Томас Уотсон-младший: IBM президенті, АҚШ-тың КСРО елшісі, филантроп. IBM негізін қалаушының ұлы, 20 ғасырдың ықпалды тұлғасы. Тарихы мен жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бизнесмен және дипломат (1914–1993) оның әкесі, IBM компаниясының негізін қалаушы.
American businessman and diplomat (1914–1993)
his father, the founder of IBM
Томас Джон Уотсон кіші (14 қаңтар 1914 – 31 желтоқсан 1993) – американдық бизнесмен, дипломат, Армия әуе күштерінің ұшқышы және меценат. IBM корпорациясының негізін қалаушы Томас Дж. Уотсонның ұлы, ол IBM-нің екінші президенті (1952–1971), Америка бойскауттарының 11-ші ұлттық президенті (1964–1968) және КСРО-дағы АҚШ-тың 16-шы елшісі (1979–1981) болды. Өмірі бойы көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде 1964 жылы Линдон Б. Джонсон оған Президенттік бостандық медалін табыс етті. Fortune журналы оны "тарихтағы ең ұлы капиталист" деп атады, ал Time журналы оны "20 ғасырдың ең ықпалды 100 адамының" бірі деп тізімдеді.
Thomas John Watson Jr. (January 14, 1914 – December 31, 1993) was an American businessman, diplomat, Army Air Forces pilot, and philanthropist. The son of IBM Corporation founder Thomas J. Watson, he was the second IBM president (1952–71), the 11th national president of the Boy Scouts of America (1964–68), and the 16th United States Ambassador to the Soviet Union (1979–81). He received many honors during his lifetime, including being awarded the Presidential Medal of Freedom by Lyndon B. Johnson in 1964. Fortune called him "the greatest capitalist in history" and Time listed him as one of "100 most influential people of the 20th century".
Ерте өмір
Томас Уотсон кіші 1914 жылдың 14 қаңтарында дүниеге келді, әкесі Томас Дж. Уотсон NCR компаниясындағы жұмысынан босатылғанға дейін. Бұл оқиға кейін Уотсон ағаны әлемдегі ең ірі және табысты цифрлық компьютер өндірушісі – IBM корпорациясын құруға итермеледі. Томас кішіге екі қарындасы, Джейн мен Хелен, содан кейін Артур Киттредж Уотсон дүниеге келді. Уотсон кіші Нью-Джерси штатының Миллберн қаласындағы Шорт-Хиллс ауданында өсті. Екі ұлы да IBM-нің ішкі құрылысына ерте бойы қатысты. Оларды зауыттарды тексеруге алып жүрді – мұндай сапар туралы алғашқы естелігі (Дейтон, Огайо штатындағы зауытқа) бес жасында болды, сондай-ақ Еуропаға бизнес-сапарларға алып шықты және компанияның элиталық сату өкілдерінің, IBM Жүз Пайыздық Клубының жылдық жиналыстарына, тіпті мектепке баруға жасы келмей тұрып қатыстырды. Үйде әкесінің тәртібі тұрақсыз және көбінесе қатал болды. Он үш шамасында Уотсон клиникалық депрессиядан зардап шекті. 1974 жылы журналистке берген сұхбатында Уотсон әкесімен арақатынасын былай сипаттады: "Әкем екеуміз қатты ұрысып жүретінбіз. Ол барлығын жабатын жамылғы сияқты көрінетін. Мен оны жеңгім келетін, сонымен қатар оның мақтанышын қалдырғым келетін". Бірақ бұл қарым-қатынас тек жағымсыз болған жоқ: "Мен онымен жұмыс істеген он жылды қатты ұнаттым". Ол кітабында былай дейді: "Мен әкеммен тығыз байланыста болдым. Менде оның сияқты табысқа жете алатынымды әлемге дәлелдеуге құштарлық болды, бәлкім қарт кісіге деген құрметтен, бәлкім жай ғана жаңғырығынан". Ол өзінің өмірбаянында бала кезінде "көру қабілетінде ерекше ақау" болғанын айтты, оның салдарынан жазба сөздерді оқуға тырысқанда, олар беттен түсіп жатқандай көрінетін. Осының нәтижесінде Уотсон мектепте қиындықтарға тап болды және Браун университеті оны әкесінің арқасында ғана қабылдағанын мойындады. 1937 жылы ол бизнес мамандығы бойынша бітірді. Бітіргеннен кейін Уотсон IBM-де сатушы болып жұмыс істеді, бірақ бұл жұмысқа қызығушылық танытпады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери әуе күштерінде ұшқыш болып қызмет етуі оның өмірінде маңызды өзгеріс болды. Оның інісі "Дик" (Артур) Уотсон Йель университетінен шығып қалған. Уотсон әскери командирлерді ұшыруға міндеттелген подполковник болды. Кейінірек Том кіші журналистерге өзінің ең бағалайтын мамандығы – әуежол ұшқышы екенін айтты. Ұшу оған оңай берді және алғаш рет өзінің қабілеттеріне сенімді болды. Қызметінің соңында Уотсон генерал-майор Фоллетт Брэдлиге жұмыс істеді, ол оған IBM-де әкесінің ізін жалғауға кеңес берді. Уотсон соғыс кезінде Совет Одағына көмек бағдарламасының директоры Брэдлиді Мәскеуге ұшырып жүрді. Осы сапарларда ол орыс тілін үйренді, бұл кейіннен Совет Одағындағы АҚШ елшісі ретінде қызмет етуіне көмектесті. Уотсон мен Брэдли АҚШ-тан Совет Одағына әскери ұшақтарды жіберу үшін ALSIB Солтүстік-Батыс транзиттік маршрутын құруға үлкен үлес қосты. Том кішінің шешімі дұрыс болды; ұзақ мерзімді перспективада ол IBM-ді компьютер нарығында үстемдік ететін позицияға бағыттап, өзгертіп берді. Тіпті қысқа мерзімді перспективада да нәтижесін берді; кіріс алты жыл ішінде үш еседен астамға өсті, 1950 жылы 214,9 миллион доллардан 1956 жылы 734,3 миллион долларға дейін. Бұл өсу қарқыны соғыс жылдарымен шамалас болды; Том кіші IBM-ді басқарған жиырма жылдың көп бөлігінде 30% -дан астам күрделі өсімді сақтап тұрды. Бұл көрсеткіш оның әкесінен де жақсы болды. Ұлының қасында болғанына қарамастан, Томас аға 1955 жылға дейін билікті қатаң ұстап тұрды. Том кіші әкесінің ұстанымын былайша сипаттады: "Ол мені IBM-нің басшысы етіп тағайындағысы келді, бірақ ол даңқ-дәрежемен бөлісуді ұнатпады".
Thomas Watson Jr. was born on January 14, 1914, just before his father, Thomas J. Watson, was dismissed from his job at cash register company NCR – an act which subsequently drove Watson Sr., to the foundation of the largest and most profitable digital computer manufacturer in the world, IBM Corporation. Two sisters followed Thomas Jr., Jane and Helen, before a final child, Arthur Kittredge Watson, was born. Watson Jr. was raised in the Short Hills section of Millburn, New Jersey. Both sons were immersed in IBM from a very early age. He was taken on plant inspections – his first memory of such a visit (to the Dayton, Ohio factory) was at the age of five – and business tours to Europe and made appearances at annual gatherings for the company's elite sales representatives, the IBM Hundred Per Cent Club, even before he was old enough to attend school. At home his father's discipline was erratic and often harsh. Around the time he was thirteen, Watson suffered from clinical depression. Talking to a reporter in 1974, Watson described his relationship with his father; "My father and I had terrible fights He seemed like a blanket that covered everything. I really wanted to beat him but also make him proud of me." But this relationship was not all negative: "I really enjoyed the ten years (working) with him". In his book he says; "I was so intimately entwined with my father. I had a compelling desire, maybe out of honor for the old gentleman, maybe out of sheer cussedness, to prove to the world that I could excel in the same way that he did." He claimed in his autobiography that as a child he had a "strange defect in his vision" that made written words appear to fall off the page when he tried to read them. As a result, Watson struggled in school, and he acknowledged that Brown University reluctantly admitted him as a favor to his father. He graduated with a business degree in 1937. After graduating, Watson became a salesman for IBM but had little interest in the job. The turning point was his service as a pilot in the Army Air Forces during World War II. His brother "Dick" (Arthur) Watson had dropped out of Yale. Watson became a lieutenant colonel, tasked with flying military commanders. Tom Jr. later admitted to journalists that the one career he would have liked to follow was an airline pilot. Piloting came easily to him and for the first time, he had confidence in his abilities. Toward the end of his service, Watson worked for Major General Follett Bradley, who suggested that he should try to follow his father at IBM. Watson regularly flew Bradley, the director of lend lease programs to the Soviet Union, to Moscow during the war. On these trips, he learned Russian, which would later serve him well as the American Ambassador to the Soviet Union. Watson and Bradley were instrumental in establishing the ALSIB Northwest Staging Route to send military aircraft from the United States to the Soviet Union. Tom Jr.'s decision was justified; in the longer term, it redirected IBM to its later position dominating the computer market. Even in the short term it paid off; for revenues more than tripled in six years, from $214.9 million in 1950 to $734.3 million in 1956. This dramatic rate of growth almost matched the wartime years; a better than 30% compound growth rate that Tom Jr. maintained for much of the twenty years of his leadership of IBM. It was a record even better than that of his father. Despite the presence of his son, Thomas Sr. kept a firm grip on the reins until 1955. Tom Jr. described the position of his father as "He wanted to make me head of IBM, but he didn't like sharing the limelight."
Ғылыми-зерттеу және даму
Ол кезде IBM негізінен сату ұйымына басымдық беріп, өнімдерінің үлкен ассортиментімен қамтамасыз еткен. Бірақ Том Уотсон кіші ғылыми-зерттеу және даму құрылымын ілгерілетуге ұсыныс жасады. Мұның алғашқы нәтижесі – транзисторлық «суперкомпьютер» жасауға арналған IBM 7030 Stretch бағдарламасы болды; ол 20 миллион долларға бағаланып, жоспарланған бағасы мен өнімділік деңгейіне жете алмады. Бұл сыртқа тараған қауесеттерге байланысты ұятты жағдай болғанымен, IBM-нің тоқтатылған компьютерлер сериясының соңғысы емес еді, ал компания үшін бұл шығын шамалы болды; ал алынған тәжірибе аса құнды болды. 1958 жылдан бастап пайда болған үш компьютерлік отбасы – IBM 7070 және IBM 7090 үлкен мемлекеттік және ірі бизнес үшін, IBM 1620 ғылыми қоғамдастықтағы кішірек клиенттер үшін, ал IBM 1401 шағын ұйымдардың коммерциялық қажеттіліктері үшін арналған. Көптеген сарапшылар Том Уотсон кіші әкесі құрған ресурстарды бекер ысыраптап жатыр деп есептесе де, бұл жаңа өнімдер өте табысты болды, 1958 жылдан 1964 жылға дейінгі алты жылда IBM-нің сатылымын екі есеге арттырып (1,17 миллиард доллардан 2,31 миллиард долларға дейін), шамамен 30% құратын өсу қарқынын сақтап қалды. Осының нәтижесінде IBM сыртқы қаржыландыруға тәуелді болмай қалды. 1960 жылдардың басында ол IBM System/360 жобасын басқарды, ол бірдей бағдарламалық қамтамасыз етуді қолдайтын және бірдей перифериялық құрылғыларды пайдаланатын компьютерлердің толық желісін жасады. 360 желісі IBM-нің бұрынғы өнімдерімен үйлесімсіз болғандықтан, компания үшін үлкен тәуекел болды. Жеткізілімде кешігулер болғанына қарамастан, өнімдер 1964 жылы іске қосылғаннан кейін жақсы қабылданды және Fortune журналы «IBM-нің 5 миллиард долларлық тәуекелі» деп атаған бұл жоба ақырында сәтті аяқталды.
Prior to his time, IBM had primarily emphasized the sales organization, with a reasonable range of products. Tom Watson Jr., however, promoted a research and development structure. The first result of this was the IBM 7030 Stretch program to develop a transistorized "supercomputer"; it failed to meet its price and performance goals, at a reported cost of $20 million. Although embarrassing in terms of the rumors that drifted to the outside world, it would not however be the last IBM computer series to be terminated and the cost was small in IBM's terms; and the experience gained was invaluable. The three computer families that eventually emerged from 1958 onwards comprised the IBM 7070 and IBM 7090 for large government business and large businesses, the IBM 1620 for smaller customers in the scientific community, and the IBM 1401 for commercial use by smaller organizations. Despite the fact that many observers believed that Tom Jr was frittering away the resources his father had built up, these new ranges were remarkably successful, doubling IBM's sales once more over the six years from 1958 ($1.17 billion) to 1964 ($2.31 billion), maintaining IBM's dramatic growth rate virtually undiminished at approaching 30% compound. The effect was that IBM had become independent of outside funding. In the early 1960s he oversaw the IBM System/360 project, which produced an entire line of computers that ran the same software and used the same peripherals. Since the 360 line was incompatible with IBM's previous products, it represented an enormous risk for the company. Despite delays in shipment, the products were well received following their launch in 1964 and what Fortune magazine called "IBM's $5 Billion Gamble," in the end, paid off.
Құрметтер
Уотсон 1955 жылы Америка Скауттарынан жастарға көрсеткен қызметі үшін «Күміс бұқа» сыйлығын алды. Ол 1964-1968 жылдары БСА-ның ұлттық президенті болды. Оның әкесі де ұлттық атқарушы кеңесінде қызмет еткен, ал 1940 жылдары халықаралық комиссар болған. 1964 жылдың қыркүйегінде Линдон Б. Джонсон Уотсонды АҚШ президентінің азаматтық адамға табыстай алатын ең жоғары наградасы – Президенттік бостандық медалімен марапаттады. Уотсон 1976 жылы Junior Achievement АҚШ Бизнес Даңқына енгізілді. Ол 1967 жылы Вермилье медалімен марапатталды. 1987 жылы Fortune журналы Уотсонды өз мұқабасында «тарихтағы ең ұлы капиталист» деп жариялады. 1998 жылы ол TIME журналының 20 ғасырдағы ең ықпалды 100 адамының тізіміне енді.
Watson received the Silver Buffalo Award from the Boy Scouts of America in 1955 for his service to youth. He was the national president of the BSA from 1964 to 1968. His father had also served on the national executive board and was International Commissioner in the 1940s. Lyndon B. Johnson in September 1964 awarded Watson the Presidential Medal of Freedom, the highest award a U. S. president can bestow on a civilian. Watson was inducted into the Junior Achievement U. S. Business Hall of Fame in 1976. He was awarded the Vermilye Medal in 1967. In 1987 Fortune magazine hailed Watson on its cover as "the greatest capitalist in history." In 1998 he was included on TIME Magazine's 100 most influential people of the 20th century.
Зейнеткерлік
Уотсон 1971 жылы жүрек талмасынан кейін дәрігердің кеңесімен IBM компаниясынан кетті. Сауыққаннан кейін, президент Джимми Картер оны президент Джон Ф. Кеннеди бұрын құрған Қаруды бақылау және қарусыздандыру агенттігін қолдау мақсатында Қару-жарақ пен қарусыздандыру жөніндегі жалпы кеңесші комитетінің (GAC) төрағасы етіп тағайындады. Уотсон президент Картерге эксперименталды MX зымыранын қолдануға қарсы кеңес берді. GAC-тен кеткеннен кейін, президент Картер оны АҚШ-тың Кеңес Одағындағы елшісі етіп тағайындады, ол 1979 жылдың 29 қазанынан 1981 жылдың 15 қаңтарына дейін қызмет етті. 1980 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Картер Рональд Рейганнан жеңілгеннен кейін елге оралғаннан соң, Уотсон 1981 жылы Гарвард университетінде сөз сөйлеп, КСРО-ға қарсы одан әрі жағдайды шиеленістіруге қарсы ескертті. Ол сондай-ақ Богемия клубының мүшесі болды. Ол теңіз саяхаттарын және ұшуды ұнататын. Ол Палаван атымен 7 тізбектей желкенді қайықты атады, соңғысы 1991 жылы болды. Уотсон өзінің Палаван қайықтарының бірін Гренландияның солтүстік жағалауына дейін, әскери емес қайықтардың бұрынғыдан гөрі әрі жүзіп, Нью-Йорк яхт клубының ең жоғары наградасын және Америка круиздер клубының Көк су медалін алды. Ол Тынық мұхитын зерттеуде капитан Кукпен бірге саяхаттады. Ол тікұшақтар, реактивтік ұшақтар және каскадерлік ұшақтарды ұштырды және 1987 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан ALSIB маршрутын қайта жаңғырту арқылы Кеңес Одағының Бас хатшысы Михаил Горбачевтан Совет Одағы арқылы ұшуға рұқсат алған алғашқы жеке азамат болды.
Watson left IBM in 1971 on his doctor's advice after having a heart attack. After recovering, he was appointed by President Jimmy Carter to be chairman of the General Advisory Committee (GAC) on Arms Control and Disarmament, in support of the Arms Control and Disarmament Agency which had been previously set up by President John F. Kennedy. Watson advised President Carter against use of the experimental MX missile. After leaving the GAC, he was appointed by President Carter to be the US Ambassador to the Soviet Union, serving from October 29, 1979, to January 15, 1981. Following his return home after Carter's defeat to Ronald Reagan in the 1980 United States presidential election, Watson gave the commencement speech at Harvard University in 1981 in which he warned against further escalation against the USSR. He was also a member of the Bohemian Club. He was an avid sailor and pilot. He named 7 successive sailboats after Palawan, the last in 1991. Watson sailed one of his Palawans further up the Northern coast of Greenland than any non military ship had done previously, receiving the New York Yacht Club's highest award and the Cruising Club of America's Blue Water Medal. He traveled the route of Captain Cook in exploring the Pacific. He flew helicopters, jets, and stunt planes, and was the first private citizen to receive permission from Soviet General Secretary Mikhail Gorbachev to fly across the Soviet Union, recreating in 1987 the ALSIB route from World War II.
Жеке өмір
Уотсон 1941 жылы Олив Коулиге (1918–2004) үйленді. Оның Гринвич (Коннектикут штаты), Норт-Хейвен (Мэн штаты), Стоу (Вермонт штаты), Вейл (Колорадо штаты), Нью-Йорк қаласы және Антигуада үйлері болды. 1993 жылдың 31 желтоқсанында Гринвич қаласында инсульт салдарынан қайтыс болды. Ол 79 жасқа толыпты.
Watson married Olive Cawley (1918–2004) in 1941. He had homes in Greenwich, Connecticut; North Haven, Maine; Stowe, Vermont; Vail, Colorado; New York City; and Antigua. He died in Greenwich on December 31, 1993, of complications following a stroke. He was 79.
Қайырымдылық
Уотсон Браун университетіндегі Халықаралық зерттеулер институтының және Томас Дж. Уотсон стипендиясының (студенттердің жеке қызығушылықтарын бір жыл бойы зерттеуін қолдайтын) негізгі демеушісі болды, сондай-ақ көптеген қайырымдылық сыйлықтар жасады. Уотсон Коннектикут штатындағы Гринвич ауруханасындағы Уотсон павильонының құрылысына үлес қосты, ол Олив және Томас Дж. Уотсонның кіші павильоны деп аталды (бір бөлімі). Ол сондай-ақ Мэн штатының Оулс-Хед қаласындағы Көлік мұражайының басты демеушісі болды. Бедфорд Стювесантты жаңарту корпорациясының директорлар кеңесінде жұмыс істеді және 300-ден астам адамды жұмыспен қамтитын, АҚШ ғарыш бағдарламасы үшін де кабельдер шығаратын зауытты осы қауымдастыққа әкелуге көмектесті.
Watson was the principal benefactor of the Watson Institute for International Studies at Brown University and the Thomas J. Watson Fellowship (which supports students to study a topic of personal interest for a year) and other charitable gifts. Watson contributed to the Watson Pavilion at Greenwich Hospital in Connecticut, which named the Olive and Thomas J. Watson Jr. Pavilion (a wing) after him and his wife. He was also the principal benefactor of Owls Head Transportation Museum in Owls Head, Maine. He was on the board of directors of the Bedford Stuyvesant Restoration Corporation and helped bring a factory employing over 300 people to the community that made cables, including ones for the US space program.
Колумбия университеті
IBM-ден кеткеннен кейін Уотсон 1975 жылдан бастап Колумбия университетіне ондаған миллион доллар сыйлық ретінде берді. Олардың ішінде Томас Дж. Уотсон атындағы бизнес және экономика кітапханасы және бірнеше шағын ғимараттарға арналған гранттар болды. Сондай-ақ, Уотсон Колумбия университетінің Шығыс кампусында Уотсон үйі деп аталатын студенттер жатақханасын қаржыландырды.
After leaving IBM, Watson donated tens of millions of dollars to Columbia University from 1975 onward. These included the Thomas J. Watson Library of Business and Economics and several smaller building grants. Watson funded a Columbia East Campus residence hall named Watson House.