Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим-католик діни институты
Roman Catholic religious institute
Сервиттік орден, ресми түрде Мәриямның қызметшілері ордені (Ordo Servorum Beatae Mariae Virginis; аббревиатурасы: OSM) – Рим-католик шіркеуіндегі алғашқы бес қайыршы орденнің бірі. Оған монахтар (пасторлар және бауырлар), тақуа монахтар, діни әйелдер қауымы және мирян тобы кіреді. Орденнің мақсаты – өз мүшелерін қасиеттендіру, Евангелиені уағыздау және Құдай анаға деген бағынуды тарату, әсіресе Оның қайғысына назар аудару. Сервит монахтары қайыршы ордендері дәстүрінде қауымдық өмір сүреді.
The Servite Order, officially known as the Order of Servants of Mary (Ordo Servorum Beatae Mariae Virginis; abbreviation: OSM), is one of the five original mendicant orders in the Roman Catholic Church. It includes several branches of friars (priests and brothers), contemplative nuns, a congregation of religious sisters, and lay groups. The order's objectives are the sanctification of its members, the preaching of the Gospel, and the propagation of devotion to the Mother of God, with special reference to her sorrows. The Servites friars lead a community life in the tradition of the mendicant orders.
Қор
Бұл орденді 1233 жылы Италияның Флоренция қаласындағы патрициандық отбасының әр мүшесінен құралған "жеті қасиетті негізін қалаушылар" құрды. Бұл мата саудагерлері өз қалаларын, отбасыларын және кәсіптерін тастап, Флоренция қаласының сыртындағы Монте-Сенарио тауына кедейлік пен тәубеге толы өмір үшін кетіп қалды. Жеті адам: Флоренциялық Бонфилиус, туған аты Бонфилиус Мональди (Buonfiglio dei Monaldi); Флоренциялық Алексис, туған аты Алексис Фалькониери (1200 – 17 ақпан 1310); Флоренциялық Манет, туған аты Бенедикт делл’Антелла (Benedetto dell'Antella); Флоренциялық Амидей, туған аты Бартоломей Амидей (1266 жылы қайтыс болған) (сондай-ақ Бартоломео дель Амидей деп белгілі); Флоренциялық Хью, туған аты Риковеро Угуччиони (Hugh dei Lippi Uggucioni (Ricovero dei Lippi Ugguccioni)); Флоренциялық Состен, туған аты Жерардино Состегни (Gherardino di Sostegno); және Флоренциялық Буонаджиунта, туған аты Джованни Манетти (Giovanni di Buonagiunta (Bonajuncta)). Оларды 1888 жылдың 15 қаңтарында Папа Лео XIII қасиетті деп жариялады. Орден мүшелері өздерін Мәрияға, оның "Азапты Ана" аталымымен арнады. Орденнің ерекше рухани тірегі – мүшелерін Исаның құмарлық азабы мен Мәриям ананың қайғысы туралы ойлар арқылы қасиеттендіру және осы құлшынысты тарату. Флоренция епископы Арденго Тротти (Ardengo Dei Foraboschi) 1240-1247 жылдар аралығында осы топты діни орден ретінде бекітті. Сервиттер, Тринитариандар мен Доминикан сияқты басқа да жаңа ордендер секілді, Әулие Августиннің ежелгі ережесімен өмір сүруге шешім қабылдады және осы ережеге өздерінің Мәриямға деген адалдығын көрсететін қосымша нұсқаулар қосты. 1250 жылға қарай бірнеше сервиттер дін қызметкеріне бекітілді, осылайша дін қызметкерлері мен бауырластардан тұратын орден құрылды. Папа Александр IV Әулие Августин ережесін ұстанған барлық ордендерді біріктіру жоспарын қолдады. Бұл 1256 жылдың наурыз айында іске асырылды, бірақ сол кезде Сервиттер орденін генерал сайлауға құқылы жеке құрылым ретінде растайтын жарлық шығарылды. Төрт жылдан кейін жалпы жиналыс шақырылды, онда орден екі провинцияға бөлінді: Тоскана және Умбрия, алғашқысы Манетт, екіншісі Состен басқарды. Бес жыл ішінде оған Романья және Ломбардия провинциялары қосылды.
The order was founded in 1233 by "the seven holy founders", each a member of a patrician family of Florence, Italy. These cloth merchants left their city, families, and professions and withdrew to Monte Senario, a mountain outside the city of Florence, for a life of poverty and penance. The seven were: Bonfilius of Florence, born Bonfilius Monaldi (Buonfiglio dei Monaldi); Alexis of Florence, born Alexis Falconieri (1200 – 17 February 1310); Manettus of Florence, born Benedict dell'Antella (Benedetto dell' Antella); Amideus of Florence, born Bartholemew Amidei (died 1266) (also known as Bartolomeo degli Amidei); Hugh of Florence, born Ricovero Uguccioni (Hugh dei Lippi Uggucioni (Ricovero dei Lippi Ugguccioni)); Sostene of Florence, born Gerardino Sostegni (Gherardino di Sostegno); and Buonagiunta of Florence, born John Manetti (Giovanni di Buonagiunta (Bonajuncta)). They were canonized by Pope Leo XIII on 15 January 1888. The members of the order dedicated themselves to Mary under her title of Mother of Sorrows The distinctive spirit of the order is the sanctification of its members by meditation on the Passion of Jesus and the Sorrows of the Virgin Mary, and spreading abroad this devotion. The Bishop of Florence, Ardengo Trotti (Ardengo Dei Foraboschi), approved the group as a religious order sometime between 1240 and 1247. The Servites, like other new orders before them such as the Trinitarians and the Dominicans, decided to live by the ancient Rule of St. Augustine, and added to the rule further guidelines that were the expression of their own Marian devotion and dedication. By 1250 a number of Servites had been ordained to the priesthood, thus creating an order with priests as well as brothers. Pope Alexander IV favored a plan for the amalgamation of all orders which followed the Rule of St. Augustine. This was accomplished in March 1256, but about the same time a rescript was issued confirming the Servite Order as a separate body with power to elect a general. Four years later a general chapter was convened at which the order was divided into two provinces, Tuscany and Umbria, the former being governed by Manettus and the latter by Sostene. Within five years two new provinces were added, that of Romagna and that of Lombardy.
Ғасырлар бойы өскен
Филипп Беници 1267 жылдың 5 маусымында генерал болып сайланды, сосын орденнің үлкен жарнамашысы болды. Жаңа негіз келесі онжылдықтарда едәуір өсімді көрсетеді. XIII ғасырда Германияда, Францияда және Испанияда орден үйлері болған. XIV ғасырдың басында орденнің Венгрия, Богемия, Австрия, Польша және кейін Бельгия аталған аймақтарда жүзден астам үйі болды. Соңғы кезеңдерде Критке, Филиппинге (Сан-Перегрин Филиппин викариаты) және Үндістанға миссиялар басталды. XVIII ғасырдың басында орден әлі толық қалпына келмеген бірқатар шығын мен мүліктің тартылып алынуына ұшырады. Алғашқы соққы 1720 жылы Марсель қаласын қампқан обадан дерлік толығымен қираған Нарбон провинциясына тиді. Ағартушылықтың секулярландыру әрекеттерінің нәтижесінде 1783 жылы сервиттер Прагадан қуылды, ал 1785 жылы император Иосиф II Мария Вальдраст қасиетті орнын ұлықтамай, зақымдады. Француз революциясы және одан кейінгі Батыс Еуропадағы қақтығыстар кең ауқымды шығынға әкелді. 1835 жылы Испанияда он үй жабылды. 1870 жылы Италиялық жаңару кезінде Римді басып алғаннан кейін Италия үкіметі көптеген басқа Рим папасының мекемелерімен бірге қаладағы сервиттердің оқу үйін де жапты. Институт 1895 жылы Сант Алессио Фальчионери колледжі ретінде қайта құрылды.
Philip Benizi was elected general on 5 June 1267, and afterwards became the great propagator of the order. The new foundation enjoyed considerable growth in the following decades. Already in the thirteenth century there were houses of the order in Germany, France, and Spain. By the early years of the fourteenth century the order had more than one hundred houses in locations including Hungary, Bohemia, Austria, Poland, and what later became Belgium. In subsequent periods came missions in Crete, the Philippines (St. Peregrine Philippine Vicariate), and India. Beginning in the early part of the eighteenth century the order sustained a series of losses and confiscations from which it has yet to recover. A first blow fell upon the flourishing Province of Narbonne, which was almost totally destroyed by the plague which swept Marseilles in 1720. Thanks to secularizing inroads made by the Enlightenment, in 1783 the Servites were expelled from Prague and in 1785 the Emperor Joseph II desecrated the shrine of Maria Waldrast. The French Revolution and ensuing hostilities throughout western Europe caused widespread losses. Ten houses were suppressed in Spain in 1835. After the seizure of Rome under the Italian Risorgimento in 1870, the government of Italy closed the Servite house of studies in the city, along with many other papal institutions. The institute was re founded as the College of Sant Alessio Falcioneri in 1895.
Жаңа кеңейту
25 жылдық үзілістен кейін, 1895 жылы Римдегі оқу орны Сант Алессио Фальчионери колледжі ретінде қайта құрылды. Осы кезеңде бұл даму басқа да бастамалармен бірге жүрді, 1891 жылы Брюссельде жаңа негіз салынды және Сервит дін қызметкерлері Босио мен Моринидің күш-жігері арқасында орден Англия мен Америка Құрама Штаттарына енгізілді. Соңғысы 1864 жылы Мейірімді әпкелер қауымының директоры ретінде Лондонға барғаннан кейін, 1867 жылы архиепископ Мэннингтен приходты басқаруға ие болды. Жұмыс гүлденді және Лондондағы Сент-Мария монастырінан басқа, Богнор-Регисте (1882) және Бегброкте (1886) монастырлар ашылды. 1870 жылы Морини, Вентура, Жирибалди және Джозеф Камера Висконсин штатының Грин-Бей қаласының епископы Джозеф Мелчердің өтініші бойынша Америкада, Нина қаласында миссиялық жұмысты бастады. Морини 1874 жылы Чикагода Күйінішті Анамыздың монастырына негіз салды. 1892 жылы Висконсин штатының Гранвилл қаласында новациат ашылды және 1908 жылы американдық провинция ресми түрде құрылды.
After a gap of 25 years, in 1895 the house of studies in Rome was re founded as the College of Sant Alessio Falcioneri. This development went hand in hand at this period with other initiatives and a new foundation was made at Brussels in 1891 and the order was introduced into England and United States, chiefly through the efforts of the Servite priests Bosio and Morini. The latter, having gone to London in 1864 as director of the affiliated Congregation of the Sisters of Compassion, obtained charge of a parish from Archbishop Manning in 1867. The work prospered and besides St. Mary's Priory in London, convents were opened at Bognor Regis (1882) and Begbroke (1886). In 1870 Morini, Ventura, Giribaldi, and Joseph Camera, at the request of Bishop Joseph Melcher of Green Bay, Wisconsin, took up a mission in America, at Neenah. Morini founded at Chicago (1874) the monastery of Our Lady of Sorrows. A novitiate was opened at Granville, Wisconsin in 1892 and an American province was formally established in 1908.
ХХ ғасыр
Орден жиырмасыншы ғасырда географиялық тұрғыдан кеңейіп, 1913 жылы Свазилендте, 1919 жылы Бразилиядағы Акреде, 1937 жылы Чилидегі Аисенде және Оңтүстік Африкадағы Зулуландта миссионерлік қызмет атқарды. Сондай-ақ, ол 1914 жылдан бастап Аргентинада, ал 1921 жылдан бастап одан да берік негіздерін қалады; 1935 жылдан бастап Оңтүстік Африкадағы Трансваал, 1939 жылы Уругвай, 1946 жылы Боливия, 1948 жылы Мексика, 1951 жылы Австралия, 1952 жылы Венесуэла, 1953 жылы Колумбия, 1974 жылы Үндістан, 1984 жылы Мозамбик, 1985 жылы Филиппин, 1993 жылы Уганда, Албания, сондай-ақ Венгрияда (Эгер) және Чехияда жаңадан құрылды. АҚШ-та Чикагода штаб-пәтері орналасқан бір провинция бар. Висконсин және Небраска штаттарында аналық үйлері бар төрт әйелдер провинциясы, ал Иллинойс штатында тағы екеуі бар.
The order continued to expand geographically throughout the twentieth century, taking responsibility for missions in Swaziland in 1913, Acre in Brazil in 1919, Aisén in Chile in 1937, and Zululand in South Africa. It also made foundations in Argentina from 1914 and more solidly since 1921; Transvaal in South Africa from 1935, Uruguay in 1939, Bolivia in 1946, Mexico in 1948, Australia in 1951, Venezuela in 1952, Colombia in 1953, India in 1974, Mozambique in 1984, Philippines in 1985, Uganda, Albania in 1993, and also the refoundations in Hungary (Eger) and the Czech Republic. In the United States there is currently one province of friars with headquarters in Chicago. There are four provinces of sisters with motherhouses in Wisconsin, Nebraska, and two in Illinois.
Бағыныстылық, өмір салты
Сервиттер, барлық діни ордендер сияқты, кедейлікке, тазалыққа және бағынуға қасты ант етеді. Орденнің ерекше мақсаты – алдымен өз мүшелерін, содан кейін Құдай Анаға деген құлшылық арқылы барлық адамдарды қасиеттендіру, әсіресе оның Ұлының құдайлық азабы кезіндегі қайғысына. Ордендегі барлық лауазымдар сайлау арқылы анықталады және үш жылға дейін сақталады, бірақ генералдар мен генералдың орынбасарлары алты жылға тағайындалады. Сервиттер миссияларды өткізеді, жандарға қамқорлық жасайды немесе жоғары білім беру орындарында оқытады. Жеті қасірет Розарийі – олардың бір құлшылығы, сондай-ақ Ананың жолы (Via Matris) да осыған жатады. Сервиттер қатарында қасиетті деп жарияланғандар: Филипп Бенизи (мерекесі 23 тамыз), Перегрин Лациози (4 мамыр), Джулиана Фалькониери (19 маусым). Орденнің жеті негізін қалаушысы 1888 жылы қасиетті деп жарияланды және олардың ортақ мерекесі 17 ақпан күні тойланады. Бұл мерекеге алғаш рет 11 ақпан күні, 1304 жылы орденнің канондық бекітілуінің жылдығы тағайындалған. Бірақ 1907 жылы бұл күн Лурдтағы Біздің Анамыздың мерекесіне берілгендіктен, Жеті қасиетті негізін қалаушылардың мерекесі 12 ақпанға ауыстырылды. 1969 жылы литургиялық дәстүрге сәйкес келу үшін бұл күн тағы өзгертілді, ол олардың бірі – Алексис Фалькониеридің 1310 жылғы 17 ақпандағы қайтыс болған күнінің жылдығына сәйкес келді.
In common with all religious orders strictly so called, the Servites make solemn vows of poverty, chastity, and obedience. The particular object of the order is to sanctify first its own members, and then all men through devotion to the Mother of God, especially in her desolation during the Passion of her Divine Son. All offices in the order are elective and continue for three years, except that of general and assistant generals which are for six years. The Servites give missions, have the care of souls, or teach in higher institutions of learning. The Rosary of the Seven Sorrows is one of their devotions, as is also the Via Matris. Canonized Servite saints are: Philip Benizi (feast day on 23 August), Peregrine Laziosi (4 May), Juliana Falconieri (19 June). The seven founders of the order were canonized in 1888, and have a common feast day on 17 February. The date first assigned to this feast day was 11 February, the anniversary of the canonical approval of the order in 1304. Since in 1907 this date was assigned to the celebration of Our Lady of Lourdes, the feast day of the Seven Holy Founders was moved to 12 February. The date was changed again in 1969 to accord more closely with liturgical tradition, to a date which marks the anniversary of the death of one of them, Alexis Falconieri, which occurred on 17 February 1310.
Екінші тәртіп
Бірінші тәртіптегі жігіттермен байланысты екінші тәртіптің қапалғыдағы қарындастары бар, олар Филипп Бенизидің дінге кіргендерінен пайда болды. Бұл қарындастар қазір Испанияда, Италияда, Англияда, Тирольде және Германияда монастырьларда орналасқан.
Connected with the first order of men are the cloistered nuns of the second order, which originated with converts of Philip Benizi. These nuns currently have convents in Spain, Italy, England, the Tyrol, and Germany.
Мантеллитті әпкелер
Мантеллатты әйелдер – Джулиана Фалькониери құрған дін қызметкерлерінің үшінші ордені, оған Бенизи 1284 жылы киім кигізді. Италиядан бастап ол Еуропаның басқа елдеріне тарады. Австрияның архигерцогинясы Анна Джулиана бірнеше үйлер құрып, өзі де Мантеллат болып кірді. 1844 жылы осы қауым Францияға, ал одан 1850 жылы Англияға жетті. Апалар протестанттық реформациядан кейін сол елде діни киім киетін алғашқылар болды және көп жылдар бойы Фредерик Уильям Фабер мен Ораториандардың жетекшілігімен белсенді миссионерлік қызмет атқарды. Бұл тармақ белсенді қызметпен айналысады. Олар негізінен жастарды тәрбиелеуге, академияларды басқаруға және приходтық мектептерге жетекшілік етуге арналған. Сондай-ақ, олар жетімдерге қамқорлық көрсету, науқастарды аралау және дінге жаңа келгендерге үйрету сияқты қайырымдылық шараларын да жүзеге асырады.
The Mantellate Sisters are a third order of religious women founded by Juliana Falconieri, to whom Benizi gave the habit in 1284. From Italy it spread into other countries of Europe. Anna Juliana, Archduchess of Austria, founded several houses and became a Mantellate herself. In 1844 the congregation was introduced into France, and from there extended into England in 1850. The sisters were the first to wear the religious habit publicly in that country after the Protestant Reformation and were active missionaries under Frederick William Faber and the Oratorians for many years. This branch occupies itself with active works. They devote themselves principally to the education of youth, managing academies and taking charge of parochial schools. They also undertake works of mercy, such as the care of orphans, visiting the sick, and instructing converts.
Дүниежүзілік тәртіпке қызмет ету
Марияның қызметшілерінің зайырлы ордені (Servite Secular Order) – әлемдегі жағдайға бейімделіп, христиандық сенімде өмір сүретін, лайықты ерлер мен әйелдерден және епархиялық дін қызметкерлерінен құралған, бекітілген католик ұйымы. Олар Сервиттік Орденнің руханилығына сәйкес қасиеттілікке ұмтылып, өздерінің өмірлік ережесінің талаптарын орындайды. Зайырлы Сервиттерден күн сайын келесі амалдарды жасау талап етіледі: сенім, үміт және махаббат христиандық қасиеттерін өмірге ендіру; күнделікті Киелі кітапты оқу және/немесе Сағат Литургиясын оқу арқылы дұға ету; және Құдай анаға құрмет көрсету, әсіресе "Анамыздың сақтауы" сервиттік дұғасын және/немесе Мәриямның жеті қайғысының сервиттік Розарийін дұғалау арқылы. Сонымен қатар, жеті қайғы-қасіреттің бауырластығы бар, оның бөлімшелері кез келген шіркеуде құрылуы мүмкін.
The Secular Order of the Servants of Mary (Servite Secular Order) is an approved Catholic organization of lay men and women plus diocesan priests living their Christian faith in the context of the world. They strive toward holiness according to the spirituality of the Servite Order, following the directives of their Rule of Life. Secular Servites are asked to do the following each day: live the Christian virtues of faith, hope, and love; pray and try to read Sacred Scripture each day, and/or the Liturgy of the Hours; and practice acts of reverence for the Mother of God daily, especially by praying the Servite prayer "The Vigil of Our Lady" and/or the Servite Rosary of the Seven Sorrows of Mary. There is also a confraternity of the Seven Dolours, branches of which may be erected in any church.
Мариология және Марианиум
Марианологияның жетекші орталықтарының бірі саналатын Рим папасының теологиялық факультеті Марианумды Сервиттер ордені көп ғасырлық дәстүріне сәйкес құрды. 1398 жылы папа Бонифаций IX орденге теологиялық дәреже беру құқығын берді. 1870 жылы Италия Корольдігі тарапынан жабылып, 1895 жылы Sant'Alessio Falconeri деген атпен қайта ашылды. 1939 жылы сервиттік діни қызметкер Габриэль Роскини Marianum журналын құрып, оның алғашқы отыз жылын басқарды, осылайша оны халықаралық мамандану журналы ретінде орнықтырды, және Марианум теологиялық факультеті оны бүгінгі күнге дейін сәтті жариялап келеді. 1950 жылы Роскини Римдегі Сервиттер оқу үйін Марианум теологиялық факультеті ретінде қайта ұйымдастыруға белсенді түрде атсалысты, ол 8 желтоқсан 1955 жылы Папа Пий XII билігімен Семинариялар мен университеттердің қасиетті конгрегациясының Coelesti Honorandae Reginae жарлығымен папалық факультет мәртебесін алды. Факультеттің ерекше мамандығы – Құдай ана Марияның теологиясы мен тарихын және шіркеудегі оған көрсетілетін құрметті зерттеу.
The pontifical theological faculty Marianum which is now one of the leading centers of Mariology was established by the Servite Order in accord with its tradition of many centuries. In 1398 Pope Boniface IX granted the order the right to confer theological degrees. Suppressed by the Kingdom of Italy in 1870, it was reopened in 1895 under the name of Sant'Alessio Falconeri. In 1939 the Servite priest Gabriel Roschini founded the journal Marianum and directed it for its first thirty years, establishing it as a respected international specialist journal which is still successfully published by the Marianum theological faculty. In 1950 Roschini was also instrumental in the reorganization of the Servite house of studies in Rome as the Marianum theological faculty, which, on 8 December 1955 became a pontifical faculty in virtue of the decree Coelesti Honorandae Reginae of the Sacred Congregation of Seminaries and Universities under the authority of Pope Pius XII. Its particular speciality is the study of the theology and history of the Blessed Virgin Mary and of her veneration in the church.
Басқа да танымал сервиттер
Мұнда ең көрнекті сервиттердің бірнешеуі олар ерекше қызмет еткен салалар бойынша топтастырылған; көрсетілген күндер – олардың қайтыс болған күні. Киелі кітаптар: Джованни Анджело Монторсоли (1600), бес томдық түсіндірме. Теология: Габриэль Роскини (1924). Тарих және әулиелер туралы жазбалар: Рафаэль Маффеи (1577); Паоло Сарпи (1623); Филип Феррари (1626). Суретшілер: Джованни Анджело Монторсоли (Ангелус Монтурсиус) (1563), архитектор және мүсінші, оның еңбелдерінің ішінде Мессинаның Нептуны, Ватикан мұражайындағы Лаокунның қолы және Сант-Анджело көпіріндегі періштелер бар. Емдеу ісі: Халықаралық қайырымдылық миссиясы: Питер Мэри Руки (2014), Махаббат әні және Ғажайып дұға.
Several of the most distinguished Servites are here grouped under the heading of that particular subject to which they were especially devoted; the dates are those of their death. Sacred scripture: Giovanni Angelo Montorsoli (1600), commentary in five volumes. Theology: Gabriel Roschini (1924). History and hagiography: Raphael Maffei (1577); Paolo Sarpi (1623); Philip Ferrari (1626). Painters: Giovanni Angelo Montorsoli (Angelus Montursius) (1563), architect and sculptor, among whose works are the Neptune of Messina, the arm of Laocoon in the Vatican, and the Angels on the Ponte Sant'Angelo. Healing: International Compassion Ministry: Peter Mary Rookey (2014), Canticle Of Love and Miracle Prayer.