Кіріспе
Бондаж порнографиясы – фотосуреттер, әңгімелер, фильмдер немесе суреттер арқылы сексуалдық бондаж немесе басқа да БДСМ әрекеттерін бейнелеу. Көбінесе порнография деп сипатталғанымен, бұл жанр бондаж фетишизмін немесе БДСМ сценарийлерін көрсетеді және әдеттегі порнографиялық стильдерді міндетті түрде қамтымайды. Шындығында, жанрдың басты назары бондаж сахнасын көрсетуге бағытталған, ал сексуалдық қатынасты бейнелеуге – мысалы, жалаңаш немесе секстік көріністерге – оның эстетикасы мен эротикалық мәнінен бұрғытатын нәрсе ретінде қарау мүмкін. Тарихи тұрғыдан қарағанда, бондаж бейнелерінің көп бөлігі әйелдерді бейнелейді, және бұл жанр әйелдерге деген жеккөрушілік көзқарасты және зорлық-зомбылықты насихаттағаны үшін сынға ұшыраған.
Bondage pornography is the depiction of sexual bondage or other BDSM activities using photographs, stories, films or drawings. Though often described as pornography, the genre involves the presentation of bondage fetishism or BDSM scenarios and does not necessarily involve the commonly understood pornographic styles. In fact, the genre is primarily interested with the presentation of a bondage scene and less with depictions of sexuality, such as nudity or sex scenes, which may be viewed as a distraction from the aesthetics and eroticism of the sex scenario itself. Historically, most subjects of bondage imagery have been women, and the genre has been criticized for promoting misogynistic attitudes and violence against women.
Түрлілігі
ХХ ғасырдың басында құлдық бейнелері «детективтік журналдар» арқылы қол жетімді болды, ал комикстерде кейіпкерлер жиі байланған немесе басқаларды байлаған, әсіресе «қасіретке ұшыраған бойжеткен» сюжеттерінде. Сондай-ақ, фетишизм мен құлдық бейнелерін ұсынатын бірнеше арнайы фетиш журналдары болды. АҚШ-тағы осындай журналдардың алғашқысы 1946 жылы фетиш фотографы Джон Вилли (Джон Куттстың псевдонимі) жариялаған «Bizarre» болды, ол бұл идеяны 1920 жылдары дамытты. Вилли сақтық шараларын сақтап, әзіл-қалжың қолдану арқылы цензуралық даулардан сақтануға тырысты. 1947 жылдан 1951 жылға дейін «Bizarre» журналы соғыстан кейінгі қағаз тапшылығына байланысты тоқтатылды. 1956 жылы Вилли журналды тастауға дайын болды және сол жылы оны R.E.B. деген атпен белгілі бір адамға сатты, ол «Bizarre» 1959 жылы тоқтағанға дейін тағы алты нөмір шығарды. Вилли «Sweet Gwendoline» комикстерімен жақсы есте қалады, онда Гвендолин өте наив ақшашты «қасіретке ұшыраған бойжеткен» ретінде бейнеленеді, оның әдемі келбеті бар және ол көбінесе сахнада қара шашты үстем әйел мен миысы бар жаман жігіт «Сер Дистик Д’Арси» қолына түседі. Ол құтқарылады, сонымен қатар қайта-қайта байланады (бірақ мейірімділікпен) құпия агент U 69 (кейбір басылымдарда U89 деп цензураланған) арқылы. Комикстер негізінен 1950 және 60-шы жылдары жарық көрді. Оқиға әртүрлі журналдарда бірнеше жыл бойы екі беттен тұратын серия ретінде жарияланды. «Bizarre» кішкентай форматтағы журнал болғанымен, ол ENEG-тің фетиш журналы «Exotique» сияқты кейінгі kink басылымдарына үлкен әсер етті, ол 1956–1959 жылдары жарық көрді. «Exotique» толығымен фетиш сәні мен әйелдердің үстемдік құлдық қиялына арналған. 36 санында доминатрицаларға ұқсас вампирлердің (соның ішінде Бертманның әйелі Тана Луиза және әйгілі модель Бетти Пейдж) экзотикалық былғары және резеңке киімдері, корсеттер, шұлықтар/белдіктер, етіктер және биік өкшелер суреттері мен иллюстрациялары болды. Джин Билбреу журналға иллюстрациялар салған. Мақалалардың көп бөлігін Леонард Бертман псевдониммен жазды, олар садомазохизм және трансвестизмнің әртүрлі аспектілерін қамтыды, ал ерлер билеуші, барлық билігі бар әйелдердің құлы ретінде бейнеленді. «Exotique» жалаңаш, порнографиялық мазмұн немесе тіпті жыныстық қылықтарды қамтады. Дегенмен, 1957 жылы Ирвинг Клау сияқты, Бертман да порнограф ретінде қарастырылды. Ол АҚШ пошталық инспекция қызметімен (Комсток заңдары бойынша цензура агенттігі ретінде әрекет ететін) және жергілікті құқық қорғау органдарымен (пошта инспекторларымен және католик шіркеуімен үйлесімде жұмыс істейтін) қатал қудалауға ұшырады. Ақырында оны тұтқындап, журналдары мен материалдарын тәркіледі және сотқа берді. Бұл 1959 жылы журналдың жабылуына әкелді. Алайда, 1960 жылдан бастап Бертман (басқа таңба астында) «Exotique» сияқты көптеген фетиш журналдарын шығарды, мысалы, «New Exotique», «Masque», «Connoisseur», «Bizarre Life», «High Heels», «Unique World», «Corporal» (құрметті қамшылау фетиші журналы) және 1970 жылдарға дейін басқа да журналдар. Нью-Йорк фотографы Ирвинг Клау фетиш суретшілері Эрик Стэнтон, Джин Билбреу, Адольфо Руис және басқалардың иллюстрациялық оқиғалар/құлдық серияларын жариялады. Клау 1940–1960 жылдары аралығында тартымды әйелдердің (кейде құлдықта) суреттері мен фильмдерін сатумен танымал болды. Оның ең танымал құлдық моделі Бетти Пейдж болды, ол құлдық фильмдері мен фотосуреттерінің алғашқы жұлдызына айналды. Бұл басылымдар 1950 жылдардың соңында порнографияға қарсы күрестің нәтижесінде біраз уақытқа жоғалып кетті.
Бондаж журналдарының қайта пайда болуы
1970 жылдары Америкада құлдыққа арналған журналдар тағы да танымал болды. «Harmony Concepts», «House of Milan» және «Lyndon Distributors» құлдық журналдарын шығарушылардың қатарында болды. «House of Milan» компаниясын «Lyndon Distributors» сатып алды. Бұл журналдар кең таралмайтын, олар секс-шоптарда немесе пошта арқылы сатылатын. Оларда жарнамалық мазмұн аз болды және сатудан толық тәуелді еді. Әдетте, әр журнал байланған әйелдердің бірнеше беттік суреттерінен, көбінесе ойдан шығарылған әңгімемен бірге, үш немесе төрт беттік бір шағын әңгімеден тұратын. Кейде суреттер фетиш суретшісінің туындыларымен алмастырылып, немесе индустриядағы орындаушылардың бірімен сұхбат жарияланған. «House of Milan» және «Lyndon Distributors» компаниялары үшін журналдар, сол тақырыптағы бейнематериалдардың суреттелген мәтіндік нұсқалары болды. Бұл тәсіл шығындарды азайтып, материалды жылдам шығаруға мүмкіндік берді. Тағы бір журнал түрі – «компендиумдық журнал», ол әдетте бұрынғы журналдардан алынған көптеген жеке фотосуреттерден тұратын, бірақ олардың арасында байланыс болмайтын. Құлдық журналдарының тиражы, негізгі порнографиямен салыстырғанда салыстырмалы түрде аз болғандықтан, көпшілігі қара-ақ түспен басылды, тек мұқабасы мен орталық беті басқа түсті болды. 1980 және 1990 жылдары түсті мазмұнды көбейту бойынша тәжірибелер жасалды, бірақ журналдың көп бөлігі қара-ақ түспен қалды. Кейбір ерте журналдардың көзқарасы, редакциялық ескертулерге қарамастан, әйелдерге деген жеккөрушілік ретінде қарастырылуы мүмкін, себебі сюжет желілері ескі «қайырсуға мұқтаж қыз» мотивінен ауысып, шектеулі және ашық BDSM практикаларына қарай бағытталды. Алайда, шындығында көбінесе керісі болды: құлдық орындаушысы көбірек материалға тартылып, көп әрекеттерге қатысқанда, ол көбінесе күшті жанкүйерлер базасын құрып, өзінің жеке жұлдызына айналды. Никки Диал мен Эшли Рене – құлдық бейнелеріндегі «sub» рөлі үшін марапат алған және әдетте экранда ең көп жазаға ұшыраған орындаушылардың екі мысалы. 1990 жылдары гомосексуализм мен бисексуализм әлеуметтік жағынан қабылдана бастағанда, журнал баспашылары ерлерді құлдықта бейнелейтін фемдом материалдарын шығара бастады, сондай-ақ әйел модельдерін өзара ләззат алатын құлдық ойындарына қатысушылар ретінде көрсетті, әдетте кем дегенде бір актриса «dom» рөлінде, ал кем дегенде біреуі «sub» рөлінде өнер көрсететін. Кейде «dom» мен «sub» рөлдері ауыстырылатын. Бе Бе ЛеБадд пен Алексис Пэйн – екі кәсіби доминатрис, олар кейде қамшының соққысын да сезінетін.