Кіріспе

Философиядағы адамның құштарлықтарының арасынан таңдау жасайтын қабілет – ақыл-ойының бір бөлігі. Ерік, ақыл мен түсінікпен қатар, ақыл-ойының маңызды құрамы болып табылады. Ол этика саласындағы маңызды ұғым, себебі оның қасақана әрекеттер жасаудағы рөлі зор. Батыс философиясы тарихында жиі кездесетін сұрақ – еркін ерік және оған байланысты, бірақ көбірек жалпылама тағдыр туралы мәселе. Егер адамның іс-әрекеттері табиғи немесе илаһи себептермен анықталса, онда ерік қалай шын мәнінде бостандыққа ие болуы мүмкін? Бұл мәселе, өз кезегінде, бостандықтың мәні және жамандық проблемасы туралы пікірталасқа тікелей байланысты.

Ницше

Фридрих Вильгельм Ницше жастығында Шопенгауэрдің ықпалында болды, бірақ кейін оның бұрыс екенін сезінді. Дегенмен, ол ерікке қатысты көзқарасын өзгертті, "күшке ұмтылыс" терминін адамның мақсаттары мен іс-әрекеттерін түсіндіру ретінде кеңінен танымал етті.

Психология/психиатрия

Психологтар ерік-жігер және "ерік күші" мәселелерін де зерттейді. Олар адамдардың мінез-құлқына өз еркінің әсерін тигізу қабілетін анықтайды. Кейбір адамдар іштен туған күшті мотивацияға ие және оларға дұрыс көрінетін нәрсені жасайды, ал енді біреулері "еріксіз" болып келеді және қоғамның немесе сыртқы ынталандырудың әсеріне оңай түседі (сырттан ынталандырылады). Ерік-жігердің жетіспеушілігі мен еріктің жоғалуы да түрлі психикалық және неврологиялық аурулармен байланысты екендігі хабарланды. Олар сондай-ақ акразия құбылысын зерттейді, онда адамдар өздерінің ең жақсы мүдделеріне қарсы әрекет етеді және осының салдарынан болатынын түсінеді (мысалы, зихи тұрғысынан шешім қабылдағаннан кейін темекі шегуді қайта бастау). Зигмунд Фрейдтің психологиясын қолдайтындар санасыз сананың ерік-жігерді саналы түрде қолдануға тигізетін әсерінің маңыздылығын баса көрсетеді. Психоанализді сынаған Абрахам Лоу, ойлар мен күйзелістерді бақылау қабілетіне ие болудың, психикалық денсаулыққа қол жеткізу үшін өте маңызды екенін айтты.