Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық жазушы және мұғалім Матильда Энн Астон (11 желтоқсан 1873 – 1 қараша 1947), көбінесе Тилли Астон деп танылатын, Австралиялық соқыр жазушы және мұғалім. Ол Викториялық Брайль жазушылары қауымдастығын құрды, содан кейін өзі хатшысы болған соқырлардың дамуы үшін қауымдастық құрды. Ол көру қабілеті бұзылған адамдардың құқықтарын ілгерілетудегі жетістіктерімен есте қалады.
Australian writer and teacher
Matilda Ann Aston (11 December 1873 – 1 November 1947), better known as Tilly Aston, was a blind Australian writer and teacher, who founded the Victorian Association of Braille Writers, and later went on to establish the Association for the Advancement of the Blind, with herself as secretary. She is remembered for her achievements in promoting the rights of vision impaired people.
Өмір
Тилли 1873 жылы Виктория штатының Карисбрук қаласында дүниеге келді, ол Эдуард Астон мен оның әйелі Эннның сегіз баласының ең кішісі болды. Эдуард Астон аяқ киім жасайтын шебер еді. Ол туғаннан-ақ көру қабілеті нашар болған, 7 жасқа келгенде толығымен соқыр болып қалды. Оның әкесі 1881 жылы қайтыс болды. Алты айдан кейін, кездейсоқ кездесуде, ол Томас Джеймс есімді кеншімен танысты, ол өнеркәсіптік апатта көзінен айырылған және саяхаттап, соқыр миссионер болған еді. Ол оған Брайль әрпімен оқуға үйретті, жақын арада Викториялық бейімдеу және соқырлар мектебінің хорымен Карисбрукқа келген Рев. В. Мосс оны білімін одан әрі жетілдіру үшін Мельбурндағы Сент-Килда мектебіне оқуға шақырды. Ол 1882 жылдың 29 маусымында интернатқа қабылданды. Оның құрметіне, қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, Карисбрук бастауыш мектебі мен Мидлендс тарихи қоғамы ескерткіш орнатты, ал Мельбурндағы Кінгс Доменде оның құрметіне мүсін қойылды.
Tilly was born in the town of Carisbrook, Victoria in 1873, the youngest of eight children born to Edward Aston, a bootmaker, and his wife, Ann. Vision impaired from birth, she was totally blind by the age of 7. Her father died in 1881. Six months later, through a chance meeting, she met Thomas James, a miner who had lost his sight in an industrial accident and who had become an itinerant blind missionary. He taught her to read braille and, soon after, the Rev. W. Moss, who visited Carisbrook with the choir of the Victorian Asylum and School for the Blind, persuaded her to attend the school in St Kilda, Melbourne, to further her education. She enrolled as a boarder on 29 June 1882. A cairn was erected in her honour, a year after her death, by Carisbrook Primary School and the Midlands Historical Society, and there is a sculpture in her honour in Kings Domain, Melbourne.
Мансап
Достарының және Австралия тумалары қауымдастығының көмегімен Астон 1894 жылы Виктория Брайль жазушылары қауымдастығын құрды. Бұл ұйым ақырында Виктория Брайль кітапханасына айналды. 1895 жылы Тилли Астон шақырған отырыста, соқыр адамдардың үлкен тәуелсіздігі, әлеуметтік өзгерістер және жаңа заңдар үшін күресу мақсатында Соқырлардың даму қауымдастығы (қазіргі Vision Australia) құрылды. Олар тез арада соқырларға дауыс беру құқығын, 1899 жылы Брайль әрпімен жазылған материалдарды тегін жіберу құқығын (Австралия үшін бұл әлемдегі алғашқы жағдай) және соқырлар үшін көлік жеңілдіктерін жеңіп алды. 1913 жылы Тилли Астон оқытушылық білімін алып, Виктория білім беру департаментінің соқырлар мектебінің директоры болды – бұл қызметке тағайындалған алғашқы соқыр әйел еді. Оның мүгедектігіне байланысты, оның тағайындалуы Корольдік Виктория соқырлар институтының қызметкерлері мен шенеуніктер тарапынан сынға ұшырады және одан "өз құрылысына көмектескен соқырлар қоғамдарымен байланысын үзу" талап етілді. Ол қабілетті педагог және әкімші екенін дәлелдеді, бірақ мектептегі жылдары бақытты болған жоқ. 1925 жылы жеңіл инсульттан кейін зейнетке шығып, зейнетақы орнына шағын жәрдемақы алды.
With the assistance of friends and the Australian Natives' Association, Aston established the Victorian Association of Braille Writers in 1894. This organisation would eventually become the Victorian Braille Library. In 1895 a meeting called by Tilly Aston founded the Association for the Advancement of the Blind (now Vision Australia) to fight for greater independence, social change and new laws for blind people. They quickly won voting rights for blind people; free postage for Braille material in 1899 (a world first for Australia); and transport concessions for the blind. In 1913 Tilly Aston did teaching training and become head of the Victorian Education Department's School for the Blind, the first blind woman to do so. Her appointment was not without criticism from staff and officials of the Royal Victorian Institute for the Blind because of her disability and she was required to "sever her connexion with the blind societies she had helped to found". She proved a competent educator and administrator, but her school years were not happy ones. She retired in 1925, following a minor stroke, and received a small allowance in lieu of superannuation.
Жазушылық мансап
Астон сонымен қатар өнімді жазушы болды, әсіресе поэзия және прозалық эскиздер жазуда, бірақ оның жазуы жиі оқыту және басқа да іс-әрекеттерімен тоқтатылып тұрды. 1904 жылы ол Праран қалалық кеңесінің түпнұсқа әңгімелер конкурсында жеңіске жетті. "The Woolinappers, or Some Tales from the Byways of Methodism" кітабы 1905 жылы жарық көрді, одан кейін бірнеше кітап жарық көрді. Оның жазбалары Виктория газеттерінде бөлім-бөліммен жарияланды және 12 жыл бойы ол қытай миссиялық мектептері үшін Брайль журналын редакциялады және оған материалдар жазды. Ол 1901 және 1940 жылдар аралығында Мельбурнда 8 томдық өлеңдер жинағын жариялады, әлемнің түкпір-түкпірінде эсперанто тілінде хат алмасты және 1946 жылы жарық көрген өмірбаяндық естеліктерін жазды. Ол өзінің "Ішкі бақ" атты өлеңдер кітабындағы ең үздік туындылары осы кітапта екеніне сенді.
Aston was also a prolific writer, particularly of poetry and prose sketches, though her writing was often interrupted by her teaching and other activities. In 1904, she won the Prahran City Council's competition for an original story. The Woolinappers, or Some Tales from the By ways of Methodism was published in 1905, and several books followed after that. Her writings were also serialised in Victorian newspapers and, for 12 years, she edited and contributed to a braille magazine for Chinese mission schools, A Book of Opals. She had 8 volumes of verse published in Melbourne between 1901 and 1940, corresponded around the world using the Esperanto language, and wrote her memoirs which were published in 1946. She believed her book of verse, The Inner Garden, contained her best work.