Локомотивтердің дөңгелек орналасуы: «Могул» түрі

Кіріспе

Локомотивтердің дөңгелектерінің орналасуы

Уайт жүйесі бойынша бу локомотивтерін жіктеуде, 2-6-0 көрсеткіші екі жетекші дөңгелектің бір осьте орналасуын, әдетте жетекші күтімдік шассиде, алты жетекші және байланыстырылған дөңгелектің үш осьте орналасуын, сондай-ақ артқы дөңгелектердің болмауын білдіреді. Бұл орналасу жиі «Могул» деп аталады.

Шолу

АҚШ және Еуропада 2-6-0 дөңгелек орналастыруы негізінен тендерлік локомотивтерде қолданылды. Локомотивтің осы түрі 1860 жылдардың басынан 1920 жылдарға дейін АҚШ-та кеңінен салынды. 1852–53 жылдары Филадельфиядағы екі өндіруші – Балдуин локомотивтер зауыты және Норрис локомотивтер зауыты – алғашқы үлгілерді жасағанмен, олардың алдыңғы осьтері жеке шассиде немесе доңғалақ жинағында емес, тікелей және қатты түрде локомотивтің рамасына бекітілген.

Австралия

Бейер, Пикок және Компания бірнеше австралиялық теміржолдарға үлкен саны стандартты үлгідегі тар тетікті Могул локомотивтерін жеткізді. Могул типін пайдаланғандардың ішінде Оңтүстік Австралия теміржолдарының Y класы, Тасмания мемлекеттік теміржолдарының C класы, Батыс Австралия мемлекеттік теміржолдарының G класы (сондай-ақ 4-6-0 конфигурациясында) және көптеген жекеменшік пайдаланушылар бар. SAR сонымен қатар Baldwin компаниясынан салынған 8 данасын сатып алды, олар X класы болып белгіленді. Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік теміржолдары 1880-жылдардан бастап Z21, Z22, Z24, Z25 және Z27 класс түрлерін құрайтын бірнеше Могул локомотивтеріне ие болды.

Бельгиялық Конго

1913-1924 жылдар аралығында Бельгиядағы Les Ateliers de Tubize локомотив зауыты 1000 CF du Congo Superieur aux Grands Lacs Africains (CFL) үшін жиырма 2-6-0 локомотив жасады. 1913 жылы 27-ден 34-ке дейінгі алғашқы сегіз локомотив, содан кейін 1921 жылы 35-тен 40-қа дейінгі тағы алты локомотив салынды. 1924 жылы 41-ден 46-ға дейінгі тағы алты, сәл үлкен нұсқасы жасалды. Оларда цилиндрлер және диаметрлі жетек дөңгелектері болды, кіші нұсқаларының жұмыс массасы ал, үлкен нұсқаларында болды. CFL-дің көп бөлігі 1955 жылы 3 фут 6 дюймдік рельс еніне ауыстырылды, сондай-ақ барлық қолданыстағы Могул локомотивтері де ауыстырылды. Олардың көпшілігі 1973 жылы әлі де сақталып қалды.

Канада

Канадада көптеген 2-6-0 локомотивтері пайдаланылды, олар 4-6-0 "Он дөңгелек" локомотивтерінен қысқа болғандықтан, тар кеңістіктерде қолдануға ыңғайлырақ деп есептелді. Canadian National (CN) компаниясының бірнеше локомотиві болды. Олардың бірі – CN № 89, 1910 жылы Canadian Locomotive Company компаниясы жасаған E 10a классындағы локомотив, 1972 жылдан бері АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Страсбург темір жолына тиесілі және Пенсильвания темір жолы мұражайымен бірлесіп жұмыс істейді. Жақсы сақталған нұсқасы, White Pass and Yukon Route № 51, Юкон тарихының МакБрайд мұражайында, Уайтхорста қаласында орналасқан.

Финляндия

Финляндияның 260 локомотиві Sk1, Sk2, Sk3, Sk4, Sk5 және Sk6 сыныптарынан тұрды. Фин паровоздарының Sk1 сыныбы 1885 жылдан бастап Швейцариялық локомотивтер және машиналар зауытында жасалды. Олардың нөмірлері 117-ден 131-ге, 134-тен 149-ға, 152-ден 172-ге және 183-тен 190-ға дейін болды. Бұл локомотивтер «Кішкентай қоңыр» деп аталды. Sk2 сыныбындағы локомотивтер 196-дан 213-ке, 314-тен 321-ге және 360-тан 372-ге дейін нөмірленді. Оларды Tampella компаниясы жасады. №315 Тампередегі Tampella мұражайында сақтаулы. Фин паровоздарының Sk3 сыныбы 1903 жылдан бастап Tammerfors Linne & Jern Manufakt A. B. компаниясымен жасалды. Олардың нөмірлері 173-тен 177-ге, 191-ден 195-ке, 214-тен 221-ге, 334-тен 359-ға, 373-тен 406-ға және 427-ден 436-ға дейін болды. Бұл локомотивтер «Әжелер» деп аталды.

Индонезия

Индонезиядағы Голландиялық Шығыс Үндістанның мемлекеттік теміржол компаниясы (Staatsspoorwegen, SS) 1896 жылы Германияның Кеминц қаласындағы Sächsische Maschinenfabrik компаниясы жасаған C12 сериясының 2-6-0 танк локомотивтерінен 83 бірлікті пайдаланды. Бұл локомотивтер ағашпен жұмыс істейтін және 4,5 сағат бу өндіру үшін екі куб метр ағаш және суды тұтынды. Осы локомотивтердің 43-і Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапонияның шапқынынан аман қалды және Нидерландыдан тәуелсіздік алғаннан кейін де пайдалануда болды. Олар Индонезиядағы Сепу қаласында орналасқан және қазір жабық Сепу – Блора – Пурводади – Семаранг – Божонегоро – Джатирого бағытында қолданылды. 1980 жылдардың басына қарай, осы топтың аман қалғандары нашар күйде болды. Мысалы, C1218 № 457 локомотиві 2002 жылы, жиырма бес жылдан кейін Амбарава локомотивтік депосында қайта жаңғыртылды. 2006 жылдың ортасында ол жұмыс істеді, ал 2009 жылдан бастап Орталық Явадағы Суракарта қаласына көшіріліп, Суракарта қаласының орталық көшесінде Jaladara аталған арнайы пойызды тартты.

Ирландия

Ирландия темір жолдарында, көбінесе жүк пойыздарында, бірнеше 2-6-0 локомотивтері пайдаланылды. Олардың біріншісі – Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолының 355-сыныбы. Олар бастапқыда 1903 жылы Солтүстік Британдық локомотив компаниясымен 0-6-0 типінде салынған, бірақ кейін туындаған мәселелерден соң 2-6-0 болып қайта жаңартылды; олар жақын арада ұқсас 368-сыныбымен толықтырылды. Кейбір локомотивтер маймен жұмыс істеуге, ал біреуі тіпті торф отынымен жұмыс істеуге көшірілді. Кейінгі 2-6-0 сыныптарына Дублин және Оңтүстік-Шығыс темір жолының 15 және 16 номерлі локомотивтері (15 номерлі локомотив сақталған) және Ұлы Оңтүстік темір жолдарының 372 және 393 сыныптары кіреді, соңғысы британдық SECR N сыныбының негізінде салынған.

Италия

Италияның Ferrovie dello Stato Italiane компаниясы 500-ден астам 2 6 0 локомотивтерін, 625 кластық аралас қозғалысқа және 640 кластық жеңіл жолаушылар пойыздарына пайдалануға кірісті. "Кішкентай ханымдар" (Signorine) деп аталған бұл локомотивтер өте сәтті болды, және көптегендері бумен жүру қызметтері тоқтағаннан кейін сақталды, ал кейбіреулері тарихи пойыздарда әлі де қолданылып келеді.

Жаңа Зеландия

Жаңа Зеландия темір жолдарының (NZR) J класы – бұл 1877 жылы Оңтүстік аралдың Кентербери аймағында пайдалану үшін енгізілген, алғашқы тендерлі жүк локомотивтері. «Авенсайд Энджин» компаниясы және Англиядағы басқа локомотив құрастырушы зауыттарда жасалған, олар Жаңа Зеландияға жинақталған күйінде жіберілді. Соңында, олар екі аралдағы Жаңа Зеландияның жаңадан құрылған теміржол желісінде кеңінен қолданылды. Уақыт өте келе, қуаттырақ локомотивтер келген соң, олар магистральдық бағыттарда ауыстырылды. Көптеген локомотивтер 1920 жылдарға дейін локомотивтерді ауыстыру жұмысында қолданылды, ал кейбіреулері танк локомотивтеріне түрлендірілді.

Кептің өлшемі

1876 және 1877 жылдары Кейп үкіметтік темір жолдары (CGR) 18 Могул локомотивін Кейп-Уэстерн желісінде жүк тасымалына қойды, олар Бейер, Пикок және Компания мен Авонсайд двигатель компаниясының құрастыруында жасалған. Сыныптау жүйесі қабылданғанда олар 1-сынып деп белгіленді. 1912 жылы олардың үшеуі Оңтүстік Африка темір жолдары (SAR) тарапынан ескірген деп танылды, 01 сыныбына жатқызылып, бұрынғы нөмірлеріне 0 саны қосылды. 1916 жылға дейін барлығы қызметтен алынды. Сондай-ақ 1876 жылы CGR Китсон және Компаниясы жасаған Стивенсонның патенттік екі Могул типті жанама танк локомотивін Кейп Мидленд желісінде пайдалануға берді. Кейіннен олар бөлініп, шаңтингтік локомотивтер ретінде қолдану үшін танк локомотивтеріне қайта жабдықталды. Сыныптау жүйесі енгізілген кезде олар 1-сынып деп белгіленді. 1876 және 1877 жылдары CGR Кейп Мидленд желісінде сегіз Могул тендерлік локомотивін пайдалануға берді, оларды да Китсон және Компаниясы жасаған. Олар ақырында шаңтингтік локомотивтер ретінде қолдану үшін танк локомотивтеріне қайта жабдықталды. Сыныптау жүйесі қабылданғанда олар да 1-сынып деп белгіленді. 1879 және 1880 жылдары CGR Бейер, Пикок және Компаниясы жасаған он Могул локомотивін Кейп-Уэстерн желісінде жүк тасымалына қойды. 1876 жылғы локомотивтерге ұқсас болғанымен, олардың цилиндрлері жетек дөңгелектеріне қарай төмен бұрышпен орнатылған. CGR-де сыныптау жүйесі қабылданғанда олар да 1-сынып деп белгіленді. 1891 жылы CGR екі Болдуин жасаған 2-6-0 Могул локомотивін жүк тасымалына қойды, бұл Оңтүстік Африкада пайдалануға берілген алғашқы американдық локомотивтер болды. Бастапқыда олар 5-сынып деп белгіленді, бірақ кейіннен 1-сыныпқа ауыстырылды. Олардың біреуі 1912 жылы әлі де сақталған және SAR тарапынан 01 сыныбы деп белгіленді. 1920 жылы қызметтен алынды. Алғашқы сәтсіз үлгілердің бірі – 1878-79 жылдары Ұлы Шығыс темір жолы үшін Уильям Адамстың жобасы бойынша салынған он бес локомотив. Мидленд және Оңтүстік-Батыс Жоғарғы Желі жолы 1895 және 1897 жылдары Бейер, Пикок және Компаниясы жасаған австралиялық үлгідегі екі локомотив сатып алды. 1898/1899 жылдары британдық инженерлік өнеркәсіптегі жұмысшылардың ұзақ уақыт бойы ереуілі жұмыс істемеуі локомотивтерге тапсырыс берудің кешігуіне әкелді. Бұл жетекші британдық компанияларды британдық талаптарға сай келетін стандартты жеңіл жалпы мақсаттағы локомотивтерге американдық құрылысшыларға тапсырыс беруге итермеледі. 1899 жылы Мидленд темір жолы (MR), Ұлы Солтүстік темір жолы (GNR) және Ұлы Орталық темір жолы АҚШ-тағы Болдуин локомотивтер жұмысынан үлгілер сатып алды. АҚШ-та 2-6-0 осы типтегі локомотивтердің кең таралған дизайны болды және бұл импорт Ұлыбританияға дөңгелек орнатуды енгізуге үлкен әсер етті. 1921 жылғы теміржол туралы заң бойынша 1923 жылғы топтастыру кезінде 2-6-0 локомотивтерін Каледония темір жолы (1912 жылғы 34 сыныбы), Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолы (1915 жылғы 403 сыныбы), GNR (H2, H3 және H4 сыныптары, 1920), Ұлы Батыс темір жолы (1900 және 1911 жылдардағы 2600 және 4300 сыныптары), Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы (K сыныбы, 1913) және Оңтүстік Шығыс және Чатем темір жолы (N сыныбы, 1922) пайдаланды. Осы жобалардың бірнешеуі 1923 жылдан кейін де Үлкен Төртеу тарапынан жасалып отырды, сондай-ақ бірнеше жаңа және табысты жобалар енгізілді, нәтижесінде 2-6-0 орташа жүктемелі аралас қызметтерге арналған негізгі типке айналды. Ерекше жаңа жобалар: Оңтүстік темір жолының U класы (1928), Лондон Мидленд және Шотландия темір жолының LMS Хьюз Краб (1926), LMS Станиер Могул (1934), LMS Иватт класы 2-2-6-0 (1946), LMS Иватт класы 4 (1947), Лондон және Солтүстік Шығыс темір жолының LNER класы K4 (1937) және LNER Томпсон/Пепперкорн класы K1 класы, олар 1949-1950 жылдары Британ темір жолдарын мемлекеттік меншікке алғаннан кейін салынды. Британдық темір жолы Ivatt және Thompson/Peppercorn үлгілерін жасауды жалғастырды, содан кейін Ivatt кластарына негізделген үш стандартты үлгіні енгізді. Бұл 1952 жылы BR Стандарттық сынып 2-2-6-0, 1954 жылы BR Стандарттық сынып 3-2-6-0 және 1952 жылы BR Стандарттық сынып 4-2-6-0 болды. 2-6-0 локомотивтері 1957 жылға дейін жасалып, соңғылары 1968 жылы қызметтен алынды.

In 1876 and 1877, the Cape Government Railways (CGR) placed eighteen Mogul locomotives in freight service on the Cape Western system, built by Beyer, Peacock & Company and the Avonside Engine Company. They were designated 1st Class when a classification system was adopted. By 1912, three of them survived to be considered obsolete by the South African Railways (SAR), designated Class 01 and renumbered by having the numeral 0 prefixed to their existing numbers. All were withdrawn from service by 1916. Also in 1876, the CGR placed a pair of Stephenson's Patent back to back Mogul type side tank locomotives in service on the Cape Midland system, built by Kitson & Company. They were later separated and rebuilt to saddle tank locomotives for use as shunting engines. When a classification system was introduced, they were designated 1st Class. In 1876 and 1877, the CGR placed eight Mogul tender locomotives in service on the Cape Midland system, also built by Kitson & Company. They were all eventually rebuilt to saddle tank locomotives for use as shunting engines. When a classification system was adopted, they were also designated 1st Class. In 1879 and 1880, the CGR placed ten Moguls, built by Beyer, Peacock and Company, in freight service on the Cape Western system. While similar to the locomotives of 1876, their cylinders were mounted at a downward inclination towards the driving wheelset. They were also designated 1st Class when a classification system was adopted on the CGR. In 1891, the CGR placed two Baldwin built 2 6 0 Mogul locomotives in freight service, the first American locomotives to enter service in South Africa. They were originally designated 5th Class, but the classification was later changed to 1st Class. One of them still survived in 1912 and was also designated Class 01 by the SAR. It was withdrawn from service in 1920. The first unsuccessful examples were fifteen locomotives built to a design of William Adams for the Great Eastern Railway in 1878–79. The Midland and South Western Junction Railway acquired two examples built to an Australian design by Beyer, Peacock and Company in 1895 and 1897. A long strike by workers throughout the British engineering industry in 1898/1899 led to a backlog of locomotive orders. This led leading British companies to place orders with American builders for standard light general purpose locomotives adapted to British requirements. In 1899, the Midland Railway (MR), the Great Northern Railway (GNR) and the Great Central Railway all purchased examples from the Baldwin Locomotive Works in the US. In the United States, the 2 6 0 was already the common design for this sort of engine, and these imports were to be very influential in introducing the wheel arrangement to the United Kingdom. At the time of the Railways Act 1921 Grouping in 1923, 2 6 0 locomotives were operated by the Caledonian Railway (34 class, 1912), the Glasgow and South Western Railway (403 class, 1915), the GNR (H2, H3 and H4 classes, 1920), the Great Western Railway (2600 and 4300 classes of 1900 and 1911 respectively), the London, Brighton and South Coast Railway (K class, 1913) and the South Eastern and Chatham Railway (N class, 1922). Several of these designs continued to be built by the Big Four after 1923, and several new and successful designs were introduced so that the 2 6 0 became the principal type for medium loaded mixed traffic duties. Notable new designs included the Southern Railway's U class (1928), the London Midland & Scottish Railway’s LMS Hughes Crab (1926), the LMS Stanier Mogul (1934), the LMS Ivatt Class 2 2 6 0 (1946), the LMS Ivatt Class 4 (1947), the London and North Eastern Railway’s LNER Class K4 (1937) and the LNER Thompson/Peppercorn Class K1 class which were built in 1949–50 after the nationalisation of British Railways. British Railways continued to build the Ivatt and Thompson/Peppercorn designs and then introduced three standard designs, based on the Ivatt classes. These were the BR Standard Class 2 2 6 0 in 1952, the BR Standard Class 3 2 6 0 in 1954 and the BR Standard Class 4 2 6 0 in 1952. 2 6 0 locomotives continued to be built until 1957 and the last ones were withdrawn from service in 1968.