Дауыс естілетін желілер және өмірмен үйлесім табу жолдары
Hearing Voices Network
Дауыс еститін желілер – дауыс еститін адамдарды, отбасыларын және мамандарды қолдайтын ұйым. Дауыстар психикалық ауру емес, тәжірибе ретінде қарастырылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дауыстарды есту желілері, Дауыстарды есту қозғалысымен тығыз байланысты, дауыстар еститін (әдетте аудиторлық галлюцинациялар деп аталады) адамдарға, олардың отбасы мүшелеріне, белсенділеріне және психикалық денсаулық сақтау мамандарына қолдау көрсетуге бағытталған, өзара қолдауға негізделген ұлттық ұйымдар. Мүшелерінің психиатриялық диагнозы болуы мүмкін немесе болмауы мүмкін. Желілер баламалы көзқарасты ұсынады, онда дауыстар міндетті түрде психикалық аурудың белгісі ретінде қарастырылмайды және дауыстарды естуді ерекше болғанымен, мағыналы және түсінікті адамның қалыпты ерекшелігі деп есептейді. Дауыстар проблема емес, оның орнына адамның дауыстармен арақатынасы басты мәселе деп қарастырылады.
Hearing Voices Networks, closely related to the Hearing Voices Movement, are peer focused national organizations for people who hear voices (commonly referred to as auditory hallucinations) and supporting family members, activists and mental health practitioners. Members may or may not have a psychiatric diagnosis. Networks promote an alternative approach, where voices are not necessarily seen as signs of mental illness and regard hearing voices as a meaningful and understandable, although unusual, human variation. Voices are not seen as the problem, rather it is the relationship the person has with their voices that is regarded as the main issue.
Даму
Дауыстарды естудің алғашқы желісі 1987 жылы Нидерландыда голланд психиатры Мариус Ромме, ғылым журналисі Сандра Эшер және дауыстарды еститін Пэтси Хейг құрды. Одан кейін 1988 жылы Ұлыбританияда, Манчестер қаласында желі құрылды. Содан кейін әлемнің 29 елінде, оның ішінде Австралия, Канада, Ұлыбритания және АҚШ-та желілер құрылды. Адам Джеймс өзінің "Raising Our Voices" (2001) кітабында осы жаһандық желілердің дамуының алғашқы 15 жылын сипаттаған. Ұлттық және аймақтық желілер халықаралық бас ұйым – INTERVOICE (Дауыстарды естуді зерттеу, білім беру және оқыту жөніндегі халықаралық желі) ұйымымен байланысты және көбінесе Дауыстарды есту қозғалысы деп аталады. Осы халықаралық желілерде дауыстарды еститін адамдар мен мамандардың жиынтық тәжірибесі дауыстарды еститін адамдармен жұмыс істеудің жолдарын дамытуға көмектесті, әріптестік қолдауының маңыздылығын ескере отырып, адамдарға өз тәжірибелерімен үйлесімді және позитивті өмір сүруге көмектесті.
The first hearing voices network was founded in the Netherlands in 1987 by the Dutch psychiatrist Marius Romme, the science journalist, Sandra Escher, and voice hearer, Patsy Hage. This was followed by the founding of the UK network in 1988 based in Manchester, England. Subsequently networks have been established in 29 countries over the world, including Australia, Canada, the UK, and the United States. The first 15 years of the global networks' development is outlined by Adam James in his book Raising Our Voices (2001). The National and Regional Networks are affiliated with the international umbrella organization known as INTERVOICE (The International Network for Training Education and Research into Hearing Voices) and often referred to as the Hearing Voices Movement. Within these international networks, the combined experience of voice hearers and professionals have overseen the development of ways of working with people who hear voices, drawing on the value of peer support and helping people live peacefully and positively with their experiences.
Іс-әрекеттер мен философия
Бұл желілер дауыс еститін адамдарды, әсіресе жергілікті дауыс қолдау топтары арқылы қолдау мақсатында құрылған. Бұл топтарда дауыс еститін адамдарға медициналық емес жағдайда өз тәжірибелерімен, қалыпты жағдайға оралу жолдарымен және түсіндіру үлгілерімен бөлісу мүмкіндігі беріледі. Топтар әртүрлі форматта ұйымдастырылады, кейбіреулері тек дауыс еститін адамдарға арналған, ал басқаларын психикалық денсаулық саласының мамандары қолдайды. Топтар қоғамдық орталықтар, кітапханалар, шіркеулер, балалар мен жасөспірімдердің психикалық денсаулығын сақтау қызметтері, түрмелер және стационарлық бөлімшелер сияқты әртүрлі орындарда құрылған. Топтар әлеуметтену мен жақындық сезімін қалыптастыруға бағытталған, бірлескен қолдау топтары ретінде жұмыс істеуі тиіс, олар терапия мен емдеу емес. Мүшелер өз тәжірибелері туралы әңгімелесуге, дауыстар олар үшін нені білдіретінін және осы тәжірибелерін қалай басқаруға болатынын білуге ынталандырылады. Егер мүшелер қаласа, топтар оларға өмір тарихы мен дауыс есту тәжірибесі арасындағы байланысты зерттеуге көмектесе алады. Зерттеулер көрсеткендей, мүшелер дауыс есту топтарына қатысуды көбінесе жағымды тәжірибе деп санады, өйткені олар өз тәжірибелерімен бөлісе алады, әртүрлі қалыпқа келтіру стратегияларын зерттей алады және тәжірибелік жолмен қолдана алады. Сондай-ақ, мүшелердің өзін-өзі бағалауы жақсарғанын, жаңа достар тапқанын және болашаққа жақсы дайындалғанын айтты. Адамдардың дауыстармен қарым-қатынасы жақсарып, дауыстарды сирек еститін болды. Ұлттық желілер жылдар бойы үлкен дамуға жетті және веб-сайттарды құрып, жаңалықтар хабарламаларын, дауыс есту тәжірибесіне арналған нұсқаулықтар мен жұмыс дәптерлерін жариялайды, онда адамдар өз тәжірибелерін жазып, зерттей алады. Ромм "Дауыстарды қабылдау" кітабында осы топтарға интеллектуалдық негіз берді, онда ол дауыс есту міндетті түрде психикалық аурудың белгісі емес екенін және науқастар өз дауыстарын зерттеуге және олармен келісімге келуге ынталандырылуы керек деген пікірді жақтады.
These networks are designed to support voice hearers specifically through local hearing voices support groups, where people who hear voices are afforded the opportunity in a non medical setting to share their experiences, coping mechanisms, and explanatory frameworks. These groups are run in different ways and some are exclusive to individuals who hear voices, while others are supported by mental health workers. Groups are based in a range of settings, from community centers, libraries, churches, child and adolescent mental health services, prisons, and inpatient units. Groups are designed to function as peer support groups meant foster socialization and belonging, not therapy and treatment. Members are encouraged to talk about their experiences, to learn what the voices mean to them, and how to gain control over their experiences. Should members desire to, groups can help members explore the relationship between their life history and their experience of hearing voices. Studies show that members found attending hearing voices groups a largely positive experience, being able to share their experiences and explore and experiment with different coping strategies. Members also said that attending improved their self esteem, helped them make friends, and allowed them to feel more prepared for the future. People's relationships with the voices were mostly improved and heard the voices less frequently. National networks have developed considerably over the years and host websites, publish newsletters, guides to the voice hearing experience, and workbooks where individuals can record and explore their own experiences with voice hearing. Romme has provided an intellectual basis for these groups in the book Accepting Voices, where he advocates a view that the hearing of voices is not necessarily an indication of mental illness and that patients should be encouraged to explore their voices and negotiate with them.