Уильям Кроуфорд: Американдық әскери шенеунік және іздеуші

Кіріспе

Американдық әскери офицер және геодезист (1722–1782)

Уильям Кроуфорд (2 қыркүйек 1722 – 11 маусым 1782) – американдық әскери офицер және геодезист, Джордж Вашингтон жас кезінде жер агенті ретінде оныңмен бірге жұмыс істеген. Кроуфорд француз және үнді соғысында, Лорд Данмор соғысында және американдық революциялық соғыста полковник шеніне дейін көтерілді. 1782 жылы оның жасағы шабуылға ұшырады, ол және оның хирургы бір күнге жуық қашып құтылғанмен, Кроуфорд ақырында қолға түсіріліп, оның бұрынғы әскери қызметшісі, британдық агент Саймон Гирти және Делавэр тайпасының басшысы капитан Пайппен азапталды және тірідей өртеліп өлтірілді.

Ерте мансап

Кроуфорд 1722 жылдың 2 қыркүйегінде Вирджиния штатының Вестморленд округінде дүниеге келген. Аллен В. Шолл 1995 жылы жүргізген генеалогиялық зерттеуге дейін оның туған жылы 1732 жыл деп қате есептелген. Ол шотланд-ирландтық фермерлер Уильям Кроуфорд аға мен оның әйелі Хонора Граймстің ұлы болды. Уильям Кроуфорд аға – Шотландиядан, қазіргі Солтүстік Ирландиядағы Колорейн қаласынан шыққан шотландтық пресвитериан, ал Хонора Граймс – Шотландиядан, қазіргі Солтүстік Ирландиядағы Баллимони қаласынан шыққан шотландтық пресвитериан. 1736 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Кроуфордтың анасы Ричард Стивенсонға үйленді. Кроуфордтың кіші інісі – Валентин Кроуфорд, сондай-ақ анасының екінші некесінен бес ағасы мен бір апасы болды. Кроуфордтың бірінші туысы Бенджамин Льюис 1768 жылдың желтоқсанында Томас Джефферсонмен бірге Канахва және Огайо аймағында кеңейтілген зерттеулер қажеттігі туралы науқанға жетекшілік етті. Кроуфорд Вашингтонның басшылығымен 1773 жылға дейін Канахва, Огайо және Кентукки аймақтарының кейінгі зерттеулерін жүргізді. 1742 жылы Кроуфорд Энн Стюартқа үйленді, 1743 жылы олардан да қыз дүниеге келді. Ол, көрінеу, босанғаннан кейін немесе одан көп ұзамай қайтыс болды, ал 1744 жылдың 5 қаңтарында ол 1723 жылы Пенсильванияда туған Ханна Вэнске үйленді. Олардың ұлы Джон Эффи Граймске үйленді; Офелия Солтүстік-Батыс үнді соғыстары кезінде капитан болған Уильям МакКормикке үйленді, ал Сара капитан Пайп тұтқындаған және өлтірген майор Уильям Харрисонға үйленді. Саймон Гирти Кроуфордты азаптап өлтіру алдында, оған өтірік айтып, күйеу баласының тірі екенін және оны өлтірілген басқа шоуни тұтқынға ұстап отырғанын айтты. 1749 жылы Кроуфорд Джордж Вашингтонмен танысты, ол сол кезде әлі жасөспірім еді және жақында ғана Калпепер округінің геодезигі болып тағайындалған. Кроуфорд Вашингтонмен бірнеше геодезиялық сапарларға қатысты. 1755 жылы Кроуфорд Вирджиния ополчениесіне шақырылып, Брэддок экспедициясында прапорщик шенімен қызмет етті. Вашингтон сияқты ол да Мононгахела шайқасынан аман қалды. Француз және үнді соғысы кезінде ол Вашингтонның Вирджиния полкінде қызмет етіп, Вирджиния шекарасын үнді шабуылдарынан қорғады. 1758 жылы Кроуфорд генерал Джон Форбстың армиясының құрамында болды, ол қазір Пенсильвания штатының Питтсбург қаласы орналасқан Форт-Дюкесниді басып алды. Ол 1763 жылы Понтиак соғысына қатысып, әскерде қызмет етуді жалғастырды. 1765 жылы Кроуфорд Пенсильвания штатының Файетт округіндегі Конеллсвиллде Югиогени өзенінің бойындағы Брэддок жолында үй салды. Келесі жылы оған әйелі мен үш баласы қосылды. Кроуфорд өзін фермер және тері саудагер ретінде асырады. 1768 жылы Ирокездермен жасалған Форт-Стенвикс келісімшарты қоныстану үшін қосымша жерлерді ашты, Кроуфорд қоныстанушылар мен спекулянттар үшін жерлерді іздестіруде геодезист ретінде қайтадан жұмыс істеді. Губернатор Роберт Динвидди Вашингтонның Вирджиния полкінің ер адамдарына француз және үнді соғысындағы қызметтері үшін жер сыйлығын уәде еткен. 1770 жылы Кроуфорд пен Вашингтон Огайо өзенімен полк ардагерлеріне берілетін жерді таңдау үшін саяхат жасады. Бұл жер қазіргі Батыс Вирджиния штатының Пойнт-Плезант деген жеріне жақын орналасқан. Кроуфорд сонымен қатар 1773 жылы Вирджиния губернаторы Лорд Данмордың рұқсатымен Томас Буллитт басқарған батыс барлау сапарына қатысты. 40-тан астам адамнан тұратын экспедицияда капитан Джошуа Моррис, Мэтью Арбакл, Джон Алдерсон және полковник Джон Филд болды. Вашингтон өзінің өгей қызының кенеттен қайтыс болуына байланысты оларға еріп бара алмады. Экспедиция кезінде Аркбакл мен Альдерсон 1774 жылы Томас Хансон "дүниедегі ғажайыптардың бірі" деп сипаттаған Канаваның жанған бұлақтарын тапты. Судың 3 немесе 4 дюйм аралығында қарағай жағып, су бірден жалынға айналады, және желдің күшімен сөнгенше солай жалғастырыңыз. Бұлақтар шағын және отқа құмыра сияқты үнемі қайнайды; су қара және нитраттың дәмін татып көріңіз. 1774 жылы Данмор соғысы басталғанда Кроуфорд лорд Данмордан майор шеніне көтерілді. Ол қазіргі Уиллинг, Батыс Вирджиния қаласында Форт-Финкастлді салдырды. Ол сондай-ақ Вирджинияға бас логанның шабуылдарына кек алу үшін екі минго ауылын (қазіргі Стьюбенвиллге жақын, Огайо штаты) жойған экспедицияға жетекшілік етті. Кроуфордтың Вирджинияға Дунмор соғысындағы қызметі Пенсильванияда даулы болды, өйткені колониялар Форт Питт маңындағы шекаралары туралы қатал даумен айналысты. Кроуфорд 1771 жылдан бері Пенсильванияда бейбіт судья болып жұмыс істеді, алдымен Бедфорд округінде, содан кейін 1773 жылы құрылған Вестморленд округінде. 1776 жылдан бастап Кроуфорд Вирджинияның қысқа мерзімді Йохогания округі үшін геодезист және бейбіт судья болып қызмет етті.

Crawford was born on September 2, 1722, in Westmoreland County, Virginia. Before a 1995 genealogical study by Allen W. Scholl, his birth year was erroneously estimated to be 1732. He was a son of William Crawford Sr and his wife Honora Grimes, who were Scots Irish farmers. William Crawford Sr was a Presbyterian of Scottish descent from Coleraine, Ireland in what is today Northern Ireland and Honora Grimes was a Presbyterian of Scottish descent from Ballymoney, Ireland in what is today Northern Ireland. After his father's death in 1736, Crawford's mother married Richard Stephenson. Crawford had a younger brother, Valentine Crawford, plus five half brothers and one half sister from his mother's second marriage. Crawford's first cousin, Benjamin Lewis, led a campaign along with Thomas Jefferson in December 1768 on the need for expanded surveys in the Kanawha and Ohio region after the ratification of the Treaty of Fort Stanwix in November. Crawford under the direction of Washington eventually led subsequent surveys of the Kanawha, Ohio and Kentucky region in the years afterwards through 1773. In 1742 Crawford married one Ann Stewart, with whom he had one child, a daughter also named Ann, in 1743. Apparently she died in childbirth or soon after, and on January 5, 1744, he married Hannah Vance, said to have been born in Pennsylvania in 1723. Their son John married one Effie Grimes; Ophelia married William McCormick, who served as a Captain during the Northwest Indian Wars, and Sarah who married Major William Harrison who was captured and killed by Captain Pipe. Simon Girty, before he tortured and killed Crawford, lied and told Crawford his son in law was alive and being held prisoner by a separate Shawnee, who had already been killed. In 1749, Crawford became acquainted with George Washington, who at the time was still a teenager and just recently appointed as the surveyor of Culpeper County. Crawford, more seasoned, accompanied Washington on several surveying trips. In 1755, Crawford commissioned in the Virginia militia and served in the Braddock expedition holding the rank of ensign. Like Washington, he survived the disastrous Battle of the Monongahela. During the French and Indian War, he served in Washington's Virginia Regiment, guarding the Virginia frontier against Native American raiding parties. In 1758, Crawford was a member of General John Forbes's army which captured Fort Duquesne, where Pittsburgh, Pennsylvania, now stands. He continued to serve in the military, taking part in Pontiac's War in 1763. In 1765 Crawford built a cabin on the Braddock Road along the Youghiogheny River in what is now Connellsville, Fayette County, Pennsylvania. His wife and three children joined him there the following year. Crawford supported himself as a farmer and fur trader. When the 1768 Treaty of Fort Stanwix with the Iroquois opened up additional land for settlement, Crawford worked again as a surveyor, locating lands for settlers and speculators. Governor Robert Dinwiddie had promised bounty land to the men of the Washington's Virginia Regiment for their service in the French and Indian War. In 1770 Crawford and Washington travelled down the Ohio River to choose the land to be given to the regiment's veterans. The area selected was near what is now Point Pleasant, West Virginia. Crawford also made a western scouting trip in 1773 under the approval of Lord Dunmore, Governor of Virginia which was led by Thomas Bullitt. The expedition of over 40 men included Joshua Morris, Capt. Matthew Arbuckle, John Alderson, and Colonel John Field. Washington could not accompany them because of the sudden death of his stepdaughter. During the expedition, Arkbuckle and Alderson found the Kanawha Burning Springs, who Thomas Hanson in 1774 described as "one of the wonders of the world. Put a blaze of pine within 3 or 4 inches of the water, and immediately the water will be in a flame, & Continue so until it is put out by the Force of wind. The Springs are small and boil continually like a Pot on the Fire; the water is black & has a Taste of Nitre." At the outbreak of Dunmore's War in 1774, Crawford received a promotion to major from Lord Dunmore. He built Fort Fincastle at present Wheeling, West Virginia. He also led an expedition which destroyed two Mingo villages (near present Steubenville, Ohio) in retaliation for Chief Logan's raids into Virginia. Crawford's service to Virginia in Dunmore's War was controversial in Pennsylvania, since the colonies were engaged in a bitter dispute over their borders near Fort Pitt. Crawford had been a justice of the peace in Pennsylvania since 1771, first for Bedford County, then for Westmoreland County when it was established in 1773. Beginning in 1776, Crawford served as a surveyor and justice for Virginia's short lived Yohogania County.

Америка революциясы

Америка төңкерісі басталғанда, Кроуфорд бастапқыда 1776 жылдың 13 ақпанында 5-ші Вирджиния полкінің подполковнигі болып тағайындалды. 5-ші Вирджиния Ричмонд маңындағы округтерде құрылды және бастапқыда Уильямсбургте орналасқан, онда Кроуфорд полкке жаңадан келгендерді даярлауға қатысу үшін қосылды. Сол жылы Кроуфорд 7-ші Вирджиния полкінің полковнигі болып тағайындалды, бұл полк командирі Уильям Дэйнгерфилд лауазымынан бас тартқанда бос орынды толтырды. Кейбір тарихшылар Кроуфордтың төңкеріс басталғанда Форт-Пит маңында 7-ші Вирджиния полкін құрғанын дұрыс емес айтады. 7-ші Вирджиния полкі бастапқыда Вирджинияның оңтүстік-шығысында, Глостер сотының жанында құрылды. Бұл шатасу Кроуфордтың Форт-Питке жақын жерде тағы бір полк, 13-ші Вирджинияны құрудағы рөлінен болуы мүмкін, ол 1778 жылы 9-шы Вирджиния болып қайта аталды, ал кейіннен 1781 жылы 7-ші Вирджиния болып қайта нөмірленді. Кроуфорд 1777 жылы 13-ші Вирджиния полкіне бір уақытқа басшылық етті. Көптеген тарихшылар Кроуфордтың 7-ші Вирджинияны Лонг-Айленд шайқасында және одан кейінгі Нью-Джерсиге шегінуде жетекшілік еткенін дұрыс емес көрсетіп жатыр. Кроуфордтың өзінің 1776 жылдың 20 қыркүйегінде Джордж Вашингтонға Вильямсбургтен жазған хатында: "Мен Нью-Йоркқа оларға бұйрық берілгендермен бірге баруым керек еді, бірақ мен тиесілі полк осы жерге бұйрықталды" деп жазған сөздері бұл көзқарасқа қайшы келеді. 7-ші Вирджиния полкінің тарихы және басқа да тарихи деректер 7-ші Вирджинияның Лонг-Айленд шайқасына қатыспағанын көрсетеді. Сонымен қатар, Кроуфордтың Делавэр өзенін кешіп өтуде және Трентон мен Принстон шайқастарында Вашингтонмен бірге болғаны туралы айтылатын әңгімелер де нақты емес. Жақындағы тарихшылар осы қателіктерді түзетуге тырысты, мысалы, Вирджиниядан шыққан төңкеріс сарбаздарының өмірбаянында Х. Уорд: "Кроуфордтың 1776 және 1777 жылдардағы Нью-Йорк және Нью-Джерси науқандарының кез келген бөлігінде қызмет еткені күмәнді" деп жазды. 1776 жылдың 22 қарашасында "Вирджиния газеті" газетінде 7-ші Вирджиния полкінің офицерлері Кроуфордқа жазған қоштасу хаты жарияланды. Ол Газеттің сол санында 7-ші Вирджинияға қоштасу хатымен жауап берді. 1776 жылдың соңында ол шекарадағы үйіне оралды және 1776 жылдың қыркүйегінде Конгресс бекіткен 13-ші Вирджиния полкін құрумен белсенді айналысты, ол 1776 жылдың желтоқсанында Вирджинияның Батыс Аугуста округінде рекрутингпен басталды (бұл аймақ Вирджинияның талабында болды және қазіргі Батыс Пенсильвания мен Батыс Вирджинияның бір бөлігін қамтыды). Кроуфорд 1777 жылдың 12 ақпанында Мэриленд штатының Фредерикстаунынан Вашингтонға хат жазып, полк офицерлері шекарадан шамамен 500 адамды жалдағанын хабарлады. Ол қару-жарақ пен жабдықтар үшін қаржы алу үшін Конгреске бара жатқан еді, содан кейін дереу үйіне оралуды жоспарлады. 1777 жылдың 17 ақпанында Континенттік Конгресс: "Вирджинияның жаңадан шақырылған әскерлерінің бір бөлігі ретінде полковник Уильям Кроуфордқа өз қолбасшылығындағы полкті жинап, жарақтандыру үшін 20 000 доллар төленсін" деп шешті. 13-ші Вирджиния немесе Батыс Аугуста полкі, егер үнді соғысы болған жағдайда, батыста қалу шартымен құрылды. Алайда, Вашингтонның шығыста күшейтуді қажет еткендіктен, Континенттік Конгресс 1777 жылдың 8 қаңтарында Вирджиния губернаторынан Батыс Аугуста полкін Нью-Джерсидегі Вашингтонға қосылуға бұйырды. Бірақ 1777 жылдың басында британдықтармен одақтасқан үндістердің шекаралық елді мекендерге шабуылдары күшейген кезде, 1777 жылдың 24 наурызында Форт-Питте өткен Соғыс кеңесі 13-ші Вирджинияны сол кезде Шығысқа жібермеу керек деп шешті. Кроуфорд Конгреске 1777 жылдың 22 сәуірінде былай деп жазды: "Құрметті мырза, менің командамдағы батальонмен бірге генерал Вашингтонға қосылуға бұйрық алдым, бұл бұйрықты орындауға дайын болған едім, егер осы жерде өткен соғыс кеңесі (оның шешімі Конгреске тікелей жіберілген) мен басқа бұйрық берілгенше мұнда қалуым керек деп шешпеген болса". Алайда, полковник Уильям Рассел қазір 13-ші Вирджиния полкінің командирі болды және 1777 жылдың 9 маусымында майор Чарльз Симмс басқарған полк жасағы Филадельфияға қарай аттанды. Полковник Рассел 13-ші Вирджиния полкінің тағы бір жасағын шілде айында шығысқа қарай алып барды, ол шешекке қарсы егілгеннен кейін. Сол сияқты, Кроуфорд 1777 жылдың шілдесі немесе тамызында Вашингтонға қосылғанда өзімен бірге бірнеше жаңадан келгендерді алып келген болуы мүмкін. Филадельфия науқаны кезінде Кроуфорд Вашингтон армиясының жеңіл әскер корпусының құрамында барлау жасау тобына басшылық етті. Жеңіл әскерге генерал Уильям Максвелл басшылық етті және Кроуфорд Максвеллдің қолбасшыларының бірі болып таңдалды. Жеңіл әскердің мүшесі Уильям Уокер Кроуфордты шекаралық аңшының киімінде сипаттады: "Полковник Кроуфорд былғары аңшылық көйлегі, шалбар және мылтығымен". Британ әскері Мэриленд штатының Хед-оф-Элк маңына қонғаннан кейін, Делавэр арқылы оңтүстіктен Филадельфияға жақындады. Вашингтон Максвеллдің жеңіл әскерін Вилмингтонға баратын басты жолдың бойындағы Кристиана өзенінің қиылысындағы Куч көпірінде британдықтардың жолын тоқтату үшін жіберді. 1777 жылдың 3 қыркүйегінде Максвеллдің жеңіл әскері мен британдық алғы шеп арасында қақтығыс болды, оны 3-ші Вирджиния полкінің сарбазы Джон Чилтон өзінің күнделігінде былай деп жазды: "3 қыркүйек. Дұшпан Қызыл Арыстанға дейін жетті, олар полковник Кроуфорд басқарған біздің алғы жасағымызбен кездесті - шайқас қызып кетті. Екі тараптан да бірнеше адам жараланды және көбі өлтірілді". Көбірек сандар мен қару-жарақтары бар жеңіл әскер Куч көпірінен ығыстырылды және Вилмингтон, Делавэр маңындағы американдық басқару орталығына шегінді. Кроуфорд Брендивайн және Джермантаун шайқастарында жеңіл әскер корпусында қызметін жалғастырды. 1777 жылдың 11 қазанында Вирджиния округтерінің - Принс Уильям, Калпепер, Лаудон және Берклиден құралған әскерлік бөлімдер Кроуфордтың басқаруына берілді. Алайда, 1777 жылдың соңында батыстағы соғыс күшейгендіктен, Кроуфорд Континенттік армияның Батыс бөліміне ауыстырылды. 1777 жылдың 20 қарашасында Конгресс Вашингтоннан "полковник Уильям Кроуфордты генерал Хэнд басшылығымен Батыс бөліміндегі Континенттік әскерлері мен милициясының басқаруын жүзеге беру үшін Питтсбургке жіберсін" деп өтінді. Ол генералдар Эдвард Хэнд пен Лаклан МакИнтош басшылығымен Форт-Питте қызмет етті. Кроуфорд 1778 жылы Форт-Пит келісіміне қатысты және сол жылы Форт Лоренс пен Форт МакИнтош құрылысына көмектесті. Алайда, шекарада ресурстар жетіспеді және Форт Лоренс 1779 жылы тастап кетілді. 1780 жылы Кроуфорд батыс шекарасы үшін қосымша қаражат сұрап Конгреске барды. 1781 жылы ол әскери қызметтен зейнетке шықты.

When the American Revolutionary War began, Crawford initially was commissioned a lieutenant colonel in the 5th Virginia Regiment on February 13, 1776. The 5th Virginia was raised in the counties around Richmond and originally based in Williamsburg, where Crawford joined the regiment to participate in training of the recruits. Later that year, Crawford was promoted to Colonel of the 7th Virginia Regiment to fill a vacancy when Colonel William Daingerfield resigned his command of that unit. A number of histories incorrectly state that Crawford raised the 7th Virginia Regiment near Fort Pitt at the beginning of the revolution. The 7th Virginia initially was raised in southeastern Virginia near Gloucester Court House. The confusion may be due to Crawford's role in raising another regiment near Fort Pitt, the 13th Virginia, which was redesignated the 9th Virginia in 1778 and later renumbered to the 7th Virginia in 1781 while it was stationed at Fort Pitt. Crawford commanded the 13th Virginia for a time in 1777. Many histories also inaccurately state that Crawford led the 7th Virginia at the Battle of Long Island and the following retreat across New Jersey. Crawford's own words contradict this viewpoint in a letter written to George Washington from Williamsburg, VA on September 20, 1776: "I Should have com to new York with those Reget ordred their but the Regt I belong to is Ordred to this place." Regimental histories of the 7th Virginia along with other historical references also reveal that the 7th Virginia did not participate in the battle of Long Island. Similar uncertainty surrounds narratives that state Crawford was with Washington at the crossing of the Delaware and the Battles of Trenton and Princeton. Recent historians have sought to correct these inaccuracies, such as H. Ward in his biography of Revolutionary soldiers from Virginia: "It is disputed whether Crawford served in any part of the New York New Jersey campaigns of 1776 1777 "

Crawford apparently left the command of the 7th Virginia in November 1776. A farewell letter to Crawford from the officers of the 7th Virginia was published in the Virginia Gazette newspaper on November 22, 1776. He responded with a letter of his own in the same edition of the Gazette, bidding farewell to the 7th Virginia. He returned to his home on the frontier late in 1776 and was actively engaged in raising the 13th Virginia Regiment, which was authorized by Congress in September 1776 with recruiting beginning in December 1776 in the District of West Augusta of Virginia (this region was claimed by Virginia and encompassed parts of present day western Pennsylvania and West Virginia). Crawford wrote to Washington from Fredricktown Maryland on February 12, 1777, to inform him he was coming from the frontier, where the officers of the regiment already had recruited about 500 men. He was on his way to Congress to seek funding for arms and supplies and then planned to immediately return home. The Continental Congress resolved on February 17, 1777: "That 20,000 dollars be paid to Colonel William Crawford for raising and equipping the regiment under his command, part of the Virginia new levies." The 13th Virginia, or West Augusta regiment, was raised on the condition that it remain in the West in the event of an Indian War. However, with Washington's need for reinforcements in the East, the Continental Congress on January 8, 1777, requested the governor of Virginia to order the West Augusta regiment to join Washington in New Jersey. But with increased attacks on frontier settlements by Native Americans allied with the British in early 1777, a Council of War was held at Fort Pitt on March 24, 1777, that decided the 13th Virginia should not be deployed to the East at that time. Crawford wrote to Congress on April 22, 1777: "Honorable Sir—Having received orders to join his Excellency General Washington in the Jerseys with the battalion now under my command, which orders I would willingly have obeyed, had not a council of war held at this place (proceedings of which were transmitted to Congress by express) resolve that I should remain here until further orders." However, Colonel William Russell was now commander of the 13th Virginia and on June 9, 1777 a detachment of the regiment under Major Charles Simms marched eastward to Philadelphia. Colonel Russell apparently led another detachment of the 13th Virginia eastward in July after he was inoculated for smallpox. Likewise, Crawford may have brought a number of recruits with him when he joined Washington in July or August 1777. During the Philadelphia campaign, Crawford was placed in command of a scouting detachment as part of the light infantry corps for Washington's army. General William Maxwell commanded the light infantry and Crawford was selected to serve as one of the field officers under Maxwell. William Walker, a member of the light infantry, described Crawford in the typical attire of a frontier rifleman: " Colonel Crawford with his leather hunting shirt, pantaloons and Rifle " The British forces, after landing near Head of Elk, Maryland, approached Philadelphia from the south through Delaware. Washington sent Maxwell's Light Infantry to delay the British march along the main road to Wilmington at a crossing of the Christiana Creek known as Cooch's Bridge. On September 3, 1777, the fighting was intense between Maxwell's light infantry and the British vanguard, as John Chilton of the 3rd Virginia Regiment recorded in his Diary: "3d Septr. The enemy advanced as high as the red Lion, they were met with by our advanced party under Colo Crawford – the engagement was pretty hot. several on each side was wounded and some slain." Being outnumbered and outgunned, the light infantry was driven from Cooch's Bridge and fell back to the main American lines near Wilmington, Delaware. Crawford continued to serve in the light infantry corps at the battles of Brandywine and Germantown. On October 11, 1777, militia units from the Virginia counties of Prince William, Culpepper, Loudoun, and Berkley were formed into a brigade and placed under Crawford's command. However, as the war on the western frontier intensified late in 1777, Crawford was transferred to the Western Department of the Continental Army. On November 20, 1777, Congress requested that Washington "send Col. Wm. Crawford to Pittsburg to take command, under Brig. Gen. Hand, of the Continental troops and militia in the Western Department." He served at Fort Pitt under Generals Edward Hand and Lachlan McIntosh. Crawford was present at the Treaty of Fort Pitt in 1778, and helped to build Fort Laurens and Fort McIntosh that year. Resources were scarce on the frontier, however, and Fort Laurens was abandoned in 1779. In 1780, Crawford visited Congress to appeal for more funds for the western frontier. In 1781, he retired from military service.

Кроуфорд экспедициясы

1782 жылы генерал Уильям Ирвин Кроуфордты Сандуски өзені бойындағы жау үнді ауылдарына қарсы жорыққа басшылық етуге көндірді. 16 мамырда жорыққа аттанғанға дейін, ол өсиетнамасын жазып дайындады. Оның ұлы Джон Кроуфорд, күйеу баласы Уильям Харрисон және оның туысы, сондай-ақ атымен аталас Уильям Кроуфорд та жорыққа қосылды. Кроуфорд 500-ге жуық еріктілерді американдық үнділердің аумағына терең алып кірді, оларды күтпеген шабуылмен таңқалдыруды үміттенеді. Алайда, Детройттағы үнділер мен олардың британдық одақтастары жорық туралы бұрыннан біліп, Сандускиге 440-қа жуық адамды жинап, американдықтарға қарсы тұрды. Бір күндік шешілмейтін шайқастан кейін американдықтар қоршауға түсті. Шатасқан шегініс кезінде Кроуфорд пен оның ондаған серіктері тұтқынға алынды. Делавэр тайпалары жыл басында болған Гнаденхуттен қырғынына жауап ретінде көптеген адамдарды азаптап өлтірді, онда Пенсильвания жасақтары 96 бейбіт христиан үнді ерлер, әйелдер мен балаларын өлтірген еді. Кроуфордты азаптап өлтіру өте қатыгез болды, оған Кроуфордтың бұрынғы қолбасшысы Саймон Гирти бақылық жасады, ол 1778 жылы мемлекетке қарсы қызмет еткені үшін іздеуде болғаннан кейін лауазымынан бас тартып, мемлекеттік опасыздық жасады. Кроуфордты өртке тигізер алдында кем дегенде екі сағат бойы азаптап жатты. Оның туысы мен күйеу баласы да тұтқынға алынып, өлім жазасына кесілді. Соғыс көп ұзамай аяқталды, бірақ Кроуфордтың қорқынышты өлімі АҚШ-та кеңінен жарияланды, бұл американдық үнділер мен еуропалық американдықтар арасындағы қарым-қатынасты одан бетер нашарлатты.

Мұра

1982 жылы полковник Кроуфордтың атылу орны Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне қосылды. 1877 жылы Уайандот округінің пионерлер қауымдастығы осы орынға жақын жерде 2,6 метрлік Берея құмтасынан жасалған ескерткіш орнатты. Огайо тарихи қоғамы да жақын жерде тарихи белгі орнатқан. Огайо штатының Кроуфорд округі, Пенсильвания штатының Кроуфорд округі, Мичиган штатының Кроуфорд округі және Индиана штатының Кроуфорд округі Уильям Кроуфордтың құрметіне аталған. Огайо штатының Солтүстік Робинсон қаласындағы полковник Кроуфорд атындағы орта мектеп те солай. Пенсильвания штатының Коннелсвилл қаласында Кроуфордтың үйінің көшірмесі сақталған. Кроуфордтың жартылай бауыры Джеймс Стивенсон Пенсильвания штатының сенатының мүшесі болды.