Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дройтвич каналы – Англияның Ворстершир графтығындағы екі каналдың бірігіп құрылған нұсқасы; Дройтвич баржа каналы және Дройтвич түйіспе каналы. Баржа каналы – 1771 жылы ашылған кең канал, ол Дройтвич Спаны Хоуфорд Боттом шлюзіндегі Северн өзенімен байланыстырады. Дройтвич түйіспе каналы – 1854 жылы ашылған тар канал, ол Дройтвичті Вустер және Бирмингем каналдарымен байланыстырады. Екі канал да тұз тасымалдау үшін салынған және 1939 жылы пайдаланудан тоқтатылған. Олар 1973 жылдан бері қайта жаңарту жоспарының нысаны болып табылады, ал Баржа каналы 2010 жылы ресми түрде қайта ашылды, ал Түйіспе каналы 2011 жылдың шілдесінде қайта ашылды. Канал ашылғаннан кейін меншік құқығы жаңа құрылған Canal and River Trust ұйымына берілді.
The Droitwich Canal is a synthesis of two canals in Worcestershire, England; the Droitwich Barge Canal and the Droitwich Junction Canal. The Barge Canal is a broad canal which opened in 1771 linking Droitwich Spa to the River Severn at Hawford Bottom Lock, Claines. The Droitwich Junction Canal is a narrow canal, opened in 1854, which linked Droitwich to the Worcester and Birmingham Canal. Both were built to carry salt, and were abandoned in 1939. They have been the subject of a restoration plan since 1973, and the Barge Canal was officially reopened in 2010, while the Junction Canal reopened in July 2011. Following the opening of the canal, ownership transferred to the newly created Canal and River Trust
Тарих
Дройтвич Рим дәуірінен бұрын табиғи тұздықтардан тұз өндірудің маңызды орталығы болған. Өнімді нарыққа жеткізу үшін 1662 жылы Парламент актісі арқылы Сальварп өзенін жақсартуға рұқсат берілді, бірақ жұмыс 1675 жылы тоқтатылып, аяқталмады. Жоба бойынша өзенде алты шлюз салу көзделген, олардың бесеуі жоба сәтсіз аяқталғанда салынған болатын. 1670 жылдары Парламент қабылдаған тағы бір акті Сальварп және Стур өзендерін жақсартуға рұқсат берді. Бұл жобаға 4000 фунт стерлинг жұмсалғанмен, 1693 жылы Парламентке тағы бір заң жобасы ұсынылып, 1703 жылы төртінші рет әрекет жасалды, бірақ тұз фабрикаларының иелері бұған қарсылық көрсетті. 1747 жылы Саймон Вуд өзенді кеме жүзе алатындай етуді ұсынды, ал 1755 жылы Северн өзеніндегі Хоуфордқа тұздық тасымалдау үшін құбыр салу жоспары қарастырылды, алайда екі жоба да сәтсіз аяқталды. Тұз өндірісінің артуына байланысты Дройтвич кеңесі Бриджвотер каналын салған инженер Джеймс Бриндлиден қаладан Северн өзеніне дейінгі маршрутты зерттеуді сұрады. Ол 1767 жылы бұл жұмысты орындады, ал келесі жылы құрылысқа рұқсат беретін Парламент актісі қабылданды. Осылайша Droitwich Canal Navigation компаниясы құрылды, оған акциялар шығару арқылы 33 400 фунт стерлинг жинауға, қажет болған жағдайда тағы 20 000 фунт стерлинг қосымша жинауға өкілеттік берілді. Бриндли ресми түрде "Жұмыстарды қадағалаушы" болғанымен, сол кезде Трент және Мерси каналын салумен айналысып жатқандықтан, шлюздерді салуға жауапты мердігерді Джон Приддей, резидент инженер, Бриндлимен бірге жұмыс істеуі және одан үйренуі үшін жіберді. 134 акцияны шығару арқылы 13 400 фунт стерлинг жұмыс капиталы жиналды, оның көп бөлігін жергілікті тұрғындар сатып алды, ал құрылыс 1768 жылдың 27 маусымында басталды. Жұмыс барысында тағы 66 акция шығарылып, тағы 6600 фунт стерлинг жиналды, сондай-ақ 3500 фунт стерлинг қарыз алынды, нәтижесінде жобаның жалпы құны 23 500 фунт стерлингке жетті. Канал кең арналы канал ретінде салынды, ол 14,5 фут (4 метр) ені және 64 фут (20 метр) ұзындығы бар Северн кемелерін қабылдауға қабілетті болды. Бриндлидің көптеген каналдары сияқты, бұл канал да контурлы канал болды, мүмкіндігінше контурларды ұстанды, қажетті жартастар мен тіліктердің санын азайту үшін, бірақ Салварп шіркеуінің жанында қиын бұрылыс болды, өйткені ғимараттың солтүстігіне баратын жол Актпен арнайы алынып тасталған. Бірінші дивиденд 1775 жылы төленді, ал 1777 жылы 100 фунт стерлингтік акциялар 160 фунт стерлингке саудаланды. 1784 жылы Стоурбридж каналымен байланысқа түсу туралы ұсыныс акционерлер арасында келіспеушілік тудырды, бірақ жаңа каналды салу және екі компанияны біріктіру туралы заң жобасы сәтсіз аяқталды. Осыдан кейін компания өкілетті дауыс беру ережелерін өзгертті, өйткені бірігуге дауыс бергендердің кейбірі акционерлер емес еді және каналдың мүддесін қорғамады деп саналды.
Droitwich has been an important centre for the production of salt, obtained from natural brine springs, since before Roman times. In order to get the product to market, an Act of Parliament was obtained in 1662 to authorise improvements to the River Salwarpe, but the work was not completed, being abandoned in 1675. The improvements involved six locks on the river, of which five had been built when the scheme failed. Another Act of Parliament, obtained in the 1670s, authorised improvements to the Salwarpe and the River Stour, and although the promoters spent £4,000 on the scheme, another bill was put before Parliament in 1693, and a fourth attempt was made in 1703, but this was opposed by owners of the salt works. In 1747, Simon Wood again proposed making the river navigable, and in 1755 there was a scheme to construct a pipeline to carry the brine to Hawford on the River Severn, but both schemes foundered. With salt production increasing, Droitwich Council asked James Brindley the canal engineer responsible for the Bridgewater Canal to survey a route from the town to the River Severn. This he did in 1767, and the following year an Act of Parliament was obtained to authorise the construction. This created The Company of Proprietors of the Droitwich Canal Navigation, who had powers to raise £33,400 by issuing shares, and an additional £20,000 if required. Although Brindley was officially "Inspector of the Works", he was busy building the Trent and Mersey Canal at the time, and so the contractor responsible for building the locks was sent by John Priddey, the resident engineer, to work with and be taught by Brindley. A working capital of £13,400 was raised by issuing 134 shares, mostly bought by local people, and construction started on 27 June 1768. As work proceeded, a further 66 shares were issued, raising another £6,600, and a loan of £3,500 was taken out, making the total cost of the project £23,500. The canal was constructed as a broad canal, capable of taking Severn Trows which were 14.5 feet (4 m) wide and 64 feet (20 m) long. Like most of Brindley's canals, it was a contour canal, following the contours as much as possible, to reduce the number of embankments and cuttings required, although there was an awkward bend near Salwarpe church, as the obvious route to the north of the building was specifically excluded by the Act. The first dividend was paid in 1775 and by 1777 the £100 shares were trading at £160. A proposal in 1784 to link to the Stourbridge Canal caused disagreement among the shareholders, but the bill to construct the new canal and amalgamate the two companies failed. After the event, the company changed its rules on proxy voting, since it felt that some of those who had voted for amalgamation had not been shareholders, and therefore had not upheld the interests of the canal.
Операция
Ворстер және Бирмингем каналының пайдалылығына қауіп төнуімен, компания жаңа жобаға қатысты заңға шарт қосып келісім жасады, ол Дройтвич акцияларына 5 пайыздық дивидендті кепілдеді. Келісім 1790 жылдың наурызында жасалды және дивидендтер ешқашан 5 пайызға жетпегендіктен, жаңа канал салынбағанмен бірден айырмашылықты талап ете бастады. Жыл сайын талаптар қойылды, бірақ Ворстер және Бирмингем ақырында төлемдерден бас тартты, себебі Дройтвич сауданы жеткілікті деңгейде дамытпады. 1808 жылы сотқа жүгінді, нәтижесінде олар төлем жасауға міндеттелді. 1810 жылдың қарашасына қарай Ворстер және Бирмингем каналдың басқаруын өз мойнына алды, бірақ 1821 жылы жер иесі лорд Сомерстің қарсылығынан кейін тоқтатылған бірігу әрекетінен кейін көп өзгеріс болған жоқ, және Дройтвич компаниясы Ворстер және Бирмингемнің канал басқаруына жиі араласуға тырысқанын байқады. 1822 және 1825 жылдары тұз салығының алынуы компанияға 1820 жылдардың соңында кірістен 5 пайыздық дивиденд төлеуге мүмкіндік берді, содан кейін кепілдікті сақтау үшін бірнеше талаптар қойылды. Каналдың жағдайы 1830 жылдан кейін нашарлай бастады, Дройтвичтің солтүстік-шығысындағы Сток-Прайор ауылында тұздық көзі табылды. Оның көп бөлігі құрлықпен Ворстер және Бирмингемге тасымалданды, онда ол солтүстікке жіберілді, бірақ Северн өзенімен тасымалдау үшін тарифтер де келісілді, сондықтан Глостер және Бристольдегі өнімнің бағасы Дройтвич каналы арқылы бәсекеге қабілетті болды. Теміржолдардың пайда болуы сауданы одан әрі кемітті, әсіресе Сток-Прайордан алынған тұзға әсер етті, және тұз бен көмірдің құрлықтағы тасымалын жою үшін 1852 жылы Парламент актісі Дройтвич қосылыс каналын салу үшін қабылданды, ол баржалық каналды Ворстер және Бирмингемдегі Ханбери портына қосуға арналған. Оны салған компания теориялық тұрғыдан тәуелсіз болды, бірақ Ворстер және Бирмингем оны аяқтағаннан кейін 5 пайыздық дивиденд төлейтін мөлшерлемемен жалға алуға ниеттенген. Олар 1853 жылдан бастап баржалық каналды 21 жылға жалға алды. Теміржолмен бәсекелесуді жеңілдету үшін баржа каналының шлюздары ұзартылды, соның арқасында көмірді қысқа қайықтарға ауыстырмай, Северн өзенінен және екі канал арқылы тасымалдауға болады. Бұл жұмыс 1854 жылдың ортасына дейін аяқталды, ал қосылыс каналы 1854 жылдың соңында ашылды. Келесі жылы "Manpower Services Commission" 15 жұмысшыны материалдарға 19 000 фунт стерлингтік бюджетпен қамтамасыз етті. 1986 жылдың қазан айында Вайнс паркі арқылы баржа каналының бөлігі ашылды, бұл Трасттың саяхат қайығына ұзақ сапарлар жасауға мүмкіндік берді. 1994 жылы инженерлік-аумақтық зерттеу жүргізілді, оның қорытындысы бойынша қалпына келтіру әлбетте мүмкін екендігі және бұл аймаққа экономикалық пайда әкелетіндігі анықталды. 2002 жылы Британдық су жолдары Unlocked and Unlimited конференциясын өткізді, онда Дройтвич жобасын аяқтау үшін 9,5 миллион фунт стерлинг қажет екендігі анықталды. Екі жылдан кейін Heritage Lottery Fund жобаға 4,6 миллион фунт стерлинг бөлді, ал қалған қаржыны Advantage West Midlands және жергілікті кеңестер берді. Осыған байланысты British Waterways компаниясы Canal Trust компаниясынан каналдарды жалға алуды өз мойнына алды. 2007 жылдың сәуірінде Британдық су жолдары Дройтвич каналдарын қалпына келтіру серіктестігі атынан қалпына келтіруді жоспарлау туралы өтініш берді, сол кезде барлығы 10,5 миллион фунт стерлинг беруге уәде берілді, оның кейбіреулері қарсы қаржыландыруға байланысты болды, ал қалпына келтіру серіктестігі басқа қаржыландыруды босату үшін 1 миллион фунт стерлинг жинауға тиіс болды. Жоба екі жылға жоспарланған, екі Дройтвич каналы да толығымен қалпына келтіріліп, 2009 жылы қайта ашылуы тиіс болды. 11 км-лік каналдың басым бөлігі әлі де сақталғанмен, M5 автожолы мен Ханбери шлюздарының арасындағы бөлік толығымен қайта салынуы керек еді. Боди Брук үшін қазіргі су өткізгіш автокөлік жолының астынан каналдың өтуіне мүмкіндік берді. Баржа каналы мен қосылыс каналы Дройтвичтің орталығы арқылы Сальварп өзенінің бөлігін арнамен жалғастырды. Өзеннің ағысы кеңейтіліп, тереңдетілді, ал су деңгейін сақтау үшін жаңа 7-ші шлюздің жанына бөгет салынды. Бұл каналдың толық ашылуын кейінге жылдырды. Дройтвич баржа каналы 2010 жылдың 11 қыркүйегінде ресми түрде ашылды, ал бүкіл канал 2011 жылдың ортасына дейін аяқталды, ресми ашылу 1 шілдеде өтті.
With the prospect of the Worcester and Birmingham Canal causing the profitability of the canal to suffer, the company negotiated a clause in the enabling Act for the new enterprise, that would guarantee a 5 per cent dividend on Droitwich shares. The agreement was made in March 1790, and as dividends had never been as high as 5 per cent, they started to claim the difference immediately, even though the new canal was not yet built. A claim was made every year, although the Worcester and Birmingham eventually declined to make payments, on the basis that the Droitwich was not encouraging trade sufficiently. The case went to court in 1808, and they had to pay. By November 1810, the Worcester and Birmingham took over the management of the canal, although little seems to have changed, for after an amalgamation attempt in 1821, which was abandoned when the landowner, Lord Somers, objected, the Droitwich company noted that the Worcester and Birmingham had often attempted to meddle in the management of the canal. The repeal of a tax on salt in 1822 and 1825 resulted in the company being able to pay 5 per cent dividends from the late 1820s out of revenue, and only a few claims to honour the guarantee were made subsequently. The fortunes of the canal started to decline after 1830, when a source of brine was discovered at Stoke Prior, a village to the north east of Droitwich. Much of this was carried overland to the Worcester and Birmingham, where it was taken northwards, but tolls for its carriage on the River Severn were also negotiated so that the price of the product in Gloucester and Bristol was competitive with that using the Droitwich Canal. The coming of the railways took further trade away, although it particularly affected salt from Stoke Prior, and in order to eliminate the overland carriage of both salt and coal, an Act of Parliament was obtained in 1852 for the construction of the Droitwich Junction Canal, to connect the barge canal to Hanbury Wharf on the Worcester and Birmingham. The company who built it was in theory independent, but the intent was that the Worcester and Birmingham would lease it once it was finished, at a rate which would pay a 5 per cent dividend. They also leased the barge canal from 1853 for 21 years. In order to make it easier to compete with the railways, the locks on the barge canal were lengthened, so that coal could be carried up the River Severn and through both canals without having to be transhipped to shorter boats. This work was completed by mid 1854, and the Junction Canal was opened in late 1854. The following year, the Manpower Services Commission provided 15 workers with a budget of £19,000 for materials. The section of the barge canal through Vines Park was opened in October 1986, enabling the Trust's trip boat to provide longer trips. An engineering feasibility study was carried out in 1994, which concluded that restoration was certainly possible, and would bring with it economic benefits to the region. In 2002, British Waterways held their Unlocked and Unlimited conference, which identified that completion of the Droitwich scheme would require some £9.5 million. Two years later, the Heritage Lottery Fund awarded £4.6 million for the project, with other funding provided by Advantage West Midlands and the local councils. As part of this, British Waterways took over the lease of the canals from the Canal Trust. A Planning Application for the restoration was submitted by British Waterways on behalf of the Droitwich Canals Restoration Partnership in April 2007, by which time a total of £10.5 million had been promised, some of which was dependent on match funding, and the Restoration Partnership needed to raise £1 million in order to release the other funding. The project was planned to take two years, with both of the Droitwich Canals completely restored and reopened in 2009. Although the majority of the 7 mile (11 km) length of the canals was still in existence, a stretch between the M5 motorway and Hanbury Locks had to be completely rebuilt. The existing culvert for the Body Brook has been used to allow the canal to pass under the motorway. The Barge Canal and the Junction Canal have been connected together by canalising a stretch of the River Salwarpe through the centre of Droitwich. The course of the river has been made wider and deeper, and a weir has been constructed adjacent to the new lock 7, to maintain the water levels. which put back the full opening of the canal. The Droitwich Barge Canal opened officially on 11 September 2010, and the whole canal was completed by mid 2011, with the official opening held on 1 July.