Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық психолог Ричард Бенталл (30 қыркүйек 1956 жылы туған) - Ұлыбританиядағы Шеффилд университетіндегі клиникалық психология профессоры.
British psychologist
Richard Bentall (born 30 September 1956) is a Professor of Clinical Psychology at the University of Sheffield in the UK.
Ерте өмір
Ричард Пендрилл Бенталл Ұлыбританияның Шеффилд қаласында дүниеге келген. Ратлендтегі Уппингэм мектебінде және туған қаласындағы Хай Сторрс мектебінде оқығаннан кейін, ол Бангордағы Солтүстік Уэльс университетінің колледжінде бакалавр дәрежесін алды, сосын сол мекемеде эксперименталды психология саласы бойынша докторлық диссертация үшін тіркелді.
Richard Pendrill Bentall was born in Sheffield in the United Kingdom. After attending Uppingham School in Rutland and then High Storrs School in his home town, he attended the University College of North Wales, Bangor as an undergraduate before registering for a PhD in Experimental Psychology at the same institution.
Мансап
Докторлық дәрежесін алғаннан кейін ол Ливерпуль университетінде клиникалық психолог ретінде кәсіби біліктілігін арттырды. Кейіннен ол Ливерпульдегі альма-матеріне оралып, Ұлттық денсаулық сақтау қызметінде сот-медициналық клиникалық психолог ретінде қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін оқытушы болып жұмыс істеді. Содан кейін Уэльс университетінің Суонси қаласында денсаулық сақтау саласында қолданылатын философия бойынша магистр дәрежесін алды. Ақырында Ливерпуль университетінің клиникалық психология профессоры атанды. 1999 жылы Манчестер университетіне қызметке қабылданып, ондағы зерттеушілермен бірлесіп психоздық құбылыстарды емдеуді зерттеумен айналысты. 2007 жылы Бангор университетінде профессорлық лауазымға оралғаннан кейін, ол 2011 жылы Ливерпуль университетіне, ал 2017 жылы Шеффилд университетіне көшті, онда әлі де құрметті профессорлық қызметін атқарады. Оның зерттеулері ауыр психикалық аурулардың психологиялық механизмдері мен осы механизмдерге әсер ететін әлеуметтік факторларға бағытталған, бұл оның жақында қоғамдық психикалық денсаулыққа қызығушылығын арттырды. 1989 жылы ол Британдық психологиялық қоғамның Клиникалық психология бөлімінің «Мэй Дэвидсон сыйлығын» алды, бұл сыйлық біліктілік алғаннан кейінгі алғашқы он жылда клиникалық психология саласына еңбегі сіңгендерге жыл сайын беріледі. 2014 жылы ол Ұлыбританияның гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар академиясы – Британ академиясының мүшесі болып сайланды.
After being awarded his doctorate, he moved to the University of Liverpool to undertake professional training as a clinical psychologist. He later returned to his alma mater of Liverpool to work as a lecturer, after a brief stint working for the National Health Service as a forensic clinical psychologist. Later, he studied for an MA in Philosophy Applied to Healthcare from the University of Wales, Swansea. He was eventually promoted to Professor of Clinical Psychology at the University of Liverpool. In 1999, he accepted a position at the University of Manchester, collaborating with researchers based there who were working in understanding the treatment of psychotic experiences. After returning in 2007 to a professorial position at Bangor University, where he retains an honorary professorship, he returned to the University of Liverpool in 2011, before moving to the University of Sheffield in 2017. His research continues to focus on the psychological mechanisms of severe mental illness and social factors that affect these mechanisms, which has led to a recent interest in public mental health. In 1989, he received the British Psychological Society's Division of Clinical Psychology 'May Davidson Award', an annual award for outstanding contributions to the field of clinical psychology, in the first ten years after qualifying. In 2014 he was elected a Fellow of the British Academy, the United Kingdom's national academy for the humanities and social sciences.
Зерттеу
Ол бұрын адам мен жануарлардың оперативті шарттану арасындағы айырмашылықтар және созылмалы шаршау синдромын емдеу туралы зерттеулер жариялаған. Дегенмен, ол психоз, әсіресе, қате пікірлер мен галлюцинацияларға жауапты психологиялық процестер жөніндегі еңбектерімен танымал және осы салаларда кеңінен жарияланған. Оның қуғыншылық (параноидты) қате пікірлерге қатысты зерттеулері олардың өзіне деген құрметті реттеудің бұзылған әрекеттерінен туындайтынын көрсетеді, сондықтан параноидты науқас жағымсыз оқиғаларды басқа адамдардың қасақана іс-әрекеттеріне байланыстырады. Оның галлюцинацияларға қатысты зерттеуі дерек көзін анықтаудағы сәтсіздікті (оқиғалар өзіне немесе сыртқы көздерге жатқызылатын процесс) анықтады, бұл галлюцинация көретін науқастардың ішкі сөйлеулерінің (вербалды ойлаудың) өзіне тиесілі екенін мойындамауына себепті. Көптеген британдық зерттеушілермен бірге ол осы жаңалықтарды когнитивті-мінездік терапияға (КМТ) негізделген психозға арналған жаңа психологиялық араласуларды әзірлеу үшін пайдаланды. Бұл жұмысқа алғашқы эпизодтағы пациенттерде және психоз қаупі бар психикалық күйдегі пациенттерде КМТ-ның рандомизацияланған бақыланатын сынақтары кірді. 1992 жылы Бентал бақытты психикалық ауру ретінде жіктеуге болатынын ұсынды. Мақсаты құндылықтарға сілтеме жасамай психикалық ауруды анықтаудың мүмкін еместігін көрсету болды. Бұл жұмыс сатирикалық телешоуда ("Мен сізге жаңалықтарды айтайын") айтылды және Филип Рот романында ("Саббат театры") келтірілді. Ол бірнеше кітапты редакциялады және жазды, ең бастысы 2004 жылы Британдық психологиялық қоғамның кітап сыйлығын жеңіп алған "Ақылдың түсіндірмесі". Бұл кітапта ол психоздарға психологиялық көзқарас ұсынады, шизофрения тұжырымын қабылдамайды және Краепелин синдромдарынан айырмашылығын зерттеуге болатын симптомдарды қарастырады. (Краепелиннің ауыр психикалық ауруларды жеке типтерге бөлуге болатын үлкен идеясын жоққа шығару кітаптың бастапқы тарауы болып табылады.) The Sunday Times газетінде Пол Брокс жазған шолу оның ұстанымын былай түйіндейді: "Сзас сияқты, Бенталл биомедициналық модельге қатаң қарсы, бірақ ол ақылдың шынайылығын жоққа шығаратын экстремалды әлеуметтік релятивистермен де келіспейді". Кітапта Бенталл психикалық ауруларға диагноз қойылғандар мен "сау" адамдар арасында нақты айырмашылық жоқ деп мәлімдейді. Бұл түсінік алаңдаушылық пен депрессияға қатысты психиатрияда кеңінен қабылданып бақса да, Бенталл шизотипиялық тәжірибелердің де жиі кездесетінін айтады. 2009 жылы ол "Ақылды емдеу: психикалық ауруларға қазіргі емдеудің қаншалықты пайдалы екені?" атты кітабын жариялады. Нейроғалым Рой Шугарманның осы кітапқа жасаған шолуында оның биологиялық психиатрияны сынауда антипсихиатриялық қозғалыспен одақтасқандығы айтылды. PsycCRITIQUES журналындағы шолу көбірек нюанстарды қамтыды, Бенталл психофармакологияны жоққа шығармағанын, бірақ оның шамадан тыс қолданылуына алаңдағанын атап өтті. 2010 жылы Бенталл мен Джон Рид "Электроконвульсивті терапияның тиімділігі" (ЭКТ) туралы әдебиеттерді шолуды бірлесіп жазды. Олар плацебомен бақыланатын зерттеулерді қарап шығып, ЭКТ депрессиямен және шизофрениямен ауыратын адамдарға минималды пайда әкелетінін қорытындылады. Авторлар "мидың тұрақты және кейбір жағдайларда қайтымсыз дисфункциясының, негізінен ретроградты және антероградты амнезия түрінде дәлелденгені және өлім қаупінің аздаған, бірақ маңызды деңгейде жоғарылағаны ескеріле отырып, ЭКТ-нің пайдасы мен шығындарының арақатынасы соншалықты нашар, оның қолданылуы ғылыми тұрғыдан негізделмейді" деді. Дегенмен, психиатрлар бұл мақаланы "электротерапияға қарсы көзқарасы бар, дәлелдері аз мақала" деп сынады. 2012 жылы Бенталл және Маастрихттегі әріптестері балалық шақтағы жарақаттар мен психоз туралы ғылыми әдебиеттің мета-талдауын жариялады, эпидемиологиялық, жағдайды бақылау және болашаққа бағытталған зерттеулерді ескере отырып. Бұл зерттеу балалық шақтағы жарақаттар ересектердегі психоз қаупін арттыратындығына дәлелдердің өте сәйкес екенін көрсетті, балалық шақта жарақат алған балалар (сексуалдық зұлымдық, физикалық зұлымдық, ата-анасын жоғалту немесе қорлау) жарақат алмаған балаларға қарағанда шамамен үш есе психозға шалдығу ықтималдығы жоғары; дозаға байланысты әсері болды (ең ауыр жарақат алған балалар психозға шалдығу ықтималдығы одан да жоғары), бұл әсердің себептік екенін көрсетеді. Бұл және ауыр психикалық аурулардың көптеген әлеуметтік қауіп факторлары бар екенін көрсететін басқа да зерттеулер Бенталды қоғамдық психикалық денсаулыққа қызығушылыққа әкелді.
He has previously published research on differences between human and animal operant conditioning and on the treatment of chronic fatigue syndrome. However, he is best known for his work in psychosis, especially the psychological processes responsible for delusions and hallucinations and has published extensively in these areas. His research on persecutory (paranoid) delusions has explored the idea that these arise from dysfunctional attempts to regulate self esteem, so that the paranoid patient attributes negative experiences to the deliberate actions of other people. His research on hallucinations has identified a failure of source monitoring (the process by which events are attributed to either the self or external sources) as responsible for hallucinating patients' inability to recognize that their inner speech (verbal thought) belongs to themselves. Along with many other British researchers, he has used these discoveries to inform the development of new psychological interventions for psychosis, based on cognitive behavioral therapy (CBT). This work has included randomized controlled trials of CBT for first episode patients and patients experiencing an at risk mental state for psychosis. In a 1992 thought experiment, Bentall proposed that happiness might be classified as a psychiatric disorder. The purpose of the paper was to demonstrate the impossibility of defining psychiatric disorder without reference to values. The paper was mentioned on the satirical television program Have I Got News for You and quoted by the novelist Philip Roth in his novel Sabbath's Theater. He has edited and written several books, most notably Madness Explained, which was a winner of the British Psychological Society Book Award in 2004. In this book, he advocates a psychological approach to the psychoses, rejects the concept of schizophrenia and considers symptoms worthwhile investigating in contrast to the Kraepelinian syndromes. (Refuting Kraepelin's big idea that serious mental illness can be divided into discrete types is the starting chapter of the book.) A review by Paul Broks in The Sunday Times summarised its position as: "Like Szasz, Bentall is firmly opposed to the biomedical model, but he also takes issue with extreme social relativists who would deny the reality of madness." In the book, Bentall also argues that no clear distinction exists between those diagnosed with mental illnesses and the "well". While this notion is more widely accepted in psychiatry when it comes to anxiety and depression, Bentall insists that schizotypal experiences are also common. In 2009 he published Doctoring The Mind: Is Our Current Treatment Of Mental Illness Really Any Good? A review of this book by neuro scientist Roy Sugarman argued that it allied itself with the anti psychiatry movement in its critiques of biological psychiatry. The review in PsycCRITIQUES was more nuanced, pointing out that Bentall did not reject psycho pharmacology, but that he was concerned over its overuse. In 2010, Bentall and John Read co authored a literature review on "The effectiveness of electroconvulsive therapy" (ECT). It examined placebo controlled studies and concluded ECT had minimal benefits for people with depression and schizophrenia. The authors said "given the strong evidence of persistent and, for some, permanent brain dysfunction, primarily evidenced in the form of retrograde and anterograde amnesia, and the evidence of a slight but significant increased risk of death, the cost benefit analysis for ECT is so poor that its use cannot be scientifically justified". Psychiatrists, however, sharply criticized this paper in passing by calling it an "evidence poor paper with an anti ECT agenda". In 2012, Bentall and collaborators in Maastricht published a meta analysis of the research literature on childhood trauma and psychosis, considering epidemiological, case control, and prospective studies. This study found that the evidence that childhood trauma confers a risk of adult psychosis is highly consistent, with children who have experienced trauma (sexual abuse, physical abuse, loss of a parent or bullying) being approximately three times more likely to become psychotic than non traumatized children; there was a dose response effect (the most severely traumatized children were even more likely to become psychotic) suggesting that the effect is causal. This finding, and other findings suggesting that there are many social risk factors for severe mental illness, has led to Bentall's current interest in public mental health.