Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік аграрийлері манифестінің 12 авторы
Twelve authors of the Southern Agrarians manifesto
Оңтүстік аграрийлері – 1930 жылы аграрлық әдеби манифест жазған 12 американдық оңтүстік өңірінен шыққан жазушылар. Олар және олардың "Мен өз ұстанымымды қабылдаймын: Оңтүстік және аграрлық дәстүр" атты эсселер жинағы, 1920-1930 жылдардағы Оңтүстік әдебиетінің қайта жандануына, Оңтүстік Ренессансына үлкен үлес қосты. Олар Нешвилл қаласындағы Вандербильт университетінде орналасқан. Джон Кроу Рэнсом олардың ресми басшысы болмаса да, Роберт Пенн Уоррен олардың ең танымал мүшесіне айналды. Олардың құрамы The Fugitives тобымен байланысты.
The Southern Agrarians were twelve American Southerners who wrote an agrarian literary manifesto in 1930. They and their essay collection, I’ll Take My Stand: The South and the Agrarian Tradition, contributed to the Southern Renaissance, the reinvigoration of Southern literature in the 1920s and 1930s. They were based at Vanderbilt University in Nashville. John Crowe Ransom was their unofficial leader, though Robert Penn Warren became their most prominent member. The membership overlaps with The Fugitives.
Негізгі және жалпы түсініктер
Аграриандар "Қашқындар" немесе "Қашқын ақындар" деп белгілі болған философиялық талқылау тобынан туындады. Оңтүстік аграрийлері мен қашқын ақындарының көптегені Вандербильт университетімен студенттік немесе оқытушылық байланыста болды. Дэвидсон, Лайтл, Рэнсом, Тейт және Уорреннің бәрі де университетте оқыды; Дэвидсон мен Рэнсом кейіннен Уэйд пен Оуслимен бірге факультетке қосылды. Олар "Он екі оңтүстік", "Вандербильт аграрийлері", "Нэшвилл аграрийлері", "Теннесси аграрийлері" және "Қашқын аграрийлері" деп те аталды. Олар Х.Л. Менкеннің оңтүстік мәдениетінің аграризм, консерватизм және діни сенімдері сияқты құнды аспектілеріне жасаған шабуылдарына наразы болды. Американдық (әсіресе оңтүстік) мәдениеті мен дәстүрге қазіргі заманның, қалаланудың және индустриализацияның кең таралған және қарқынды өсіп келе жатқан әсерлеріне қарсы тұруды көздеді. Аграриандар викториялық жазушылар Томас Карлайл, Джон Раскин және Уильям Морристің ортағасырлық идеяларымен, сондай-ақ француздың оңшыл дәстүрімен, оның бастауы саналған Контр-Ағартушылық философ Жозеф де Майстрдің идеяларымен танысты, олар замандастары Т.Э. Хюльме, Т.С. Элиот және Шарль Морраның еңбектері арқылы қол жеткізді. Қашқындар мен аграриандардың бейресми жетекшісі Джон Кроу Рэнсом болды, бірақ 1945 жылғы мақаласында ол енді аграрлық жағдайды қалпына келтірудің мүмкін еместігіне де, қажет еместігіне де сенбейтінін мәлімдеді, оны "фантазия" деп атады.
The Agrarians evolved from a philosophical discussion group known as the "Fugitives" or "Fugitive Poets". Many of the Southern Agrarians and Fugitive poets were connected to Vanderbilt University, either as students or as faculty members. Davidson, Lytle, Ransom, Tate, and Warren all attended the university; Davidson and Ransom later joined the faculty, along with Wade and Owsley. They were known also as "Twelve Southerners", the "Vanderbilt Agrarians", the "Nashville Agrarians", the "Tennessee Agrarians", and the "Fugitive Agrarians". They were offended by H. L. Mencken's attacks on aspects of Southern culture that they valued, such as its agrarianism, conservatism, and religiosity. They sought to confront the widespread and rapidly increasing effects of modernity, urbanism, and industrialism on American (but especially Southern) culture and tradition. The Agrarians were influenced by the medievalism of Victorian writers Thomas Carlyle, John Ruskin and William Morris, as well as the French right wing tradition that began with Counter Enlightenment philosopher Joseph de Maistre, which they accessed through the writings of contemporaries T. E. Hulme, T. S. Eliot and Charles Maurras. The informal leader of the Fugitives and the Agrarians was John Crowe Ransom, but in a 1945 essay, he announced that he no longer believed in either the possibility or the desirability of an Agrarian restoration, which he declared a "fantasy".
Басқа басылымдар
Оңтүстік аграрийлерінің көпшілігі екінші эсселер жинағына, "Американы кім меншіктендіреді?" (1936) атты жинаққа үлес қосты, онда ағылшын дистрибьюторларының жазбалары да болды. Аграрийлер Севард Коллинз редакциялаған "Американдық шолу" журналына ең көп материал берді. Ғалым Луи Менанд олардың көптеген жазбаларының Ұлыбританиядан АҚШ-қа "Жаңа сын" идеясын таратуға зор ықпал еткенін анықтады. Коллинз ақырында фашизмді жақтап сөйлеуге көшті. Бірақ, оның саяси көзқарастары кеңінен белгілі болғаннан кейін, бірнеше аграрий Коллинзбен болған қарым-қатынасына қайырылып, одан бас тартты.
Most of the Southern Agrarians contributed to a second collection of essays, Who Owns America? (1936), which also included writings from English distributists. The Agrarians were the most prolific contributors to The American Review, edited by Seward Collins. Scholar Louis Menand has identified many of their contributions as influential in spreading the idea of New Criticism to the United States from Britain. Collins eventually became a public supporter of fascism. Several of the Agrarians came to regret (and renounce) their relationship with Collins, however, after his political views became better known.
Роберт Пенн Уоррен
Роберт Пенн Уоррен аграрийлердің ең жетістікке жеткені ретінде танылды. Ол 1946 жылы «Барлық патшаның адамдары» романы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп, көрнекті американдық ақын және романистке айналды. 1956 жылы «Бұрынғы ақындар» клубының кездесуінде Уоррен, екінші дүниежүзілік соғысқа дейін шамамен он жыл бойы аграризмді әлемде болып жатқан құрылысқа қатысы жоқ деп санағанын мойындады. Бірақ ол, өзінің бұрынғы аграрлық ынтасы қазіргі заманның маңызды мәселелерімен байланысты екенін сезінді. Қазіргі әлемде жеке адам шеттетіліп, жауапкершіліктен, өткеннен және туған жерден айырылды. «Осы тұрғыда, - деп жазады Пол В. Мерфи, - аграрлық көрініс, соғысқа дейінгі Оңтүстіктің жақсы тұрған кезі Уоррен үшін рухани жаңарудың мүмкін көзі болды. Өткенді мифтік «алтын ғасыр» ретінде емес, зерттеушілердің ең қатаң талдауында «қиялмен және тарихи тұрғыдан ойластырылған» ретінде еске алу – қазіргі уақытқа ескерту болар еді». Уорреннің демократия, өңірлік ерекшелік, жеке бостандық және жеке жауапкершілік туралы ойлары оны азаматтық құқықтар қозғалысын қолдауға итермеледі. Ол «Сегрегация» (1956) және «Негр үшін кім сөйлейді?» (1965) атты ғылыми еңбектерінде оны жеке тұлға мен жекелік үшін күрес ретінде бейнеледі. Хью Руперсбургтің, және басқалардың пікірінше, Уорреннің азаматтық құқықтар қозғалысын қолдауы парадоксальды түрде аграризмнен туындады, ол 1950 жылдары «Мен өз орнымды ұстаймын» аграризмінен мүлдем өзгеше мағынаға ие болды. Уорреннің саяси және әлеуметтік көзқарастары өзгерген сайын, оның аграризм туралы түсінігі де олармен бірге өзгерді. Ол прогрессивті идеяларды және нәсілдік интеграцияны қолдады және көрнекті афроамерикандық жазушы Ральф Эллисонмен жақын дос болды. Дональд Дэвидсон сегрегация жүйесін сақтауға жетекшілік еткенімен, Уоррен оған қарсы тұрды. Пол В. Мерфинің айтуынша, «Оңтүстікке деген адалдық және аграризмнің күрделі сабақтары екі адамды да әртүрлі жолдарға жетеледі». М. Э. Брэдфорд, Клеант Брукс, Томас Флеминг, Сэмюэл Т. Френсис, Джордж Гаррет, Уильям С. Хавард, Гамильтон С. Хортон, Томас Х. Лэндес, Марион Монтгомери, Джон Шелтон Рид, Джордж С. Роджерс, Дэвид Б. Сентелл және Клайд Н. Уилсон, соңында Литтлдің сөздері. Соңғы онжылдықтарда Аллан К. Карлсон, Джозеф Скочи және Юджин Женовезе сияқты американдық консерваторлар аграрлық тақырыптарды жоғары урбанизацияланған және индустрияланған қазіргі қоғамдардың кемшіліктері тұрғысынан мақтады. Бүгінде Оңтүстік аграрийлері «Оңтүстік жақтасы» сияқты неоконфедеративтік БАҚ-та жиі мақталады. Олардың кейбір әлеуметтік, экономикалық және саяси идеяларын Алан К. Карлсон және Венделл Берри сияқты жазушылар жетілдіріп, жаңартты. Колледждер аралық зерттеулер институты аграристердің идеяларын одан әрі зерттейтін кітаптар жариялады.
Robert Penn Warren emerged as the most accomplished of the Agrarians. He became a major American poet and novelist, winning the Pulitzer Prize for his 1946 All the King's Men. At a reunion of the Fugitive Poets in 1956, Warren confessed that for about a decade — from just before World War II to some years after — he had shut Agrarianism from his mind as irrelevant to the cataclysmic social and political events then playing out in the world. Now, however, he believed that, rather than being irrelevant, his old Agrarian enthusiasms were tied into the major problems of the age. In the modern world, the individual had been marginalized, stripped of any sense of responsibility, or of past or place. "In this context," writes Paul V. Murphy, "the Agrarian image of a better antebellum South came to represent for Warren a potential source of spiritual revitalization. The past recalled, not as a mythical 'golden age' but 'imaginatively conceived and historically conceived in the strictest readings of the researchers', could be a 'rebuke to the present'." It was Warren's concern with democracy, regionalism, personal liberty and individual responsibility that led him to support the civil rights movement, which he depicted in his nonfiction works Segregation (1956) and Who Speaks for the Negro? (1965) as a struggle for identity and individualism. As Hugh Ruppersburg, among others, has argued, Warren's support for the civil rights movement paradoxically stemmed from Agrarianism, which by the 1950s, meant for him something very different from the Agrarianism of I'll Take My Stand. As Warren's political and social views evolved, his notion of Agrarianism evolved with them. He came to support more progressive ideas and racial integration and was a close friend of the eminent African American author Ralph Ellison. While Donald Davidson took a leading role in the attempt to preserve the system of segregation, Warren took his stand against it. As Paul V. Murphy writes, "Loyalty to the southern past and the ambiguous lessons of Agrarianism led both men in very different directions." M. E. Bradford, Cleanth Brooks, Thomas Fleming, Samuel T. Francis, George Garrett, William C. Havard, Hamilton C. Horton Jr., Thomas H. Landess, Marion Montgomery, John Shelton Reed, George C. Rogers Jr., David B. Sentelle, and Clyde N. Wilson, with an afterword by Lytle. In recent decades, some American traditional conservatives such as Allan C. Carlson, Joseph Scotchie, and Eugene Genovese have praised the Agrarian themes in light of what they see as the failures of highly urbanized and industrialized modern societies. Today, the Southern Agrarians are regularly lauded in neo Confederate media such as the Southern Partisan. Some of their social, economic, and political ideas have been refined and updated by writers such as Allan C. Carlson and Wendell Berry. The Intercollegiate Studies Institute has published books which further explore the ideas of the Agrarians.