәртебеге көбірек қолдау көрсетті. Миссисипидегі бір округ Конфедерациядан бөлініп, құлдарды азат ету арқылы Джонстың еркін штаты болып құрылды. Техаста жергілікті билік өкілдері Азамат соғысы кезінде Юнионистер мен немістерді мазақтады және өлтірді. Техастағы Кук округінде 150 күдікті Юнионист тұтқындалды; 25 адам сотсыз линчтелді, ал тағы 40 адам жеңілдетілген соттан кейін асылды. Әскерге шақыруға қарсылық, әсіресе неміс немесе мексикалық тегі бар техастар арасында кең таралған еді; соңғыларының көпшілігі Мексикаға қашып кетті. Конфедерация шенеуніктері жасырынған потенциалды әскерге шақырылғандарды іздеп тауып, өлтіруге тырысты. Алабамадағы Оңтүстік Юнионистерінің соғыс кезінде Одақты қолдауын жалғастырғандары туралы зерттеуде олар әдетте "ескіше" немесе "Джексондық" консервативті демократтар немесе бұрынғы вигтер екені анықталды, олар федералды үкіметті экономикалық және саяси қауіпсіздік қамтамасыз еткендіктен қорғауға лайық деп есептеді. Құл иелерінің бір бөлігі одақты сақтау құлдықты қорғаудан маңыздырақ деп санайтын. Олардың арасында өздерін "Ақтөбе" партиясының мүшелері ретінде таныстырғандар да болды. Алайда, олардың көптеген ата-бабалары 1776 және 1812 жылдары АҚШ үшін соғысқан, сондықтан АҚШ-қа қарсы көтерілу еркекшелікке жатпайтын және арсыздыққа толы әрекет деп санайтын.

Among Southern White populations and lawmakers there was never universal support for separation from the National Government, particularly in the upper south. Virginia's state legislature at first voted by 2/3 to remain in the United States, after the fall of Fort Sumpter 36% of the delegates again voted against secession. Meanwhile North Carolina voted by popular referendum to remain in the United States; when North Carolina later seceded anyway the governor would not permit a second referendum to be held. Tennessee had strong unionist sentiment in its eastern Appalachian counties. Further west Kentucky's Pro Confederate Governor declared neutrality because he believed the majority of the white population would refuse secession. Southerners who were against the Confederate cause during the Civil War were known as Southern Unionists. They were also known as Union Loyalists or Lincoln's Loyalists. Within the eleven Confederate states, states such as Tennessee (especially East Tennessee), Virginia (which included West Virginia at the time), and North Carolina were home to the largest populations of Unionists. Many areas of Southern Appalachia harbored pro Union sentiment as well. As many as 100,000 men living in states under Confederate control would serve in the Union Army or pro Union guerrilla groups. Every State had an organized Unionist army with the exception of South Carolina. Although Southern Unionists came from all classes, most differed socially, culturally, and economically from the region's dominant pre war planter class. As a reward for loyalty to the capital and with the protection of Union soldiers, West Virginia was granted its independence from the rest of Virginia by congress in 1863. Cities and areas farther away from Eastern Virginia were more supportive of statehood. In Mississippi a county broke away from the Confederacy and freed the slaves, becoming the Free State of Jones. In Texas, local officials harassed and murdered Unionists and Germans during the Civil War. In Cooke County, Texas, 150 suspected Unionists were arrested; 25 were lynched without trial and 40 more were hanged after a summary trial. Draft resistance was widespread especially among Texans of German or Mexican descent; many of the latter leaving to Mexico. Confederate officials would attempt to hunt down and kill potential draftees who had gone into hiding. A study of Southern Unionists in Alabama who continued to support the Union during the war found that they were typically "old fashioned" or "Jackson" conservative Democrats, or former Whigs, who viewed the federal government as worthy of defending because it had provided economic and political security. A section of slaveholding unionists believed preserving the union was more important than protecting slavery. The Southern ideals of honor, family, and duty were as important to Unionists as to their pro secession neighbors. They believed, however, that rebelling against the United States, which many of their ancestors had fought for in 1776 and 1812, was the unmanly and dishonorable act.

Үндістан аумағы

Конфедерация генерал-бригадирі Стэнд Уоти, индейлерді қоныс аударудан аман қалған чероки және Одаққа соңғы бағынған конфедерация генералы. Миссисипи батысындағы Конфедерация жақтастары, АҚШ федералды бекіністерін және нысандарын эвакуациялағаннан кейін, Үндістан аумағының бір бөлігіне де талап етті. Бұл – отыз жыл бұрын қоныс аударылған сол түпкілікті американдық тайпалар еді. Азамат соғысына қатысқан Үндістан аумағынан шыққан американдық үнді әскерлерінің жартысынан астамы Конфедерацияны қолдады; әр тайпадан әскерлер мен бір генерал жалданып алынды. 1861 жылдың 12 шілдесінде Конфедерация үкіметі чоктау және чикасау үнді тайпаларымен шартқа қол қойды. Бірнеше шайқастан кейін Одақ әскерлері аумақты бақылауға алды. Үндістан аумағы Конфедерацияға ресми түрде қосылмады, бірақ Конфедерация Конгресінде өкілдік алды. Көптеген үнділер Конфедерация армиясының тұрақты бөлімдеріне қосылды. 1863 жылдан кейін тайпалық үкіметтер Конфедерация Конгресіне өкілдерін жіберді: чероки тайпасынан Элиас Корнелиус Будинот, семинол және крик тайпаларынан Сэмюэл Бенттон Каллахан. Чероки тайпасы Конфедерациямен одақтасты. Олар құлдықты қолдады, оны жоюға қарсы болды және Одақ өздерінің жерлерін басып алады деп қорқыды. Соғыстан кейін Үндістан аумағы таратылды, олардың қара құлдары босатылды және тайпалар өздерінің бір бөлігін жоғалтты.

Материалдық апат және адам шығыны

Америкадағы Азамат соғысының аяқталуы және қайта құру кезеңінде бір кезде өркендеген экономика қираған күйде болды. Гесселтиннің (1936) айтуынша, соғыстан оралған жауынгерлер үйлерінде кең ауқымдағы қираушылықты кездестірді. Шенноа аңғарында қараңғыланған түтіндер, бір кездері үй болған суық күл үйінділерін күзетіп тұрды. Оңтүстік аймақтарында қоршаулар құлап, егістіктерде арамшөп өсіп, терезелер сынған, мал жойылған. 1860 жылдан кейінгі онжылдықта мүліктің бағасы 30-дан 60 пайызға дейін төмендеді. Мобилде бизнес тоқтап тұрды, Чаттануга мен Нэшвилл қирады, ал Атлантаның өнеркәсіптік аймақтары күлге айналды. Конфедерация жағынан 94 000 адам шайқаста, 164 000 адам аурудан, ал 26 000 адам Одақ түрмелерінде қаза тапты. Одақ жағынан 110 000 адам шайқаста, 225 000 адам аурудан, 30 000 адам Конфедерация түрмелерінде қайтыс болды. Солтүстік әскерінің қазасы оңтүстік әскерінің қазасынан абсолютті сандар бойынша көп болды, бірақ халықтың зардап шеккен үлесі бойынша үштен екі есеге азырақ болды. Соғыс кезінде азаматтардың қанша қаза тапқаны белгісіз, бірақ босқындар мен бұрынғы құлдар арасында ең көп болды. Соғыстың көп бөлігі Вирджиния мен Теннессиде өтті, бірақ Конфедерацияның барлық штаттарына, сондай-ақ Мэриленд, Батыс Вирджиния, Кентукки, Миссури және Үндістан аумағы сияқты шекаралық штаттарға әсер етті. Геттисбург шайқасы кезінде Пенсильвания солтүстік штаттарының ішіндегі ірі шайқас ошағы болды. Конфедерацияда Техас пен Флоридада әскери қимылдар аз болды. Конфедерацияның 9 штатындағы 645 округтің (Техас пен Флоридадан басқа) 56%-ында Одақтың әскери қимылдары болды, онда 1860 жылы ақтардың 63%-ы және құлдардың 64%-ы тұрды. Дегенмен, қимылдар басталған кезде кейбір адамдар қауіпсіз аймақтарға қашып кеткендіктен, соғысқа ұшыраған халықтың нақты саны белгісіз. 1861 жылы Конфедерацияда 835 000 тұрғыны бар 297 қала мен кент болды, олардың 681 000 тұрғыны бар 162 қаласы бір кезде Одақ әскерлері басып алған. Олардың оны соғыс қимылдарынан жойылған немесе қираған, соның ішінде Атланта (1860 жылы 9 600 тұрғыны бар), Колумбия және Ричмонд (соғысқа дейін 8 100 және 37 900 тұрғыны бар), сондай-ақ 1861 жылы кездейсоқ өрттен көп бөлігі жойылған Чарльстон. Бұл он бір қалада 1860 жылғы санақта 115 900 адам немесе қалалық Оңтүстіктің 14%-ы тұрды. Тарихшылар олардың басып алынған кездегі халқын есептеген жоқ. Жойылған қалаларда тұратын адамдардың саны Конфедерация халқының 1%-дан астамын құрады. Сонымен қатар, 45 сот ғимараты (830-ның ішінде) өртенді. Оңтүстік шаруашылығы жоғары деңгейде механизацияланбаған. 1860 жылғы санақта шаруашылық құралдары мен машиналарынң құны 81 миллион доллар болды, ал 1870 жылы 40%-ға төмендеп, 48 миллион долларға жетті. Көптеген ескі құралдар көп қолданылғандықтан сынған, оларды ауыстыру мүмкін болмады, тіпті жөндеу де қиын болды. Оңтүстік тұрғындарына келген ең үлкен апаттардың бірі – көлік жүйесіне келтірілген зардап болды. Жолдар өтпейтін немесе жоқ болды, ал көпірлер қирады немесе суға кетті. Маңызды өзен көлігі тоқтап тұрды: бөгеттер бұзылды, арналар бұғатталды, тұтқындалмаған немесе жойылмаған аздаған бу кемелерінің жағдайы нашар болды, кемежайлар бұзылды немесе жоғалып кетті, ал оқытылған персонал қайтыс болды немесе тарады. Аттар, қашырлар, өгіздер, арбалар, вагон және шаналардың барлығы бір кездері жау әскерлеріне түсті. Темір жолдар істен шығып, көптеген компаниялар банкрот болды. Бұл жолдар жаудың басты нысанасы болды. Алабама штатының 114 мильдік бір бөлігінде барлық көпірлер мен бағаналар қирады, арқандар шіріп кетті, ғимараттар өртенді, су қоймалары жойылды, арықтар толтырылды, ал жолдар бұталар мен бұталарға толы болды. Колумбия мен Атланта сияқты байланыс орталықтары қирады, шеберханалар мен қорыту зауыттары қирады немесе бұзылды. Тіпті шайқастан тыс аймақтарда да, соғыс майданында қажетті жабдықтар үшін пираттықпен алынған, ал соғыс уақытында қолданылған және жарамды жөндеулер немесе алмастырулар болмаған жағдайда, барлығы ыдырау күйіне түсті. Темір жолдың ұзындығы көбінесе ауылдық жерлерде орналасқан. Соғыс темір жолға ілесіп, Оңтүстіктегі темір жолдың үштен екісі, көпірлер, темір жол сарайлары, жөндеу цехтары мен жылжымалы құрам Одақ әскерлері жеткен аймақтарда болды, олар мүмкіндігінше жүйелі түрде жойды. Оңтүстік 9400 миль (15128 км) жолға ие болды, ал 6500 миль (10461 км) Одақ әскерлері жеткен аймақтарда болды. Шамамен 4400 миль (7081 км) Шерман және басқа да Одақ генералдары темір жол жүйесін жүйелі түрде жою саясатын қабылдаған аймақтарда болды. Тіпті...

The Conclusion of the American Civil War and Reconstruction played out against a backdrop of a once prosperous economy that lay in ruins. According to Hesseltine (1936),

The soldiers who returned from the war found widespread desolation at their homes. In the Shenandoah Valley, blackened chimneys stood sentinel over cold ash heaps which once were houses. Throughout the South, fences were down, weeds had overrun the fields, windows were broken, live stock had disappeared. The assessed valuation of property declined from 30 to 60 percent in the decade after 1860. . In Mobile, business was stagnant; Chattanooga and Nashville were ruined; and Atlanta's industrial sections were in ashes. Estimate of Confederate losses were 94,000 killed in battle, 164,000 who died of disease, and 26,000 who died in Union prisons. Estimate of Union losses were 110,000 killed in battle, 225,000 who died of disease, and 30,000 who died in Confederate prisons. Northern military deaths were greater than Southern military deaths in absolute numbers, but were two thirds smaller in terms of proportion of population affected. The number of civilian deaths during the war is unknown, but was highest among refugees and former slaves. Most of the war was fought in Virginia and Tennessee, but every Confederate state was affected, as well as the border states of Maryland, West Virginia, Kentucky, Missouri, and Indian Territory; Pennsylvania was the only northerner state to be the scene of major action, during the Gettysburg Campaign. In the Confederacy there was little military action in Texas and Florida. Of 645 counties in 9 Confederate states (excluding Texas and Florida), there was Union military action in 56% of them, containing 63% of the whites and 64% of the slaves in 1860; however, by the time the action took place some people had fled to safer areas, so the exact population exposed to war is unknown. The Confederacy in 1861 had 297 towns and cities with 835,000 people; of these 162 with 681,000 people were at one point occupied by Union forces. Ten were destroyed or severely damaged by war action, including Atlanta (with an 1860 population of 9,600), Columbia, and Richmond (with prewar populations of 8,100 and 37,900, respectively), plus Charleston, much of which was destroyed in an accidental fire in 1861. These eleven contained 115,900 people in the 1860 census, or 14% of the urban South. Historians have not estimated their population when they were invaded. The number of people who lived in the destroyed towns represented just over 1% of the Confederacy's population. In addition, 45 courthouses were burned (out of 830). The South's agriculture was not highly mechanized. The value of farm implements and machinery in the 1860 Census was $81 million; by 1870, there was 40% less, or $48 million worth. Many old tools had broken through heavy use and could not be replaced; even repairs were difficult. One of the greatest calamities which confronted Southerners was the havoc wrought on the transportation system. Roads were impassable or nonexistent, and bridges were destroyed or washed away. The important river traffic was at a standstill: levees were broken, channels were blocked, the few steamboats which had not been captured or destroyed were in a state of disrepair, wharves had decayed or were missing, and trained personnel were dead or dispersed. Horses, mules, oxen, carriages, wagons, and carts had nearly all fallen prey at one time or another to the contending armies. The railroads were paralyzed, with most of the companies bankrupt. These lines had been the special target of the enemy. On one stretch of 114 miles in Alabama, every bridge and trestle was destroyed, cross ties rotten, buildings burned, water tanks gone, ditches filled up, and tracks grown up in weeds and bushes. Communication centers like Columbia and Atlanta were in ruins; shops and foundries were wrecked or in disrepair. Even those areas bypassed by battle had been pirated for equipment needed on the battlefront, and the wear and tear of wartime usage without adequate repairs or replacements reduced all to a state of disintegration. Railroad mileage was of course located mostly in rural areas. The war followed the rails, and over two thirds of the South's rails, bridges, rail yards, repair shops and rolling stock were in areas reached by Union armies, which systematically destroyed what it could. The South had 9400 mile (15128 km) of track, and 6500 mile (10461 km) were in areas reached by the Union armies. About 4400 mile (7081 km) were in areas where Sherman and other Union generals adopted a policy of systematic destruction of the rail system. Even in untouched areas, the lack of maintenance and repair, the absence of new equipment, the heavy over use, and the deliberate movement of equipment by the Confederates from remote areas to the war zone guaranteed the system would be virtually ruined at war's end.

Темір жолдар

Жаңа, заманауи теміржол жүйесін салу Оңтүстіктің экономикалық жаңғыруы үшін өте қажет деп есептелді, ал жаңашылдар "Гүлденушілік ішкі сенімге" инвестиция жасады. Солтүстік ақшасы Оңтүстіктегі теміржолдарды қайта құруға және оларды күрт кеңейтуге қаржылады; олар рельс ені, жабдықтары және қызмет көрсету стандарты тұрғысынан жаңартылды. 1873 жылғы экономикалық дағдарыс АҚШ-тың барлық аймақтарында кеңеюді тоқтатты, көптеген Оңтүстік желілерін банкротқа ұшыратты немесе облигациялары бойынша үлесті төлеуге мүшкіл жағдайға түсірді. Оңтүстік теміржол желісі 1870 жылы 11000 миль (17703 км) болса, 1890 жылы 29000 миль (46671 км) -ге дейін кеңейді. Теміржолдар білікті мамандығы бар шеберлер тобын қалыптастыруға көмектесті және аймақтың көп бөлігінің шалқаруын жойды. Алайда, жолаушылар саны аз болды, мақта өнімін жинау маусымында тасымалдаудан басқа, жүк айналымы да аз болды. Желілердің көп бөлігі Солтүстік адамдарына тиесілі болды, олар қажетті заңдарды қабылдау үшін сыбайлас жемқор саясаткерлерге көп ақша пара беруге мәжбүр болды.

Қайта құруға қарсылық

1869 жылғы 4 наурызда ККК-нің ақ Scalawags (сол жақта) және Carpetbaggers (оң жақта) өлтіреміз деп қорқытқан карикатурасы. Суретте Арад Саймон Лейкин ("Огайо") және Ноа Б. Клауд ағашқа ілінген күйде бейнеленген. Қайта құру бұрынғы конфедерациялықтарды ренжітті, себебі олардың көпшілігі Ironclad Oath Anti Confederate салдарынан дауыс беру құқығынан айырылды, бұл кейбір штаттарда ақ дауыс берушілердің 10-20%-ын, ал басқаларында кішірек топтарды құрады. Көптеген конфедерациялық шектеулер 1870 жылы алынып тасталды, бірақ барлығы 1884 жылы толық жойылды. Қайта құру кезінде көптеген афроамерикандықтар мен кейбір кедей ақтар осы құқықтарды алғаш рет иелене бастады. Конституцияға 13-ші түзету (құлдыққа тыйым салды), 14-ші түзету (афроамерикандықтарға АҚШ-тың толық азаматтығын берді) және 15-ші түзету (қара еркектерге дауыс беру құқығын берді) қабылданғаннан кейін Оңтүстіктегі афроамерикандықтар бұрынғыдан гөрі көбірек құқықтарға ие болды. Жеңіліске және қоғамдағы өзгерістерге реакция бірден басталды, 1866 жылы көтерілісшілердің алғашқы күші ретінде Ку-Клукс-Клан сияқты террористік ұйымдар пайда болды. Олар босатылған құлдарды және олардың ақ нәсілді одақтастарын шабуылдап, өлтірді. 1870 жылдарға қарай Біріккен Лига және Қызыл жейделер сияқты ұйымдасқан жартылай әскери топтар республикашыларды қызметтен шығаруға және қара нәсілді адамдарды дауыс беруден тоқтатуға немесе қорқытуға қатысты. Бұл кезеңдегі ақ үстемдік зорлық-зомбылықтың классикалық мысалы – Камилла қырғыны, онда республикалық саяси митингке қатысуға тырысқан 12 афроамерикандық адам бұзақылар тобымен өлтірілді. Бұл оқиға Конгресске Грузияның штат мәртебесін уақытша жоюға себеп болды. Миссисипи штатының демократ өкілі Уайли П. Харрис 1875 жылы ақ үстемдік көзқарасын былай түсіндірді: Егер Федералдық әкімшіліктің қолдауымен кез келген екі жүз оңтүстік адам Индианаполиске барып, Индиана халқын қуғанда, барлық билік, мәртебе және пайда орындарын басып алғанда, халықты қастандықшылар мен варварлар деп жамандаса, мемлекеттік басқарудың барлық салаларына жемқорлық енгізсе, үкіметті құрлыққа айналдырса, ең білімсіз топтармен одақтасып, ағартылған, зиялы және ізгі адамдарға қарсы соғыс ашса, мұндай жағдай қандай әлеуметтік қатынастарға әкелер еді?

thumb|Cartoon threatening that the KKK will lynch white Scalawags (left) and Carpetbaggers (right) on March 4, 1869. Image is of Arad Simon Lakin ("Ohio") and Noah B. Cloud hanging from the tree. Reconstruction offended former confederates who found themselves without the ability to vote due to the Ironclad Oath Anti Confederate disenfranchisement sometimes excluded 10–20% of white voters in certain states and smaller groups in others. Most Ex Confederate restrictions were lifted by 1870 though all were completely repealed in 1884. Reconstruction was also a time when many African Americans and some poor whites began to secure these same rights for the first time. With the passage of the 13th Amendment to the Constitution (which outlawed slavery), the 14th Amendment (which granted full U. S. citizenship to African Americans) and the 15th Amendment (which extended the right to vote to black males), African Americans in the South began to enjoy more rights than they had ever had in the past. A reaction to the defeat and changes in society began immediately, with terrorist groups such as the Ku Klux Klan arising in 1866 as the first line of insurgents. They attacked and killed both freedmen and their white allies. By the 1870s, more organized paramilitary groups, such as the White League and Red Shirts, took part in turning Republicans out of office and barring or intimidating black people from voting. A standard example of white supremacist violence in the period is the Camilla massacre where twelve African Americans were murdered by a mob for attempting to attend a Republican political rally. The brutality caused Congress to temporarily revoke Georgia's statehood. Mississippi Representative Wiley P. Harris, a Democrat, explained the white supremacist perspective in 1875:If any two hundred Southern men backed by a Federal administration should go to Indianapolis, turn out the Indiana people, take possession of all the seats of power, honor, and profit, denounce the people at large as assassins and barbarians, introduce corruption in all the branches of the public administration, make government a curse instead of a blessing, league with the most ignorant class of society to make war on the enlightened, intelligent, and virtuous, what kind of social relations would such a state of things beget.

Депрессия және оңтүстіктің үй майданы 1933-1945

1942 жылы Теннесси штатының Дуглас бөгетінде жұмыс істеп жатқан ағаш шебердің суреті (Теннесси алқабының билігі салған). Кейіннен Оңтүстік экономикасы Ұлы депрессия мен Шаңды дауылға ұшырады. 1929 жылы Уолл-стриттегі құлаудан кейін экономика ауыр соққыға ұшырап, миллиондаған адам жұмыссыз қалды. 1934 жылдан бастап 1939 жылға дейін созылған қатты жел мен құрғақшылықтың экологиялық апаты Техас пен Арканзас, Оклахома Панхандл аймағы және айналасындағы жазықтардан адамдардың көшіп кетуіне әкелді. Нәтижесінде 500 мыңнан астам америкалық үйсіз, аш және жұмыссыз қалды. Мыңдаған адамдар Батыс жағалауында экономикалық мүмкіндіктер іздеу үшін аймақты тастап кетті. Франклин Рузвельттің прогрессивті коалициясы және тіпті Франклиннің жұбайы Элеонора Рузвельт реформалар қаласа да, Рузвельт әкімшілігі Оңтүстік Демократиялық партиясының сегрегациялық қанатымен келісімге байланысты Джим Кроу және басқа да расистік саясатқа араласпады. Сегрегациялық демократтардың Конгресс дауысы болмаса, «Жаңа мәміле» заңнамасы Конгресс тарапынан қабылдалмауы мүмкін еді. Президент Франклин Д. Рузвельт Ұлы депрессия кезінде көмекке ең мұқтаж аймақ ретінде Оңтүстікті атады. Оның әкімшілігі 1933 жылы ауылдық жерлерді электрмен қамтамасыз ету және дамуды ынталандыру үшін Теннесси алқабының билігі сияқты бағдарламаларды құрды. Төмен өнімділікпен байланысты ауыл шаруашылығы аймақтың өсуін шектеді, өнеркәсіптік дамудың төмен деңгейі, кәсіпкерлік белсенділігінің жетіспеуі және капиталға инвестиция құюдың болмауы да осыған себеп болды. Екінші дүниежүзілік соғыс Оңтүстікте экономикалық жағынан маңызды өзгерістер болған кезең болды, себебі федералды үкімет жаңа өнеркәсіптер мен әскери базаларды дамытып, көптеген аймақтарда қажетті капитал мен инфрақұрылымды қамтамасыз етті. АҚШ-тың барлық аймақтарынан адамдар Оңтүстікке әскери оқу және аймақтың көптеген базаларындағы және жаңа өнеркәсіптеріндегі жұмыстарға келді. Соғыс кезінде және одан кейін миллиондаған ақ және қара түсті шаруалар ауыл шаруашылығын тастап, басқа мамандықтарға және қалалық жұмыстарға ауысты. АҚШ 1940 жылдың көктемінде соғысқа дайындалуды бастады. Оңтүстіктің жылы ауа райы армияның 60% жаңа оқу лагерьлерін және жаңа әуежайлардың жартысына жуығын салуға қолайлы болды. Жаңа әскери нысандарға жұмсалған шығыстардың 40% Оңтүстікке кетті. Мысалы, 1940 жылы Флорида штатының Старк қаласында 1500 адам тұратын шағын қалада Блэндинг лагері құрылды. 1941 жылдың наурыз айында 20 мың адам 60 мың солдатқа арналған тұрақты лагерьді салған. Соғыс үшін ақша көп мөлшерде жұмсалды, Оңтүстіктегі әскери нысандарға 4 миллиардтан астам доллар, ал қорғаныс өнеркәсіптеріне 5 миллиард доллар жұмсалды. Үлкен кеме жасау орындары Вирджинияда, Чарльстонда және Мексика шығанағының жағалауында салынды. 1943 жылы Теннесси штатының Вультее Нешвиллдегі «Рузи Риветтер» қол бұрғылаумен жұмыс істеп жатқандағы сурет. Даллас-Форт-Уорт және Джорджияда ірі ұшақ зауыттары ашылды. Ең құпия және қымбат операция Теннесси штатының Оук-Ридж қаласында болды, онда атом бомбасы үшін уранды дайындау үшін жергілікті электр энергиясының шексіз мөлшері пайдаланылды. Соғыс кезінде өндірісте жұмыс істейтін жұмысшылардың саны екі есеге көбейді. 1945 жылы көптеген оқу орталықтары, фабрикалар және кеме жасау орындары жабылды, бірақ барлығы емес. Қиын шаруашылықтан шыққан отбасылар өсіп келе жатқан қалалық Оңтүстікте жұмыс іздеу үшін қалды. Аймақ өнеркәсіптік және коммерциялық өсуге жетті, бірақ оның табысы мен жалақысы ұлттық орташа деңгейден қалып қойды. Дегенмен, Джордж Б. Тиндалл атап өткендей, трансформация «индустриялық әлеуетті, жаңа ойлау қалыптарын көрсету және индустрияландырудың қоғамдық қызметтерді талап ететінін мойындау» болды. 1940 жылдан 1945 жылға дейінгі кезеңде жан басына шаққандағы табыс 140% -қа өсті, ал АҚШ-тың басқа жерлерінде бұл көрсеткіш 100% -ды құрады. Оңтүстіктің табысы 59% -дан 65% -қа дейін өсті. Дьюи Грантхэм соғыстың «Оңтүстіктің экономикалық артта қалуынан, кедейлігінен және ерекше ауылдық өмірінен кенеттен шығуына» себеп болғанын айтты, себебі аймақ ұлттық экономикалық және әлеуметтік өмірдің негізгі ағынына жақындады.

thumb|1942 photograph of carpenter at work on Douglas Dam, Tennessee (built by the Tennessee Valley Authority). Later, the Southern economy was dealt additional blows by the Great Depression and the Dust Bowl. After the Wall Street Crash of 1929, the economy suffered significant reversals and millions were left unemployed. Beginning in 1934 and lasting until 1939, an ecological disaster of severe wind and drought caused an exodus from Texas and Arkansas, the Oklahoma Panhandle region, and the surrounding plains, in which over 500,000 Americans were homeless, hungry and jobless. Thousands would leave the region to seek economic opportunities along the West Coast. While Franklin Roosevelt's progressive coalition and even Franklin's spouse Eleanor Roosevelt desired reforms, the Roosevelt administration did not interfere with Jim Crow and other racist policies as part of a compromise with the segregationist wing of the Southern Democratic Party. Without congressional votes from segregationist democrats New Deal legislation would have likely been blocked by congress. President Franklin D. Roosevelt noted the South as the "number one priority" in terms of need of assistance during the Great Depression. His administration created programs such as the Tennessee Valley Authority in 1933 to provide rural electrification and stimulate development. Locked into low productivity agriculture, the region's growth was slowed by limited industrial development, low levels of entrepreneurship, and the lack of capital investment. World War II marked a time of dramatic change within the South from an economic standpoint, as new industries and military bases were developed by the federal government, providing much needed capital and infrastructure in many regions. People from all parts of the US came to the South for military training and work in the region's many bases and new industries. During and after the war millions of hard scrabble farmers, both white and black, left agriculture for other occupations and urban jobs. The United States began mobilizing for war in a major way in the spring of 1940. The warm weather of the South proved ideal for building 60% of the Army's new training camps and nearly half the new airfields. In all, 40% of spending on new military installations went to the South. For example, in 1940 the small town of 1500 people in Starke, Florida, became the base of Camp Blanding. By March 1941, 20,000 men were constructing a permanent camp for 60,000 soldiers. Money flowed freely for the war effort, as over $4 billion went into military facilities in the South, and another $5 billion into defense plants. Major shipyards were built in Virginia, and Charleston, SC, and along the Gulf Coast. thumb|left|A real life "Rosie the Riveter" operating a hand drill at Vultee Nashville, Tennessee, working on an A 31 Vengeance dive bomber 1943. Huge warplane plants were opened in Dallas Fort Worth and Georgia. The most secret and expensive operation was at Oak Ridge, Tennessee, where unlimited amounts of locally generated electricity were used to prepare uranium for the atom bomb. The number of production workers doubled during the war. Most training centers, factories and shipyards were closed in 1945, but not all, and the families that left hardscrabble farms remained to find jobs in the growing urban South. The region had finally reached the take off stage into industrial and commercial growth, although its income and wage levels lagged well behind the national average. Nevertheless, as George B. Tindall notes, the transformation was, "The demonstration of industrial potential, new habits of mind, and a recognition that industrialization demanded community services." Per capita income jumped 140% from 1940 to 1945, compared to 100% elsewhere in the United States. Southern income rose from 59% to 65%. Dewey Grantham says the war, "brought an abrupt departure from the South's economic backwardness, poverty, and distinctive rural life, as the region moved perceptively closer to the mainstream of national economic and social life."

Қара белдеудегі әлеуметтік-экономикалық плантациялар жүйесінің құлдырауы

Оңтүстік экономикалық тарихшылары көбінесе ақ үстемдігі мен мақта плантациялары жүйесінің кейінгі отарлық дәуірден 20 ғасырдың ортасына дейін сақталуын, одан кейін күйреуін атап көрсетеді. Гарольд Д. Вудман 1920-1970 жылдар аралығындағы ыдырауға сыртқы күштер себеп болғандығын былай түсіндіреді: Маңызды өзгеріс болған кезде, оның бастамасы Оңтүстіктен тыс жерден келді. Ұлы депрессия Жаңа мәміле реформаларын тудырды, соғыс солтүстікте еңбекке деген сұранысты күшейтті, мақта жинау машиналарын жетілдіру, азаматтық құқықтар заңнамасы және сот шешімдері плантациялық жүйені жойды, жер иелерінің немесе саудагерлердің гегемониясын күйретті, ауыл шаруашылығын әртараптандырып, еңбекке негізделген өндірістен капиталға негізделген өндіріске айналдырды және расизмге заңдық және заңсыз қолдау көрсетуді тоқтатты. 19 ғасырдың ортасында соғыс, жауап беру, әскери оккупация, құлдардың мүлігін тәркілеу және мемлекеттік және ұлттық заңнама әкеле алмаған үзіліс, 20 ғасырдың екінші үштен бірінде ақыры келді. "Екінші қайта құру" шынайы Жаңа Оңтүстікті құрды.

Саясат - партиялық өзгерістердің үлкен көзі

Сол жағында Роанльд Рейган және Оңтүстік Каролинаның сегрегациялық сенаторы Стром Турмонд. Оңтүстік либералдары Нью-Дил коалициясының маңызды бөлігі болды – оларсыз Рузвельттің Конгресте көпшілігі болмас еді. Типтік көшбасшылар: Техастағы Линдон Б. Джонсон, Алабамадағы Джим Фолсом және Джон Спаркман, Флоридадағы Клод Пеппер, Луизианадағы Эрл Лонг және Хейл Боггс, сондай-ақ Теннессидегі Эстес Кефовер. Олар шағын фермерлерге субсидия беруді және жаңадан құрылған кәсіподақ қозғалысын қолдады. Солтүстік-оңтүстік коалициясының маңызды шарты – солтүстік либералдарының Оңтүстікте және елдің басқа аймақтарындағы нәсілшілдік мәселесіне немқұрайлы қарауы болды. Бірақ 1945 жылдан кейін, әсіресе Миннесоталық жас Хьюберт Хамфри бастаған солтүстік либералдары азаматтық құқықтарды басты мәселе етіп көтерді. Олар 1948 жылы Труманды оларға қосылуға көндірді. Консервативті Оңтүстік демократтары – Диксикраттар аймақтың жартысындағы штаттық партияларды бақылауға алып, Стром Турмондты президенттікке Труманға қарсы ұсынды. Турмонд тек терең Оңтүстікте жеңіске жетті, бірақ бұл қауіп 1952 және 1956 жылдары ұлттық Демократиялық партияның азаматтық құқықтарды басты мәселе етпеуін қамтамасыз етті. 1956 жылы Оңтүстіктің 128 конгрессмені мен сенаторының 101-і мәжбүрлі десегрегацияны айыптайтын Оңтүстік манифестіне қол қойды. Оңтүстіктегі кәсіподақ қозғалысы бөлініп, саяси ықпалын жоғалтты. Оңтүстік либералдары қиын жағдайға түсті – көпшілігі үнсіз қалды немесе либерализмдерін жұмсартты, ал кейбіреулері жағын ауыстырды, қалғандары либералды жолмен жүре берді. Бірақ соңғы топ бірінен соң бірі жеңіліске ұшырады; тарихшы Нуман В. Бартли былай деді: «Шындығында, «либерал» сөзі оңтүстік саяси лексикасынан бірте-бірте жоғалып, тек қорлау мағынасында қолданылатын терминге айналды». Республикалық кандидаттар 1972 жылдан бері президенттік сайлауда Оңтүстікте жеңіске жетті, 1976 жылды қоспағанда. Дегенмен, аймақ толығымен біртұтас емес, 1976 жылдан бері демократиялық партияның барлық сәтті кандидаттары кем дегенде үш Оңтүстік штатын жеңіп алды. Барак Обама 2008 жылы Флорида, Мэриленд, Делавэр, Солтүстік Каролина және Вирджиния штаттарында жеңіске жетті, бірақ 2012 жылғы қайта сайлау науқанында Солтүстік Каролинадағы жеңісін қайталай алмады. Джо Байден де 2020 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Мэриленд, Делавэр, Вирджиния және Джорджия штаттарында жеңіске жетіп, қазіргі демократ үшін Оңтүстікте жақсы нәтиже көрсетті.

thumb|left|Roanld Reagan and segregationist South Carolina senator Strom Thurmond. Southern liberals were an essential part of the New Deal coalition – without them Roosevelt lacked majorities in Congress. Typical leaders were Lyndon B. Johnson in Texas, Jim Folsom and John Sparkman in Alabama, Claude Pepper in Florida, Earl Long and Hale Boggs in Louisiana, and Estes Kefauver in Tennessee. They promoted subsidies for small farmers, and supported the nascent labor union movement. An essential condition for this north–south coalition was for northern liberals to ignore the problem of racism throughout the South and elsewhere in the country. After 1945, however, northern liberals led especially by young Hubert Humphrey of Minnesota increasingly made civil rights a central issue. They convinced Truman to join them in 1948. The conservative Southern Democrats the Dixiecrats took control of the state parties in half the region and ran Strom Thurmond for president against Truman. Thurmond carried only the Deep South, but that threat was enough to guarantee the national Democratic Party in 1952 and 1956 would not make civil rights a major issue. In 1956, 101 of the 128 southern congressmen and senators signed the Southern Manifesto denouncing forced desegregation. The labor movement in the South was divided, and lost its political influence. Southern liberals were in a quandary – most of them kept quiet or moderated their liberalism, others switched sides, and the rest continued on the liberal path. One by one, the last group was defeated; historian Numan V. Bartley states, "Indeed, the very word 'liberal' gradually disappeared from the southern political lexicon, except as a term of opprobrium." The Republican candidates for president have won the South in elections since 1972, except for 1976. The region is not, however, entirely monolithic, and every successful Democratic candidate since 1976 has claimed at least three Southern states. Barack Obama won Florida, Maryland, Delaware, North Carolina, and Virginia in 2008 but did not repeat his victory in North Carolina during his 2012 reelection campaign. Joe Biden also performed well for a modern Democrat in the South, winning Maryland, Delaware, Virginia, and Georgia, in the 2020 United States presidential election.

Американың сыртқы саясатындағы оңтүстік

Дикси миссиясының командирі полковник Дэвид Д. Барретт пен Мао Цзэдун 1944 жылы Еньань қаласында. Оңтүстік әрқашан сыртқы істерге, әсіресе оңтүстік-батысқа қарай кеңеюге және оңтүстік экспорттары үшін шетелдік нарықтардың маңыздылығына қатысты күшті, агрессивті қызығушылық танытты – мақта, темекі және мұнай. Барлық оңтүстік штаттары Американдық революцияны қолдады, Вирджиния штаттары арасында жетекші орын алды. Оңтүстік, әдетте, 1812 жылғы соғысты қолдады, бұл солтүстік-шығыстағы қалған Федералистік партия белсенділерінің күшті қарсылығынан өзгеше болды. Оңтүстік демократтары Техасты қосып алу және Мексикамен соғысқа қолдау көрсетуге бастама көтерді. Луизиана штатының қант аймағын ескермегенде, төмен тариф саясаты басымдыққа ие болды. Оңтүстік тарихында экспорт Оңтүстік экономикасының негізгі құрауышысы болды, ол колониялық кезеңде темекі, күріш және индигодан басталды. 1800 жылдан кейін мақта АҚШ-тың басты экспорттық тауарына айналды. Американдық Азамат соғысында Конфедерация шенеуніктері Еуропаның мақтаға деген қажеттілігі Оңтүстікке көмек көрсету үшін араласуға себеп болады деп жаңылысты, себебі «Мақта – патша». Оңтүстіктер халықаралық нарықтарға деген қажеттіліктерін есепке алып, белсенді халықаралық саясатты қажет етті. 1913-1921 жылдары АҚШ президенті болған Вудро Вильсонның Бірінші дүниежүзілік соғыс және Ұлттар лигасына қатысты сыртқы саясаты Оңтүстікте мықты қолдауға ие болды. 1930 жылдары изоляционизм және «Америка ең алдымен» көзқарастары Оңтүстікте ең әлсіз болды, ал интернационализм ең күшті болды. Оңтүстік консервативті демократтары «Жаңа келісімнің» ішкі саясатына қарсы болды, бірақ екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Франклин Рузвельттің интернационалистік сыртқы саясатын белсенді түрде қолдады. Тарихшылар бұл ерекшелікке әртүрлі түсіндірмелер берді, мысалы, аймақтағы күшті әскери дәстүр. Вирджиния әскери институтының түлегі, генерал Джордж Маршалл Еуропаны екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайта құруға көмектесетін Маршалл жоспарымен танымал. Бейбітшілдікке қарағанда, Оңтүстік ерлік пен ар-ұяқ, жауынгерлік қабілетімен мақтаныш және зорлық-зомбылыққа бейжай қарауды қадағалады. Вирджиния штатының сенаторы Картер Глас 1941 жылдың мамыр айында былай деп мәлімдеді: «Вирджиния әрқашан азаттық үшін күрестің алдыңғы қатарында болды. Ол бүгін де, бұрынғыдай, елге ерлікпен басшылық етуге дайын». Вьетнам соғысы кезінде Дж. Уильям Фулбрайт (Арканзас) және Мартин Лютер Кинг (Грузия) сияқты агрессияға қарсы шыққандар болды, олар Линден Джонсонға (Техас) және Мемлекеттік хатшы Дин Раскке (Грузия) қарсы болды, бірақ соғыс Оңтүстікте көбінесе қолдау тапты.

thumb|'Dixie' Mission commander Colonel David D. Barrett and Mao Zedong in Yenan, 1944
The South always had a strong, aggressive interest in foreign affairs, especially regarding expansion to the Southwest, and the importance of foreign markets for Southern exports of cotton, tobacco and oil. All the southern colonies supported the American Revolution, with Virginia taking a leading position within the colonies. The South generally supported the War of 1812, in sharp distinction to the strong opposition in the Northeast, from the remaining Federalist Party activists. Southern Democrats took the lead in support of Texas annexation, and the war with Mexico. Low tariff policy was a priority, with the partial exception of the sugar region of Louisiana. Throughout southern history, exports were the main foundation of the southern economy, starting with tobacco, rice and indigo in the colonial period. After 1800, cotton comprised the chief export of the United States. In the American Civil War, Confederate officials thought mistakenly that European need for cotton would require intervention to help the South, for "Cotton is King." Southerners calculated their need for international markets called for aggressive internationalist foreign policies. Woodrow Wilson, who served as U. S. president from 1913 to 1921, had a strong base in the South for his foreign policy regarding World War I and the League of Nations. In the 1930s, isolationism and America First attitudes were weakest in the South, and internationalism strongest there. Southern Conservative Democrats opposed the domestic policies of the New Deal, but strongly supported Franklin Roosevelt's internationalist foreign policy during World War II. Historians have given various explanations for this characteristic, such as the region having a strong military tradition. General George Marshall, a graduate of Virginia Military Institute, is famous for the Marshall Plan to help rebuild Europe after World War II. Rather than pacifism, the South fostered chivalry and honor, pride in its fighting ability, and indifference to violence. Virginia Senator Carter Glass proclaimed in May, 1941: "Virginia has always been a leader in the vanguard of the fight for freedom. She is ready today as in the past to give virile leadership to the nation." During the Vietnam War, there were some dissenters from aggression such as J. William Fulbright (Arkansas), and Martin Luther King Jr. (Georgia), as opposed to Lyndon Johnson (Texas) and Secretary of State Dean Rusk (Georgia), but the war was generally more supported in the South.

Негізгі дереккөздер

Кларк, Томас Д. Жаңа Оңтүстікке саяхат, 1865–1955: Библиография (2 том. 1962), Оңтүстікке саяхат жасаған американ және еуропалық саяхатшылардың шамамен 1000 кітабының түсіндірмелі библиографиясы; Автор туралы ақпарат, мазмұны, автордың көзқарасы немесе қисыны және ақпараттың сапасы талқыланады. Кейбір тақырыптар books.google.com сайтында қолжетімді.
Кларк, Томас Д. Ескі Оңтүстіктегі саяхат (3 том. 1956–59); 1865 жылға дейін Оңтүстікке саяхатшылар жариялаған шамамен 1300 кітаптың түсіндірмелі библиографиясы; Автор туралы ақпарат, мазмұны, автордың көзқарасы немесе қисыны және ақпараттың сапасы талқыланады. Кейбір тақырыптар books.google.com сайтында қолжетімді.
Джонсон, Чарльз С. Оңтүстік округтерінің статистикалық атласы: 1104 оңтүстік округінің әлеуметтік-экономикалық көрсеткіштерінің тізімі және талдауы (1941). Үзінді.
Филипс, Ульрих Б. Плантациялар мен шекаралық құжаттар, 1649–1863; Колониялық және соғыстан бұрынғы Оңтүстіктегі өнеркәсіптік тарихты көрнекті бейнелейтін құжаттар: МСС және басқа да сирек көздерден жинақталған. 2 томдық (1909). 1 және 2 томдар онлайн нұсқасы 716 бет.