Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк штатының Колд-Спринг-Харбор қаласында орналасқан Эвгеникалық деректер кеңсесі (ERO) 1910 жылдан 1939 жылға дейін евгеника және адам тұқым қуалау зерттеулерінің орталығы ретінде қызмет еткен, американдық халық туралы биологиялық және әлеуметтік ақпарат жинаған зерттеу институты болды. Ол Вашингтонның эксперименталды эволюция станциясының Карнеги институтымен құрылып, кейіннен оның Генетика департаменті басқаруына берілді. Оның негізін қалаушысы Чарльз Бенедикт Давенпорт және директоры Гарри Х. Лафлин АҚШ-тағы евгеника саласына зор үлес қосты. Оның мақсаты – американдықтардың шежіресі туралы мол мәлімет жинау, евгеникалық қозғалысты күшейтуге бағытталған үгіт жүргізу және нәсілді жақсарту идеясын тарату болды.
The Eugenics Record Office (ERO), located in Cold Spring Harbor, New York, United States, was a research institute that gathered biological and social information about the American population, serving as a center for eugenics and human heredity research from 1910 to 1939. It was established by the Carnegie Institution of Washington's Station for Experimental Evolution, and subsequently administered by its Department of Genetics. Both its founder, Charles Benedict Davenport, and its director, Harry H. Laughlin, were major contributors to the field of eugenics in the United States. Its mission was to collect substantial information on the ancestry of the American population, to produce propaganda that was made to fuel the eugenics movement, and to promote the idea of race betterment.
Тарих
Евгеника қозғалысы XX ғасырдың басында АҚШ-та танымал болды және прогрессивті деп есептелді. Чарльз Давенпорт осы науқанның жетекшілерінің бірі болды және мендельдік генетика принциптерін адамдарға қолдану қажет деп сенді. Давенпорттың әйелі Гертруда Давенпорт та осы қозғалыста және ERO құруда маңызды рөл атқарды. Гертруда Давенпорт – эмбриолог және генетик, ол күйеуімен бірге мендельдік генетика теориясының адамдарға қатысты екенін көрсететін мақалалар жазды. Давенпорт, евгеника кеңсесі адам генетикасын зерттеу үшін ақпарат жинайды деген үмітпен, Карнеги институтын ERO құруға көндірді. Ол сол кездегі бай адамдармен жақын байланыста болды және оларды ERO-ның жобасын қаржыландыруға итермеледі. ERO негізінен Мэри Харриман (теміржол магнаты Э.Х. Харриманның жесірі), Рокфеллер қоры және 1939 жылға дейін Карнеги институтымен қаржыландырылды. 1935 жылы Карнеги институты ERO жұмысын тексеру үшін комиссия жіберді, нәтижесінде ERO-ға барлық жұмысты тоқтату туралы бұйрық берілді. 1939 жылы Карнеги институтының жаңа президенті Ванневар Буш Лафлиннің зейнетке кетуіне қол жеткізді және ERO-ға толыққанды қаржыландыруды тоқтатты, бұл сол жылдың соңында оның жабылуына әкелді. Гарри Х. Лафлин, бұрын Айова штатындағы мектеп директоры болған, ERO директорының орынбасарына тең лауазымды иеленді. Чарльз Давенпорт Лафлиннің селекция және осы білімді адамдарға қалай қолдану туралы терең біліміне орай, оны ERO басшысы етіп тағайындады. Лафлин басшылығымен ERO көптеген американдықтарды «әлеуметтік жағынан жетілмеген» деп санап, оларды мәжбүрлі стерилизациялауға әкелген заңдарды қолдады. Евгеникалық есеп беру кеңсесінің жұмысына түрлі комитеттер көмектесті. Психикалық қасиеттердің мұрагерлік туралы комитет құрамында Роберт М. Йеркес және Эдвард Л. Торндайк болды. Саңыраулықтың мұрагерлік туралы комитетте Александр Грэм Белл де болды. Гарри Х. Лафлин стерилизация жөніндегі комитетте болды, ал әлсіз саналылардың мұрагерлігі жөніндегі комитетте Генри Герберт Годдард және басқа да көрнекті ғалымдар кірді. Басқа да белгілі кеңес мүшелері Ирвинг Фишер, Уильям Э. Касл және Адольф Майер сияқты ғалымдарды қамтыды. 1920 жылдары ERO Эксперименталды эволюция станциясымен бірігіп, Карнеги институтының генетика бөлімінің атауын алды. Ақырында, ERO 1939 жылдың желтоқсан айында, ішінара оның қызметіне қарсылық танытуына байланысты жабылды. ERO жинаған ақпарат басқа генетикалық зерттеулермен айналысатын ұйымдар мен коллекциялық қызметтерге таратылды. Оқыту және ғылыми зерттеу мақсатында пайдаланылды. Құжаттар университет мұрағатында сақталады және оларды онлайн және мультимедиалық веб-сайттар арқылы қарауға болады.
The eugenics movement was popular and viewed as progressive in the early twentieth century United States. Charles Davenport was one of the leaders of this campaign and avidly believed that it was necessary to apply Mendelian Genetics principles to humans. Davenport's wife, Gertrude Davenport, was also an important figure in this movement and the establishment of the ERO. Gertrude Davenport was an embryologist and a geneticist who wrote papers with her husband supporting the idea that Mendelian genetics theories applied to humans. Supported by the argument that the eugenics office would collect information for human genetics research, Davenport convinced the Carnegie Institute to establish the ERO. He was well connected to wealthy people during the time and he lobbied them to finance his vision of the ERO. The ERO was financed primarily by Mary Harriman (widow of railroad baron E. H. Harriman), the Rockefeller Foundation, and then the Carnegie Institution until 1939. In 1935, the Carnegie Institution sent a team to review the ERO's work, and as a result the ERO was ordered to stop all work. In 1939 the Carnegie Institution's new president, Vannevar Bush, forced Laughlin's retirement and withdrew funding for the ERO entirely, leading to its closure at the end of that year. Superintendent Harry H. Laughlin, formerly a school superintendent in Iowa, held a position akin to that of an assistant director of the ERO. Charles Davenport appointed Laughlin as a head of the ERO due to Laughlin's extensive knowledge about breeding and the implementation of this knowledge in humans. Under the direction of Laughlin, the ERO advocated laws that led to the forced sterilization of many Americans it categorized as 'socially inadequate'. The endeavors of the Eugenics Record Office were facilitated by the work of various committees. The Committee on Inheritance of Mental Traits included among its members Robert M. Yerkes and Edward L. Thorndike. The Committee on Heredity of Deafmutism included Alexander Graham Bell. Harry H. Laughlin was on the Committee on Sterilization, and the Committee on the Heredity of the Feeble Minded included, among others, Henry Herbert Goddard. Other prominent board members included scientists like Irving Fisher, William E. Castle, and Adolf Meyer. In the 1920s, the ERO merged with the Station for Experimental Evolution and adopted the name of the Department of Genetics of the Carnegie Institute. Eventually, the ERO closed in December 1939 in part due to the disapproval it received. The information that had been collected by the ERO was distributed amongst other genetic research based organizations and collections services. teaching and research purposes. The documents are housed in a campus archive and can be accessed online and in a series of multimedia websites.
Әдістер
ERO зерттеулерді негізінен сауалнамалар арқылы жинады. Бұл сауалнамаларда жеке адамдар мен олардың отбасыларының ерекшеліктерін сипаттайтын сұрақтар қойылды. Бұл ерекшеліктер физикалық қасиеттерден бастап мінез-құлқылық ерекшеліктерге дейін ауқымды болды. Көптеген сауалнамаларды далалық жұмыскерлер, көбінесе білімді әйелдер (оларға басқа жұмыс орындары шектеулі болды) үйден-үйге аралап, адамдардан осы ақпаратты толтыруды сұрап жинады. Олардың көпшілігі биология мамандығы бойынша бакалавр дәрежесіне ие болса, магистратураны бітіргендер де жетерлік болды. Сонымен қатар, ERO сауалнамаларды жинаудың басқа да әдістерін қолданды, мысалы, оларды пошта арқылы жіберу, сондай-ақ отбасыларға өз генеалогиялық тарихы мен туысқандық байланыстары туралы білуге мүмкіндік беретін құрал ретінде насихаттау. 1930 жылдары нацизмнің күшеуі және евгеникаға деген олардың сенімі американдық бағдарламаға қарсылық тудырды. Нәтижесінде, 1939 жылы ERO жабылды. Гарри Лофлиннің саясаты Германияда қолданылып, оның нәтижесінде мәжбүрлі стерилизация заңдары қабылданды. Осы заңдардың салдарынан 400 мың адам стерильденді. ERO-ны қолдаған көптеген мемлекеттік шенеуніктер мәжбүрлі стерилизация заңдарын қабылдауға ұмтылды. Мысалы, 1930 жылдары Пуэрто-Рико губернаторы Менендес Рамос Пуэрто-Рико әйелдері үшін стерилизация заңдарын енгізді. Бұл шараның мақсаты ұрпақтан ұрпаққа берілетін кедейлікті жеңу және Пуэрто-Рико халқының экономикалық әлеуетін арттыру болды. Кейбір тарихшылар бұл заңдардың мақсаты, латын американдық генофондтың «бұзылуын» болдырмау болған деп санайды. Сонымен қатар, 1927 жылы АҚШ Жоғарғы Соты мүгедек азаматтарды стерилизациялау Конституцияға қайшы емес деп шешті. Бұл заңдар кейіннен жойылғанымен, көптеген адамдар бұрыннан-ақ стерильденген болатын. Сонымен қатар, евгеника дәуірінде Калифорния заң шығарушылары психикалық денсаулық сақтау орталықтарында мыңдаған адамды зорлықпен стерильдеді. Бұл шараның мақсаты келесі буынға психикалық аурудың таралуын болдырмау болды. Кейбір жағдайларда, аналар мәжбүрлеп стерильденбесе, олардың балаларына медициналық көмек көрсетілмейтін жағдайлар да болды. Экономист Джозеф М. Гиллман ERO жұмысының статистикалық талдауын және зерттеу әдістемесін сынап, оларда элементарлық статистикалық қателер және іріктеу қатесі бар екенін көрсетті. Мысалы, Гарри Х. Лофлин жаңадан келген иммигранттардың белгілі бір нәсілдік топтарында «дегенерацияның» әртүрлі түрлері кездесетінін, психиатриялық ауруханалар мен мүгедектер үйлеріндегі халықты қарап тұрғанын мәлімдеді. Алайда, ол ескі иммигранттар қауымдастықтарының мүгедектерін үйде күтіп-бағуға бейімділігін ескермеді, ал жақында келген иммигранттардың кіші топтарында отбасы мүшелерінің күтіміне мүмкіндік болмауы мүмкін. Гиллман бұл қателердің өте қарапайым екенін, ал осы қателерге себепкер болғандардың бірі нәсілдік факторларды әлеуметтік мәселелермен байланыстыруға, ал екіншісі олардан шектеулі болуға тырысқандығын жазды. Сондықтан фактілерді таңдау және интерпретация әдістері алдын ала қалыптасқан қорытындыларды қолдау үшін жасалған.
The ERO collected research mostly through questionnaires. These questionnaires asked questions which described the characteristics of individual people and their families. These characteristics ranged from physical to temperamental properties. Many of these questionnaires were collected by field workers, usually educated women (who had few other jobs open to them), who would go door to door asking people to fill out this information. Many of these women had bachelor's degrees in biology, and graduate school degrees were not uncommon. Additionally, the ERO had other methods of collecting these questionnaires such as sending them through the mail, and promoting them as methods for families to learn about their genetic lineage and family history. Furthermore, the rise of Nazism in the 1930s and their use of and belief in eugenics led to opposition to the American program. The ERO finally being closed in 1939. Harry Laughlin's policies were used in Germany where forced sterilization laws were passed. The result of these laws led to the sterilization of 400,000 individuals. Many government officials who were proponents of the ERO sought to implement forced sterilization laws. For example, Menendez Ramos, governor of Puerto Rico in the 1930s, established sterilization laws for Puerto Rican women. The intent was to battle generational poverty and increase economic utility among Puerto Ricans. Some historians say these laws were implemented in order to supposedly prevent the gene pool from being pervaded by Latino blood. In addition, in 1927, the U. S. Supreme Court claimed that sterilizing disabled citizens does not violate the Constitution. While these laws were ultimately repealed, a large majority of individuals had been already sterilized. Moreover, during the eugenics era, California lawmakers forcibly sterilized thousands of individuals in mental health facilities. The goal was to prevent the spread of mental illness in the following generations. Some children were allegedly denied healthcare unless their mothers were forcibly sterilized as well. Economist Joseph M. Gillman criticized the statistical analysis and research methodology of the ERO's work, arguing that there were rudimentary statistics errors, as well as selection bias. For instance, Harry H. Laughlin asserted that various forms of "degeneracy" were innate to certain racial groups of recent immigrants by looking at populations in asylums and homes for the disabled. However, he failed to account for the fact that racial groups of older immigrant communities were more likely to take care of their disabled at home rather than place them in institutions, which was not the case for smaller recent immigrant groups who may not have family in the country to take care of them. Gillman wrote that the errors were so rudimentary that,<blockquote>what prompted both these gentlemen to commit these errors was apparently their intense desire, of one to associate with, and of the other to dissociate from race the incidence of the various social inadequacies. Facts were therefore selected in such a manner and the methods of interpretation were so chosen as to yield the desired support for their preconceived conclusions.